ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ အနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားသည်နှင့်အတူ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
သတင်းထောက်အချို့က ဒိုကန်ဂျွန်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို တူးဆွရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တရား၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အချို့က သူ သေဆုံးသွားပြီဟု ဆိုကြပြီး အချို့ကမူ နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။ သတင်းဌာနများက သူ့အကြောင်းကို ခဏတာ ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် ဖော်ပြခဲ့ကြသော်လည်း ထိုမျှနှင့်ပင် ဇာတ်လမ်းက အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ သက်သေအထောက်အထားလည်း မရှိ၊ မျက်မြင်သက်သေလည်း မရှိသဖြင့် ဒိုကန်ဂျွန်းအား ဘာဖြစ်ပျက်သွားမှန်း မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။
သို့သော် အနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ သူ၏နေရာမှ လုံးဝထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ အစကတည်းက တည်ငြိမ်မှုမရှိခဲ့သည့် ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မှာ လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ယိုဟွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
‘ကမ္ဘာကြီးကနေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေ ရှိနေတာပေါ့။’
ယိုဟွန်းတွင် နဂါး၏လမ်းကြောင်းကို လိုက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ ဒိုကန်ဂျွန်းက သူ၏အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး ယိုဟွန်းကမူ ဒက်စ်ကတ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒက်စ်ကတ်၏ စွမ်းအားမှာ ကိုရီးယားတွင် အძლიမ်းဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ဝီမူးဟျော့ပင် သတိမထားမိနိုင်သည့်အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ သတင်းထောက်များ သို့မဟုတ် ရုပ်သံလိုင်းများက ၎င်းကို သိရှိနိုင်ရန် လမ်းစပင် မရှိပေ။
မူလကမူ အသင်းအဖွဲ့ (Association) က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး စုံစမ်းသင့်သော်လည်း ဒိုကန်ဂျွန်းမှာ အသင်းအဖွဲ့နှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်တောက်ထားသူဖြစ်သဖြင့် တရားဝင် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် မြို့ပြဒဏ္ဍာရီအမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးပေးလိုက်ပြီး မြေမြှုပ်ကွယ်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ယိုဟွန်းသည် ကျန်ရှိနေသည့် အပိုင်းအစများကို ပြန်လည်စုဆောင်းရန် အားထုတ်ခဲ့ရာ နောက်ထပ် အပိုင်းအစအနည်းငယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
‘ဒိုကန်ဂျွန်းပြီးတဲ့နောက် အပိုင်းအစ လေးခုကို အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ရခဲ့တာ။’
ဒိုကန်ဂျွန်း၏ အပိုင်းအစအပါအဝင် ယိုဟွန်းတွင် လက်ရှိ အပိုင်းအစ (၁၁) ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
‘ပြီးတော့ အပိုင်းအစပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရင် အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သိခဲ့ရတယ်။’
သူသည် မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သည့် အပိုင်းအစ လေးခုကို မည်သည့်အခက်အခဲမျှမရှိဘဲ ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အပိုင်းအစများကို တစ်ဖက်လူ၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
‘သဘောတူညီချက်လို့ ခေါ်ဖို့တော့ နည်းနည်းတော့ ဝေးပါသေးတယ်။ လက်တွေ့မှာတော့ အတင်းအကျပ် ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရယူခဲ့တာပါပဲ။’
