အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထိန်းကျောင်းရာမှာ အမြဲလိုလို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့ ကန်းယူဟွန်း တောင် ဒီတစ်ခါတော့ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သူနားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အချစ်ရေးအကြံဉာဏ်ပေးဖို့ဆိုတာကတော့ ဘာလဲ။ ချွေးတွေတရွှဲရွှဲနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့နေရာမှာ အချစ်ရေးအကြံဉာဏ်တွေ ပေးနေကြတာက ခေတ်စားနေတဲ့ ပုံစံများလား။
ကန်းယူဟွန်း တစ်ခုခုများ လွဲချော်သွားသလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိတာကြောင့် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်သည်။
“အချစ်ရေးအကြံဉာဏ် လိုချင်နေတာဆိုရင်တောင် ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ လုပ်နေရတာလဲ”
“ဟင်။ အင်း… ပထမဆုံးအနေနဲ့ကတော့ ယူချန်းက အရမ်းအားနည်းနေတော့ သူ့ကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်စေချင်လို့လေ။ ပြီးတော့ သူလည်း သဘောတူခဲ့တာပဲ”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပိုးကောင်တစ်ကောင်လို လဲလျောင်းနေသည့် ဆောင်ယူချန်းဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ထိုပုံစံကို သူ ဘယ်နေရာမှာများ မြင်ဖူးသလဲဟု တွေးမိသည်။
ဆောဆူမင်းရဲ့ အထိုးခံထားရတဲ့ ယူယောင်းမင်း နဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
“ယူချန်း။ အဲဒါ တကယ်လား”
“ကျ၊ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတာက ဒါက… ကျွန်တော့်အတွက် ကောင်းလိမ့်မယ်တဲ့”
“မင်း ဒီလောက်တောင် သေချာနေအောင် မင်းသဘောကျတဲ့သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ”
ဘာလဲ၊ သူက ကြွက်သားတွေ အထုအထည်နဲ့ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်သူတွေကိုများ သဘောကျနေတာလား။
ဒီနေရာက မူလက သာမန်လူတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေအတွက်သာ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်သည်။ ဆောင်ယူချန်းလိုလူမျိုးက ဒီနေရာမှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်မယ်ဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးကျိုးမတတ် နာကျင်ရမှာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားရမှာပင်။
“အဲဒါကလေ…”
ဆောင်ယူချန်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
***
ဆောင်ယူချန်းသည် သူ့ဘဝကို ကျေနပ်စွာ နေထိုင်နေသူဖြစ်သည်။
သူလိုချင်တာက အနှောင့်အယှက်ကင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဟက်ကာတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်တာကလည်း သူ အဲဒီအလုပ်မှာ အတော်ဆုံးဖြစ်လို့သာ ဖြစ်ပြီး စွန့်စားရတာကို ကြိုက်လို့ ဒါမှမဟုတ် သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ရှိလို့ မဟုတ်ပေ။
သူသည် ပိုက်ဆံရှိပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေရုံနဲ့တင် ကျေနပ်နေသူဖြစ်သည်။
သူစားချင်တာ စားတယ်၊ ဂိမ်းဆော့ချင်တဲ့အချိန် ဆော့တယ်။
ပြီးတော့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူ့အလုပ်ရှင်အတွက် သတင်းအချက်အလက်အမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းပေးသည်။
ဒါကလည်း ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘဲ သူစိတ်ဝင်စားလိုက်ရင် တစ်ပတ်စာ အချက်အလက်တွေကို ၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာတင် အပြီးသတ်နိုင်နေသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ပတ်လျှင် ၁၅ မိနစ်သာ အလုပ်လုပ်ရပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေအားလုံးသည် အလွတ်ပင်ဖြစ်သည်။
‘ဒီလိုမျိုးဘဝနဲ့ပဲ ထာဝရ နေသွားရရင်လည်း ငါတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။’
