ဌာနမှူး ဒယ်မီယာရိုစ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကန်းယူဟွန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာသည့် အတွေးမှာ ‘မလိုက်ဖက်လိုက်တာ’ ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ဘဝတည်ရှိမှုသည် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပေါ်တွင် ပြန်ရေးဆွဲထားသည့် မင်ဆေးကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေသည်။
ခေတ်နောက်ကျနေသော ဖန်တီးမှုအမျိုးအစားတစ်ခုမှ မိစ္ဆာဘုရားတစ်ပါး၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသည့် သူ၏ ရုပ်သွင်ပြင်အပြင်၊ သူရှိနေခြင်းကပင် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများကို သက်ရောက်မှုရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
အကယ်၍သာ မိုက်မှောင်သော အမှောင်ထုတွင် ထုထည်ပမာဏသာ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပေါ့။
သူ့ပတ်လည်ရှိ ရှုခင်းများမှာ လိမ်ကောက်တွန့်လိမ်နေပြီး ဒယ်မီယာရိုစ်ဆီသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ကန်းယူဟွန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
မည်းမှောင်စုပ်ယူတတ်သော ကြယ်တာရာနက်ကြီး (Black Hole) တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
‘ဒီလူက… ပင်တာဂရမ် ဌာနရဲ့ ဌာနမှူးပဲ။’
အဖွဲ့ဝင် ရှစ်ဦးစီသာ ပါဝင်ကြသည့် ဌာနကြီးရှစ်ခုမှ ဌာနမှူးရှစ်ဦးထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် ဆယ်လက်စတီနာနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လေထုစရိုက်မျိုး ရှိနေသည်။
ဆယ်လက်စတီနာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အလွတ်သဘော ဆက်ဆံတတ်သော အမူအရာကြောင့် ဌာနမှူးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ အတွင်းထဲတွင်တော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ကို ဝှက်ထားတတ်သည်။
ဒယ်မီယာရိုစ်ကမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိုးကောင်ဆိုးကြီး ထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွှတ်ပေးထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ပင်တာဂရမ် ပို၍ သတိလက်လွတ် မနေရဲအောင် လုပ်မိစေသည်မှာ သူရောက်လာစဉ်က မည်သည့် ‘နိမိတ်လက္ခဏာ’ ကိုမျှ သူခံစားလိုက်ရခြင်းမရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပင်တာဂရမ်သည် သူ၏ မျက်နှာပေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ပင်တာဂရမ် ဌာနမှူး ဒယ်မီယာရိုစ်ပေါ့။ ကျုပ်ဆီကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
ပင်တာဂရမ်၏ မေးခွန်းကြောင့် ဒယ်မီယာရိုစ်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်များကို ခါယမ်းကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလောက်ကြီး အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်က ဂုဏ်ပြုချင်လို့ပါဗျာ။ ကန်းယူဟွန်း၊ မင်း ဒီနေ့ ရာထူးတိုးသွားတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ်တော့ တော်တော်အံ့သြသွားရတယ်”
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် ကျောမှီခုံပေါ်သို့ မှီလျက်သား အနေအထားဖြင့်ပင် စကားဆိုသည်။
သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေဘဝဲရုပ်တူ အစွယ်အပိုင်းလေးများကို သီးသန့်ကြိမ်နှုန်းတစ်ခုဖြင့် အသံလွှင့်ထုတ်နိုင်ရန် တုန်ခါနေစေပုံရသည်။
“ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ (Teller) တစ်ယောက် ဒီလောက်မြန်မြန် ရာထူးတိုးတာမျိုးကို ကိုယ်က ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်ဌာနရဲ့ အောက်မှာမှတောင် မပါဝင်ဘူးလို့ ကြားရတယ်”
“…ဟုတ်ပါတယ်။ ကျုပ်က အခုလောလောဆယ် တစ်ယောက်တည်းနေရတာကို ပိုသဘောကျလို့ပါ”
“မင်းမှာ စိတ်စွမ်းအား အတော်ကောင်းတာပဲ။ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး အဲ့ဒီနေရာအထိ ရောက်လာဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဌာနက ကောင်တွေလည်း မင်းရဲ့စိတ်ဓာတ်မျိုးကို အတုယူကြရင် ကောင်းမယ်”
သူ့၏ အစွယ်စုံသော ရုပ်သွင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်မျက်လုံးကြီး နှစ်လုံးက လခြမ်းကွေးပုံစံအတိုင်း ကွေးညွတ်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အပြုံးက မည်မျှအထိ ကြက်သီးထစရာကောင်းနိုင်သည်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ပင်တာဂရမ်သည် သူ့ကိုလာရှာရသည့် နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်က အဘယ်နည်းဟူ၍ တွေးတောနေမိသည်။
သူခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူ့ရဲ့အရည်အချင်းကို ချီးကျူးပြီး သူ့ဘက်ပါအောင် စည်းရုံးချင်တာဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သူတို့ရဲ့လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေတာကြောင့် သတိပေးချင်တာဖြစ်ရမည်။
သူတို့က ရန်သူတွေဖြစ်နှင့်ပြီးသားမို့ ပထမအချက်တော့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။
‘ဒီလူရောက်လာတဲ့အချိန်က ထူးဆန်းတယ်။ ပြီးတော့ တခြားလူတွေရဲ့မျက်စိကို ရှောင်ပြီး ဒီအထိ တကူးတက ရောက်လာခဲ့တယ်’
ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့အတွက် တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် အစကတည်းက ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေမည်။
ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူနှင့်ရင်ဆိုင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
‘ဒါ့အပြင်၊ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ပင်တာဂရမ် ဌာနမှူးဆိုတဲ့လူကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာပါ’
ပင်တာဂရမ် ဌာနသည် ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကျရောက်လာစေရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရာတွင် အဓိကကျသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည့်ဌာနဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို တားဆီးလိုသည့် ကန်းယူဟွန်း၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူတို့သည် ဖယ်ရှားပစ်ရမည့် ရန်သူများပင်တည်း။
ထိုစဉ် ပင်တာဂရမ် ဌာန၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဦးနှောက်လည်းဖြစ်သော ဒယ်မီယာရိုစ်က သူ့ထံသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခဲ့သည်။
ဤအထိ ရောက်လာမှတော့ သူ့ဆီကနေ အချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာ ထုတ်ယူလိုက်ရုံဖြင့် အကျိုးမယုတ်နိုင်ဟု ကန်းယူဟွန်းက တွေးလိုက်သည်။
သူ့၏ဗီဇဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ငြိမ်သက်နေသည့်စိတ်နှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုတို့ဖြင့် သူတွန်းထုတ်လိုက်သည်။
‘ဟင်?’
