“ဒီကောင်တွေက ငါ့ကို ဒီလောက်ထိတောင် အထင်သေးရဲရတာလား!”
ကိုးမြီးမြေခွေးက သူ့အမွေးတွေကို ထောင်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
မြေခွေးက သူ့ရဲ့ မူလပုံစံကို ပြသလိုက်တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်မှာတော့ တင်းမာတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိကြပေ။
လူသားတွေကို သားကောင်လို့သာ သတ်မှတ်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်အတွက် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားလိုက်တာနဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
“အော် ဟုတ်သားပဲ။ ငါတို့ ဖန်တမ် (phantasm) ကို ဖမ်းရဦးမယ်ဆိုတာ မေ့နေလိုက်တာ။”
“ငါထင်ထားသလောက်လည်း သိပ်မိုက်လှတာ မဟုတ်ပါလား၊ ဒါကြောင့် သိပ်ပြီး သတိမထားမိလိုက်ဘူး။”
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့က မြေခွေးရဲ့ ဒေါသကို ပိုပြီး ဆွပေးလိုက်သည်။
“သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြ!”
မြေခွေးက အမိုးပေါ်ကနေ ခုန်ချလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ဆီကို ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
***
ဧည့်သည်လက်ခံတဲ့ ဒုတိယထပ်က အခန်းတစ်ခုထဲမှာတော့ ယူဟွန်းက အသားတုံးကြီးတစ်တုံးလို ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။
သေသပ်စွာ ညှပ်ထားတဲ့ မုတ်ဆိတ်နဲ့ ပါးသိုင်းမွှေး။
နဖူးကို ပေါ်လွင်စေပြီး ဖြူဖွေးနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို နောက်ကို သပ်တင်ထားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံ။
သူ့အတွက်တော့ အရွယ်အစား ပိုကြီးနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေကြောင့် ကွဲထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။
စစ်ဘုရား ဝီမူဟျော့။
သူဟာ ကိုရီးယားမှာတင်မကဘဲ ဒီနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးမှာပါ ကျော်ကြားတဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူဟာ ကိုရီးယားရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အငြင်းပွားစရာမလိုတဲ့ နံပါတ် (၁) ဖြစ်ပြီး တစ်နယ်ပယ်လုံးမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ဒုတိယအကြိမ် ဖန်တမ်တုန်လှုပ်မှုအပြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေပြစာမျက်နှာ (status window) ကို သူ ထုတ်မပြပေမဲ့ တတိယလူတွေရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ သူ့ရဲ့ အဆင့်က ၉၀ ကျော်လောက် ရှိလိမ့်မည်။
‘အဆင့် ၈၀ ကျော်သွားရင် အဆင့်တိုးဖို့က ခက်ခဲပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီကြားက စွမ်းအားကွာခြားချက်ကလည်း အများကြီးပဲ။ တကယ်ကို သန်မာတဲ့သူ မဟုတ်ရင် ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး။’
ဒါပေမဲ့ သူ ၉၀ ကျော်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလက လူအများရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝီမူဟျော့ ဘယ်လောက်ထိ ထူးချွန်သလဲဆိုတာကို ပြသနေသည်။
သူ့ခေါင်းပေါ်မှာရှိတဲ့ တောက်ပနေတဲ့ ရွှေရောင်စာအုပ်။
စာအုပ်အဖုံးရဲ့ အရောင်နဲ့ စာအုပ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်က အတူတူလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို စစ်ဘုရားလို့ ခေါ်ကြတာ အလကားမဟုတ်ပေ။
‘သူက ကောလာဟလသက်သက် မဟုတ်ဘဲ တကယ်ပဲ အဆင့် ၉၀ ကျော်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’
အပြင်မှာ သိပ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိတဲ့ ဝီမူဟျော့နဲ့ ယူဟွန်း တွေ့ဆုံတာ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
ဝီမူဟျော့အပေါ် ယူဟွန်းရဲ့ ပထမဆုံး အထင်အမြင်ကတော့ သက်ရှိသံမဏိရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို ကြည့်နေရသလိုပင်။
ဆိုဖာပေါ်မှာ သေသပ်တဲ့ အနေအထားနဲ့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတဲ့ ဒီလူဟာ ခဏကစပြီး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မပြခဲ့ပေ။
သာမန်လူဆိုရင်တော့ ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်ထားတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို့တောင် မှားယွင်းထင်မှတ်သွားနိုင်လောက်သည်။
ယူဟွန်းဘေးမှာရှိတဲ့ ဘတ်ဆောရျွန်းကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
“ဒါရိုက်တာ။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်! မစ္စတာယူဟွန်း!”
“ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်နဲ့ စကားပြောရမှာမို့လို့ ကျွန်တော် ဒီနေရာကနေ မထနိုင်ဘူး။ ခဏလောက် အကူအညီပေးပါဦး။ ကျွန်တော်တို့အတွက် သောက်စရာ တစ်ခုခု သွားယူပေးပါလား။”
“ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့ပါ!”
ဘတ်ဆောရျွန်းကို လက်ဖက်ရည်သွားယူခိုင်းဖို့ ယူဟွန်းက ပြောလိုက်သည်။
သာမန်အချိန်ဆိုရင် ဘတ်ဆောရျွန်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ခိုင်းနိုင်မှာလဲလို့ ပြန်ပြောနေမှာပေမဲ့ အခုတော့ ယူဟွန်းရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အတွက် သူမ ဝမ်းသာသွားသည်။
ဘတ်ဆောရျွန်းက စောင့်နေသလိုမျိုး အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားပြီး အခန်းထဲမှာ ယူဟွန်းနဲ့ ဝီမူဟျော့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက လေးနက်တဲ့ စကားဝိုင်းကို စတင်ဖို့အတွက် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“ဒီနားမှာတော့ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တာလဲ။ ခင်ဗျားတောင် မသိတဲ့ တယ်လာ (တယ်လာ) တစ်ယောက်ကိုလေ။”
“ကျွန်တော့်မှာ သိချင်တဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုရှိလို့ပါ။”
ဝီမူဟျော့က စကားစလိုက်သည်။
သူ့ရုပ်ရည်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ လေးနက်တဲ့ အသံ။
နံပါတ် (၁) ရန်ကာ (ranker) ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လေသံက မောက်မာမှု တစ်စက်မှမပါဘဲ ယဉ်ကျေးနေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မောက်မာတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမယ်ဆိုရင်တောင် ရှာလို့မတွေ့နိုင်ပေ။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီကို လာခဲ့တာက တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း၊ ခင်ဗျားက တခြား တယ်လာ တွေနဲ့ မတူလို့ပါ။ တခြား တယ်လာ တွေက လူသားတွေကို အထင်သေးကြပြီး သူတို့သိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဝေမျှဖို့လည်း စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ အော်… ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို အဲဒီလို ပြောမိလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ငြင်းလို့မရပါဘူး။ အဲဒါက မမှန်တဲ့ စကားမဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား၊ တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း၊ ခင်ဗျားကတော့ မတူခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားက တခြား စုဆောင်းသူတွေနဲ့အတူ စိတ်နယ်ပယ် (Mental Realm) မှာ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေက စစ်မှန်တယ်။”
“ခင်ဗျားလို လူဆီကနေ အခုလို ချီးကျူးစကား ကြားရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ၊ ဝီမူဟျော့သခင်။”
ယူဟွန်းရဲ့ သဘာဝကျတဲ့ ချီးကျူးစကားကြောင့် ဝီမူဟျော့က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“သခင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရမ်းများပါတယ်။”
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာကို သိချင်နေတာလဲ။”
“ရောနှောကမ္ဘာ (mixed world) မှာ လုံးဝသေဆုံးခြင်းဆိုတဲ့ အယူအဆ မရှိသလောက်ပဲလို့ ကြားဖူးပါတယ်။”
ဘာလို့ ရုတ်တရက် သေဆုံးခြင်းအကြောင်းကို မေးလာတာလဲ။
မေးခွန်းက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ တစ်ခုခုကို ကြားချင်နေတယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
ကျွန်တော် ငြင်းမနေတော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“…အင်း၊ အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
ဝီမူဟျော့ ပြောသလိုပင် ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သေဆုံးခြင်းဟာ တည်ရှိမှုရဲ့ သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ရောနှောကမ္ဘာမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပျက်စီးသွားတာဟာ တည်ရှိမှုရဲ့ သေဆုံးခြင်းလို့ မဆိုလိုပေ။
အမှတ်တရတွေ၊ အတွေးအခေါ်တွေ၊ လူတွေကြားမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ သတင်းစကားတွေ စသဖြင့်ပေါ့။
ဒီလို ‘ဇာတ်လမ်းတွေ’ အသက်ရှင်နေသရွေ့ လူတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ဒီနယ်ပယ်မှာ ကျန်ရစ်နေဦးမှာပဲ။
ရောနှောကမ္ဘာမှာ စစ်မှန်တဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ တစ်ခုပဲ ရှိသည်။
ဘယ်သူကမှ မမှတ်မိတော့ဘဲ လူတိုင်းရဲ့ အမှတ်တရထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း။
“တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို မှတ်မိနေရင် သူတို့ ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။”
