ဇာတ်လမ်းခေါင်းစဉ် - The Main Characters That Only I Know – အခန်း (၂၆၁) | NovelPing
ဘူဟာသည် ဂျင်ချောင်ဝန်း ပြောနေသည့်စကားများကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သည့် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူ့ကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူမဆို နားလည်ရ ခက်ခဲနေမည်သာ ဖြစ်သည်။
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် အဲဒီလူက ငါနဲ့ ဆင်တူတယ်”
“ကန်းယူဟွန်း ဆိုတဲ့ တယ်လာအကြောင်း ပြောနေတာလား။ လူတောင် မဟုတ်တဲ့၊ ငါတို့ကို အထင်သေးတဲ့ အဲဒီကောင်လေ”
“ငါက စုဆောင်းသူတွေကို တခြားသူတွေထက် ပိုတန်ဖိုးထားပေမဲ့ တယ်လာတွေအားလုံးက အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ ထူးဆန်းတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး”
“အာ... ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူလေ...”
“လူသားတွေထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တွေထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ လူတွေ ရှိနေတာက လက်တွေ့ပဲ။ တယ်လာတွေထဲမှာ လူသားတွေထက် ပိုလူဆန်တဲ့ တယ်လာတွေ ရှိနေတာက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်နေရင်တောင်မှ အသိအမှတ်ပြုရမယ့်အရာကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုရလိမ့်မယ်”
ဂျင်ချောင်ဝန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဝတ်ရုံအောက်တွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်ဝင်စားမှုတို့ကြောင့် တောက်လောင်နေသည်။
“ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို စစ်မှန်စွာ အသိအမှတ်ပြုမှသာ သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာဖုံးကို မြင်နိုင်မှာ။ အဲဒီအခါကျမှ သူတို့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာကို သိလာလိမ့်မယ်။ မမေ့နဲ့။ ငါက တခြားသူတွေထက် သာလွန်တယ်လို့ မထင်နဲ့။ ငါတို့က အမြဲတမ်း လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ”
ငါတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို သိရှိပြီး တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကျော်လွှားဖို့ ကြိုးစားနေမှသာ...
လူသားတွေက ပိုကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မယ်။
၎င်းသည် စုဆောင်းသူတို့၏ အသာစီးရမှုကို ထောက်ခံသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ပြောသင့်သည့် စကားမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဂျင်ချောင်ဝန်းနင်...”
“အို... ငါ စကားများသွားပြီ ထင်တယ်။ ငါပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို မေ့လိုက်ပါ။ စစ်ဆင်ရေး နီးကပ်လာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလာလို့ ထင်တယ်”
သူ့အတွေးတွေကို အကြိမ်တစ်ရာ ရှင်းပြရင်တောင် သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက နားလည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို စုစည်းရန်အတွက် အစွန်းရောက် ဝါဒတစ်ခုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချင်းချင်း စကားမပြောနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံရသည့်အခါတိုင်း သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
‘ဒါကတော့ ဟုတ်မှာပေါ့။ လူတွေက အရာရာကို မြင်တဲ့အမြင် မတူကြဘူးလေ’
ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် ရွှေရောင်အရောင်အသွေးကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ယခုထိ သူ မြင်ခဲ့ရသည့် နယ်ပယ်က မည်မျှ သေးငယ်ပြီး အရေးမပါကြောင်း။
ဤကြီးမားသည့် မျိုးဆက်သစ်စနစ် (Genesis System) ထဲတွင် လူသားတို့ မည်မျှ အားနည်းကြောင်း။
သူသည် လိုချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ ၎င်းကို သင်ယူခဲ့ရသည်။
‘မျိုးဆက်သစ်ကျမ်း (The Book of Genesis)။ မင်း ငါ့ကို ဘာတွေ ပြချင်နေတာလဲ’
သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤရွှေရောင်အရောင်အသွေးကို လက်ခံပြီး ဂျင်ချောင်ဝန်း မြင်သကဲ့သို့ မြင်ခဲ့ရပါက ထိုသူသည် ရူးသွပ်သွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
အမှန်စင်စစ် ဂျင်ချောင်ဝန်းကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအချိန်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သူ့နောက်ကို လိုက်ပါလာသည့် ရဲဘော်များ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ပန်းတိုင်တစ်ခု မရှိခဲ့လျှင် သူ ခံနိုင်ရည် ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
ခက်ခဲသည့် အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းရင်း နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး သူ ပို၍ များပြားသည့် အရာများကို မြင်လာခဲ့သည်။
‘အထူးသဖြင့် အဲဒီလူ။ ကန်းယူဟွန်း ဆိုတဲ့ တယ်လာ’
