ကျွန်တော့်အမေ ကျွန်တော့်ကို အမြဲပြောပြဖူးတယ်။
ဘဝဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲပါစေ၊ ကိုယ့်မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိသင့်တယ်တဲ့။
ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်နောက်ကို လိုက်လျှောက်မယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်တဲ့လေ။
အဲဒီစကားတွေကို ကျောက်စာတိုင်မှာ ထွင်းထုထားသလိုမျိုး အမှန်တရားလို့ ယုံကြည်ရလောက်အောင် ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းစင်ခဲ့မိတယ်။
စုဆောင်းသူတွေရဲ့ ခေတ်ကုန်ဆုံးပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ကို ကပ်ဘေးတွေ ဆိုက်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတောင်ပေါ့။
ငရဲခန်းလိုမျိုး ဒီနေရာမှာ ဆယ်နှစ်နီးပါးလောက် အသက်ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့တိုင်အောင် ကျွန်တော် ယုံကြည်ချက်ကို လက်မလွှတ်ခဲ့မိဘူး။
အရူးတစ်ယောက်လိုပေါ့။
"အော့..."
ဝမ်းဗိုက်ထဲကို စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ပါးစပ်ထဲကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတယ်။
သွေးရဲ့ စူးရှတဲ့အနံ့က ကျွန်တော့်နှာခေါင်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်တယ်။
ဒီကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားကတည်းက ကျွန်တော် အလွန်အမင်း ရွံရှာခဲ့ရတဲ့ အနံ့မျိုးပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အခြေအနေက မတူဘူး။
ဒီသွေးတွေက ကျွန်တော့်သွေးတွေလေ။
'ဒါ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ပဲလား'
ကျွန်တော် အလိုလို သိလိုက်တယ်။
အခုထိ အန္တရာယ်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီခရီးလမ်းလည်း အဆုံးသတ်တော့မှာပါ။
ဝမ်းဗိုက်ကိုပဲ အထိုးခံရတာဆိုရင် ကုသခြင်းဇာတ်လမ်း နဲ့ ကုသနိုင်မှာ ဒါမှမဟုတ် အလားတူ အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးရည်တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ ပျောက်ကင်းအောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီဒဏ်ရာက ကျိန်စာသင့်လှံ နဲ့ အထိုးခံထားရတာ။
သာမန်ကုသနည်းတွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွေကိုပါ ဖယ်ရှားပေးနိုင်တဲ့ ရှားပါးအမြုတေဆေး တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။
'ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အဲဒါမျိုး ဘာမှမရှိဘူး'
'သူ' မှာတော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်မှာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရွေးချယ်ခံရသူလိုမျိုး အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်တဲ့ သူ့အတွက်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့...
'သူက သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆေးရည်ကို ငါ့အတွက် သုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး'
သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်တော်က ဒီအချက်ကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတယ်။
သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူကယ်တင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော့် အတွေးတွေ အဆုံးသတ်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ပြိုကျနေတဲ့ အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီး လူတစ်စု ထွက်ပေါ်လာတယ်။
သူတို့က လေးယောက်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမ သုံးယောက်။
ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေ။
အတူတကွ ဒုက္ခတွေကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲဘော်တွေလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တဲ့သူတွေ။
သူတို့ဆီမှာ တိုက်ပွဲရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ခြစ်ရာတွေ အပြည့်ရှိနေသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိလောက်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေတော့ မရှိကြဘူး။
အပျက်အစီးတွေကြားမှာ မှီထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကြတယ်။
ကျွန်တော် သေခါနီး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။
မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ထင်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို သနားတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။
အဲဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ခံလိုက်ရတာကိုမှ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပျက်မိတယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခံခဲ့ရတာလဲ။
"..."
အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်။
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိထားတဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင်က ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘယ်လိုခံစားချက်ကိုမှ ကျွန်တော် မမြင်ရဘူး။
ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ကြပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာလေ။
အဲဒီအကြည့်တွေက အရမ်းအေးစက်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်မှာ ကြက်သီးတောင် ထသွားတယ်။
"ရောက်လာကြပြီလား"
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်ပဲ စပြီး စကားစလိုက်တယ်။
ဒဏ်ရာမှာ စွဲကပ်နေတဲ့ ကျိန်စာက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စားသောက်နေတာကြောင့် ပါးစပ်ကို လှုပ်ရှားဖို့တောင် ခက်ခဲနေတယ်။
အော့!
စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တာနဲ့ သွေးတွေ အန်ထွက်လာတယ်။
"...မင်းလေ"
ကျွန်တော့်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်တဲ့သူက စကားစတယ်။
"မင်းသာ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို အေးဆေးပဲ နှိမ်နင်းနိုင်မှာ"
ဒါပေမဲ့ သူ့စကားတွေက ကျွန်တော့်အပေါ် စိုးရိမ်တဲ့ စကားတွေ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
အပြစ်တင်တဲ့ စကားနဲ့ ပိုတူတယ်။
ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်တော် ဘာမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါဘူး။
သူပြောမယ့်အတိုင်း အတိအကျ ထွက်လာတာမို့ ကျွန်တော် ရယ်တောင် ရယ်မိသေးတယ်။
"ဟက်ဟက်"
"ဘာက ရယ်စရာကောင်းလို့လဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ပြောမယ့်အတိုင်း အတိအကျ ပြောလိုက်လို့ပါ"
"..."
သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။
ကျွန်တော်သာ တိုက်ပွဲထဲ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော့်ရှေ့က ဒီလူက ကပ်ဘေးဖြန့်ကျက်တဲ့ သူရဲကောင်းကို အနိုင်ယူနိုင်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ ပိုကြာသွားမှာပေါ့။
ပြီးတော့ လူသားတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်လာမလဲ။
သူ သိရော သိရဲ့လား။
မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ သိမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့ရည်မှန်းချက်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ သေသွားပါစေ သူ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီစိတ်ရောဂါသည်က အဲဒီလိုလူမျိုးပဲ။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို လှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သေဆုံးနေတဲ့ အနက်ရောင် မြေပြင်၊ သွေးရောင်သန်းနေတဲ့ ကောင်းကင်၊ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေမှုကြောင့် တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့တဲ့ ဆိုးလ် ဟာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အပျက်အစီးတွေကြားမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ လူတွေကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။
ကျွန်တော်သာ တိုက်ပွဲထဲ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ရင် အဲဒီတိုက်ပွဲရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကြောင့် သေဆုံးသွားမယ့် လူတွေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော်ကလွဲရင်ပေါ့။
"အော့... အော့..."
သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သေဆုံးနေရတယ်။
ဟာသတစ်ခုလိုပဲ။
ခွေးမသား...။
အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဒီစိတ်ရောဂါသည်နောက်ကို ကပ်လိုက်ခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံခဲ့ရတာလဲ။
ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့လည်း။
နောက်ဆုံးအချိန်မှာမှ ကျွန်တော် ခံစားချက်တွေနဲ့ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတယ်။
နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ အားအင်တွေကို သုံးပြီး သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားဆီမှာ ဆေးရည်ရှိလား"
"ရှိတယ်"
သူက ဒါကို ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားဘူး။
သူလည်း သိနေတာပေါ့။
သူ မရှိဘူးလို့ ပြောပြော၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှပြန်မပြောလည်း ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိနေမှာဆိုတာကို။
"ပြီးတော့ ခင်ဗျားက အဲဒါကို ကျွန်တော့်အတွက် သုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"...အေး"
"အရမ်း ရက်စက်လွန်းရာ မကျဘူးလား"
"ဆေးရည်တစ်လုံးရဲ့ တန်ဖိုးက အဆုံးမရှိဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကြုံလာမယ့် အန္တရာယ်တွေအတွက် ငါ့ရဲ့ အပိုအသက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆေးရည် သုံးပေးရလောက်တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူသား မဟုတ်ဘူး"
တန်ဖိုး။
အဲဒီစကားလုံးထဲမှာ အရာတော်တော်များများ ပါဝင်နေတယ်။
ကျွန်တော့်မှာ မရှိတဲ့အရာ၊ ပြီးတော့ သူ ဒီလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အကဲဖြတ်ပြီး အသက်ရှင်သင့်မရှင်သင့် ဆုံးဖြတ်တဲ့ စံနှုန်းတစ်ခုပေါ့။
သူက အဲဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးတွေကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိ လုပ်ဆောင်တဲ့ စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ လူကြိုက်များမှုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တက်လာခဲ့တာ။
"တကယ်ပါပဲ၊ စောက်ကျိုးနည်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပါလား"
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ရေရွတ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
သွေးရောင်သန်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ထက်မှာ တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တွေကို မြင်နေရတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက ဒီလူကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။
မြင့်မြတ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသားများ တွေ။
လူသားတွေရဲ့ ရုန်းကန်မှုကို ကစားပွဲတစ်ခုလို ကြည့်ရှုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးတဲ့ သတ္တဝါတွေ။
သူတို့က သူ့ကို သဘောကျတယ်။
သူ့ရဲ့ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ပုံစံကို စွဲလမ်းနေကြပြီး ကျွန်တော့်လို ရှုံးနိမ့်သူကိုတော့ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။
အခုလည်း အတူတူပါပဲ။
ကျွန်တော့်သေဆုံးမှုကို ဝမ်းနည်းပေးမယ့် ဝိညာဉ်ဆိုတာ မရှိဘူး။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အစကတည်းက စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြတာလေ။
"ခင်ဗျားက တကယ့်ကို စောက်ကျိုးနည်းတဲ့ ကောင်ပဲ"
"မင်းကရော လိုအပ်လို့ ငါ့နောက်ကို ကပ်လိုက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးလေ။
ကမ္ဘာကြီးပေါ် ကပ်ဘေးကျရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတာက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။
သူက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ သူ့နောက်ကို ကပ်ပါနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့တယ်။
သူလည်း သိတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သိတယ်။
ကျွန်တော်တို့က လိုအပ်ချက်အရ ခဏတာ အတူတူ ခရီးသွားနေကြတာပါ။
ဒါကြောင့်လည်း...
သူ ကျွန်တော့်ကို သေဖို့ထားခဲ့သွားတာကို ကျွန်တော် မဒေါသထွက်ပါဘူး။
သူ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိလျက်နဲ့ သူ့ဆီ အရင်ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။
"အဲဒါက ရက်စက်လွန်းရာ မရောက်ဘူးလား"
ကျွန်တော်က စောက်ကျိုးနည်းတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တာကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆူပူတယ်။
ဟုတ်ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ အရင်ကတည်းက အနည်းငယ် စကားများဖူးကြတယ်။
ကျွန်တော်က ဘာစွမ်းရည်မှမရှိဘဲ သူ့နောက်ကို ကပ်တွယ်နေတာကို သူ မုန်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ နည်းနည်းလောက်တော့ စာနာပေးလို့ မရဘူးလား။
"ရပ်လိုက်"
သူက မိန်းကလေးရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောပြီး ကျွန်တော့်ကို မေးလိုက်တယ်။
"တစ်ခုပဲ မေးမယ်။ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ"
"အော့... ဘာလုပ်တာကို ပြောတာလဲ"
"တိုက်ပွဲထဲ ဝင်ရှုပ်တာလေ။ မင်းက အမြဲတမ်းလုပ်နေကျအတိုင်း သတင်းအချက်အလက်တွေပဲ ပေးပြီး တိုက်ပွဲပြီးတဲ့အထိ အဝေးကနေ စောင့်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူး။ မင်းလုပ်ခဲ့တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်းအတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း မရှိဘူးလေ"
