အာ့...!!
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ခြိမ်းဝါးသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။
“သူတို့ကို တားကြ! နို့စို့အရွယ်ကတည်းက စုဆောင်းထားတဲ့ ခွန်အားအကုန်သုံးပြီး တိုက်ကြစမ်း!”
“ဒီလူတွေကိုသာ ကျော်သွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့အဆုံးသတ်ပဲ! မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို ပြလိုက်စမ်း၊ ဒီ အော့တိုမန်ကောင်ပုပ်တွေ!”
ရိုးတံကို အသက်စွန့်ကာ ခုခံနေကြသူများ။
“ဖောက်ထွက်ကြ! ဆူလတန်အတွက်!”
“ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ!”
ရိုးတံကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြသူများ။
အုပ်စုကြီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ငရဲခန်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လှံများနှင့် ဓားများ ထိခိုက်သံများ၊ မိုးသီးမိုးပေါက်ပမာ ရွာကျလာသည့် မြားမိုးများ။ သွေးစက်များ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ သေဆုံးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါတို့ ဖောက်ထွက်ရမယ်! ဒါ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ!”
“ခံထားကြ! နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ!”
ယခုတိုင် မပြီးဆုံးနိုင်သေးသည့် အခြေအနေကို အဆုံးသတ်တော့မည့်အလား အော့တိုမန်တို့က အလုံးအရင်းဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်လာသည်။ ၎င်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အရှေ့ရောမခံစစ်တပ်ကလည်း အစွမ်းကုန် ပြန်လည်ခုခံကြသည်။
အထူးသဖြင့် ရိုးတံပေါ်တွင် ရှိနေသည့် စုဆောင်းသူ (Collector) ငါးဆယ်ကျော်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
“ဟိုက်ဒရို!”
“သေကြစမ်း၊ မင်းတို့အားလုံး!”
စုဆောင်းသူများက ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုခုကို အသုံးပြုလိုက်တိုင်း ရိုးတံကို တက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် အော့တိုမန်စစ်သည်များမှာ အမြစ်ပြတ်သွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည့် စုဆောင်းသူများမှာ မိမိတို့၏ စွမ်းရည်အပေါ် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိသူများသာ ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို မပြနိုင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
‘ဒါ့အပြင် အခြေအနေက အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေတာမို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြိုင်ဆိုင်နေဖို့လည်း မလိုဘူး။’
အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ကန်းယူဟွန်း သည် စုဆောင်းသူများကို ကြည့်ရင်း လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ရိုးတံသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ရန်သူများကလည်း အလွန်များပြားနေသဖြင့် စုဆောင်းသူများအနေဖြင့် ကျော်ကြားမှုအတွက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပြိုင်ဆိုင်နေစရာ မလိုပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ရန်သူများ၏ အရေအတွက်ကြောင့် အလွန်အမင်း ဖိအားပေးခံနေရသလိုပင် ခံစားနေရသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! သူတို့ကို သတ်လို့တောင် မသေကြဘူး!”
“ပြီးတော့ သူတို့က ဘာစာသား (Text) မှလည်း မပေးဘူး! ဒါ တကယ်ပဲ မှန်ရဲ့လား?”
“စကားပြောနေမယ့်အစား မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို နောက်တစ်ခါ ထပ်သုံးလိုက်စမ်း!”
စုဆောင်းသူတို့၏ ကနဦးထိုးစစ်မှာ နွေရာသီ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ သူတို့၏ တောက်ပသည့် အသွင်အပြင်ကို ပြသလိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်များက သဘောကျကြပြီး အားပေးမှုအဖြစ် ရရှိသည့် အမှတ်များမှာလည်း တိုးတက်လာသည်။ အောင်မြင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးကို ပြသရမည့်နေရာဖြစ်ရာ စုဆောင်းသူများအားလုံးသည် ချွင်းချက်မရှိ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
“ဟူး! ဟူး! ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ?”