သူ့အကြောင်း ကြားလိုက်သည်နှင့် ဂျင်ချောင်ဝန်း သေချာသွားခဲ့သည်။
ဤလူသည် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး နယ်ပယ်၏ စီးဆင်းမှုကို လိမ်ခေါက်ကာ ဆန့်ကျင်နေသည့် သူ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူပင် ဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည်လည်း ဂျင်ချောင်ဝန်းကဲ့သို့ပင် အရာရာကို ထပ်တူမြင်နိုင်သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူက ၎င်းကို သိမြင်လာရသည်မှ လွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။
‘ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး’
ဂျင်ချောင်ဝန်းတွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုအရာအတွက် သူသည် သူ၏ အသက်ကို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။
ယခု သူသည် မိမိ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်သူကို အနိုင်ယူရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။
‘လာခဲ့။ ဘယ်သူက မျိုးဆက်သစ်ကျမ်းရဲ့ အစစ်အမှန် ပိုင်ရှင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်’
ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ အမြင့်ဆုံးနေရာမှ ဇီးကွက်ဖြူတစ်ကောင်က သူ့ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
***
ယူဟွန်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ အိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားရန် ကြိုးစားသည်။
သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘတ်ရယွန်က ကဲ့ရဲ့သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
[ဟေ့။ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ လုပ်နေတာလဲ။ သူတို့ကို ခေါ်မသွားဘူးလား]
‘ငါတို့ရဲ့ စုဆောင်းသူတွေကို အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့ နေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်သွားရမှာလဲ’
[ဒါဆို မင်းက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်တည်း သွားမလို့လား]
‘မင်း ရှိနေတာပဲ’
[ဟွန်း! ငါ့ဆီမှာတော့ အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး။ တစ်ယောက်တည်း သွားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ မင်းက တစ်ခါတလေ အရာအားလုံးကို ကိုယ့်ဘာသာပဲ ထမ်းထားချင်နေသလိုပဲ]
‘အဲဒါကတော့...’
ယူဟွန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်လည် ချေပရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ မှားယွင်းသည့် ပြောဆိုချက် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။
‘ဟုတ်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တယ်’
[မင်းက အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်လို့ စုဆောင်းသူတွေကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ပျက်စီးခြင်းကနေ ကယ်တင်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ လူတွေကို စုစည်းခဲ့တာလေ]
‘ဟုတ်တယ်။ ငါ စုစည်းခဲ့တာ’
[ဒါဆို အခု ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ]
‘အဲဒါကတော့...’
အစပိုင်းတွင် အကူအညီ လိုအပ်သောကြောင့် သူတို့ကို စုဆောင်းခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ယူဟွန်းသည် ရုတ်တရက် ဤသို့ တွေးမိသည်။
သူတို့သည် ကြီးမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် နယ်ပယ်ကို ကယ်တင်မည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း သူ၏ ရည်မှန်းချက်အတွက် သူတို့ အသက်ကို စတေးပေးစရာ လိုအပ်သလော။
သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများဖြင့် ကမ္ဘာမြေ ပျက်စီးမည့် အနာဂတ်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည် ဆိုပါဦး။
ပျက်စီးခြင်း မရှိတော့သည့် ငြိမ်းချမ်းသော အနာဂတ်တွင် ဤမိန်းကလေးများအတွက် နေရာတစ်ခု ရှိပါ့မလား။
အနာဂတ်က မရေရာသေးဘဲ ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်မှန်း မသိရသေးသည့် အချိန်တွင် ဤသို့ ပြောခြင်းမှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။
သို့တိုင် ယူဟွန်းသည် သန်းပေါင်းတစ်သန်းတွင် တစ်ကြိမ် ဖြစ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်၍ မရပေ။
‘လူတွေက သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဆုလာဘ် ရသင့်တယ်။ ငါ့လူတွေရဲ့ စတေးမှုတွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးဆိုရင်တောင် သူတို့အကြောင်း သိတဲ့ ငါကပဲ သူတို့အတွက် ဆုလာဘ် ရအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့’
[မင်းအတွက်ကော။ မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဘယ်သူက ဆုချမှာလဲ]
‘ငါက လူသားမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား’
[စကားလုံးတွေနဲ့ ကစားမနေနဲ့!]
