ယူဟွန်းသည် ဘက်ဆောရယွန်းထံသို့ သွားရောက်ရန်အတွက် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဆွန်းယူချန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မက ကျောင်းဆောအွန်နီ ဘာကြိုက်လဲဆိုတာ သိတာပေါ့။ သိတာပေါ့၊ ကျွန်မတို့ သိကျွမ်းလာတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ”
ဘက်ဆောရယွန်းကို မေးလိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများမှာ အလကားဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆွန်းယူချန်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ပခုံးများ ပုကျသွားပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို သိနေသည့်အလား ဘက်ဆောရယွန်းကို မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေသည်။
“ဒါဆို သူမရဲ့ စံပြအမျိုးသားပုံစံက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ သူမက မဂ္ဂဇင်းတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး လူတွေအများကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံနေရတော့ စံနှုန်းတွေ အတော်မြင့်မှာပဲနော်”
ထိုစကားကြောင့် ဆွန်းယူချန်း၏ ခေါင်းမှာ ပို၍ပင် ငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ ယူဟွန်းမှာ ကန်းဟယ်ရင် ၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်လောက် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
သူမသည် အသုံးမဝင်သော စကားများဖြင့် ဆွန်းယူချန်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဘာမှမသိနားမလည်ရုံတင်မကဘဲ သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင်။
ဘက်ဆောရယွန်းမှာ ထိုမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရိုးသားစွာပင် ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။
“အွန်နီလား။ အော်... ကျောင်းဆောအွန်နီက ရွေးချယ်မှု အတော်နည်းပါတယ်”
“တကယ်လား”
“လူတွေကတော့ သူမက တောက်ပထင်ရှားတဲ့သူတွေကို ကြိုက်မယ်လို့ ထင်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူမက အဲဒီလိုလူတွေနဲ့ အများကြီး တွဲဖက်တွေ့ဆုံဖူးပြီးပြီလေ။ တကယ်တော့ သူမက အပေါ်ယံပဲ တောက်ပနေတဲ့သူတွေကို မုန်းတယ်။ သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ သာမန်လူမျိုးကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။ ဒါနဲ့ ဘာလို့ မေးတာလဲ”
“အဲဒါကလေ…”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ယူဟွန်းတို့သည် ဆွန်းယူချန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဘက်ဆောရယွန်းလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ ဆွန်းယူချန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ယူချန်းရှီ... ရှင် ကျောင်းဆောအွန်နီကို ကြိုက်နေတာလား”
“ဟင်။ အဲ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ပြောပြပါရစေ... ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြိုက်ပါတယ်”
“အင်း…”
ဘက်ဆောရယွန်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆွန်းယူချန်းကို ထိပ်ဆုံးမှ အောက်ခြေအထိ အကဲခတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စူးရှသော အကြည့်များ ကျရောက်လာတိုင်း ဆွန်းယူချန်းမှာ တုန်ရီနေမိသည်။
သူသည် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည့် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသည်။
ခဏတာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ဘက်ဆောရယွန်းက အိုကေ လက္ခဏာပြလိုက်သည်။
“ယူချန်းရှီဆိုရင် မဆိုးပါဘူး။ တကယ်တော့ အွန်နီ့အရသာနဲ့ဆိုရင် ရှင်က အကိုက်ညီဆုံးပဲ”
“တကယ်လား။ တကယ်လို့များလား”
“ဘာလို့ အံ့ဩနေရတာလဲ။ ကျွန်မက ဒီလိုပုံစံပေါက်ပေမဲ့ လူကိုတော့ ရွေးတတ်ပါတယ်”
ယူဟွန်းမှာ ထိုစကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။
သူမသည် ကပ်ဘေးကာလအတွင်း အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီး လူတွေကို စုစည်းခဲ့သည်မှာ အလကားမဟုတ်ပေ။
သူမ၏ လူကို အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ သူမ၏ သဘာဝအတိုင်း ပါလာသော ဆွဲဆောင်မှုထက်ပင် ပိုမိုသာလွန်သည်။