ဆောင်ယူချန်းသည် လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အနည်းငယ်ကမှ ထိုသို့ ကတိပြုထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကြားထဲမှာ လုပ်တဲ့ ပါတီပွဲတစ်ခုမှာ ဆောင်ယူချန်းသည် ဝှိုက်ဖလားမန်နေဂျမန့် (White Flower Management) ကို လာရောက်လည်ပတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကြောင်တစ်ကောင်လို မျက်နှာပေးနဲ့ လှေပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည်ကြည်လင်လင် ပြုံးပြနေသည်။ သူမက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး သူ့ကိုမြင်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေတောင် အရောင်လက်သွားသည်။ ဆောင်ယူချန်းသည် ဂျူးကျောင်းဆောကို မြင်လိုက်တဲ့ ထိုခဏမှာတင် သူမကို ချစ်မိသွားတော့သည်။
သူ ပထမတော့ မသိလိုက်ပေ။ အခန်းထဲမှာပဲ အမြဲနေတတ်တဲ့ ဆောင်ယူချန်းအတွက် သူမလိုမျိုး ရွှင်လန်းတက်ကြွပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းတဲ့သူက တကယ်တော့ အနေရခက်စရာပင်။
ဒါကြောင့် သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချိန်မှာ နှလုံးခုန်မြန်လာတာကို သူက အာရုံကြော တင်းမာနေလို့ပဲ ထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းစွာပင် အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ သူမမျက်နှာကို သူ ပိုပြီး တွေးမိလာလေလေဖြစ်သည်။ တချို့နေ့တွေဆိုရင် တစ်နေ့လုံး ဂျူးကျောင်းဆောအကြောင်းပဲ တွေးနေမိသည်။
ဆောင်ယူချန်းသည် ဒါက မကောင်းမှန်း သိသော်လည်း ရပ်တန့်လို့ မရတော့ပေ။
သူ နောက်ဆုံးတော့ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
သူ ဂျူးကျောင်းဆောကို သဘောကျနေမိပြီ။
‘ဒါပေမဲ့ အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ’
ပြဿနာက ဆောင်ယူချန်းအနေနဲ့ ဂျူးကျောင်းဆောကို ပါတီပွဲမှာ တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးသေးပြီး အဲဒီတုန်းကလည်း သူက စောစောပြန်သွားခဲ့တာကြောင့် အချိန်အကြာကြီး အတူမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့ ပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားတွေကလည်း လက်ချိုးရေလို့ရရုံသာ ရှိသည်။
ဆောင်ယူချန်းသည် သူမအကြောင်း ဘာမှနီးပါး မသိပေ။ သူမရဲ့ ဝါသနာ၊ နှစ်သက်တဲ့အရာ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ စံပြအမျိုးသားပုံစံကိုတောင် မသိပေ။
သူ ဟက်ကင်းလုပ်ပြီး ရှာဖွေလို့ ရပေမဲ့ ဆောင်ယူချန်းကတော့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူ့အရည်အချင်းကို မသုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူချစ်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို လိုက်စုံစမ်းတာက အရမ်းကို ယုတ်ညံ့လွန်းရာ ရောက်သည်။
‘ငါက အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်ရင်တောင် အဲဒီလိုမျိုးတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး…’
ဆောင်ယူချန်းအတွက် ကျန်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုကတော့ သူ့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ပင်။
ဒီအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခခံနေရတာကလည်း ဘာမှ အကျိုးမရှိပေ။
ဘယ်သူနဲ့မှလည်း ချစ်သူရည်းစား မထားဖူးခဲ့တာ အမှန်ပင်။
ဒီမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးသည်။
‘ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကို သွားတိုင်ပင်ရမလဲ’
ဆောင်ယူချန်းကို နားလည်ပေးနိုင်ပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပြပေးနိုင်မယ့်သူ လိုအပ်သည်။
ပြဿနာက သူ့ရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးက ဝှိုက်ဖလားမန်နေဂျမန့်အတွင်းမှာပဲ ကန့်သတ်ခံထားရတာဖြစ်သည်။
အင်တာနက်ကတစ်ဆင့် ဟက်ကာ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့က ဆောင်ယူချန်းရဲ့ အမြင်မှာတောင် စိတ်ဓာတ်တွေ ပုံမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေတာကြောင့် သူတို့ဆီကနေ မှန်ကန်တဲ့ အဖြေရလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ ဆောင်ယူချန်းသည် ဝှိုက်ဖလားမန်နေဂျမန့်ထဲမှာပဲ အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်မယ့်သူကို ရှာရတော့မည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိတာက ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ အလုပ်ရှင် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး အရာရာကို သိနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်။