“ခွေးကောင်ပဲ။ ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း။ ဘယ်လိုမှ မဆုံးနိုင်ဘူး။”
သို့သော် တိုက်ပွဲမှာ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ စုဆောင်းသူများ စတင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း။ အစကတည်းက ခွန်အားတွေကို အလကားဖြုန်းမိတယ်။ ပိုပြီး စောင့်ကြည့်သင့်တာ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဝိညာဉ်တို့! မဟုတ်ဘူး! ငါ မပင်ပန်းသေးဘူး! ငါ နောက်ထပ် လုပ်နိုင်သေးတယ်!”
ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပြရမည်ဆိုသည့် ဖိအားကြောင့် သူတို့သည် အစပိုင်းတွင် အလွန်မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ အသွင်အပြင်ကိုသာ အဓိကထားပြီး ကျွမ်းကျင်မှုများကို မဆင်မခြင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
‘သူတို့ကတော့ ကစားပွဲထဲက ထွက်သွားပြီပဲ။ တစ်ဖက်မှာတော့…’
ကန်းဟယ်ရင် ကမူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဘဲ ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရိုးတံတစ်လျှောက် ရွေ့လျားရင်း အပေါ်သို့ တက်လာသူများကို အဓိကထား၍ ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျင်မှုများကိုပင် သုံးစရာ မလိုပေ။ တစ်ယောက်ကို ဓားတစ်ချက်။ သူမသည် အခြားစုဆောင်းသူများထက် ပိုမိုတောက်ပနေဆဲဖြစ်သလို ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း အလွန်ထိရောက်လှသည်။ သူမသည် ဓားကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။
‘သူမကတော့ အခုထိ အဆင်ပြေနေတယ်။ တခြား စာကြည့်တိုက်တွေကရော ဘယ်လိုနေကြလဲ မသိဘူး။’
ကန်းယူဟွန်း သည် စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး [ပူးတွဲစာကြည့်တိုက်ဧရိယာ] သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဇာတ်လမ်းပြောသူများ (Tellers) သည် မိမိတို့၏ အခန်းထဲမှသာ စောင့်ကြည့်လေ့ရှိကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စာကြည့်တိုက်များစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ဝင်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင် ထိုသို့သော အထူးဧရိယာများကို ဖန်တီးလေ့ရှိသည်။ ထိုပူးတွဲဧရိယာတွင် ဇာတ်လမ်းပြောသူအချို့ ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စုဆောင်းသူများကို အလေးအနက်ထားသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“ဟာ... အစကတည်းက ခွန်အားတွေ မဖြုန်းဖို့ ငါ ပြောသားပဲ။”
“အာ... တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ဒီကောင်နဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ စာချုပ်ကို ငါ ဆက်ထိန်းထားရဦးမှာ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဝိညာဉ်တို့! မပြီးသေးဘူး!”
အချို့မှာ အနည်းငယ် အသက်ရှူချောင်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ဖယ်ရှားခံရမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ကျားခေါင်းနှင့် ရှည်လျားသည့် သွားများရှိသည့် ဇာတ်လမ်းပြောသူ၊ ဂယ်ရီဂတ်စ် (Gerigus) အဖွဲ့ဝင်မှာ နောက်ဆုံးအုပ်စုထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း! သူကိုယ်တိုင် ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်ဆိုပြီး အစကတည်းက ခွန်အားတွေ အကုန်သုံးလိုက်တာ၊ အခုတော့ ဒီလိုဖြစ်ကုန်ပြီ!’