“ပြီးတော့ အွန်နီကလည်း ကျွန်မကို လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ပြောထားသေးတယ်။ ယူချန်းရှီက အွန်နီအတွက်တော့ အတော်လေး အဆင်ပြေမယ့်သူပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျွန်တော်လား”
ဆွန်းယူချန်းမှာ ရှက်ရွံ့သွားသည်။
သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျလွယ်ပြီး ဆံပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စည်းထားတတ်သူဖြစ်သည်။
သူသည် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်သောကြောင့် ပိန်လှီနေသည်။
တက်ကြွပြီး ကျန်းမာသော ဂျူကျောင်းဆောနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသည်။
“ရှင်က အဝတ်အစားလေးပဲ သေချာဝတ်လာရင် သူမ သဘောကျမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ လူချင်းတွေ့ပြီး Blind Date လိုမျိုး သွားကြည့်မှ သေချာမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူမက ရှင့်ကို ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ကူညီပေးပါ့မယ်”
“အို... ဘုရားရေ”
ဆွန်းယူချန်းသည် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး ဘက်ဆောရယွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“စီအီးအိုလိုမျိုး ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပါဘူး”
“ဟေ့... ငါကရော”
“ရှူး... ဟယ်ရင်ရှီ၊ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါပါနဲ့”
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ကို ဝင်မနှောင့်ယှက်ရန် တားလိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကန်းဟယ်ရင် ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တရွရွမြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“အော်... အဲဒါက…”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်မှာ စူပါမားကတ်မှ ဝယ်လာသော ကယ်လိုရီမြင့် ချောကလက်ဘားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မကြာသေးမီက နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်နေသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။
သူမကို ဘာမှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေခဲ့သည့်အတွက် သူ လွှတ်ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အစာပြေမုန့်များကို အများအပြား ဝယ်စားနေပုံရသည်။
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
‘အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူမပုံစံက ပုံမှန်ထက် ပြောင်းလဲနေသလိုပဲ’
သူ သံသယဝင်မိသော်လည်း မေးကြည့်မှ ဖြစ်မည်။
“ဟယ်ရင်ရှီ”
“ဟုတ်... ဟုတ်။ ဘာလဲ”
“မပြောနဲ့ဦး… ရှင် ဝလာတာလား”
သူသည် အကြောင်းအရာကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် မှာ ခိုးရာပါမိသွားသော သူခိုးတစ်ယောက်လို တုံ့ပြန်လာသည်။
သူမသည် ယူဟွန်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး စကားတို့ကို ထစ်ထစ်အအ ပြောကာ ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသည်။
“ဟုတ်... ဟုတ်လား။ ဝတာလား။ ဘာကို ပြောချင်တာလဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူး”
သူမ ဝလာသည်မှာ အမှန်ပင်။
အတော်လေးကို ဝလာသည်။
ဝှိုက်ဖလဝါး မန်နေဂျမန့်၏ ကြယ်ပွင့်စုဆောင်းသူတစ်ယောက်သည် ချောကလက်နှင့် မုန့်များကို အဆက်မပြတ် စားသောက်ခြင်းကြောင့် ဝလာသည်ဆိုလျှင် မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။
“ဟယ်ရင်ရှီ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရင်တော့ အထိအခိုက် နည်းသွားလိမ့်မယ်”
“ကျွန်... ကျွန်မ တကယ် မသိပါဘူး”
“မစ္စဟယ်ရင်၊ ကျွန်တော်တို့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ စာချုပ်ထဲမှာ ရှင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ အကုန်ရှိတယ်။ ရှင် အမှန်အတိုင်း ပြောဖို့အတွက် အကုန်လုံးကို ထုတ်ဖော်ပြရမလား။ ဒီနေ့ ပန်ဒိုရာသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ကြရအောင်လား”
“မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့!”