အပိုင်းအစများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသည့် စွမ်းအားများ ရရှိထားကြပြီး ရုတ်တရက် ရရှိလာသည့် ထိုစွမ်းအားကို လက်လွှတ်မခံလိုကြပေ။ သို့သော် ထိုမျှသာဖြစ်သည်။ ယိုဟွန်းသည် သူ၏စွမ်းအားကို အသင့်အတင့် ထုတ်ဖော်ပြသကာ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည့်အခါ သူတို့အားလုံး ခေါင်းငုံ့ကာ ယိုဟွန်းထံသို့ အပိုင်းအစများကို လွှဲအပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ စွမ်းအားရရှိထားသူများကို နှိမ်နင်းရမည့်နည်းလမ်းမှာ အမြဲတမ်း ပိုမိုကြီးမားသည့် စွမ်းအားကို ပြသခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ စွမ်းအား၏ ယုတ္တိဗေဒမှာ အလွန်ရှင်းလင်းပြီး ရိုးရှင်းလှသည်။
ယိုဟွန်းသည် ထိုနည်းလမ်းဖြင့် လူလေးဦးထံမှ အပိုင်းအစများကို ရယူခဲ့ပြီး အချက်အလက်သစ်တစ်ခုကိုလည်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘အပိုင်းအစရထားတဲ့သူက အဲဒါကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ဟာ အပိုင်းအစနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားကြတယ်။’
အပိုင်းအစတစ်ခုနှင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ ဆက်စပ်နေသူများသာ ‘ကမ္ဘာဦးကျမ်း’ (The Book of Genesis) ကို သိရှိနိုင်ကြသည်။ အပိုင်းအစ၏ စွမ်းအားကို ဆုံးရှုံးသွားလျှင်ပင် သူတို့ မှတ်မိနေဦးမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အပိုင်းအစကို ဆုံးရှုံးလိုက်သည်နှင့် ၎င်းနှင့်သက်ဆိုင်သည့် မှတ်ဉာဏ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က အပိုင်းအစနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို ဖုံးကွယ်ထားလိုသဖြင့် သူတို့သည် အပိုင်းအစကို လက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုစွမ်းအား၏ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ထားရန်အတွက် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ခြိမ်းခြောက်ထားခဲ့သည့် ယိုဟွန်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသော ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြင့် ယိုဟွန်းသည် ဒိုကန်ဂျွန်း၏ အပိုင်းအစအပါအဝင် အပိုင်းအစ ငါးခုကို ပြန်လည်ရယူခဲ့ပြီး ခြောက်ခုမြောက်ကို ရယူရန် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
‘ဒီကောင်တော့ တကယ်ကို လွန်နေပြီ။’
အရင်က လူအများစုမှာ စွမ်းအားရရှိလာသော်လည်း သတိထားကာ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ကာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူတို့သည် စွမ်းအားရရှိလာသည့်အချိန်တွင် သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားသွားသော်လည်း ထိုစွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်လာနိုင်သည့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို တွေးဆနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ယခု ယိုဟွန်း ပစ်မှတ်ထားနေသူမှာမူ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။
‘သူက ရူးသွပ်နေတဲ့မျောက်တစ်ကောင်လိုပဲ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ။’
သူ့နေအိမ်အနီးတွင် မကြာသေးမီက အမည်မသိ လူသတ်မှု သုံးခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဖြစ်စဉ် သုံးခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သေဆုံးသွားသူမှာ ၁၅ ဦးထက်မနည်းရှိသည်။ သားကောင်အားလုံး၏ သေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ တူညီချက်မှာ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်း၊ လမ်းပေါ်တွင် တံတွေးထွေးခြင်း၊ စကူတာစီးကာ အတန်းဖော်များကို ငွေညှစ်ခြင်းများ လုပ်လေ့ရှိသည့် ကျောင်းသားလူမိုက်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သတ်ဖြတ်သည့်ပုံစံမှာ ရက်စက်လွန်းပြီး ပစ်မှတ်ထားခံရသူများမှာလည်း ကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်သူများသာ ဖြစ်သည်။