သူသည် ဖန်သားပြင်၏ တစ်ဖက်တွင် ညည်းတွားနေသည့် မိမိ၏ စုဆောင်းသူကို ဆဲဆိုချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ သို့သော် သူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့။ သူ့စာကြည့်တိုက်မှ ဝိညာဉ်များ၏ အမြင်မှာ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေပြီး ၎င်းကို ထပ်ပြီး မီးလောင်ရာလေပင့် လုပ်ပေးရန် သူ မတတ်နိုင်ပေ။
[တောက်တောက်၊ ဒီလောက်ပဲ သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ပုံပဲ။]
[တော်တော်လေး အဆင်ပြေတဲ့သူလို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ်တော့ အားနည်းလွန်းတာပဲလား။]
[အဆင်ပြေနေသေးတဲ့သူတွေ ကျန်သေးတယ်၊ တခြားနေရာ သွားကြရအောင်။]
ဂယ်ရီဂတ်စ်သည် ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာ အချိန်နှင့်အမျှ လျော့နည်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ကြည့်ရှုသူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
[ဓားသခင် (Sword Master) ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကရော ဘယ်လိုလဲ။]
[သူကတော့ အခုထိ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်နေသေးတယ်လို့ ကြားတယ်။]
[အိုကေ၊ အဲဒီကို သွားကြရအောင်။]
‘ဓားသခင်!’
ဂယ်ရီဂတ်စ်သည် ဓားသခင်ကိုလည်း သိသည်။ သူသည် ဤပူးတွဲလှုပ်ရှားမှုတွင် အမှောင်ဖုံးနေသည့် မြင်းနက် (Dark Horse) ဖြစ်ပြီး အبالစကား မဟုတ်ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက [ပူးတွဲဧရိယာ] တစ်ခုလုံးကို စကင်ဖတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကန်းယူဟွန်း ၏ ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း။ သူကတော့ အေးဆေးပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကောင်း လုပ်ပြနေတာကိုး!’
သူသည် ကန်းယူဟွန်း ကို မနာလိုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အကြာကြီး ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသည့် ဝိညာဉ်များကို ဆက်လက် ထိန်းထားရဦးမည် ဖြစ်သည်။
“မင်း ဒီအကောင်! တိုက်စမ်း! ဝိညာဉ်တွေ ထွက်သွားနေတာ မမြင်ဘူးလား?!”
-ဘာဖြစ်နေတာလဲ! ငါ မတိုက်ချင်လို့လား! ပင်ပန်းနေတဲ့အချိန်မှာ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ!
“မင်း အစကတည်းက အလွန်အကျွံ လုပ်ကတည်းက ငါ သိနေတာ!”
-ဘာလဲ! အစကတည်းက အသွင်အပြင်ကို အဓိကထားပြီး လုပ်ခိုင်းတာ ဘယ်သူလဲ!
စာချုပ်ဝင် စုဆောင်းသူနှင့် ဇာတ်လမ်းပြောသူတို့ကြားမှ အငြင်းပွားမှု။ ဒါသည် ဂယ်ရီဂတ်စ်၏ စာကြည့်တိုက်တွင်သာ ဖြစ်ပျက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ စစ်ပွဲမှာ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည့် စုဆောင်းသူများ များပြားလာပြီး ဇာတ်လမ်းပြောသူများကလည်း ပိုမိုတိုက်ခိုက်ရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလာကြသည်။
‘ဒီကစပြီးတော့မှ တကယ့်အစစ်အမှန်ပဲ။’
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ လဲကျသွားသည့် အခြားစုဆောင်းသူများနှင့် မတူဘဲ ကန်းဟယ်ရင် ကမူ တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ခွန်အားကို ကောင်းမွန်စွာ မျှဝေအသုံးပြုထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည်။ အခြားစုဆောင်းသူများနှင့် ကွာဟချက်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည့်အတွက် ကန်းယူဟွန်း ၏ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝိညာဉ်သစ်များ စတင် စီးဝင်လာသည်။
[ဖြူဖွေးသော ဆံပင်ပိုင်ရှင် သားရဲ (The Beast of White Hair) သည် သင်၏ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့သော ကျင့်ကြံသူ (The Practitioner Who Never Gives Up) သည် သင်၏ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[မနာလိုမှုဖြင့် ပုံသွင်းခံရသည့် မင်းသမီး (The Princess Forged by Jealousy) သည် သင်၏ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[…]
…
ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မြင့်တက်လာသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကြည့်ရှုသူ သုံးရာခန့်သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီပင် ငါးရာကျော်သွားသည်။
[လက်ရှိ ကြည့်ရှုသူ: ၅၁၂]
“ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဝိညာဉ်တို့။ ဓားဧကရာဇ်မှတ်တမ်းများ (Story of the Sword Emperor Chronicles) ကို လာရောက်အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