“အင်း၊ အဲလိုမျိုး ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လွယ်ကူတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ဝီမူဟျော့အတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာ အဖြေဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအပိုင်းကိုတော့ ပြင်ပေးဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်သည်။
“သူတို့ကို မှတ်မိနေရုံနဲ့ သူတို့က သေမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် အာရုံစိုက်ခံချင်တဲ့သူတွေက အသက်မသေတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုက မပျောက်ကွယ်သွားရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်မရှိတော့တာ ဒါမှမဟုတ် ဆုံးရှုံးသွားတာက သေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း… အဲဒီလိုမျိုး လုံးဝမရှိဘူးလို့တော့ ကျွန်တော် မပြောနိုင်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိတယ်ပေါ့။”
“အဲဒီအတွက် လိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မီဖို့က အရမ်းခက်ခဲပြီး မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ ဘယ်သူမှတောင် စမ်းကြည့်ရဲမှာ မဟုတ်တဲ့ အရာမျိုးပါ။”
အဲဒီလိုမျိုးသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ယခင်ဘဝက ယူဟွန်းဟာ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့သူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့မှာပါ။
သူ့အနေနဲ့ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့တာက တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေလို့ပင်။
တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အသေးစိတ်ကျပြီး များပြားလှတဲ့ အမှတ်တရတွေ။
ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ အမှတ် (points) နဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ပမာဏက အများကြီး။
ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ရက်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ယောက်လည်း ရှိနေဖို့ လိုသေးသည်။
ကံကောင်းလို့ အဲဒါကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်ရင်တောင် ပြန်ရှင်လာတဲ့သူက အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်လို သေချာနိုင်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ဝီမူဟျော့ကတော့ ကျွန်တော့်စကားတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ပုံရပြီး သူ့အသံမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး။ ဒီနယ်ပယ်မှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အရာဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး။”
ဒီလူက ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ပေ။
သူက သိချင်လို့ လာတာလို့ ပြောပေမဲ့ သူ မေးသွားတဲ့ မေးခွန်းတွေက သေသွားတဲ့သူတွေကို ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေအကြောင်းတွေ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဖြေပေးလိုက်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားနေရသည်။
“အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။”
ပြောပြီးတာနဲ့ ဝီမူဟျော့က ယူဟွန်းကို တစ်စုံတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ခု မဟုတ်ဘူး… ဒါက အမှတ် (point) တွေ မဟုတ်လား။’
အဖြူရောင် စာသားတွေ စုပုံနေတဲ့ ဒီအရာဟာ ရောနှောကမ္ဘာရဲ့ မူလရင်းမြစ်နဲ့ ငွေကြေးဖြစ်တဲ့ TP တွေပင်။
အိုးဖုံးတစ်ခုလောက်ရှိတဲ့ ဝီမူဟျော့ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ ပြည့်နေတဲ့ ဒီအပုံက အနည်းဆုံးတော့ TP ၅၀၀,၀၀၀ လောက် ရှိလိမ့်မည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မေးခွန်းကို စိတ်ရင်းနဲ့ ဖြေပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပါ။”
“မလိုပါဘူး၊ ဒါက အရမ်းများနေပါပြီ…”
“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါက အပိုပိုက်ဆံလောက်ပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။”
“…”
စကားလုံး အနည်းငယ်ပြောရုံနဲ့ TP ၅၀၀,၀၀၀ ရတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို အမြတ်ကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ။ ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး အဖိုးတန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို အတင်းပေးအပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဒီလူကို ပိုပြီး သံသယဝင်မိသည်။
“ကျွန်တော် ပြောတာ ရိုင်းသလို ဖြစ်သွားနိုင်ပေမဲ့ မစ္စတာဝီ… ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖြေလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတဲ့ ကိစ္စမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်။ ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စတေးပြီး ပြောရဲပါတယ်။ ဒါဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်စေမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