သူမ၏ အရပ်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန်ကို သူ သိထားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် လိမ်ညာနေခြင်းမှာ အသုံးမဝင်တော့ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ ယူဟွန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံရန် သူမ၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
“အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ ဝလာတာပါ။ ဟီး... ဝန်ခံပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာတွေကို ထုတ်မပြောပါနဲ့”
“ရှင် ပြောတဲ့ပုံစံက ကျွန်တော်ကပဲ အတိုးကြီးတဲ့ စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းနေသလိုပဲ”
ယူဟွန်းမှာ လက်ပိုက်ကာ သူမကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ရှင် ဘယ်လောက်တောင် စားလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော် တကယ် သိချင်တယ်”
ဟယ်ရင်မှာ အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
အိုလံပစ် ရေကူးသမားများပင် တစ်နေ့လျှင် ကယ်လိုရီ ၁၅,၀၀၀ ခန့် စားသုံးကြသော်လည်း ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများကြောင့် အကုန် လောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။
သို့သော် စုဆောင်းသူများကကော။
သူတို့၏ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် သူတို့အတွက် အထူးအစားအသောက်များ ရှိသည်။
သူတို့သည် အဆီပိုမရှိသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ခန္ဓာကိုယ်ရရှိရန် လေ့ကျင့်ခန်း အများကြီး လုပ်စရာမလိုပေ။ သို့သော် သူမ ဝလာသည်ဆိုသည့်အချက်မှာ ဟယ်ရင်၏ နေ့စဉ် ကယ်လိုရီ စားသုံးမှုမှာ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အတွက် သတ်မှတ်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
“အဲဒါကလေ... စူပါမားကတ်မှာ တွေ့သမျှ အကုန် ဝယ်လိုက်မိလို့ပါ…”
“ပြေစာကို ပြစမ်း။ မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့”
“ဒီ... ဒီမှာပါ”
ဟယ်ရင်သည် တွန့်ကြေနေသော ပြေစာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ ဖြန့်လိုက်ချိန်တွင် ပြေစာမှာ ကြမ်းပြင်ထိ ရှည်ထွက်သွားပြီး နောက်ထပ် အနည်းငယ် လိပ်သွားသည်။
ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဘက်ဆောရယွန်းနှင့် ဆွန်းယူချန်းတို့မှာ ထိုပမာဏကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ယူဟွန်းလည်း အလားတူပင်။
“…ဒီပြေစာကို မြင်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်မှာ ကြက်သီးတွေ ထလာတယ်”
ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤသည်မှာ သူမ ယခင်က ဝယ်ထားသည်များ မဟုတ်ဘဲ ဒီနေ့ တစ်ရက်တည်း ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဝင်ငွေကို ကြည့်လျှင် ပိုက်ဆံက သူမအတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
သူမသည် ချောကလက်စက်ရုံတစ်ခုကိုပင် လိုချင်လျှင် ဝယ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို စားပစ်ခြင်းမှာ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူမ၏ နေ့စဉ် စားသုံးမှုမှာ ကယ်လိုရီ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ဒါက ဒီနေ့မှ ဖြစ်တာမဟုတ်ပေ။
သူမသည် ဤမျှလောက် ပမာဏကို နေ့တိုင်း မပျက်မကွက် ဝယ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရှင်က ပြေစာတွေနဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးမလို့လား”
ဟယ်ရင်မှာ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။
“…မကြာသေးမီကမှ ရှင် ဘာလို့ လက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖုံးထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်နေတာလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေမိတာ။ အကြောင်းရင်းက ဒါကိုး။ ရှင်က မေးရိုးမှာတောင် အဆီမတက်လာဘူးနော်”
“ဟီးဟီး။ ကျွန်မ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်က ကောင်းလွန်းလို့ပါ”
“မရယ်နဲ့။ ရှင်ကို ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ။ ဟူး... ရှင်နဲ့တော့ ခက်ပါပြီ”
“ကျွန်... ကျွန်မ အစားလျှော့ပါ့မယ်”
ဟယ်ရင်က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ရေရွတ်သည်။
ယူဟွန်းမှာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပခုံးများမှာ ပုကျသွားသည်။
“ဒါကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုဘူး။ ဒါနဲ့တင် မရဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မစ္စဟယ်ရင်၊ ရှင် အထူးအစီအမံတွေ လုပ်ရမယ်”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့?”
“ကျွန်တော် အထူးနည်းပြတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်မယ်။ သူက ရှင့်ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဝိတ်ကျအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်”
“အထူး... နည်းပြလား?”