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် ကန်းယူဟွန်း၏ ပြောင်းလဲသွားမှုကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ အံ့သြတကြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း၏ အပြင်းထန်ဆုံး စိတ်ခံစားချက်ဖြစ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းဖြင့် ကန်းယူဟွန်း၏ သတိတရားကို မြင့်တက်စေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။
သူ့၏အာရုံစိုက်မှုကို ပြန့်ကြဲသွားစေပြီးမှ အခြေအနေကို သူ့ဘက်သို့ အသာစီးရအောင် ဦးဆောင်လိုရင်းဖြစ်သည်။
ဒါက ဒယ်မီယာရိုစ်၏ ပုံမှန်သုံးနေကျ နည်းလမ်းပင်တည်း။
‘သူ့ရဲ့တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်း ပြန်တည်ဆောက်နိုင်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အထိ သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ရခက်လောက်ပါပေတယ်။ သူက ကံကောင်းလို့ချည်း သက်သက်နဲ့ ရာထူးတိုးလာတာ မဟုတ်ဘူး’
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် ကန်းယူဟွန်းကို အထင်အမြင် မသေးခဲ့ပေ။
ပင်တာဂရမ်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
တခြားဌာနမှူးတွေတောင်မှ မထိရဲလောက်အောင် သူ့ကိုအနာတရဖြစ်စေမည့် ကိုက်ခဲမှုမျိုးနှင့် ကိုက်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
‘စိတ်ဝင်စားစရာပဲ’
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် ကန်းယူဟွန်းအပေါ်ထားရှိသည့် သူ၏အကဲဖြတ်မှုကို ပို၍ပင် မြင့်မားစွာ သတ်မှတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူက လောဘကြီးသည်။
အဲ့ဒီလိုအရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုးသာ သူ့ဌာနထဲကို ဝင်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ တစ်နေ့ကျရင် သူ့ရဲ့နေရာကိုတောင် ဆက်ခံမယ့် ဌာနမှူးဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မလား မသိပေ။
သို့သော် ဒယ်မီယာရိုစ် တစ်ချက်လောက် တွေးမိသည်က ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်စရာကြီး ဖြစ်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနည်းဆုံးအတိုင်းအတာအထိတောင်မှ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အပေးအယူလုပ်ရန် နေရာမရှိတော့ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘အဲ့ဒါကြောင့်လည်း နှမြောစရာကောင်းတာပေါ့’
ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ယောက်ကို သူ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် အဆုံးသတ်ပစ်ရတော့မည်။
သူ့ရဲ့အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း ဒယ်မီယာရိုစ်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကဲ… ဘယ်လိုလဲ? ရာထူးတိုးသွားတဲ့အပေါ် ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
“ဝမ်းသာတာပေါ့ဗျာ။ ရာထူးတိုးတာကို မကြိုက်တဲ့ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူဆိုတာ ဘယ်ရှိမလဲ။ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပျံဝဲနေရသလို ခံစားရတယ်”
“အင်းပေါ့လေ။ ကိုယ်က အရမ်းသိသာထင်ရှားတဲ့ မေးခွန်းကို မေးမိလိုက်တာပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ဒါတောင်မှ မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ခံစားရတုန်းပဲ”
“ဟင်?”
ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ရည်မှန်းချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။
ဒါက ရိုးရိုးစကားနဲ့ ကြွားဝါတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ရန်စချင်တာလား။
ဒယ်မီယာရိုစ်က တွေးတောဆင်ခြင်ကြည့်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
“အင်းလေ။ ကြီးမားတဲ့အိပ်မက်တွေ မက်တာက ကောင်းပါတယ်။”
“ဒယ်မီယာရိုစ်၊ ခင်ဗျားလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်လို့လား”
“ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ကိုယ်ကတော့ ကိုယ်ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သေးတယ်လို့ ယုံကြည်ဆဲပဲ”
“အဲ့ဒါက ဌာနမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောတာလား။ ခင်ဗျားက အထက်အရာရှိ (Executive) တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လို့လား”
“အဲ့ဒီလိုလည်း နားထောင်လို့ရတာပေါ့ဗျာ”
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို စမ်းသပ်မေးမြန်းနေသော ကန်းယူဟွန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူက ကန်းယူဟွန်းကို လှောင်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