သေချာပေါက် သူက ဆောင်ယူချန်း လိုချင်တဲ့ အဖြေကို ပေးနိုင်မှာပါ။
‘မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး’
ဆောင်ယူချန်းသည် ခဏအကြာမှာပဲ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။
သူ့အမြင်မှာတော့ ယူဟွန်းက လူမှုဆက်ဆံရေး အရမ်းကျွမ်းကျင်တဲ့သူ (Social Butterfly) တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
‘သူက ငါလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း နေတတ်တဲ့သူကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး’
လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းသူတွေက အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ။
သူတို့က တစ်ယောက်တည်း နေတတ်သူတွေရဲ့ အမြင်ကို နားမလည်ကြဘဲ၊ အသက်ရှူရလွယ်ကူသလိုမျိုး လိမ်ညာရင်းနဲ့ နားလည်ပေးဟန်ဆောင်ကြသည်။
ဆောင်ယူချန်းက အဲဒီလိုမျိုးကို သည်းမခံနိုင်ပေ။
ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ က ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသည်။
ပြီးတော့ သူ့ကို သဘောကျတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာလည်း သူ သိသည်။
အသက်ရှူရုံနဲ့တင် အမျိုးသမီးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ပေ။
သူသာ ဖွင့်ပြောပြရင်တောင် သူ နားလည်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။
ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောတာက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။
အဲဒါက အဖြစ်နိုင်ဆုံး အဖြေပဲလို့ သူ တွေးမိသည်။
‘ဒါဆိုရင် တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကို စဉ်းစားရမှာပေါ့…’
သူ နောက်ဆုံး စဉ်းစားမိတာက ယူယောင်းမင်း ဖြစ်သည်။
သူက အသစ်ဝင်လာတဲ့သူဖြစ်ပြီး အသက်အငယ်ဆုံး စုဆောင်းသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းကတင် အလိုလို သိလိုက်ရသည်။
သူက ငါနဲ့ အမျိုးအစားချင်း တူတူပဲ။
သူက အထီးကျန်ဆန်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နဲ့ စကားပြောရတာ အခက်အခဲရှိတဲ့၊ သာမန် အိုတာကူ (Nerd) တစ်ယောက်။
အိုတာကူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အလွယ်တကူ မှတ်မိကြသည်။ ယူယောင်းမင်း ကို တိုင်ပင်ဖို့ စိတ်ကူးမိပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
‘နောက်ထပ် အိုတာကူတစ်ယောက်ကို အချစ်ရေးအကြံဉာဏ် သွားတောင်းနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ’
အဲဒီစကားက ယူယောင်းမင်း ကိုယ်တိုင်တောင် ဒေါသထွက်ရင်တောင် လက်ခံရမယ့် စကားမျိုးဖြစ်သည်။
လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းသူတွေက သူတို့ရဲ့ လိမ်ညာတတ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် အသုံးမဝင်သလို၊ အိုတာကူအချင်းချင်းကလည်း သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် အသုံးမဝင်ကြပေ။
သူ ယူယောင်းမင်း ကို သူ့စာရင်းထဲကနေ ချက်ချင်းပဲ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။
တစ်ခါတလေတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ယောက်ကို အကြံဉာဏ်တောင်းတာ ပိုကောင်းမလား။ သူတို့က အမျိုးသမီးတွေ ဘာကို သဘောကျသလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ဦးစားပေးအရာတွေက ဘာလဲဆိုတာကို နားလည်ပေးနိုင်မှာပါ။
သူ ချက်ချင်းပဲ အကြံပေးနိုင်မယ့်သူကို ရှာဖွေစပြုတော့သည်။
ပထမဆုံး စဉ်းစားမိတာက ကွမ်ဂျီအာ ဖြစ်သည်။
‘မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူမက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။’
ကွမ်ဂျီအာ က အေးစက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာသည်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့အခါမှာလည်း ရူးသွပ်မတတ် ချွေးတွေ တရွှဲရွှဲနဲ့ လုပ်လေ့ရှိသည်။