“ကျွန်တော် အခုပဲ ခေါ်လိုက်ပြီ။ ရှင် မြင်ရပါလိမ့်မယ်”
မကြာမီ စီအီးအိုရုံးခန်း၏ တံခါးပွင့်လာပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်။
“ဒီတစ်ခါကတော့ ဘာအတွက် ခေါ်လိုက်တာလဲ”
“မစ္စဆူမင်”
ယူဟွန်းက သူမကို စီအီးအိုရုံးခန်းသို့ ဘာကြောင့် ခေါ်လိုက်သလဲဆိုသည်ကို ဆောဆူမင်မှာ သိချင်နေတော့သည်။
ယူဟွန်းသည် သူမအား အခြေအနေကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် ဟယ်ရင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“တစ်ပတ်အတွင်း အပြီးလုပ်ပေးရမယ်။ လုပ်နိုင်မလား”
ဆောဆူမင်သည် သမင်ကလေးတစ်ကောင်လို တုန်ရီနေသော ဟယ်ရင်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သုံးရက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ”
ကောင်းကင်ဘုံနတ်ဆိုး လေ့ကျင့်ရေးစနစ်၏ အစွမ်းကို ပြသရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။
***
ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်လ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝေါလ်ဒရင်းမ် (Wandering Realm) ထဲတွင် မရပ်မနား လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည့်အတွက် ဝှိုက်ဖလဝါး မန်နေဂျမန့်မှ စုဆောင်းသူများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာကြသည်။
သူတို့သည် မန်တယ်လ်ရမ် (Mental Realm) ကိုလည်း ပုံမှန် ရှင်းလင်းကာ အမှတ်များ စုဆောင်းကြပြီး လူထုပုံရိပ်အတွက် ရိုးရှင်းသော ပရဟိတလုပ်ငန်းများကိုလည်း လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝှိုက်ဖလဝါး မန်နေဂျမန့်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင်အနည်းဆုံးဖြင့် နာမည်ကြီးသော နမ်မီးဆစ်ဂိုဏ်း (Nemesis Clan) နှင့် နီးပါးတူညီသော အနေအထားသို့ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သည်။
ဤအချက်ကပင် ဝှိုက်ဖလဝါး မန်နေဂျမန့်၏ စုဆောင်းသူများမှာ မည်မျှအဆင့်မြင့်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ယူဟွန်းအတွက်လည်း ထိုကာလအတွင်း ကိစ္စအမျိုးမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ကိစ္စရပ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့် ပတ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။
‘စုဆောင်းသူ မဟုတ်ဘဲ နိုးထလာတဲ့သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် ပိုသန်မာလာတဲ့ စုဆောင်းသူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကို မကြာသေးခင်က ကြားနေရတယ်’
သူတို့အားလုံးတွင် တူညီသောအချက်မှာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဆာတန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အပိုင်းအစများသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ သဘာဝအလျောက် စီးဆင်းလာခဲ့သည်။
‘အန်လီးရှ် (Unleashed) ကတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေတာ။ ဂျင်ချုံးဂွန်းရဲ့ စရိုက်အရ သူ တစ်ခုခုတော့ ကြံစည်နေမှာပဲ။ အရင်ကလိုမျိုး ပြန်လာသူတွေကို စုဆောင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အပိုင်းအစတွေကိုလည်း လိုက်ရှာနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်’
ယူဟွန်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ ဂျင်ချုံးဂွန်း၏ တည်နေရာဖြစ်သည်။
သူသည် ဂျင်ချုံးဂွန်းကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်ရသည်၊ ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု မခံစားရပေ။
နောက်ဆုံးအကြိမ် ဂျင်ချုံးဂွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ပြီး စကားပြောခဲ့ချိန်တွင် ယူဟွန်း တစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။
ဂျင်ချုံးဂွန်းသည် နိုင်ငံဖြတ်ကျော် အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သော အန်လီးရှ်ကို ဦးဆောင်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူထင်ထားသလို မဟုတ်ပေ။
သူသည် စုဆောင်းသူများအတွက်သာ ကမ္ဘာကြီးကို လိုချင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။
သူ့တွင် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုဝေးကွာသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေသည်။
သူ့ကိုယ်သူလိုပင်။
