ဟူး... ဟူး...!
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသူများကို ရှောင်တိမ်းရင်း မှောင်ခိုဈေးကွက် အတွင်း၌ အသက်ရှူမှားမတတ် ပြေးလွှားနေရသည်။
‘သေစမ်း! ငါ့ခြေရာတွေ အများကြီး ကျန်ခဲ့တာပဲ!’
ကန်းယူဟွန်း သည် ဟက်ကာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် သတင်းအချက်အလက်များကို ဝယ်လိုက်၊ ရောင်းလိုက်လုပ်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးသူဖြစ်သည်။ ဟက်ကာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူသည် အမြဲတမ်း ရိုးသားသောနည်းလမ်းဖြင့် ငွေရှာသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းများ၏ သတင်းအချက်အလက်များကို ခိုးယူပြီး အခြားအဖွဲ့အစည်းများထံ ပြန်ရောင်းချခြင်းကို မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဟု အမြဲ ဂုဏ်ယူနေသူဖြစ်သည်။ သူဘာလုပ်လုပ် ဘယ်တော့မှ အမိခံရမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိသည်။ ယခုလို အသက်လုပြေးနေရခြင်းမှာ ထိုယုံကြည်ချက်၏ အကျိုးဆက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြေရာလက်ရာများ အလွန်များပြားစွာ ကျန်ခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်အဖွဲ့အစည်းက ငှားရမ်းထားသော ဟက်ကာတစ်ယောက်၏ ခြေရာခံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
‘ဟူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီနေရာကို ငါကောင်းကောင်း သိတာပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည့် လူကောင်ထွားထွားကြီးများ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်ကို အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။ သူ အမိခံလိုက်ရခြင်းမှာ ကံဆိုး၍သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက သူ အဖမ်းခံရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဤနေရာသည် လူတိုင်း မိမိတို့၏ အထောက်အထားကို ဝှက်ထားကြသည့် မှောင်ခိုဈေးကွက် ဖြစ်သည်။ သူတို့မျက်စိရှေ့မှ လွတ်သွားသည်နှင့် ပုန်းစရာနေရာက အများကြီးရှိသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း! သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ!”
“သေစမ်း! ဒီလူတွေက အကုန်လုံးပုံစံချင်း ဆင်တူနေတာပဲ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်း ခွဲလို့မရဘူး။”
“စကားများမနေနဲ့၊ မြန်မြန်ရှာ! သူက ငါတို့အဖွဲ့အစည်းကို ကောင်းကောင်းကြီး ကစားသွားတာ။ သူသာ လွတ်သွားရင် ငါတို့အသက်က ငါတို့အကြီးအကဲလက်ထဲမှာ သေချာပေါက်ပါသွားလိမ့်မယ်!”
‘မိသွားပြီပေါ့!’
ကန်းယူဟွန်း သည် လမ်းကြားထဲတွင် ပုန်းရင်း သူတို့စကားပြောနေသည်ကို ချောင်းနားထောင်နေသည်။ အဖွဲ့အစည်းမှ လူများသည် သူ့ကို ရှာမတွေ့ဘဲ ဟိုတစ်ယောက်၊ ဒီတစ်ယောက် လမ်းခွဲထွက်သွားကြသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် လမ်းကြားနံရံကို မှီကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျထိုင်လိုက်သည်။ တင်းမာနေခဲ့သော အာရုံကြောများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် သူ၏ အဆုတ်က အောက်ဆီဂျင်ကို အသည်းအသန် တောင်းဆိုလာသည်။
“ဟူး... ဟူး... ဒီလောက်ထိ ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပိုလုပ်ထားသင့်တာ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် မိမိ၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ပျက်မိသည်။ သို့သော် သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ နောက်တစ်ခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်သော ကတိတစ်ခုကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပေးပြီး နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“ဒီမှာ တွေ့ပြီ။”
“…!”
ကန်းယူဟွန်း သည် လမ်းကြားထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အသံပိုင်ရှင်မှာ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း နှင်းမြူများ ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ မည်သူမည်ဝါမှန်း ခွဲခြား၍ မရပေ။ အစပိုင်းတွင် သူသည် သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသူများဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုလူသည် လိုက်ဖမ်းသူများထက် ပို၍ အန္တရာယ်များသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။
‘သူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး!’
မှောင်ခိုဈေးကွက် တွင် လူများသည် များသောအားဖြင့် မျက်နှာဖုံးများ တပ်ထားလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် မျက်နှာကို ထိုကဲ့သို့ ဝှက်ထားနိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားသော စွမ်းအားရှိသည့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုပစ္စည်းကို သုံးနိုင်သူများသည်လည်း သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။ ထိုလူ၏ ဘေးတွင် အတွင်းရေးမှူးပုံစံ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကိုလည်း မြင်ရမည်မဟုတ်ပေ။
‘သူတို့က အဖွဲ့အစည်းက အဆင့်မြင့်လူကြီးတွေများလား?’