‘တော်တော့။ မင်း ဘာပဲပြောပြော ငါလုပ်ရမယ့်အရာက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး’
[မင်း...!]
ဘတ်ရယွန်က နှာမှုတ်လိုက်သော်လည်း ယူဟွန်းကို ထပ်၍ အော်ဟစ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယူဟွန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မည်သည့်စကားဖြင့်မဆို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။
မင်း ကြိုက်သလိုသာ လုပ်တော့ဟု ဆိုကာ ဘတ်ရယွန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် ဘတ်ရယွန်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးသည့် ဘတ်ရယွန်အပေါ် သူ အလွန်အကျွံ ပြုမူခဲ့မိသလားဟုလည်း မသိပေ။
‘ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ ငါ မတတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ’
ဘတ်ဟွာ စီမံခန့်ခွဲမှု အဆောက်အအုံ၏ တံခါးပေါက်မှ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်...
ယူဟွန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် လူသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားသည်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ထွက်လာတာပဲ”
“အင်း။ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်”
“အစ်မတို့။ ကျွန်မ ပြောတာ မှန်တယ်မလား”
ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ဆောဆူမင်တို့ ဖြစ်သည်။
သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ။ သူတို့သည် ဝင်ပေါက်တွင် ပုန်းအောင်းပြီး ယူဟွန်း ခိုးထွက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“န-နင်တို့က? ဘယ်လိုလုပ်...”
သူ ခိုးထွက်လာမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပုံ ရသော်လည်း ယူဟွန်းအတွက်မူ အလွန် ရှက်စရာ ကောင်းနေသည်။
သူသည် ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့သလို အလွန် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သူသည် ဆွန်းယူချန်းကိုပင် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန် သတိပေးခဲ့သေးသည်။
ဆောဆူမင်သည် ယူဟွန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“တစ်ခုခု ပြောဖို့ စဉ်းစားနေရင် နွားနို့ဝယ်ထွက်မယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေမျိုးတွေတော့ မပေးနဲ့”
“...”
“ဟူး။ နင်က တကယ်ကို အပြစ်ရှိတဲ့ လူသားပဲ။ နင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို နင် အထင်သေးလွန်းနေတာပဲ”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် ဆောဆူမင်၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ...”
ယူဟွန်းသည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ဒီနေရာမှာ ဆင်ခြေပေးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် တောင်းပန်ရမလား။
အဓိကအချက်မှာ ဆောဆူမင်၏ စကားများသည် သူ၏ အားနည်းချက်ကို ထိမှန်သွားခြင်းပင်။ သူမ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ယူဟွန်းသည် သူ၏ စုဆောင်းသူများကို ကလေးများသဖွယ် ဆက်ဆံနေခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းရှိသည့် သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ကိုယ်စီတွင် ကိုယ်ပိုင် ရာဇဝင်များနှင့် သမိုင်းကြောင်းများ ရှိကြသည်။
သူတို့၏ အရည်အချင်းကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သူမှာ ယူဟွန်းကိုယ်တိုင် မဟုတ်ပါလော။
[ဟီးဟီးဟီး! မင်း အမိခံရမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ!]