စကားပြောဆိုမှု အခြေအနေကိုယ်တိုင်ကပင် သူ့အတွက် ပျော်စရာကောင်းနေသည်။
ကန်းယူဟွန်းနှင့် ဒယ်မီယာရိုစ်တို့အကြားတွင် မြင်၍မရနိုင်သော ဉာဏ်ပညာစစ်ပွဲများ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။
အလစ်ဆာသည် ၎င်းတို့ကို သတိမမူဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် အသက်ရှူရပ်လုမတတ် ရင်ခုန်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ကဲ၊ အထက်အရာရှိရာထူးကိုရော စိတ်ဝင်စားရဲ့လား။ မင်းခုချိန်အထိ ပြသခဲ့တာတွေကို ထည့်တွင်းစဉ်းစားမယ်ဆိုရင်၊ ဗဟိုရုံးချုပ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုတောင် ရရှိနေလောက်ပြီ”
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် သူ၏ရှည်လျားလှသော ဘဝသက်တမ်းအတွင်း တစ်စုံတစ်ရာကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် လူတစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုရုံမျှဖြင့် ထိုသူ၏ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
စကားလုံးများဆိုသည်မှာ မိမိ၏ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်။
စကားလုံးများတွင် ဆန္ဒပါရှိပြီး၊ ဆန္ဒဆိုသည်မှာ မိမိ၏အတွေးများ၊ ယုံကြည်ချက်များနှင့် ပန်းတိုင်များ စုဝေးရာဖြစ်သည်။
အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူများသည် သိမ်မွေ့သောလေသံများ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာများနှင့် မျက်လုံးလှည့်ရာလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သဲလွန်စများကို ပေးတတ်ကြသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ကြဘဲနဲ့ပေါ့။
“ကျုပ်က မန်နေဂျာရာထူးအတွက်တောင်မှ အခုထိ အရည်အချင်းမပြည့်မီသေးပါဘူး”
“သံမဏိလိုပဲ တည်ကြည်တာကိုး”
တစ်ဖက်တွင်မူ ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုအတွေ့အကြုံမရှိသော ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သူက ကျွမ်းကျင်လွန်းသည်။
သူ့၏စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်ပြီး၊ အပေါ်ယံအကြောင်းပြချက်များဖြင့်သာ ပြိုင်ဘက်ကို ယုံကြည်စေကာ အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကိုမူ ဘယ်သောအခါမျှ ထုတ်မပြတတ်ပေ။
သူသည် မန်နေဂျာတစ်ယောက်တည်းသာမကဘဲ ဒါရိုက်တာအဆင့် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဗဟိုရုံးချုပ်ဘက်ကနေ မင်းကို အထူးအခွင့်အရေးတစ်စုံတစ်ရာ ပေးကောင်းပေးလာနိုင်တယ်”
“အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျုပ်က ငြင်းရမှာပဲပေါ့။ အထူးအခွင့်အရေးတွေပေးတယ်ဆိုတာ ကုမ္ပဏီရဲ့ တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုစည်းမျဉ်းကို ဖောက်ဖျက်တာပဲလေ”
“ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို အကျိုးအမြတ်အနည်းငယ် ပေးတယ်ဆိုတာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပါပဲ။ စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာက ကျဆင်းခြင်းကိုပဲ ဦးတည်သွားစေတတ်တယ်”
“အဲ့ဒါ ခင်ဗျားရဲ့သဘောထားလား”
“ဥက္ကဋ္ဌကြီးကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောလိမ့်မယ်”
အလစ်ဆာသည် အတောမသတ်နိုင်သော ဤစကားစစ်ထိုးမှုကို ကြည့်ရင်း မူးဝေလာသလို ခံစားလာရသည်။
‘အဆင့်အတန်းချင်း တော်တော်ကွာခြားလှချည်လား’
သူမအခုထိ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများနှင့် စုဆောင်းသူများ (Collectors) နှင့် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသောစကားများမှာ ဤအရာနှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်နေသည်။
သူတို့သည် လက်မောင်းအတွင်းတွင် ခတ်ထားသောဓားများကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး မိမိတို့တွင်ဘာမှမရှိကြောင်း ငြင်းဆိုရင်းဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူဝှက်ထားသည်များကို ဦးစွာထုတ်ဖော်လာအောင် တိုက်တွန်းနေကြသည်။
သူမသည် ကြည့်နေရုံမျှဖြင့်ပင် ရင်ကျပ်မွန်းသိပ်လာသလို ခံစားနေရသည်။
သူမအနေဖြင့် ဤတိုက်ပွဲသည် မည်သို့အဆုံးသတ်မည်ကို မတွေးတတ်တော့ပေ။
“စည်းမျဉ်းတွေမှာ အပြောင်းအလဲအချို့ လိုအပ်တယ်လို့ မင်းထင်လား”
“အဲ့ဒါက အပြောင်းအလဲဆိုတာကို ခင်ဗျားဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ မမျှတတဲ့အရာတစ်ခုကို သင့်လျော်တဲ့အရာဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်တာက အပြောင်းအလဲမဟုတ်ဘဲ သဘာဝကျကျ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ”
“အဲ့ဒီအတွက် တခြားသူတွေရဲ့လက်ကို ချေးငှားရမယ်ဆိုရင်တောင်ပေါ့လေ?”
“ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီလိုလုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်ထဲမှာ လူအင်အားမလုံလောက်ဘူးဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့အကူအညီကို ရယူတာက ရှက်စရာကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီလူက ကရုဏာကင်းမဲ့တဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်ရော”
“တခြားသူတွေက လူဆိုးလို့ခေါ်ကြရင်တောင်မှ သူတို့က ငါတို့ကိုကူညီမယ်ဆိုရင် ငါတို့အတွက်တော့ လူဆိုးမဟုတ်တော့ပါဘူး။ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဆိုတာ စိတ်ခံစားချက်နဲ့ လည်ပတ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လိုအပ်လာတဲ့အခါ လက်တွဲကြတာပါပဲ။ အဲ့ဒါ တာဝန်ယူရမယ့်ရာထူးနေရာမှာ ရပ်တည်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားပါပဲ”
“ကိုယ်သဘောပေါက်ပါပြီ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏမျှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မည်သူကမျှ အကြည့်လွှဲမသွားခဲ့ပေ။
အလစ်ဆာသည် ဤအသက်ရှူကြပ်လောက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင် အဆုံးမရှိသော တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။
ကန်းယူဟွန်း နှင့် ဒယ်မီယာရိုစ်တို့အကြားတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းဆိုးဝါးကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။
ထိုစဉ်...
“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
တတိယလူတစ်ဦး၏ အသံက ဝင်ရောက်ဖြတ်ောက်လိုက်သည်။
“ဒါဘယ်သူလဲ”
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် ဝင်ရောက်လာသူကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝမပြခဲ့ပေ။
“ဒီနေရာက စီလစ်စတီရယ် ဘင် (Celestial Bing) ဌာနရဲ့ ဌာနမှူး မဟုတ်လား”
“ဒယ်မီယာရိုစ်”
အနီရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် အလှမယ် [[စယ်လက်စတီနာ]]သည် ဒယ်မီယာရိုစ်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ဒယ်မီယာရိုစ်ကိုယ်တိုင် ကန်းယူဟွန်း ထံသို့လာရောက်ပြီး ရင်ဆိုင်နေလိမ့်မည်ဟု သူမမယုံကြည်နိုင်ပေ။
သူမသည် ထူးဆန်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ခံစားရသဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ကိုရှာဖွေကြည့်ခဲ့ရာ သူမ၏တွေးထင်ချက်မှာ မှန်ကန်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီလိုငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာကို မင်းဘာလို့ရောက်လာရတာလဲ။ မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် အပြင်ကိုတောင် ထွက်လာတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းရဲ့မန်နေဂျာတစ်ယောက် လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကြောင့် ကိုယ့်အမြီးကိုယ်ဖြတ်နေရလို့ မင်းမှာ အလုပ်တွေရှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အမြီး ဟုတ်လား? အဲ့ဒါနဲ့ ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါအပြင်ထွက်ဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက် ရှိစရာလည်း မလိုပါဘူး”
“ဟုတ်လို့လား? မင်းက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဘယ်တော့မှ မလှုပ်ရှားဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတဲ့ အချက်ပဲလေ”
“အဲ့ဒါ ကောလာဟလပါပဲ။ ငါက ဇာတ်ကြောင်းပြောသူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကောလာဟလကို လာစစ်ဆေးကြည့်ရုံပါ”
“ဒါဆိုရင် အခုပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား”