ကန်းယူဟွန်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုလူဖြစ်သူ ကန်းယူဟွန်း က အလွန်အကျွံ မကြောက်ရန် လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလောက် မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ ကောင်တွေနဲ့ ငါတို့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး။”
“ဘာခင်ဗျာ?”
ကန်းယူဟွန်း သည် သူပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို မေးမြန်းချင်သည်။
“အင်း... အမှန်တော့ ငါက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာပါ...”
“သူ အဲ့ဒီမှာ!”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစောပိုင်းက သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသည့် လူကောင်ထွားထွားကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤလူနှစ်ယောက်ကြောင့် ပြန်ပြီး အမိခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
“အို... ဒါက ငါကြောင့် ဖြစ်သွားတာလား?”
ဤအခြေအနေကို ဖန်တီးလိုက်သည့် ကန်းယူဟွန်း က အလွန်အကျွံ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူကောင်ထွားကြီးများသည် လမ်းကြားဝသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ? သူ့အပေါင်းအပါတွေလား?”
“အပေါင်းအပါတွေ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား။ ဒဏ်ရာမရချင်ရင်ပေါ့။”
“မရဘူး။ ငါ အဲ့ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။”
“ဘာ?”
လူကောင်ထွားကြီးများသည် ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု တွေးတောလိုက်ကြသည်။ သူတို့က အပေါင်းအပါတွေ မဟုတ်ဘဲ ဘာကြောင့် သူ့ကို မလွှတ်ပေးနိုင်ရတာလဲ။ သူတို့၏ အကြည့်များက ကန်းယူဟွန်း နှင့် ဘေးမှ ကွမ်ဂျီအာ တို့ဆီသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်သွားသည်။
“မင်းတို့က အပေါင်းအပါတွေ မဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ သူ့ကို မလွှတ်ပေးနိုင်ရတာလဲ?”
“အခုချက်ချင်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါက သူ့ကို စုဆောင်း (recruit) လုပ်မလို့။”
“…ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလဲ?”
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မျက်နှာဖုံးအောက်မှပင် မယုံနိုင်သည့်ဟန်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက သတိပေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီဟက်ကာကောင်ကို ဖမ်းရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲက သူ့ကို စောင့်နေတာ။”
“ငါသိတယ်။”
ဖမ်းရမည့်သူကို ဖမ်းရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသူ နှစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ဤဘက်တွင် လူငါးယောက်ရှိသည်။ အရေအတွက်အားဖြင့်သာမက အင်အားချင်းလည်း သူတို့က သာလွန်နေသည်။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း လမ်းပိတ်ဆို့နေသည့်အတွက် ဖယ်ရှားပစ်ရမည့် ပစ်မှတ်များ ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ လူကောင်ထွားကြီးများ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ကန်းယူဟွန်း က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“အတွင်းရေးမှူး ကွမ်ဂျီအာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပေးလိုက်ပါ။”
“ဟင်?”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ရုတ်တရက် ရောက်လာသော တာဝန်ကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က စနောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါက ငါတို့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား? ငါက ချမ်းသာတဲ့ လူငယ်သခင်၊ အတွင်းရေးမှူး ကွမ်ဂျီအာ က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်ရံတော်က ငါ့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးရမှာပေါ့။”
[မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ရဲ့ စာချုပ်ရှင်! သူ့ရဲ့ စရိုက်ကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ!]
ကန်းယူဟွန်း သည် ဘက်ရီယွန်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို သဘာဝအတိုင်း လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသော လူကောင်ထွားကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
‘သူက ငါ့ကို အသုံးချတာ ပိုများလာသလိုပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ စိတ်ထင်နေတာလား?’
ထိုသူသည် ကန်းယူဟွန်း က သူမနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလာသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ၏ စကားကို ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။
“မတတ်နိုင်ဘူးလေ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် အရင်ဆုံး ပြေးဝင်လာသူ၏ လည်ပင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။
ဘုန်း!
“အူး!”
သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု မထင်မှတ်နိုင်သော ပေါက်ကွဲအားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအားကို ခံလိုက်ရသော အမျိုးသားမှာ ပါးစပ်မှ အမြုပ်များ ထွက်လာပြီး သတိလစ်သွားသည်။ ကျန်နေသော အဖွဲ့ဝင်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူမက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်၍ အထင်သေးခဲ့ကြသော်လည်း သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
“နေဦး၊ သူမက စုဆောင်းသူ (collector) များလား?”