ဘတ်ရယွန်၏ အသံက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် ယူဟွန်း၏ အသိစိတ်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ယူဟွန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး အဖြူရောင်အလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
“အမိခံလိုက်ရပြီပဲ၊ ဘာပြောရမလဲ”
ဤသည်မှာ ယူဟွန်း၏ အမှားနှင့် အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို တန်ဖိုးထားရုံနှင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေဖို့ မလိုပေ။ သူတို့ကို တန်ဖိုးထားသည်ဟု ယူဆပါက သူတို့ကို ပို၍ ယုံကြည်ပေးသင့်သည်။
“အားလုံးပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ထို့ကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ ရိုးသားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ကူညီပေးကြပါဦးလား”
သူတို့သုံးယောက်သည် ထိုစကားကို စောင့်နေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“သေချာတာပေါ့။”
အခြေအနေကို နွေးထွေးစွာ အဆုံးသတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ယူဟွန်းသည် ယူယောင်းမင်း ဤနေရာတွင် မရှိသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
“အာ၊ ငါတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးလေးကော”
“ကျွန်မတို့ သူ့ကို ခေါ်မလာခဲ့ဘူး။ သူက အခုထိ အတွေ့အကြုံနုသေးတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးအတွက် မသင့်တော်ဘူးလေ။ သူက အများကြီး လိုအပ်နေသေးတာ”
“…”
သနားစရာ အငယ်ဆုံးလေးရယ်။
ပိုဆိုးသည်မှာ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် ဆောဆူမင်၏ စကားကို ကန့်ကွက်မည့်အစား ထောက်ခံနေကြသဖြင့် ယူဟွန်းမှာ ယူယောင်းမင်း အတွက် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သနားစိတ် ဖြစ်မိသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ယူဟွန်းအနေဖြင့်လည်း ဆောဆူမင်၏ စကားကို ငြင်းဆန်စရာ မရှိပေ။
***
သူတို့လေးယောက် စိတ်နယ်ပယ်၏ ဝင်ပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် ယူဟွန်းကို မြင်သည်နှင့် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခေါင်းပေါ်သို့ ပြောင်းပြန်ခြုံထားဆဲပင်။ သူသည် သူ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ရန် အားမထုတ်ခဲ့ပေ။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသူက သူဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးသားဖြစ်၍ ဖော်ထုတ်ရန်လည်း မလိုပေ။
“မင်း တစ်ယောက်တည်း လာမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူးပဲ”
ယူဟွန်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
ထိုအပြုအမူမှာ အဓိပ္ပာယ်များစွာ သက်ရောက်သည်။
ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ တခြားသူတွေ ဘယ်သူပါလာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာမှမထူးခြားတာပဲ”
“ငါ့ကို ငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့ အဖမ်းခံဖို့ စဉ်းစားထားတာလား”
“မင်း သိပြီးသားကိစ္စကို ထပ်မေးဖို့ လိုလို့လား”
ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် ထိုသို့ပြောကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်မီ သူသည် စိတ်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“လာခဲ့လေ။ ငါ့ကို ဖမ်းချင်ရင် အတွင်းထဲကို လိုက်ခဲ့”
သူသည် ထိုစကားကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ ဂျင်ချောင်ဝန်းကို ဖမ်းရန်အတွက် စိတ်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့မတိုးရဲကြပေ။
အတွင်းထဲတွင် ဘာရှိမှန်းမသိဘဲ ဝင်သွားခြင်းမှာ အသက်ကို စတေးခြင်းနှင့် တူသည်။
“ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ထောင်ချောက်လိုပဲ”
“သူက သူ့ကိုယ်သူ အစာအဖြစ်တောင် ပေးလိုက်သေးတယ်။ သူက ရူးရုံတင်မကဘူး၊ အရူးအမူး ဖြစ်နေတာ”
“သူက အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ လူပဲ”