“…”
“ကျွန်တော် နောက်ထပ် မမေးတော့ပါဘူး။”
“ကျွန်တော့်ကို ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ လာခဲ့တာတောင် နွေးနွေးထွေးထွေး လက်ခံပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မဟုတ်တာ။ နိုင်ငံရဲ့ အძლიန်ဆုံး စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီ ကိုယ်တိုင်လာရောက်တာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ပိုပြီး ကောင်းကောင်း မဧည့်ခံနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ အဲဒီ ဂုဏ်ပုဒ်က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရမ်းများပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဲလောက်ထိ အရေးပါတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။”
‘စစ်နတ်ဘုရား’ (Military God) ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နဲ့ သူက သူ့ကိုယ်သူ အရေးပါတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသည်။
တခြားသူသာ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရရင် စစ်နတ်ဘုရားမှာ ဟာသဉာဏ် ရှိတယ်လို့ ရယ်မောကြလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့ ဝီမူဟျော့ရဲ့ စကားတွေကတော့ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြစ်ပြီး မုသားစကား တစ်စက်မှ မပါဝင်ပေ။
သူ့ကိုယ်သူ အရေးမပါဘူးလို့ နှိမ့်ချပြောဆိုနေတဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ့အမူအရာမှာ ပေါ်လွင်နေတာက ဝမ်းနည်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းနဲ့ လွမ်းဆွတ်ခြင်းတို့ပင်။
ဝီမူဟျော့က သူ့နေရာကနေ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ပိုပြီးကြာကြာ နေစေချင်ပေမဲ့ ဝီမူဟျော့က အလုပ်များနေပုံပေါက်တာကြောင့် ထပ်ပြီး မတားဝံ့တော့ပါ။
“ဒီနေ့ ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ရတာ အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်။”
“မစ္စတာဝီနဲ့ တွေ့ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ကံကြမ္မာပေးရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့။”
“အဲဒါက… ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”
“ဗျာ?”
ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလေးပါပေမဲ့ ဝီမူဟျော့က လေးလေးနက်နက် တောင်းပန်သွားတာကြောင့် ယူဟွန်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ဝီမူဟျော့ကတော့ ဒီစကားကို ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေပုံရသည်။
“ကျွန်တော် နောက်ဆိုရင် လူတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျားမှာ အရေးတကြီး လုပ်စရာရှိလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အသစ်တစ်ခုခုကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့ ပြင်နေတာလား။”
“အဲဒီလိုမျိုးပေါ့…”
စစ်နတ်ဘုရားက ဝိုးတဝါး ဖြေသွားပေမဲ့ သူ လိမ်နေတယ်ဆိုတာ ယူဟွန်း သိသည်။
သေသူတွေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ခြင်းအကြောင်း ဒါမှမဟုတ် ရောနှောကမ္ဘာမှာ အမှတ်တရတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အကြောင်း သူ မမေးခဲ့သလို၊ သူ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးသားပုံစံနဲ့ ဖြေသွားခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။
‘တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။’
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အခုလောလောဆယ် သူ မသိနိုင်သေးပါ။
“သတိထားပါဦး။”
ယူဟွန်းက ပြုံးပြီး လမ်းလျှောက်ပို့လိုက်ရင်း သူ့စာအုပ်ကို သတိမထားမိသလိုမျိုး သိမ်းလိုက်သည်။
စာအုပ်က သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ပိုင်ရှင်က ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဝေးကွာတဲ့နေရာကို ရောက်သွားရင်တောင် အနည်းဆုံး သုံးရက်လောက်တော့ သူ ဆက်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သေးသည်။
ပိုင်ရှင် မရှိတဲ့နေရာကနေ စာအုပ်ကို ယူသွားလို့ မရနိုင်ပေမဲ့ သူ ယူပြီးသား စာအုပ်အပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အခွင့်အာဏာကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ပြန့်သည်။
‘ကျွန်တော့် အဆင့်တက်သွားလို့ ဒါမျိုး လုပ်နိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’
ယူဟွန်းက သူ့လက်ထဲက ရွှေရောင်စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တွေးတောနေသည်။
***
“ဟင်? စစ်နတ်ဘုရား ရောက်သွားတာလား? သူ့ကိုတွေ့ဖို့ စောစောပြန်လာခဲ့တာ၊ သူက ပြန်သွားပြီလား?”