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီလိုပါ။
ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်တတ်ပေမဲ့ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ သူလိုမျိုး အစွမ်းထက်တာ မဟုတ်လို့ အမြဲတမ်း နောက်တန်းမှာပဲ နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က သတင်းတွေကို စုဆောင်းပြီး ရိုရိုသေသေ သတင်းပို့ပေးတာပဲ ရှိတယ်။
သူက တိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က ထောက်လှမ်းပြီး အကြောင်းကြားတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အတူတူ ဖြစ်စေတဲ့ တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီချက်ပဲ။
ဒါကြောင့် သူ ကျွန်တော့်ကို မေးလိုက်တာပါ။
ဘာလို့ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာလဲ။
“ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား…”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ဒီအတိုင်းပဲ... ကျွန်တော် ပိုပြီး မခံနိုင်တော့လို့ပါ”
“မခံနိုင်တော့ဘူး ဟုတ်လား”
“ဟက်ဟက်။ အော့... အေးလေ။ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒီလိုမျိုး ဘဝနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ရှင်သန်နေရဦးမှာလဲ။ ခင်ဗျားနောက်ကို ကပ်လိုက်နေရတာ၊ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ နေနေရတာတွေအတွက် ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစ အကုန်လုံးပဲလား၊ ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်လား ဆိုတာကိုပေါ့။ အဲဒီအချက်တွေကြောင့်ပါပဲ”
ဟုတ်တယ်။
ကျွန်တော် တိုက်ပွဲထဲ ဝင်ရှုပ်ခဲ့တာက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စိတ်ကူးပေါက်လို့ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော့်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တာက ကြာရှည်စွာ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ သေးငယ်တဲ့ မကျေနပ်ချက်တစ်ခုပဲ။
ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒါက မီးတောင်တစ်ခုလို ပေါက်ကွဲထွက်လာတာ။
ကျွန်တော် လူတော်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို အိပ်မက်မျိုး ရှိခဲ့ပြီး၊ အဲဒီအိပ်မက်အတွက် ကြိုးစားခဲ့ရတာကို ဂုဏ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးက ရွေးချယ်ခံရတဲ့ သူတွေရဲ့ ပိုင်နက်ဖြစ်နေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီထဲမှာ အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။
ဒါကြောင့်ပဲ အနည်းဆုံးတော့ အသက်မသေဘဲ ဇာတ်ပို့နေရာကနေ နေထိုင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ…
“အဲဒါက ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်”
ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်နဲ့ မအပ်စပ်တဲ့ တိုက်ပွဲထဲကို ဝင်ရှုပ်ပြီး ဒီလို အကျပ်ရိုက်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ရှာဖွေဖို့အတွက်ပေါ့။
“မင်းက…”
သူက ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို သတိထားမိပြီး မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်တယ်။
“ဒီကောင်တွေကို ကယ်တင်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်…”
“မဟုတ်ဘူး”
သူ့စကားကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
“အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း… ဒီအတိုင်း ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေလို့ပါ”
“လိမ်မနေနဲ့”
“လိမ်တယ် ဟုတ်လား? ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သေချာပေါက် ပြောနိုင်လောက်အောင်မှ မသိတာ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ ဂရုတောင် မစိုက်ခဲ့တာလေ”
“…”
သူ ကျွန်တော့်စကားကို ငြင်းမနေဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက အမှန်တရားမို့လို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အံ့သြမိတယ်။
သူ့လိုပဲ သူတစ်ပါးအပေါ် ခံစားချက်မဲ့တဲ့သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဒီလောက်တောင် ထက်မြက်စွာ မြင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။
ဟုတ်တယ်။
တွေးကြည့်တော့လည်း သူက ထက်မြက်တဲ့သူပဲ။
တီးတန့်။
ရုတ်တရက်၊ ကျယ်လောင်တဲ့ အကြောင်းကြားသံတစ်ခု လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဘယ်ကနေမှန်းမသိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်။