‘သူက သူ့ကိုယ်သူ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို့များ ထင်နေတာလား။ ပြီးတော့ ငါကြည့်ရသလောက် သူက သူ့ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူတွေကို သတ်တာမဟုတ်ဘဲ သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့သူတွေကိုပဲ သတ်နေတာ။’
သူ တရားမျှတမှုအတွက် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ဆိုရန်မှာ အလွန်အမင်း လွန်ကဲနေပေလိမ့်မည်။ ယိုဟွန်းကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်မှာ သူသည် ပစ်မှတ်များကို သေချာစောင့်ကြည့်ပြီး လူသူမသိသည့်နေရာမျိုးတွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ကျောင်းတက်နေသည်။ လူ ၁၅ ဦးကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်သတ်ပြီးနောက်၌ပင် ပုံမှန်ဘဝအတိုင်း နေထိုင်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ သူသည် စိတ်ရောဂါသည်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
‘စွမ်းအားရတာနဲ့ ဒီလိုမျိုးလုပ်ဖို့ စဉ်းစားကတည်းက သူက အစကတည်းက ပုပ်သိုးနေတဲ့ကောင်ပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးက ပြုပြင်ဖို့ဆိုတာ ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲတယ်။’
ယိုဟွန်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလအတွင်း ထိုသို့သော လူ့သဘာဝမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ပထမနှစ်မှ တတိယနှစ်အတွင်း မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည့် လူ့သဘာဝမျိုးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏စွမ်းအားကို အကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်ကြပြီး တရားမျှတမှုအတွက် လုပ်ဆောင်နေသယောင်ဖြင့် လူသတ်ခြင်းကို အကြောင်းပြလေ့ရှိကြသည်။ မည်သူမည်သူမဆို တစ်ခုခုပြောလာလျှင်လည်း သူတို့မှာလည်း လူဆိုးများဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြလိမ့်မည်။ ဟန်ဆောင်ကောင်းသည့် လူယုတ်မာများအတိုင်းပင်။ အရွယ်မရောက်သေးသူတစ်ယောက်ကပင် ဤမျှလုပ်နိုင်နေလျှင် သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသည်။ သူ၏ အတွေးအခေါ်များ ပို၍ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်လာလေလေ၊ ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ ပို၍ ထူးဆန်းသည့်လူ ဖြစ်လာလေလေပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
‘ဂျက် (Jack the Ripper) ဇာတ်လမ်းရှိခဲ့တဲ့ ကင်ဟန်ဂျွန်းတောင် သူ့ရှေ့မှာဆိုရင်တော့ နို့နံ့တောင် မစင်သေးတဲ့ ကလေးပဲ။’
ဘယ်သူက ပိုသာသည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ၊ နှစ်ယောက်စလုံးက အမှိုက်သရိုက်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ ညဘက်တွင် လူများကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ရန် အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ သူသည် ရူးသွပ်နေကြောင်း ဝန်ခံခြင်းထက် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။
[ဝိုး။ ဒါတော့ တော်တော်လေး ဆိုးတာပဲ။ သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြတ်သတ်နိုင်ရတာလဲ။]
‘သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေကို ပြန်လက်စားချေတာဆိုရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွမ်းအားနည်းနည်း ရလာတယ်ဆိုပြီး တရားမျှတမှုဆိုတဲ့ အယူအဆမှားတွေနဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။’
[မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူ အရင်က ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့ပြီးမှ ရုတ်တရက် ဒီလိုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။]
‘သူက နဂါးသတ်သမားပဲ။ တစ်ညတည်းနဲ့ နေရာ သုံးခုမှာ ပြဿနာတွေ ဖန်တီးပြီးတော့ ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် စုဆောင်းသူတွေအပေါ် လူတွေရဲ့ အမြင်တွေ ပိုဆိုးလာတယ်။ တကယ်တော့လည်း လူတွေက အဲဒီလူဆိုးတွေက သေသင့်တာပဲလို့ ပြောနေကြတာပါပဲ။’
[ငါတော့ သူ့ဘက်က ကာကွယ်ပြောပေးချင်စိတ် မရှိဘူး။]