သူတို့သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ စွမ်းအားကို သိလိုက်ရသော်လည်း ထွက်ပြေးရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူတို့ဆီသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဒါ ဘာတွေလဲ…”
ကန်းယူဟွန်း သည် သွယ်လျသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တည်းက လူကောင်ထွားငါးယောက်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို အနိုင်ယူသွားသည်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေမိသည်။ အခြေအနေမှာ သဘာဝအတိုင်း ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ကန်းယူဟွန်း သည် လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေသည့် ကန်းယူဟွန်း ကို မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ?”
“မင်းကို စုဆောင်းချင်နေတဲ့သူပေါ့။”
“ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလို့လား?”
“ငါ ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့။ ကန်းယူဟွန်း။ ဟက်ကာတစ်ယောက်။ ဒီမြေအောက်လောကမှာ မင်းကို ‘Black Mamba’ လို့ ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား? အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လို နာမည်မျိုးနဲ့ပေါ့။”
“အရူးပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များ ကန်းယူဟွန်း ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ကျောချမ်းသွားသည်။ သူသည် ခြေရာများ ဘယ်လောက်ပင် ချန်ခဲ့ပါစေ၊ ယခုကဲ့သို့ အဖော်ထုတ်ခံရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ မသိသည့် လူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ပါးစပ်မှ မိမိ၏ အချက်အလက်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်ရုံသာမက အလွန်ပင် ကြောက်လန့်သွားသည်။
“အဲ့ဒီလောက် မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းကို ဘာမှလုပ်ဖို့ ငါ ခေါ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါပြောခဲ့တယ်လေ၊ မင်းကို ငါ စုဆောင်းချင်တာ။”
“ခင်ဗျား… ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ?”
ကန်းယူဟွန်း ၏ အသံမှာ ပို၍ ယဉ်ကျေးသွားသည်။ ဟက်ကာများသည် အခြေခံအားဖြင့် မိမိတို့၏ အထောက်အထားကို မဖော်ပြဘဲ အခြားသူများကို တစ်ဖက်သတ် အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်သူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသော ဟက်ကာတစ်ယောက်မှာမူ ထိုသို့ ဆက်လုပ်၍ မရတော့ပေ။ ကန်းယူဟွန်း သည် မောက်မာသောပုံစံ မလုပ်တော့ပေ။ ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ထက် သာလွန်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့စကားကို နာခံလိုက်တော့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ အပြုအမူကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က အနာဂတ်မှာ သူ့ကို သိကျွမ်းခဲ့ဖူးကြောင်း ကန်းယူဟွန်း မသိခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကန်းယူဟွန်း သည် သတင်းအချက်အလက်ရောင်းဝယ်သူအဖြစ် အချိန်အတော်ကြာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကန်းယူဟွန်း နှင့်လည်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို မသိရှာသော ကန်းယူဟွန်း ၏ အမြင်တွင်မူ ဤအရာသည် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ ကန်းယူဟွန်း က သူ့အကြောင်းကို အကုန်သိနေသယောင် ပြောဆိုနေသောကြောင့်ပင်။
‘သူ ငါ့အကြောင်း အကုန်သိနေတာပဲ!’
သူ့အပေါ် ထားရှိသည့် ရိုသေလေးစားမှုကြောင့် ကန်းယူဟွန်း သည် ခေါင်းကို ပို၍ပင် ငုံ့ထားမိသည်။ ကန်းယူဟွန်း က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန် လုံးဝလက်လျှော့လိုက်တော့သည်။
“ဒါဆိုရင် ပိုငြိမ်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ရွှေ့ကြမလား?”
အခြေအနေကို ရှင်းလင်းပေးထားသည့် ကွမ်ဂျီအာ က အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူလုပ်စရာ အခြားအလုပ်မှ မရှိတော့တာပဲ။
***
“ဝိုး။”
လူသွားလူလာများသော ဆိုးလ် ရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်ရပြန်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း… ခင်ဗျားက တဲလာ (teller) တစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ ဘေးက ကွမ်ဂျီအာ က စုဆောင်းသူ (collector)။”
“ခင်ဗျား သူတို့ကို ကောင်းကောင်းသိသားပဲ။”
“အင်းလေ၊ ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်နေရတော့ အမျိုးမျိုး ကြားနေရတာပေါ့။”
ကန်းယူဟွန်း က ညည်းတွားသံဖြင့် ပြောသည်။ သူသည် ဟက်ကာလောကထဲတွင်ပင် ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပေါ့ဆမှုနှင့် ကံဆိုးမှုကြောင့် အလိုက်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အရာအားလုံးနီးပါးကို သိရှိထားသူဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်။
“ကျွန်တော့်ကို စုဆောင်းချင်တယ်လို့ ပြောပေမယ့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကနေ အတိအကျ ဘာလိုချင်တာလဲ?”