[ဝိညာဉ်သစ်များသည် ဤနေရာ၏ အငွေ့အသက်ကို သဘောကျနေကြသည်။]
[ဝိညာဉ်အချို့မှာ လူများပြားလွန်းသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြသည်။]
ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သတင်းစကားပြတင်းပေါက်မှာ ဆူညံလာသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် တောင်းပန်စကားပြောပြီး သတင်းစကားများကို နှေးကွေးသည့်မုဒ် (Slow mode) သို့ ပြောင်းလိုက်ကာ ပန်းချီကားကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ကြည့်ရှုသူများနှင့် လှူဒါန်းမှုများ တိုးလာသည့်အတွက် သူ ပျော်ရွှင်သင့်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ပိုမိုလေးနက်လာသည်။
‘သူမ အခုထိ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသေးပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အခုတောင် သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အစပိုင်းထက် နှေးကွေးလာနေပြီ။ တခြား စုဆောင်းသူတွေက အခုချိန်မှာ သူမကို ကူညီပေးနေပေမယ့် ဟန်ချက်ပျက်သွားတာနဲ့ အခြေအနေက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။’
စစ်ရေးအင်အား ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် အနိုင်နိုင် ခုခံနေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရရင် မင်း ဘာကို ရွေးချယ်မလဲ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် မည်သူမျှ မကြားနိုင်အောင် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲမှာ ကြာရှည်လာသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည့် စုဆောင်းသူများကြားတွင် ဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက် တိုးလာပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည့် စုဆောင်းသူများမှာလည်း မိမိတို့၏ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကိုသာ ရှာဖွေရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
“အား! သောက်ကျိုးနည်း! တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ကုပေးကြပါဦး!”
“သောက်ရူး! အဲဒီအတွက် အချိန်မရှိဘူး! မတိုက်နိုင်ရင် ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်!”
“ဘာလဲ၊ မင်း ဒီကောင်! ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို ဝေမျှမယ်လို့ ပြောထားတာလေ!”
ဓားချက်မိ၍ လက်တွင် ဒဏ်ရာရသွားသည့် စုဆောင်းသူတစ်ဦးက အကူအညီတောင်းသော်လည်း အနီးအနားမှ စုဆောင်းသူများထဲတွင် မည်သူမျှ လက်ကမ်းမပေးခဲ့ကြပေ။ ပြိုင်ဘက်များ လျော့နည်းသွားသည်ကို သူတို့ မငြင်းဆဲသော်လည်း အကူအညီပေးနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် မရှိကြပေ။ ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ကန်းဟယ်ရင်?”
-ဟူး… ငါတော့ အဆင်ပြေပါသေးတယ်။
“မင်းကိုယ်မင်း အတင်းဖိအားပေးစရာ မလိုပါဘူး။”
-မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ပိုလုပ်နိုင်သေးတယ်… ငါ ပိုလုပ်ပေးနိုင်သေးတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က ထိုသို့ ပြောသော်လည်း သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ တိုက်ပွဲစတင်သည်မှာ တစ်နာရီပင် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမ အဆင်ပြေနေပါက ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်မှ ကြီးမားသည့် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
***
ဘုန်း!
“အား!”
“ကယ်ကြပါဦး!”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ရပ်နေသည့် မြို့ရိုးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြီးမားသည့် အသံနှင့်အတူ မြို့ရိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြိုကျသွားသည်။ ပြိုကျသွားသည့် မြို့ရိုးအောက်တွင် ပါသွားသည့် စစ်သည်များ၏ အသက်လု အော်ဟစ်သံများသည် အပြင်ဘက်သို့ မရောက်နိုင်ဘဲ အပျက်အစီးများအောက်တွင် မြုပ်သွားကြသည်။ ခဏတာ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည့် သူမ၏ နားများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“မြို့ရိုး… မြို့ရိုးက…”
ရန်သူကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် မြို့ရိုးမှာ ပြိုကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…”
-အမြောက်ကြီး ဖြစ်မယ်။
ကန်းယူဟွန်း ၏ အသံသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“အမြောက်လား?”