သူတို့သုံးယောက် ထိုသို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်တွင် ယူဟွန်းသည် စိတ်နယ်ပယ်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ဟေ့၊ ခဏစောင့်ပါဦး မစ္စတာယူဟွန်း! ရှင် ဝင်မသွားဖို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်လား”
“သူ့ကို ဖမ်းချင်ရင်တော့ ဝင်သွားရမှာပဲ။ ထောင်ချောက်ပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ ဝင်သွားရမှာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
ယူဟွန်း ပြုံးလိုက်သည်။
“အမြဲတမ်းလိုပဲ၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ”
ယူဟွန်းသည် ဤနေရာအထိ ရောက်လာပြီးမှ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရတော့ကြောင်း တွေးမိသည်။ ဂျင်ချောင်ဝန်းကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမဲ့ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေသည်။
မျိုးဆက်သစ်ကျမ်းဟု ခေါ်သည့် အရာ၏ အပိုင်းအစ။
ယူဟွန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့် ဂျင်ချောင်ဝန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့သည် အချင်းချင်း တုန်ခါနေကြသည်။
ထိုထူးဆန်းသော ဟန်ချက်ညီမှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် သူ အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ယင်းအစား ယူဟွန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း၊ ရှေ့ဆက်ရန် တိုက်တွန်းနေသည်။
“မင်း မပြောရင်တောင် ငါက ဒါကို လုပ်မှာပဲ”
ယူဟွန်းသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူ၏နောက်တွင် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ဆောဆူမင်တို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူသည် ဝင်သွားစဉ် စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။
စိတ်နယ်ပယ်အတွင်း ဂျင်ချောင်ဝန်းကို သူ ဖမ်းဆီးသည်ကို နတ်ဘုရားများ ကြည့်ရှုနေရခြင်းမှာလည်း ပျော်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။
[စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။]
[ပျက်စီးခြင်းမှ ပွင့်သောပန်း ဝင်ရောက်လာသည်။]
[ငွေရောင်မှော်ဆရာမ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[တိမ်တိုက်ပေါ်မှ အပြေးသမား ဝင်ရောက်လာသည်။]
[အဖြူရောင်ဆံပင်နှင့် သားရဲ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[…]
[လက်ရှိကြည့်ရှုသူ - ၇,၈၃၄ ဦး]
မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ တက်လာသည့် ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ယူဟွန်းသည် စိတ်နယ်ပယ်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ကို ချေမှုန်းရန် မည်သို့သော ထောင်ချောက်မျိုး ဆင်ထားသနည်းဟု တွေးမိသော်လည်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြေပြင်အိုကြီးသာ ရှိသည်။
ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ ကိုယ်ဖုံးကွယ်ရန် နေရာမရှိသည့်အလားပင်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အတွင်းထဲအထိ လာစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို အထင်သေးလွန်းနေတာ မဟုတ်လား”
ယူဟွန်းသည် ဂျင်ချောင်ဝန်းအား ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တွင် သူတို့ ယခုရှိနေသည့် စိတ်နယ်ပယ်တွင် စိတ်ကူးယဉ် အရာဝတ္ထုများ မရှိဘဲ အန္တရာယ်အဆင့်မှာ သုညနှင့် နီးကပ်နေသည်။
အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော နေရာ လိုအပ်၍ ဂျင်ချောင်ဝန်းက သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခြင်းလောဟု သူ တွေးမိသည်။
သို့သော် ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်း သိလား။ ငါလည်း မင်းလိုပဲ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ အဲဒါကို သုံးရတာ အခုထိတော့ အဆင်မပြေလှသေးပေမဲ့ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်မရှိဘူးလို့ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောရဲတယ်။ ဒီစွမ်းအားကို ‘ပရောဖက်ပြုခြင်း’ လို့ ခေါ်တယ်”
“ပရောဖက်ပြုခြင်း?”