“အင်း။ သူက ပုဂ္ဂလိကကိစ္စတွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်မပြတတ်ဘူးလို့ ကြားဖူးပေမဲ့ အံ့သြစရာပဲ။”
ဝီမူဟျော့ ပြန်သွားပြီး ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့ စိတ်နယ်ပယ် (Mental Realm) ကနေ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့က စစ်နတ်ဘုရားကို လူချင်းတွေ့ချင်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူ ပြန်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အတွက် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။
“ဒါနဲ့ အဲဒီ အဖြူရောင် ပုဝါက ဘာလဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းကို ယူဟွန်းက မေးလိုက်သည်။
“အော် ဒါလား? ဒီနေ့ စိတ်နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းလို့ ရလာတဲ့ ဆုလာဘ်လေ။ မြေခွေးအမွေး ပုဝါတဲ့။”
“တော်တော် တန်ဖိုးကြီးပုံပေါက်တာပဲ။ သာမန် တိရစ္ဆာန်ရဲ့ အသားအရေနဲ့တော့ မတူဘူး…”
ပြီးတော့ အဲဒီလို ပုဝါမျိုး ကိုးခုတောင် ရှိနေသည်။
သူတို့က မြေခွေးကိုးမြီး ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖမ်းလာခဲ့တာလား။
ခဏလောက် တွေးမိလိုက်ပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါ။
ယူဟွန်းက ကွမ်ဂျီအာ ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“စစ်နတ်ဘုရား အကြောင်း ဘာများ သိသေးလဲ။”
သူ ဒီလိုမေးလိုက်ပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ‘မင်းရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းက စစ်နတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးလား?’ လို့ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“စစ်နတ်ဘုရားဆိုတာ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူပါ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်မပြတတ်ဘူး။ စိတ်နယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရင်တောင် သူ့အလုပ်သူလုပ်ပြီး လေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တာ။ တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့နိုင်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
“အင်း… နားလည်ပါပြီ။”
တွေးကြည့်လိုက်တော့ ယခင်ဘဝက ယူဟွန်းဆိုတဲ့ အဖြစ်မှာလည်း စစ်နတ်ဘုရားဆိုတဲ့ နာမည်က ကျော်ကြားပေမဲ့ သူ တိုက်ခိုက်နေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။
ကမ္ဘာပျက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် စစ်နတ်ဘုရားက တစ်နေရာတည်းမှာပဲ နေနေခဲ့ပုံရပြီး အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ သူ့အကြောင်း သတင်းစကားတွေက မှေးမှိန်သွားကာ သဘာဝအတိုင်းပဲ မေ့ပျောက်သွားခဲ့သည်။
“ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
“ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး၊ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။”
ယူဟွန်းက မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး ဆယ်မိနစ်လောက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။
စစ်နတ်ဘုရား ထွက်သွားတာနဲ့ ယူဟွန်းက သူကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ဖတ်သည်။ ဝီမူဟျော့ရဲ့ စာအုပ်ကို စာလုံးတစ်လုံးမကျန်အောင် သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ဖတ်ရှုသည်။
‘သူက အတွေးအခေါ် ပေါင်းစည်းခြင်း (Ideological Integration) နေ့မှာ သူ့မိသားစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပဲ။’
သူ့မှာ ဇနီးနဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာ (Ideological World) ကနေ စိတ်ကူးယဉ် သရဲတစ္ဆေတွေ (phantoms) အလုံးအရင်းနဲ့ ထွက်လာတဲ့ အတွေးအခေါ် ပေါင်းစည်းခြင်းနေ့မှာ ဝီမူဟျော့က သူ့ဇနီးနဲ့ သမီးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ ကံကြမ္မာက သူ့ကို ရက်စက်တဲ့ ပြက်လုံးထုတ်နေသလိုမျိုး သူက စွမ်းအားကို နိုးထလာခဲ့သည်။
အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ လူတစ်ယောက် ‘စစ်နတ်ဘုရား’ ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ အချိန်အခါပင်။
ဝီမူဟျော့က စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူတစ်ယောက်လို သရဲတစ္ဆေတွေကို သူ့ဓားနဲ့ ရမ်းသမ်း ခုတ်ထစ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
သူ့မှာ နယ်ပယ်ကို ကယ်တင်မယ်၊ လူတွေကို ကယ်တင်မယ်ဆိုတဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိခဲ့ပါ။
သူ ဒီလိုပဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက အဲဒီလို မလုပ်ရင်၊ သူ့ဘဝကို မီးရှို့မပစ်ရင် သေဆုံးသွားတဲ့ သူ့မိသားစုရဲ့ မျက်နှာတွေကိုပဲ သူ မြင်ယောင်နေမိမှာမို့လို့ပါ။
‘လက်စားချေခြင်း… အဲဒါလား? သူကတော့ အဲဒီလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။’