-ဟုတ်တယ်။ မြို့ပြအမြောက် (Urban Cannon)။ တကယ့် သမိုင်းကြောင်းမှာလည်း အော်တိုမန်အင်ပါယာက မြို့ရိုးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တဲ့ အမြောက်ကို သယ်လာခဲ့တာ။ အခုနက ပစ်လိုက်တာ အဲဒါပဲ။ အကြိမ်များစွာ သုံးလို့မရတဲ့ လက်နက်မျိုးပေမဲ့ မြို့ရိုးကို ဖျက်ဆီးဖို့တော့ လုံလောက်သွားပြီ။ သူတို့ ထပ်ပစ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ မြို့ရိုးကတော့…
ကန်းယူဟွန်း ပြောသည့်အတိုင်းပင်။ အော်တိုမန် တပ်သားများသည် မြို့ရိုးပြိုကျသွားသည့် နေရာမှတစ်ဆင့် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ စီးဝင်လာကြသည်။
“သူတို့ကို တားကြ! တားကြစမ်း!!!”
“အားဖြည့်တပ်! မြန်မြန်လာပြီး ဒီဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားကြ!!!”
ခံစစ်မှူးများသည် အသံကုန် အော်ဟစ်နေကြသည်။ ပြိုကျသွားသည့် မြို့ရိုးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသည့် အော်တိုမန်စစ်သားများနှင့် ၎င်းကို ခုခံရန် ကြိုးစားနေသည့် ရိုမန်စစ်သားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ ရှုပ်ထွေးမှုအသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ကြားခံမြို့ရိုးမရှိတော့သည့်အတွက် တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကြားမှ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ ထင်ရှားသွားသည်။ အနည်းငယ်မျှ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲ၏ ဟန်ချက်မှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟေ့၊ ဟေ့ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?”
“ဟာ၊ သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် ငါတို့ အကုန်သေတော့မယ်။”
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် စုဆောင်းသူများသည် မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြို့ရိုးကို ကြားခံထား၍ အနိုင်နိုင် ခုခံထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းမှာ မရှိတော့သည့်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားပြီဖြစ်သည်။
“မကြောက်ကြနဲ့။ ရောမရဲ့ သားမြေးတို့! နောက်ဆုံးလူအထိ တိုက်ကြ!! ငါတို့ အနိုင်ရနိုင်တယ်!”
အစောင့်တပ်များနှင့်အတူ ရန်သူကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည့် ဧကရာဇ်မင်းသည် ရှေ့တန်းမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ အသက်လုရမည့် အခြေအနေတွင် လက်လျှော့လိုက်နိုင်သော်လည်း သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားသည့် ရိုမန်စစ်သားများကလည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းမှာ အသက်လုရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောင်းကားပြနေသည့် အားနည်းသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် ဘာများ ထူးခြားနေသေးသနည်း။
“ငှားရမ်းထားတဲ့ စစ်သည်တို့! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို အင်အားဖြည့်ပေးကြပါ!”
ကန်းယူဟွန်း ၏ အဖွဲ့ဝင် ဂယ်ရီဂတ်စ်သည် နဖူးပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသည့် ချွေးများကို သုတ်ရင်း စုဆောင်းသူများကို အော်ဟစ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ အသက်လုနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
“မင်းတို့သာ ကူညီပေးရင် ငါတို့ သူတို့ကို တားနိုင်မှာပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့လူမျိုးတွေကို ကယ်ကြပါ! ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြေကို ကယ်ကြပါ!”
ဂယ်ရီဂတ်စ်သည် အသံကုန် အော်ဟစ်နေသည်။ သို့သော် စုဆောင်းသူများထဲတွင် ရှေ့သို့ ထွက်လာမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ အမှတ်များ ရရန်သာ ဖြစ်ပြီး အသက်ကို ပေါင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ပေ။
ဟိန်း!