ယူဟွန်း မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
ပါ့ခ်မွန်ချိုက ကျန်းမာသောသူအား အံ့ဖွယ်တစ်ခု ပေးသကဲ့သို့ပင်၊ ဂျင်ချောင်ဝန်းကလည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှတစ်ဆင့် အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်း ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင် သူ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်း စွမ်းရည်အကြောင်းကို ကြွားဝါလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ပရောဖက်ပြုခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က ငါနဲ့ဆင်တူတဲ့သူရဲ့ အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်တာပဲ။ မင်းလည်း အတူတူပဲ။ ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ။ မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ငါ မမြင်နိုင်ဘူး။ မင်းနဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေလည်း အဲဒီအလင်းတန်းကြောင့် ဖုံးကွယ်နေလို့ ငါ သေချာ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး”
သူ၏ စကားကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသူမှာ ယူဟွန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
“ဒါပေမဲ့ လုံးဝမမြင်ရတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ တွေးမိတယ်။ မင်းမှာ အဖော်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့ရဲ့ မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကိုလည်း ဖတ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့”
ယူဟွန်းက ဝီမူဟျော့ကို လိုက်ရှာပြီး Unleashed ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေစဉ်က လုပ်ခဲ့သည့် စိတ်ကူးနှင့် အတူတူပင်။
“ပြီးတော့ မင်းက ငါ တွေးထားတဲ့ နေရာမှာ ရပ်နေတာပဲ”
ဂျင်ချောင်ဝန်း၏ လက်ညှိုးသည် သူတို့ ရပ်နေသည့် မြေပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဇာတ်လမ်းရဲ့ အစေ့ကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ မြေဆီလွှာပေါ့”
“…!”
ကွမ်ဂျီအာ ဓားကို မဆွဲထုတ်မီနှင့် ဆောဆူမင် လက်ကို မသုံးမီပင်။
မြေပြင်သည် လှန်ထွက်သွားပြီး စာသားအစုအဝေးများစွာ ပေါက်ထွက်လာကာ သူတို့ကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။
သူတို့၏ အမြင်အာရုံတွင် အဖြူရောင် စာသားများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤနယ်ပယ်မဟုတ်သော တခြားနေရာတစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်နှင့်အတူ။
သူတို့လေးယောက်သည် ပြောင်းလဲသွားသော မြင်ကွင်းကို မျက်လုံးအနည်းငယ် ပွင့်လျက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဆောဆူမင်သည် အလားတူ အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ကြိမ် ကြုံဖူးပြီးဖြစ်၍ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။
“ဒီခံစားချက်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ခံစားရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“ဒါကတော့ မမျှော်လင့်ထားတာပဲ။ စိတ်နယ်ပယ်တစ်ခုထဲမှာ နောက်ထပ် စိတ်နယ်ပယ်တစ်ခုကို သူ ဘယ်လို ဖန်တီးလိုက်တာလဲ”
နှစ်ထပ် စိတ်နယ်ပယ်ကို ဘယ်သူကများ စဉ်းစားမိပါ့မလဲ။
ထို့အပြင် ဂျင်ချောင်ဝန်းသည် ဇာတ်လမ်း၏ အစေ့ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
Exodus သည် Unleashed ကို နောက်ကွယ်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
“ပြီးတော့ ဒါက နှစ်ထပ်ဖြစ်နေလို့လားမသိဘူး၊ Genesis System နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီ”
စာကြည့်တိုက်နှင့် ချိတ်ဆက်မှုပါ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် နတ်ဘုရားများပင် သူတို့အပေါ် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိနိုင်တော့ပေ။
သူ ချိတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်ဖြစ်မည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ယူဟွန်း၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းနေမိသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိစေရန် ကြိုးစားပြီး အသိဉာဏ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယူဟွန်း၏ အမူအရာမှာမူ ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသူတစ်ယောက်နှယ် ရှိနေသည်။
‘သူ ဒါကို မျှော်လင့်ထားတာလား။ ပြီးတော့ ဒီနယ်ပယ်က ဘာလဲ…’
နှစ်ထပ် စိတ်နယ်ပယ်၏ မြင်ကွင်းက ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ပြောင်းလဲသွားသော မြင်ကွင်းမှာ သံချေးတက်နေသည့် သံဘောင်များသာ ကျန်ရစ်ပြီး ကျန်အရာအားလုံး ပြိုကျပျက်စီးနေသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်တွင်မူ လျှပ်စီးများ ပြည့်နှက်နေသည့် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များက အဆုံးမရှိ တရစပ် ပစ်ခတ်နေပြီး အနီရောင် စွမ်းအင်များဖြင့် တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများက နေရာတိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ တစ်နေရာရာမှ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့သော မှိုင်းညို့နေသည့် အသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဤရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းက ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
ယူဟွန်းသည် ထိုရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။”
ကပ်ဘေးလွန် မြေပြင်။