မီးတောက်နေသယောင် ထင်ရတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အမှောင်ရိပ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့အတူ အနီရောင် မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေတဲ့ သူ။
အကြောင်းကြားသူ။ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကပ်ဘေးဆီ ပို့ဆောင်ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့အစား ဝိညာဉ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ပြသပေးတဲ့ သတ္တဝါ။
“အလွန်ကောင်းတယ်။ မင်းတို့က ငါတို့မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး အံ့အားသင့်စရာကောင်းအောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်”
သူက လူတွေရဲ့ အခြေအနေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ စကားဆက်ပြောနေတယ်။
သူ့စကားတွေက ထူးခြားတာ ဘာမှ မပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို အသက်ရှင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ နောက်တစ်ခါအတွက် ပြင်ဆင်ထားကြဖို့ သူ ပြောတယ်။
ပြီးတော့ စမ်းသပ်မှုတွေရဲ့ အဆုံးသတ်က ဝေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။
ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ လူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့ပေမဲ့ သူ့အသံကတော့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေတယ်။
သူတို့က လူသားတွေရဲ့ သေဆုံးမှုကို အစကတည်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။
ကျွန်တော်တို့က ဝိညာဉ်တွေအတွက် ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်ပဲ။
ကမ္ဘာကြီး ဒီလို ပြောင်းလဲသွားကတည်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။
အစတုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အလကားမှန်း ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရတယ်။
“သွားတော့”
ကျွန်တော့်ရှေ့က သူ့ကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“သွားလိုက်တော့။ မင်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေကိုလည်း ခေါ်သွားလိုက်”
“ဘာ။ နောက်လိုက်တွေ ဟုတ်လား!”
မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ထပ်ပြီး တုံ့ပြန်လာတယ်။
ဖူး။
သူမက ဘာကိုမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မထားနိုင်ဘူး။
“သူတို့က နောက်လိုက်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့ မိဖုရားတွေလို့ ခေါ်ရမလား”
“မင်း!”
“ညီမလေး။ ရပ်လိုက်ပါ။ အဲဒီလူရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်စရာ မလိုပါဘူး။ သွားကြရအောင်။ အချိန်ကုန်တယ်”
မခံရပ်နိုင်တော့တဲ့ နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြားဝင်ပြီး သူမကို တားလိုက်တယ်။
ဒေါသထွက်နေတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်သလို စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းလှည့်ကာ ထွက်သွားတယ်။
အခြေအနေကို ကြည့်နေတဲ့ တခြားနှစ်ယောက်ကလည်း တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်သွားကြတယ်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းတို့လည်း မသွားဘူးလား”
“အေးလေ။ ချွဲဒိုယွန်း ရေ။ အဲဒီလူကို လျစ်လျူရှုပြီး သွားကြရအောင်။ အကုန်လုံးက သူ့အမှားတွေပဲ”
ဟုတ်တယ်။
ချွဲဒိုယွန်း။
သွားလိုက်ပါ။
မင်းကို စိတ်ရင်းနဲ့ ချစ်ခင်ပြီး အလေးထားတဲ့ သူတွေနဲ့အတူ ထွက်သွားလိုက်ပါ။
မင်း အမြဲတမ်း လုပ်နေကျအတိုင်းပေါ့။
မင်းက ဘာမှ မပြောဘဲ ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး၊ မင်းနောက်ကို လိုက်ရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်သက်သက်ပဲ။
“…”
ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲမသိ၊ ချွဲဒိုယွန်း ကတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်မသွားဘူး။
နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာသော မကျေနပ်ချက်မျိုးများ ခံစားနေရတာလား။
ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
သူက ခံစားချက်ဆိုတာ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတဲ့သူ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ‘တွေဝေခြင်း’ ကို ပြသနေတယ်။
အသက်ရှူသံတွေက ပြင်းထန်လာတယ်။
ကျိန်စာက ကျွန်တော့် အဆုတ်ထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။
ကျွန်တော့်မှာ အနည်းငယ်သော စွမ်းအား ရှိနေလို့သာ ချက်ချင်း မသေဆုံးသေးတာ။
သာမန်လူသာဆိုရင် ချက်ချင်း သေသွားခဲ့မှာ အသေအချာပဲ။