[[စယ်လက်စတီနာ]]သည် ဒယ်မီယာရိုစ်အပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ရန်လိုမှုကို လုံးဝဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။
သူမသည် သူမ၏ချွန်ထက်သော သွားများကို ပြသရင်း သူ့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။
“ဒီကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါတော့လား။ ဒီဂျူနီယာနဲ့ ငါပြောစရာစကားရှိသေးတယ်”
သူသာ ဆုတ်ခွာမသွားပါက အကြမ်းဖက်မှုမျိုးပါ လုပ်ရတော့မည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဒယ်မီယာရိုစ်သည် [[စယ်လက်စတီနာ]]ကို ခဏတာ အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျောခိုင်းထွက်သွားခဲ့သည်။
“မင်းပြောစရာမလိုဘဲနဲ့တောင် ငါက အဲ့အတိုင်းလုပ်မလို့ပါပဲ”
သူသည် စကားဆုံးသည်နှင့် မီးခိုးမည်းများကဲ့သို့ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ဒယ်မီယာရိုစ်ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ချွေးတွေရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့သော အလစ်ဆာသည်လည်း ဒူးတွေပျော့ခွေမကျသွားအောင် မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။
[[စယ်လက်စတီနာ]]သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်ဟန်ဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။
“ဟေး။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျုပ်အဆင်ပြေပါတယ်။ အလစ်ဆာကတော့…”
“ကျ၊ ကျုပ်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်”
“ဖူး။ အဲ့ဒီစောက်သုံးမကျတဲ့ ရေဘဝဲကောင်။ သူက တကယ်ပဲ လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ သူအများကြီး ဘာမှမပြောသွားသေးဘူး မဟုတ်လား”
“အင်း။ ကျုပ်တို့ကို နည်းနည်းခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားတာကလွဲလို့ပေါ့”
“တော်သေးတာပေါ့။ သူ့နဲ့စကားပြောပြီးတာနဲ့ ရူးသွားကြတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသစ်တွေ အတော်များများရှိတယ်။ တချို့ဆို ဦးနှောက်တွေပါခြောက်သွားကြတာလေ။ သူက လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဘေးဥပဒ်တစ်ခုပဲ။ သူ့ကိုစကားပြန်မပြောနဲ့၊ အနားကိုရောက်လာရင် ရှောင်သာနေလိုက်”
“ဖူး၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကန်းယူဟွန်း သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူအမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် သူဘာတွေးလိုက်မိသည်ကို သူကိုယ်တိုင် သတိထားမိသွားသည်။
‘အိမ် ဟုတ်စမ်း’
သူက ဝှိုက်ဖလာဝါ စီမံခန့်ခွဲရေးဌာန (White Flower Management) ကို သူ့အိမ်လို့ ခေါ်လိုက်မိသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုအချက်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အင်းလေ။ အဲ့ဒီနေရာက အခုတော့ ငါ့အိမ်ဖြစ်သွားပြီပဲ’
သူပြန်သွားရမည့်နေရာ။
သူ့အတွက် အဖိုးတန်တဲ့လူတွေ ရှိရာနေရာ။
သူ့မိသားစုနဲ့အတူ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြောနိုင်တော့မယ် မထင်ထားခဲ့တဲ့ စကားလုံးကို ခံစားနိုင်မည့်နေရာ။
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုအချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိပြုမိသွားလေသည်။
***
“နောက်ကျလိုက်တာ”
ကန်းယူဟွန်း ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ဆိုးစူမင်း (Seo Sumin) သည် သူမ၏မကျေနပ်ချက်ကို အသံထဲတွင် မဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေ။
သူမသည် လက်ဝါးကြီးကပ်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ရင်း ခြေထောက်ကို စိတ်မရှည်စွာ ဆောင့်ချနေသည်။ သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့် အတော်လေးကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရကြောင်း သိသာလှသည်။