“အား! ကယ်ကြပါဦး!”
သူ အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် သတ်ဖြတ်မှုများက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်။ ပြိုကျသွားသည့် မြို့ရိုးအနီးတစ်ဝိုက်မှာ အလောင်းများနှင့် သွေးနီရောင်များဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ နွေဦးရာသီ၏ လေပြေညင်းကပင် သွေးနံ့ကို အပြည့်အဝ မဆေးကြောနိုင်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“သေစမ်း! သေကြစမ်း သောက်ကျိုးနည်းတို့!”
“က၊ ကယ်ကြပါဦး!”
သွေးနှင့် သေခြင်းတရားတို့မှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဤပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲတွင် သူမ၏ သတိကို ထိန်းထားနိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ယခုထိ သူမ၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သမျှမှာ ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်သည့် စစ်ပွဲကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့လည်း အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်!’
စုဆောင်းသူများသာ အင်အားစုလိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် ပြိုကျသွားသည့် မြို့ရိုးမှ ရန်သူများကို တွန်းထုတ်ပြီး ခံစစ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုမျှအထိ တွေးမိရင်း သူမ တစ်ခုခုကို အော်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ငါ၊ ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး! ငါ ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီ!”
စုဆောင်းသူတစ်ဦးက ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆက်သွယ်ထားသည့် ထွက်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ အင်အားမစုစည်းဘဲ ထွက်ပြေးကြမယ်ဆိုရင်…!
“ငါ၊ ငါလည်း လက်လျှော့ပြီ!”
“ငါလည်းပဲ!”
“ငါလည်းပဲ! သောက်ကျိုးနည်း! ငါ့အသက်ကို ရင်းပြီး တိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး! ဒီလောက် ခက်ခဲမယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ!”
တစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် တခြားစုဆောင်းသူများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!”
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသည့် စုဆောင်းသူတစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ အကုန်ထွက်သွားရင် ခံစစ်က…”
“ခံစစ်? ဘာခံစစ်လဲ! ငါတို့ အကုန်သေတော့မှာ မမြင်ဘူးလား?!”
“ဘာ…”
“ကြည့်စမ်း။ မင်း စုဆောင်းသူ ဖြစ်တာ သိပ်မကြာသေးပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ မသိသေးတာ။ ဒီနေရာက အစကတည်းက ဒီလိုပဲ! သူတို့ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားတာ အကြောင်းမဲ့လို့ ထင်နေလား? မတိုက်နိုင်တော့တဲ့အထိ ဆွဲထားပြီးရင် ထွက်ပြေးလိုက်ရုံပဲ။ အဲဒါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့… ဒီနေရာကို ခုခံနေတဲ့ စစ်သည်တွေကရော…”
“စစ်သည်တွေ? ဟား! မင်း နောက်နေတာလား။ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ! သူတို့အားလုံးက အတုတွေ! သူတို့ သေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?! ငါ့လမ်းက ဖယ်ပေး! မင်း သေချင်ရင် တစ်ယောက်တည်း သေလိုက်!”
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ လက်ကို ခါချသွားသည့် ထိုစုဆောင်းသူကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ပြောပြလို့မရနိုင်သော အချည်းနှီး ဖြစ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့က ဒီလောက်နဲ့ပဲ လက်လျှော့လိုက်ကြတာလား? သူတို့အားလုံးသည် စုဆောင်းသူများ ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များအတွက် စိတ်ကမ္ဘာထဲတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ကန်းဟယ်ရင် သည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှာ… နောက်ပြန်ဆုတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ငှားရမ်းထားတဲ့ စစ်သည်တို့! မြန်မြန်လာပြီး အကူအညီပေးကြပါ!”
အောက်ဘက်မှ ဂယ်ရီဂတ်စ်၏ သနားစရာကောင်းသည့် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်လုံးများမှာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သည့် တံခါးနှင့် အောက်ဘက်မှ ပြိုကျနေသည့် မြို့ရိုးကြားတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လမ်းစမရဘဲ တုန်ရီနေသည်။
‘ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?’