‘မှန်တယ်။ သေသွားတဲ့သူတွေကလည်း လူဆိုးတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူ ၁၅ ယောက်ကို သတ်လိုက်တာကိုတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး။ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် သူက ပိုပြီးတော့တောင် လုပ်လာဦးမှာ။’
သူသည် လူမိုက်ဂိုဏ်းသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စတင်ခြေရာခံပြီး တစ်ရက်တည်းနှင့် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမျှနှင့် ကျေနပ်ကာ ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်သွားလိမ့်မည်လော။
‘သူက လူသတ်တာကို စွဲလမ်းနေပြီ။ အခုတော့ ဖမ်းမိမှာစိုးလို့ ငြိမ်နေတာ၊ အခြေအနေ ပြန်ငြိမ်သွားတာနဲ့ သူ ထပ်လှုပ်ရှားလာဦးမှာပဲ။’
[ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်မလဲ။]
‘ဘာလုပ်ရမှာလဲလို့ မေးလိုက်တာလား။’
ယိုဟွန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်စက် တောက်ပလာသည်။
‘သူ့အတွက်တော့ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူး။’
သူသည် စည်းကို ကျော်လွန်လွန်းသွားခဲ့ပြီ။ ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်လိုက်ရုံဖြင့် အသက်ရှင်ခွင့်ရနိုင်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
‘သူက သူ မမိသေးဘူးလို့ ထင်နေပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့လေ…’
ယိုဟွန်းသည် လူသွားလူလာများသည့် လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသူ မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမပြုမိကြပေ။ သူသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း အမြင်အာရုံဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်သော နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သည့် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် လှည့်လည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သနည်း။ မကြာမီမှာပင် ပစ်မှတ်ထားသူသည် အဝေးမှ လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
‘လာပြီ။’
ထိုသူမှာ ဆံပင်ကို ပန်းကန်လုံးပုံစံ ညှပ်ထားပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသည့် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာသည်။ သူ့ကို မြင်သူတိုင်းက ကြောက်တတ်သော ကျောင်းသားတစ်ဦးဟုသာ ထင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ယိုဟွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုလူငယ်၏ အတွင်းစိတ်၌ တွန့်လိမ်နေသော လူသတ်သမား၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်နေရသည်။
[သူပဲလား။]
‘ဟုတ်တယ်။’
စတင်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီ။ ယိုဟွန်းသည် ဒက်စ်ကတ်စ် (Descartes) ၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပြီး ထိုကောင်လေးကို ဝန်ဒါလန်း (Wonderland) ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ သူ့လိုလူမျိုးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံဖို့တောင် မလိုပေ။ သူ့အဆင့်က အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် အလိုရှိပါက အတင်းအဓမ္မပင် ဆွဲခေါ်နိုင်သည့် အဆင့်သာဖြစ်သည်။
“ဘာ၊ ဘာလဲ။”
မျက်မှန်တပ်ထားသည့် ထိုကောင်လေး၊ ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားဟန်ရှိသည်။ ကျောင်းမှ အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီး၏ အရောင်အသွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် နေရာသို့ ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ယိုဟွန်းသည် အပိုလီယာ (Aporia) ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ကာ ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဂျောင်ဟဲဆောင်း။”
“ဘယ်၊ ဘယ်သူလဲ။”
“လူ ၁၅ ယောက်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်သတ်လိုက်ရတာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လား။”
“…!”
ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် မျက်မှန်အောက်မှ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေသည်။ ယိုဟွန်းက ထိုအကြောင်းကို မည်သို့ သိရှိသွားသနည်းဟူသည်ကိုပင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ယိုဟွန်းကတော့ အသစ်စက်စက်ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟာ အသစ်စက်စက်ပါပဲဟု မိမိကိုယ်ကို တွေးလိုက်သည်။ ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ မျက်လုံးများက မျက်မှန်အောက်တွင် စူးရှလာသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မဟုတ်သေးဘူး၊ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
“ငါ ဘယ်လိုသိတယ်လို့ ထင်လဲ၊ ပြီးတော့ မင်းကို ဒီနေရာကို ဘာလို့ ဆွဲခေါ်လာတယ်လို့ ထင်လဲ။”
ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်သေမရှိကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို အမြန်ချွတ်ကာ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အကြည့်များက လူသတ်ချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။ ပါးစပ်ကို စောင်းထားသည့် ထိုလူငယ်သည် လူသတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယိုဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှနေ၍ သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“အရင်ကလည်း ထင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းက တကယ်ကို ကြောက်တတ်တဲ့ကောင်ပဲ။ သက်သေတွေကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒီမှာတော့ စကားပြောဖို့ နေရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်းကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူသိသေးလဲ။”
“ဘာလို့ အဲဒါကို မေးနေတာလဲ။”
“ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်လား။”
ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ ပါးစပ်က နားရွက်တက်ထိအောင် ပြုံးလိုက်သည်။
“သက်သေအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်သတ်ပစ်ရမှာပေါ့။”
“အဲဒီလို ပြောပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။ ငါ့အတွက် ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။”
မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်ရန်။ ယိုဟွန်းသည် ဂျောင်ဟဲဆောင်းအတွက် အချိန်ကုန်မခံလိုတော့သဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ် ဝါးသွားပြီး ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ နောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမလို့လဲ!”
ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အမည်းရောင် စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကာတွန်းထဲမှ အမှောင်ဘက်တော်သား သူရဲကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ သူ့၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ယိုဟွန်းမှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယိုဟွန်းသည် ဂျောင်ဟဲဆောင်းနှင့် အနည်းငယ် လှမ်းသောနေရာတွင် ပေါ်လာပြီး သူ့၏ မိုက်မဲမှုကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အသွင်ပြောင်းပုံက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်။ မင်းကိုယ်မင်း စူပါဟီးရိုးတစ်ယောက်လို့များ ထင်နေတာလား။ အဲဒီလို ရုပ်ရှင်တွေတော့ ငါ အများကြီး ကြည့်ဖူးတယ်။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!”
ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် ယိုဟွန်း၏ အသံလာရာနောက်သို့ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးလိုက်သည်။ သူ လှုပ်ရှားတိုင်း သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံက လေထဲတွင် အရိပ်များကို အမှတ်အသားများသဖွယ် ကျန်ရစ်စေသည်။ သူ့၏ ပြေးနှုန်းမှာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး သူ၏ ချွန်ထက်သော လက်ချောင်းထိပ်များမှ စွမ်းအင်များမှာ မီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည်။ သူ့လက်နှင့်သာ မိသွားပါက သံမဏိပင် စက္ကူကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ယိုဟွန်းမှာ တည်ငြိမ်မှုမပျက်ဘဲ အသစ်စက်စက်ကောင်လေး၏ မောက်မာမှုကိုသာ လှောင်ပြောင်နေသည်။
“မင်းက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးဖို့တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး။”
သူသည် ချွန်ထက်သော လက်သည်းများကို အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ ခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ အဖြူရောင် ဖြစ်သွားပြီးမှ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ အသွင်ပြောင်းမှုမှာ လျင်မြန်စွာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော မျက်မှန်များမှာ ဝန်ဒါလန်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်သွားသည်။ ယိုဟွန်းသည် ဂျောင်ဟဲဆောင်းကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ပစ်လိုက်သည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို…”
နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျနေသည့် ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် သူ ဘာကြောင့် အတိုက်ခံရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ယိုဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကိုပင် မမြင်လိုက်ရချေ။ ယိုဟွန်းမှာ သူ့ကို နားလည်အောင် ကူညီပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။
ဒုန်း!
ယိုဟွန်းက သူ့ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သဖြင့် ဂျောင်ဟဲဆောင်းမှာ ဗိုက်ကို အောင့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ သူသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲစွာဖြင့် ချောင်းဆိုးနေသည်။
“ခရက်။ ခရက်၊ ခရက်!”