သူသည် ယခင်ဘဝက ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့သည့် အခြေအနေမှ အများကြီး ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာဦးကျမ်း (Book of Genesis) မှ အပိုင်းအစများနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာမှာလည်း များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရမည်။
‘ဂျင်ချုံးဂွန်းက တခြားတစ်ခုခုကို လိုချင်နေတာ။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုခုပေါ့’
သူမတွေ့ဆုံခင်က ယူဟွန်း မြင်ထားသည့် ဂျင်ချုံးဂွန်း၏ ပုံရိပ်မှာ အစွန်းရောက်ပြီး အကြမ်းဖက်တတ်သော စုဆောင်းသူ ဝါဒီတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုရူးသွပ်သူများကို စုစည်းပြီး ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
သို့သော် သူနှင့် တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူ၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်ပြီးချိန်တွင် ယူဟွန်း၌ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရှိလာသည်။
ဂျင်ချုံးဂွန်း၏ အပြုအမူများမှာ သာမန်လူများကို နှိမ့်ချပြီး အထင်သေးတတ်သူတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။
သူသည် အများစုထက် ပို၍ နက်နဲနေသည်။
ပြီးတော့ သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အကြမ်းဖက်မှု အများစုမှာလည်း အန်လီးရှ်၏ အသုံးမဝင်သော စွမ်းအားများကို အလဟဿဖြစ်စေရုံသာ ရှိသည်။
ဒါက တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်ပါ့မလားဟု ယူဟွန်း သံသယဝင်မိသည်။
သူသည် ထိုယုတ်မာသော လူများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးထုတ်ပြီး ဤဘက်က အကူအညီဖြင့် ရှင်းလင်းပေးနေသလိုမျိုးပင်။
‘မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့လုပ်ခဲ့တာက အကြမ်းဖက်မှုပဲ’
ထိခိုက်နစ်နာသူတွေ ရှိခဲ့သည်။
တိုကျိုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ငါးဖက်မြင်ကမ္ဘာ ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ရုံနှင့်တင် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်ပေ။
ဂျင်ချုံးဂွန်း၏ လုပ်ရပ်များသည် သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများကို ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
တကယ်တော့ ယူဟွန်းမှာ သူ့ကို တရားစီရင်ရန် အစီအစဉ်မရှိပါ။
‘ငါက တရားမျှတမှုရဲ့ တမန်တော်မှ မဟုတ်တာ’
သူသည် ဂျင်ချုံးဂွန်းကို ရှာဖွေလိုသည်မှာ သန့်သန့်စင်စင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရသာ ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာကြီးအတွက်၊ တရားမျှတမှုအတွက်၊ လူသားတွေ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေအတွက် ဆိုသည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အကြောင်းပြချက်များကို သူ မလိုချင်ပါ။
သို့သော် သူ့ကို ရှာတွေ့ရန်မှာ မလွယ်ကူလှသလို ယူဟွန်းတွင်လည်း အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရမည့် အခြားကိစ္စများ ရှိနေသည်။
‘အရင်ဆုံးတော့ အပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းတာကိုပဲ အာရုံစိုက်မယ်’
ပြီးတော့ ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို စာကြည့်တိုက်မှတစ်ဆင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ပြသရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။
‘ရွှေရောင်အပိုင်းအစတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာကို ပန်းချီကားအဖြစ် ပြသနိုင်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်’
ဘုရားသခင် အများစုမှာ ကမ္ဘာဦးကျမ်းကိုပင် မှတ်မိကြမည် မဟုတ်ပေ။
သူက ပြောပြရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် ကန့်သတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က လက်ခံပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤအရာကို သတိပြုမိနိုင်သူများမှာ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ ကမ္ဘာဦးကျမ်းနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိပြီး သိရှိထားသူများသာ ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာဦးကျမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ တုံ့ပြန်မှုရှိသော ဘုရားသခင်များ ရှိခဲ့လျှင် သူတို့အပေါ် အာရုံစိုက်ထားရုံသာ ရှိသည်။