သူမရဲ့ နာမည်ပြောင်က 'ရူးသွပ်တဲ့ ဝံပုလွေ' ဖြစ်နေတာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။
သူမက တခြားသူတွေကို နားလည်ပေးခြင်း ဒါမှမဟုတ် စာနာခြင်းမျိုး မရှိသလို အချစ်ရေးနဲ့လည်း ဘာမှ ပတ်သက်ပုံမရပေ။
သူမနဲ့ စကားပြောဖို့တောင် သတ္တိမမွေးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ နောက်ထပ် စဉ်းစားမိတာက ဆောဆူမင်း ဖြစ်ပေမဲ့ သူမကိုလည်း အကြံဉာဏ် တောင်းချင်စိတ် မရှိလှပေ။
သူမက ကမ္ဘာဟောင်းကနေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ကောင်းကင်မြင်းစီးသူရဲတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒါက ထူးခြားတယ်ဆိုတာ သူ နားလည်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ ချစ်သူရည်းစားတွေ ရှိခဲ့မယ်လို့ သူ မထင်သလို၊ သူမက အခုထိ ကျောင်းသူတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည်။
သူမက သူ့ကို မှန်ကန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်မယ့်သူလို့ မထင်မိပေ။
‘သြော်။ ဒါဆို ငါ ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမလဲ’
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အလုပ်ရုံခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်း စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လှေကားအတိုင်း အောက်ကို ဆင်းလာစဉ် ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ တိုးမိသည်။
သူမက လှေကားအတက်မှာ မုန့်ချိုရည်ပုလင်းတွေ၊ သရေစာတွေကို လက်ထဲအပြည့် ပိုက်ထားသည်။
“အို? ဆောင်ယူချန်း။ တော်တော်ကြာပြီနော်။ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“အော်။ အပြင်နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး လုပ်မလို့ပါ”
“အာ။ လမ်းလျှောက်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဘယ်လောက်အထိ သွားမှာလဲ”
“ကျွန်တော်လား? ဘယ်မှ မသွားပါဘူး”
“ဟင်? လမ်းလျှောက်မယ်ဆို”
“ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာပဲ လျှောက်သွားမလို့ပါ”
“…အဲဒါကို လမ်းလျှောက်တယ်လို့ ခေါ်တာလား”
ကန်းဟယ်ရင် က သူပြောတာကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
အိမ်တွင်းပုန်းတစ်ယောက်အတွက် အပြင်ထွက်တယ်ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ စွန့်စားခန်းတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူမ မေ့လျော့နေပုံရသည်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ကျွန်တော်က သူမလက်ထဲက သရေစာတွေနဲ့ ချောကလက်တွေကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်မိသည်။
“အမ်၊ ကော်လက်တာ ကန်းဟယ်ရင်။ အဲဒီမုန့်တွေကလေ…”
“ဒါတွေက ဦးနှောက်အတွက် သကြားဓာတ် လိုအပ်တယ်လို့ ထင်လို့ ဝယ်လာတာလေ”
“…ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သိသလောက်ဆိုရင် မနေ့ကလည်း အဲလောက်ပဲ ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဟုတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာဖြစ်ရမလဲ…”
တစ်ညတည်းနဲ့ အကုန်လုံး စားလိုက်တာလား။
ဒီစကားကိုတော့ ကျွန်တော် အပြင်ထုတ်မပြောရဲခဲ့ပေ။
ကော်လက်တာတွေက သာမန်လူတွေထက် သာလွန်တယ်၊ လှုပ်ရှားမှုများတဲ့အတွက် ကယ်လိုရီ ပိုလောင်ကျွမ်းတယ်၊ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ် ပိုမြန်တယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့…
ဒါတောင်မှ လုံလောက်ရဲ့လား။
ဒီလောက် ကယ်လိုရီများတဲ့ မုန့်တွေကို အကုန်စားပစ်ဖို့ လုံလောက်ရဲ့လား။
ကျွန်တော် ဆက်မတွေးတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ အဲဒါက အရေးမကြီးပါ။
“ဒါနဲ့ ဆောင်ယူချန်း၊ ရှင် တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံပဲနော်။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”
“အော်၊ အဲလောက်တောင် သိသာနေလား”
“ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသာတာပေါ့”