“ထ။ ငါ အားကို ထိန်းထားတာ။”
“ငါ့၊ ငါ့ဗိုက်… အသက်ရှူလို့ မရတော့ဘူး…”
“ငါသာ အားကုန်သုံးပြီး ကန်လိုက်ရင် မင်း ဗုံးလို ပေါက်ကွဲပြီး သေသွားမှာ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်နေတာလား။”
ယိုဟွန်း၏ အတွေးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် တကယ်ပင် နာကျင်နေပြီး တံတွေးများ စီးကျကာ နှာရည်ယို၍ အောင့်အီးနေသည်။ ယိုဟွန်း သက်ပြင်းချကာ ဂျောင်ဟဲဆောင်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းကို မော့စေလိုက်သည်။
“နှစ်ချက်လောက်နဲ့ နာနေပြီလား။ မင်း လူ ၁၅ ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ဖြစ်နေတာလဲ။”
“အား! ကျ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ! နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး!”
အပိုလီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ တောင်းပန်တော့သည်။ ခဏလေးကမှ သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သူ၏ သဘောထားနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
[ဒါက ဘာလဲ၊ ဒီလောက်နဲ့တင် အရှုံးပေးလိုက်တာလား။]
‘သူက အစကတည်းက ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်မရှိတဲ့ကောင်ပဲ။’
သူ အားသာနေချိန်တွင် မည်သူ့ထက်မဆို ရက်စက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ပိုသန်မာကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို စိတ်ဓာတ်ပြဖို့ ပြောနေစရာ မလိုသော်လည်း ဒါကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလိုလူမျိုးကို ဖယ်ရှားပစ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။’
“စောင့်၊ ခဏစောင့်ပါဦး!”
ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် ယိုဟွန်း၏ လူသတ်ငွေ့ကို ရိပ်မိကာ အရေးတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ၊ ငါက အရွယ်မရောက်သေးဘူး! ငါ့မှာ အရွယ်မရောက်သေးဘူး!”
“ပြီးတော့?”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့? ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို ဘာပဲလုပ်လုပ် ထောင်ထဲ မထည့်နိုင်ဘူး…”
“မင်း မှားနေပြီ။ ငါက ပြည်သူ့အာဏာကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ရဲအရာရှိလို့ ထင်နေတာလား။”
ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ထားတဲ့ ရဲအရာရှိသာ ရှိမယ်ဆိုရင် သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အရင်ဆုံး တိုင်ကြားကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူက လူသတ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ပြေးဝင်လာပြီးမှ အနိုင်မယူနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောနေပြန်တယ်။
“ပြီးတော့ အရွယ်မရောက်သေးတာနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ကလေးသူငယ်ဥပဒေကြောင့် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ် ရယ်ရတယ်။”
ယိုဟွန်းသည် ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည့် လက်ကို ပိုတင်းကျပ်လိုက်ပြီး အပိုလီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို သူ့မျက်နှာနှင့် ပိုကပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းကောင်း နားထောင်။ မင်းဟာ အရှင်လတ်လတ် လူ ၁၅ ယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။”
“အဲဒီကောင်တွေက သေသင့်တာ!”
“အဲဒါ မင်း ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက တစ်ရက်တည်းနဲ့ လူ ၁၅ ယောက်ကို သတ်တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။”
“ငါက တရားမျှတမှုအတွက် လုပ်တာ!”