“ရာထူးတိုးပွဲပြီးရင် စောစောပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ အခုဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား”
“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ လုပ်စရာရှိတာလေးတွေ နည်းနည်းပါသွားလို့ပါ”
“ညစာစားပွဲတို့ဘာတို့များ ရှိလို့လား”
“ဟာဟား”
ကန်းယူဟွန်း သည် ညစာစားပွဲနောက်ကျပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာကာ မိန်းမဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံနေရသည့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်မျိုးကို မြည်းစမ်းနေရသလို ခံစားနေရသော်လည်း ထိုသို့ပြောရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ဒယ်မီယာရိုစ်ပြီးနောက် [[စယ်လက်စတီနာ]]နှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် အချိန်နှောင့်နှေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်းက ဒီနေ့ ငါ့ဆီကနေ ခုနစ်ဘီလူး မိုးမှောင်နက် မြင့်မြတ်သောပညာရပ် (Seven Demons Black Sky Divine Skill) ကို သင်ယူဖို့ သဘောတူထားတာလေ။ ဒါပေမဲ့ နေက မွန်းတည့်ချိန်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး နေ့လယ်ခင်းတောင် ပြီးဆုံးခါနီးမှ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်လာရတာလဲ။ မင်းက ဆရာ့ကို ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်အောင် လုပ်ရသလား။ မင်းက တကယ်သစ္စာဖောက် တပည့်ပဲ”
“အဟမ်း… ကျုပ်တို့က တကယ်ပဲ ဆရာနဲ့တပည့် ဆက်ဆံရေးဖြစ်သွားကြပြီလား။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ရှိခိုးကန်တော့ခဲ့လို့လား”
“ဒူးထောက်စရာ မလိုဘူး! ငါ့နောက်ကိုသာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆောက်လုပ်ရာ လိုက်ခဲ့တော့!”
ကန်းယူဟွန်း မှာ အချိန်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပေးထားခဲ့သော ကတိလည်းဖြစ်သောကြောင့် ဆိုးစူမင်း (Seo Sumin) နောက်သို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ မလိုက်မနေရ လိုက်သွားရတော့သည်။
“ပြောရဦးမယ်”
ရှေ့မှ လောက်လောက်လားလား လျှောက်သွားနေသော ဆိုးစူမင်း (Seo Sumin) က နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ သူမစဉ်းစားနေခဲ့သည်များကို ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက အရင်ကထွက်သွားစဉ်တုန်းကနဲ့ အခုဆိုရင် အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ”
ကန်းယူဟွန်း သည် သူမဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် လက်ထောက်မန်နေဂျာမှ မန်နေဂျာအဖြစ်သို့ ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့၏အဆင့်အတန်း မြင့်တက်လာခဲ့ကြောင်းကို ဆိုလိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီလေ”
တည်ရှိမှုတစ်ခုအနေဖြင့် အဆင့်အတန်းမြင့်တက်လာခြင်းသည် ရှေ့ကထက် ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။
ထို့အပြင်၊ ၎င်းနှင့်အတူ ပါလာသော အပြောင်းအလဲများလည်း ရှိနေသည်။
ကန်းယူဟွန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအားပမာဏ တိုးပွားလာခဲ့သလို၊ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သော ဇာတ်ကြောင်းများ၏ အနက်ရှိုင်းသည်လည်း ရှေ့ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
‘ပြီးတော့… ပက်လျံ (Baekryeon) ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကလည်း ပွင့်သွားခဲ့ပြီ’
ကန်းယူဟွန်း သည် ရင်ထိုးပုံစံအတိုင်း ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်သော ပက်လျံ (Baekryeon) ၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။