ကျွန်တော် မျက်နှာအမူအရာကို ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို လျှပ်တစ်ပြက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့ ကန်းဟယ်ရင် လည်း ရှိသေးတာပဲ’
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ ခန့်ညားပြီး ထက်မြက်တဲ့ပုံစံက အပြင်ပန်းအတွက် သူမ ဖန်တီးထားတဲ့ အတုအယောင်သာ ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူမက အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းပြီး ဘာမှမသိနားမလည်၊ ရွှင်လန်းတက်ကြွတဲ့ စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အလိုလို ခံစားမိသည်။ ဒီမိန်းကလေးက ကျွန်တော့်လိုမျိုး အိုတာကူ (Nerd) တစ်ယောက်ပဲ။
ယူယောင်းမင်း က ဆွဲဆောင်မှု မရှိပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူမဆီကနေ အနည်းဆုံးတော့ ဘာမှမရတာထက်စာရင် အခြေခံကျတဲ့ အဖြေမျိုးတော့ ရနိုင်မလား။
“အမ်၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ စိုးရိမ်နေရတဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ”
အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကို အကြံဉာဏ် တောင်းလိုက်မိသည်။
နောက်ပိုင်း ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို မသိရှာဘဲနဲ့ပေါ့။
***
“…ပြီးတော့ ဒါက ရလဒ်ပေါ့ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူက အားအနည်းငယ် ပြန်ပြည့်လာပြီးနောက် ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဆောင်ယူချန်း။ အခု သန်စွမ်းမှု ပြန်ရပြီဆိုတော့ ဆန့်ကျင့်ခန်း (Stretching) နည်းနည်း လုပ်ပြီး အဆုံးသတ်ကြရအောင်”
“ဟ-ဟုတ်ကဲ့”
သူက အားမပါဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရပ်ပြီး ရိုးအတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ်ပိုင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိချလိုက်သည်။
“ခွတ်?!”
“ကဲ၊ ပေါင်ကြွက်သားတွေကို ဖြေလျှော့ပါ။ ပြီးရင် ခြေထောက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်”
“အားး! နာတယ်! နာတယ်! ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်! ရပ်လိုက်ပါတော့!”
“ဟေ့။ အဲလောက် အော်မနေနဲ့လေ။ ဒါက ရိုးရိုး ဆန့်ကျင့်ခန်းလေးပါ”
“ကျွန်တော်တော့ အရူးဖြစ်တော့မှာပဲ! အရူးဖြစ်တော့မှာပဲ!”
“ရပ်လိုက်တော့! သူ သေသွားလိမ့်မယ်”
ယူဟွန်းက ကန်းဟယ်ရင် ကို အမြန် တားလိုက်သည်။
ဆောင်ယူချန်းက နာကျင်မှုကနေ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်သွားပြီး ပိုးကောင်တစ်ကောင်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်နေသည်။
ယူဟွန်းက ကန်းဟယ်ရင် ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်ကို ခံလိုက်ရတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ရှင်းပြသည်။
“ဟိုလေ၊ ကျောင်းဆောရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ယူချန်းက ပုံစံပြောင်းဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး အခြေခံ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို တည်ဆောက်တာ ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိတာပါ…”
“ဒါက ကောင်းပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မလုပ်သင့်ဘူးလေ”
“ကျွန်မ ဘာမှ အရမ်းကြီး မလုပ်ပါဘူး”
“…မင်းရဲ့ စံနှုန်းတွေက သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူး”
ယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီအတိုင်းသာ လွှတ်ထားရင် ကန်းဟယ်ရင် က လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဆောင်ယူချန်းကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တော့မှာ။
“ဒီလိုမျိုး စိတ်ကူးရှိရင် အရင်ဆုံး ငါ့ကို လာတိုင်ပင်သင့်တာပေါ့”
“ဟို၊ အဲဒါကလေ…”
ဆောင်ယူချန်းက စကားတွေ ထစ်နေပြီးမှ သတိကြီးကြီးထားကာ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း ရှီက အချစ်ရေး အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီးရှိပုံပေါက်လို့ပါ”
“ငါလား? ငါ့မှာလား?”