“ကိုယ့်အထောက်အထား ပေါ်သွားတာနဲ့ လူတိုင်းကို သုတ်သင်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တရားမျှတမှု သူရဲကောင်းလား။ အဲဒါကတော့ ကျပန်းအပိုင်းအစတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ ပဟေဠိတစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်။”
ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ငြင်းဆိုချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူ မသေခင် တစ်ခုခု ပြောလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါကတော့ အရိုးထဲထိ စွဲနေတဲ့ စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုသာ ဖြစ်သည်။
“မင်း ငါ့ကို သတ်ရင် မင်းလည်း လူသတ်သမား ဖြစ်သွားမှာပဲ။”
“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ ငါ ဘယ်မှာနေလဲ၊ ဘယ်လိုလူလဲ၊ ငါ့နာမည်က ဘာလဲဆိုတာရော သိလား။ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာကော သိရဲ့လား။”
“အဲဒါ…”
“ပြီးတော့ ကောင်လေး၊ ငါက မင်းလိုမျိုး လူသတ်တာကို တရားဝင်အောင် မလုပ်ဘူး။”
“…”
ထိုစကားကြောင့် ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ယခု သူတို့ရှိနေသည့်နေရာမှာ လက်တွေ့လောကနှင့် ကင်းကွာနေသော စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားပါကပင် လက်တွေ့လောကရှိ လူများက ဘာမျှသိရှိမည်မဟုတ်သလို တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည်ကိုလည်း သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ငါ၊ ငါကလေ…”
ဂျောင်ဟဲဆောင်းသည် မျက်လုံးများကို အသည်းအသန် လှည့်ပတ်ကာ တစ်ခုခု ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ယိုဟွန်းက ထပ်ပြီး နားထောင်နေချင်စိတ် မရှိတော့သဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
ခေါင်းမရှိတော့သော ရုပ်အလောင်းသည် ခွေယိုင်ကျသွားပြီး ထိုလူငယ် လူသတ်သမား၏ အဆုံးသတ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ နှမြောစရာကောင်းကြောင်း နတ်ဘုရားများက တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ ရွှေရောင် စာရွက်တစ်ရွက်သည် ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ အလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူသွားသည်။ သူ နောက်ထပ် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထပ်မံ ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ပြသလိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်လာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။’
သူသည် တစ်ယောက်တည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်လည်သွားလာပြီး ဤအပိုင်းအစများကို စုဆောင်းနေခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ ယိုဟွန်းသည် ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဗီဒီယိုရိုက်ကူးကာ အပိုင်းအစများကို ရယူရုံသာမက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နတ်ဘုရားများကိုလည်း ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
[ငါ "ကမ္ဘာဦးကျမ်း" အကြောင်း သိတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမဆို တစ်ခုခု သိထားရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်ပါ။]
သာမန် တယ်လာတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယိုဟွန်းမှာမူ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သူများ၊ ဆေတန်၊ မိုက်ကယ်နှင့် အခြားသော နတ်ဘုရားများစွာ၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို အပြည့်အဝ ရရှိထားသူဖြစ်ရာ သူ ထိုမျှလောက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့၏ စောင့်ဆိုင်းမှုမှာ အကျိုးရှိလာသည်။
တိန်း။
သူသည် ဂျောင်ဟဲဆောင်း၏ အလောင်းကို ထားခဲ့ကာ ဝန်ဒါလန်းမှ ထွက်ခွာလာစဉ် ယိုဟွန်း၏ ကိုယ်ပိုင်မက်ဆေ့ချ်ပုံးထဲသို့ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာသည်။ ကမ္ဘာဦးကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့လာသော ထိုမက်ဆေ့ချ်မှာ မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိရသောသူထံမှ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ ယိုဟွန်းနှင့် မရင်းနှီးသေးသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပြီး ဆေတန် သို့မဟုတ် မိုက်ကယ်တို့သာ သုံးနိုင်သော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မက်ဆေ့ချ်ပုံးသို့ စာပို့နိုင်ခြင်းမှာ ထိုသူသည် သာမန်ထက်ပိုသော သတင်းအချက်အလက် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ပြီးတော့ ဒီအချိန်အခါမှာ သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်မက်ဆေ့ချ် ပေးပို့လာခြင်းမှာ…
‘နောက်ဆုံးတော့…’
သူသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းအကြောင်း ဆွေးနွေးလိုနေသည်။