‘ငါ့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကိုလည်း ပြောပြချင်ပေမဲ့ သူတို့ နားလည်ကြမယ် မထင်ဘူး’
ဘက်ရယွန်းကို ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။ သူသည် တစ်လျှောက်လုံး အနားမှာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာဦးကျမ်းအကြောင်း မသိရှိသေးပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သတင်းအချက်အလက် ထိန်းချုပ်မှုမှာ ထိုမျှလောက်အထိ ကြီးမားနေခြင်းဖြစ်သည်။
အလားအလာ အရှိဆုံးဖြစ်သော ကွမ်ဂျီအာ မှာလည်း သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပိတ်ပင်ခံထားရသည်ဖြစ်ရာ သတိထားရပေမည်။
အကယ်၍သာ သူမသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားပြီး မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည် နိုးထလာပါက အလွန်အန္တရာယ်များသော အခြေအနေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
‘ရွှေရောင်အပိုင်းအစတွေက ကိုရီးယားမှာပဲ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြည်ပကိုလည်း အများကြီး သွားရလိမ့်မယ် ထင်တယ်’
အပိုင်းအစများသည် အပိုင်းအစများကို ဆွဲဆောင်ကြသော်လည်း အာကာသထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ထိုအပိုင်းအစများမှာ တတ်နိုင်သမျှ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးမိစေဦးတော့ ဂြိုဟ်အဆင့်လောက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
အပိုင်းအစတစ်ခုက အိမ်နီးချင်းအိမ်ပေါ်ကို ကျလာစရာ အကြောင်းမရှိပါ။ ထိုအပိုင်းအစများသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူတို့နှင့် ကိုက်ညီသော ဇာတ်လမ်းများရှိသူများဆီသို့သာ ကပ်တွယ်သွားလိမ့်မည်။
သူတို့မှာ ရှိနှင့်ပြီးသားသူများဆီသို့လည်း ရောက်မလာပါ။ ဤဘက်ကနေ အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်ရယူခြင်းမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။
‘အင်း... အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အပိုင်းအစတွေက ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာတွေလဲဆိုတာ သိနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ’
သူ့တွင် အပိုင်းအစ ခြောက်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ခုမှာ သူ ပြန်ရောက်ကတည်းက ကိုင်ထားခဲ့သော အခြားသူများ၏ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့် အပိုင်းအစ ဖြစ်သည်။
အခြား လေးခုမှာ လက်ပလေ့စ် (Laplace)၊ မက်စ်ဝဲလ် (Maxwell)၊ ဒက်စ်ကာ့တ် (Descartes) နှင့် ဒါဝင် (Darwin) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
သေချာပေါက် အလုပ်မလုပ်သေးသော တစ်ခုတည်းသော အပိုင်းအစမှာ နာမည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့သော ကိုးကွယ်မှု အတုအယောင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထံမှ ခိုးယူခဲ့သည့် အပိုင်းအစ ဖြစ်သည်။
‘ဒီအပိုင်းအစရဲ့ စွမ်းရည်က အံ့ဖွယ်ရာတွေကို ဖန်တီးပေးတာမျိုးလား’
သူ့ကိုလည်း အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခုခု ဖန်တီးပေးစေချင်သည်။
ထိုသို့ တွေးမိသည့်အချိန်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဆန္ဒကို သိရှိသည့်အလား နောက်ဆုံးအပိုင်းအစမှာ တောက်ပလာပြီး တုံ့ပြန်လာသည်။
‘ဘာလဲ’
ယူဟွန်းသည် အပိုင်းအစကို အမြန်ထုတ်ယူပြီး လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်သည်။
အပိုရီယာ (Aporia) ၏ စွမ်းအားကို နိုးထပြီးနောက်ပိုင်း အပိုင်းအစများကို ကိုင်တွယ်ပုံကို သူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိထားသည်။
မကြာမီပင် ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းပါးပါးလေးတစ်ခုမှာ ယူဟွန်း၏ လက်ယာဘက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
‘ဒါက... မြေပုံလား’
၎င်းမှာ ကမ္ဘာမြေ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြထားသော မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုမြေပုံပေါ်တွင် ရွှေရောင်အစက်အပြောက်များမှာ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေသည်။