“ခင်ဗျားက ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးတယ်။ တကယ်ပြောရရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အထူးတလည် ကြိုးစားစရာ မလိုဘဲ လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို သဘောကျနေကြတာလေ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက…”
ယူဟွန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်နေတာလား။
သူ ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်သည်။
သူ အကူအညီရဖို့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူမက ဆောင်ယူချန်းရဲ့ စကားကို ထောက်ခံနေသည်။
“ရှင်က အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ”
“…တခြားသူတွေ မြင်တဲ့ပုံစံကိုတော့ မသိပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်သူနဲ့မှ အချစ်ရေးကိစ္စ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး”
“လိမ်တာ! လိမ်တာ! အဲဒီမျက်နှာနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းငြင်း အလကားပဲ! ဒီလိမ်ညာသူ!”
ဆောင်ယူချန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းရဲ့ စကားတွေက လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းသူတွေရဲ့ ပုံမှန်လိမ်ညာတတ်တဲ့ အကျင့်ပဲဆိုတာကို သူ အလိုလို သိနေသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ပါ”
ယူဟွန်းမှာ အဲဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အရင်ဘဝတုန်းက လူကြီးဖြစ်လာပြီးချိန်မှာ ကပ်ဘေးကြောင့် ရုန်းကန်နေခဲ့ရပြီး၊ အခုဘဝမှာလည်း အလုပ်တွေနဲ့ အချိန်မရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘မဟုတ်သေးဘူး၊ ခဏလေး’
ယူဟွန်းက အရင်ဘဝ၊ တိတိကျကျ ပြောရရင် လူကြီးမဖြစ်ခင် ကျောင်းသားဘဝကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည်။
သူက အလယ်တန်းရော အထက်တန်းပါ ကျောင်းပေါင်းစုံ တက်ခဲ့ရပြီး တကယ်ပြောရရင် ကော်လက်တာ ဖြစ်ဖို့ထက် ပိုစိတ်ဝင်စားတဲ့အရာ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။
အဲဒီနေ့ရက်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ဆောင်ယူချန်း ပြောတာလည်း လုံးဝ မမှားသလိုပဲ။
သူ အထက်တန်း ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ အမျိုးသမီး ကျောင်းနေဖက်တွေဆီကနေ စာတွေ၊ ချောကလက်တွေ၊ လက်ဆောင်တွေ အမြဲရခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား’
ယူဟွန်းက ကော်လက်တာ ဖြစ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး အဲဒါတွေကို ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်က စိတ်ဝင်စားတဲ့ လက္ခဏာလို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ပေးကမ်းတာ သဘာဝပဲလို့ပဲ ထင်ခဲ့သည်။
ဆောင်ယူချန်းသာ ဒီစကားကို ကြားရင် ပါးစပ်ကနေ အမြှုပ်တွေထွက်ပြီး သတိလစ်သွားလောက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဘာလို့ ဟယ်ရင်လဲ”
“ဗျာ? ယူဟွန်းရှီ။ အဲဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်မမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်တော်က အဲဒီမေးခွန်းကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်နေတာလေ”
“ကျွန်မလည်းလား?!”
ကန်းဟယ်ရင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ ကျွန်မလောက် အဆင်ပြေတဲ့သူ မရှိဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဆောရယွန်ကရော ဘယ်လိုလဲ”
“…”
“…”
ယူဟွန်းရဲ့ စကားကြောင့် ဆောင်ယူချန်းနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။
“ပြီးတော့ သူက ဂျူးကျောင်းဆောရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေဆိုတော့ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေထဲမှာ သူမအကြောင်းကို အသိဆုံး ဖြစ်မှာပေါ့”
“…”
“…”
ယူဟွန်းရဲ့ စကားအပြီးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Boss အကြောင်းကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်?”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိုးရိမ်တကြီး ချွေးပြန်ရင်း သူ့အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်ကြသည်။ သူ ထိမိသွားပုံရသည်။
ယူဟွန်းက သက်ပြင်းချကာ နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။
Boss ရေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မမြင်သာတဲ့သူ ဖြစ်သွားရတာလဲ။