နှစ်တွေက အဲဒီလိုနဲ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ဝီမူဟျော့က ‘စစ်နတ်ဘုရား’ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
နယ်ပယ်က တည်ငြိမ်သွားပြီး အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စုဆောင်းသူမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လာပြီး လူတွေက စုဆောင်းသူတွေကို သူရဲကောင်းတွေလို့ ခေါ်ဆိုကြသည်။
အစိုးရက အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို အရင်းအမြစ်တွေရဲ့ ရတနာသိုက်လို့ သဘောထားပြီး တမင်တကာ မရှင်းလင်းဘဲ ထားခဲ့ကြသည်။
အရူးတစ်ယောက်လို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝီမူဟျော့က အဲဒီအချက်ကို အစပိုင်းမှာ မကြိုက်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသော အချည်းနှီး ဖြစ်မှုကို ခံစားမိလို့လားတော့ မသိ၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့အိမ်မှာပဲ သူ အေးဆေး နေထိုင်သွားသည်။
ပြီးတော့ နိုင်ငံတော် အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးမှလွဲပြီး အပြင်မှာ ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြခဲ့တော့ပါ။
‘အဲဒီလူက မကြာသေးခင်ကမှ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာတာ။’
အဲဒီအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိရမယ်။
ယူဟွန်းက အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကို စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ရှုဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့…
စာလုံးတွေက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မဟုတ်ဘူး။
‘သူတို့ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ စာလုံးတွေကိုယ်တိုင်က တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်သွားတာ။’
အလားတူ ဖြစ်ရပ်မျိုးက ခဏလေးကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
လာပလေ့စ် (Laplace) ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူ မြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အနာဂတ်၊ မြူခိုးတွေလိုမျိုး အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ မသိနိုင်တဲ့ စွမ်းအား။
စစ်နတ်ဘုရား ဝီမူဟျော့က ရွှေရောင်အလင်းတန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်နဲ့ ချိတ်ဆက်နေသည်။
သူ့စာအုပ်ကို မဖတ်လိုက်ရတာကတော့ နှမြောစရာပင်။
‘ဒါပေမဲ့ မမြင်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် သိနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။’
ဝီမူဟျော့နဲ့ ချိတ်ဆက်နေတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ ယူဟွန်းက မကြာသေးခင်ကမှ ကိုရီးယားမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း တွေးမိလိုက်သည်။
‘Unleashed တွေပဲ။ သူတို့က စစ်နတ်ဘုရားနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိနေပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာ။’
စစ်နတ်ဘုရားက သေသူတွေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်လို့ရမလားလို့ မေးခဲ့သည်။
သူက ‘Ban Shin Ban Eui’ (တစ်ဝက်ယုံ တစ်ဝက်မယုံ) ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဖြေတစ်ခုခု ရဖို့အတွက် ယူဟွန်းဆီကို ဒီမေးခွန်း လာမေးတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ့်နေရာကို မပြတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ထင်ထင်ရှားရှား လာတယ်ဆိုရင် ဝီမူဟျော့က အပြင်ပန်းမှာ ဘယ်လိုပဲနေနေ အလွန်ကို အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ဖို့ များသည်။
‘သူက သေဆုံးသွားတဲ့ သူ့သမီးနဲ့ ဇနီးကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ချင်နေတာများလား? ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာပေါ့။’
နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို စိတ်နယ်ပယ်တွေနဲ့ လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားရင်တောင်မှ အဲဒါမျိုးက ဖြစ်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ အခုလို ၃၀-၄၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ အနေအထားမျိုးမှာဆိုရင်တော့ လက်တွေ့မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။
ဝီမူဟျော့လည်း ဒါကို သိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ…
‘တခြားနည်းလမ်းများ ရှိနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် Unleashed ကောင်တွေက တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာများလား။’
သူ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ သေချာပေါက် ပြောနိုင်လောက်တဲ့အထိ မသိသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ ဝီမူဟျော့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုမှာ သူ မကြာခင် ပါဝင်ပတ်သက်လာတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိမျိုး ယူဟွန်းဆီမှာ ကိန်းအောင်းနေမိသည်။