“မင်း ပရိုဂရမ်ရေးတာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး တခြားသူတွေ မသိတဲ့ သတင်းအချက်အလက် အမျိုးမျိုးကိုလည်း မင်း စုဆောင်းထားတယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ငါတို့က အဲ့ဒီလိုလူမျိုး လိုအပ်နေတာ။”
ကန်းယူဟွန်း တစ်ခဏမျှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သာ သူ့ကို ရှာနေတာဆိုလျှင် သတင်းအချက်အလက် ရနိုင်မည့် နေရာကောင်းကောင်း ရှိနေမှာပါ။ ဘာကြောင့် သူ့ကို ရွေးချယ်ရတာလဲ။
“ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ထင်လို့လား?”
“အော်… ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့။ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ရပါတယ်။ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်၊ သတင်းအချက်အလက် အမျိုးအစားတွေက ကွာခြားလို့ပါ။ ငါက တဲလာဆိုတော့ ငါရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက စုဆောင်းသူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တခြားဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ဖြစ်လာတယ်။ ငါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား?”
“…ဟုတ်ကဲ့။”
လွှတ်တော်အမတ် ကွမ်ဒုံးဂျင် (Kwon Dongjin) ဝှိုက်ဖလောင်ဝါး မန်နေဂျမန့် (White Flower Management) ရုံးခန်းကို လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ ဤမြေအောက်လောကတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် အခြားအဖွဲ့တစ်ခုနှင့် လက်တွဲလိုက်ပြီဆိုသည့် ကောလာဟလများလည်း ရှိနေသည်။ သူ့ဆီကနေ ဘာလိုချင်နေတာလဲဆိုတာကို ကန်းယူဟွန်း သဘောပေါက်သွားသည်။
“မင်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ရယူနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းကို ငါ လိုချင်တာ။”
“အဲ့ဒါကတော့…”
ကန်းယူဟွန်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ ဝှိုက်ဖလောင်ဝါး မန်နေဂျမန့်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာရမည်ကို သူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း လွတ်လပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်နေရာရာမှာ ချည်နှောင်ခံထားရခြင်းကို သူ မုန်းသည်။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း က သူ့လည်ပင်းကို အမိဖမ်းထားပြီးဖြစ်ရာ သူ အဲ့ဒီလို ရိုးရိုးသားသား မပြောနိုင်ပေ။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဘာမဆိုလုပ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ခံစားချက်များက ရှိနေသေးသည်။
“ငါ မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ မင်း ငြင်းမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို ဖြန့်ချိတာမျိုးနဲ့ လက်စားချေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကုန်လုံးက မင်းသဘောပါပဲ။ ငါက ကမ်းလှမ်းရုံသက်သက်ပါ။”
သူ့ရှေ့က လူ၏ ရက်ရောသော သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မိမိဆန္ဒအလျောက် လက်ခံလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လေးစားမှုမျိုးဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဤလူသည် သူ့ပန်းတိုင်ကို အရောက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ကန်းယူဟွန်း ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်။
“ကန်းယူဟွန်း။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”
“…ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။ အကုန် ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပုံအပ်ထားလိုက်ပါ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းယူဟွန်း ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခြင်းသည် ယုတ္တိရှိသလို စိတ်ခံစားမှုအရလည်း ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ကို မဆုပ်ကိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“ဝမ်းသာပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းယူဟွန်း ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ မှာထားတဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေ အလကားမဖြစ်သွားလို့ ဝမ်းသာတယ်။”
“ဘာခင်ဗျာ!”
ကန်းယူဟွန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤလူသည် သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး သူ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးရလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်တွေးထားပြီးပြီလား။
“မင်းအရင်က သုံးခဲ့တဲ့ စက်တွေ ရှိတယ်မလား။ အဲ့ဒီအပြင် ငါ မင်းကို နောက်ထပ် အထောက်အပံ့တွေ ပေးဦးမယ်။ မင်း စိတ်ကြိုက်သာ သုံးလိုက်ပါ။”
“ကျ-ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဗုဒ္ဓလက်ဖဝါးထဲ ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရတာ ဒါမျိုးလား။ ကန်းယူဟွန်း သည် အိပ်မက်မက်နေသလိုမျိုး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကတိပေးလိုက်သည်။
ဤလူကို ဘယ်တော့မှ မဆန့်ကျင်ရ။
ထိုသို့ဖြင့် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရေးတာဝန်ခံ ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ဦးကို ဝှိုက်ဖလောင်ဝါး မန်နေဂျမန့်တွင် ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်တော့သည်။