ကျွန်တော် ဘယ်လိုသေသွားတယ်ဆိုတာကို သူ့ကို မပြချင်ဘူး။
ဒီသေဆုံးခြင်းက ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ။
ကြည့်ရှုသူတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်နိုင်တဲ့ စကားတွေကို အားအင်အကုန်သုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ချွဲဒိုယွန်း။ သွားတော့။ ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်နေရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး”
“…”
“ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် ရှားပါးအမြုတေဆေး ကို သုံးပေးမလို့လား”
ကျွန်တော် သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အမူအရာက ဖတ်ရခက်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်၊ သူက ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ စိတ်ခံစားမှု အခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေတယ်။
‘ဟုတ်တယ်။ မင်းလည်း လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ’
ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။
ချွဲဒိုယွန်း က နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းသွားတယ်။
အမြဲတမ်းအတိုင်းပါပဲ။
ဒီတစ်ခါ ကွာခြားချက်ကတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို နောက်ထပ် မလိုက်နိုင်တော့တာပါပဲ။
‘နှုတ်ဆက်ပါတယ်’
နောင်တမရှိဘဲ ထွက်သွားရတာ ပိုလွယ်ကူတယ်။
အဲဒါကိုပဲ ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့တာ။
သူလည်း အဲဒါကို သိနေလို့ပဲ ဘာမှ မပြောဘဲ ကျောခိုင်းသွားတာ။
အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးသော ကြင်နာမှုပါပဲ။
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။
ချွဲဒိုယွန်း ထွက်သွားပြီ။
သူ့ရဲ့ ဦးတည်ရာက နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုအတွက် အတိုင်းအတာတံခါးပဲ။
ဝေးလံတဲ့ နေရာကနေ ကြည့်နေတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကလည်း သူ့နောက်ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လိုက်သွားကြတယ်။
သူတို့က အဆုံးမှာ ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာ မသိဘဲ မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်နဲ့ ထွက်သွားကြတယ်။
ကျွန်တော့်ကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ လူတွေ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကြောင့်မှန်း မသိကြတဲ့ လူတွေ။
သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းကို မသိဘဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကို ကပ်လိုက်သွားကြတယ်။
သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ခဲ့ကြဘူး။
တကယ်ပါပဲ။
“ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လိုက်တဲ့ ဘဝလဲ”
ကျွန်တော် ဒါကို ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မိတာတော့ အမှန်ပဲ။
ချောင်းဆိုးသံ။
ကျွန်တော် အခုထိ ထွေးထုတ်ခဲ့တာထက် ပိုများတဲ့ သွေးတွေက လည်ချောင်းထဲကနေ တက်လာတယ်။
ကျိန်စာက ကျွန်တော့် နှလုံးသားအထိ ရောက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော့် အမြင်အာရုံတွေ ဝါးတားတား ဖြစ်လာပြီး လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေရဲ့ ခံစားချက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
‘ဒါပါပဲလား’
ကျွန်တော် ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်။
ဒီလောကမှာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဘဝမှာ၊ ကျွန်တော်က ဇာတ်လိုက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တာက ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ အရိပ်နောက်ကို လိုက်ပြီး ကပ်တွယ်နေဖို့ပဲ။
အဲဒါအတွက်ပဲ ကျွန်တော် ရှင်သန်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အခွင့်အရေးတောင် မပေးတဲ့ ဒီလက်တွေ့ဘဝကို စိတ်ပျက်ပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော် လက်ခံခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ရှင်သန်ခဲ့တယ်။
ဒီဘဝရဲ့ အဆုံးမှာ ပရဒိသုဘုံကို မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။
‘ကျွန်တော် ဘာအတွက်နဲ့ ရှင်သန်ခဲ့တာလဲ…?’
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ အားအင်တွေကို စုစည်းပြီး လက်ယာလက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
ခံစားချက်မရှိတော့တာမို့ မြှောက်မိလိုက်လား မမြှောက်မိလိုက်လားတောင် မသိဘူး။
ဝါးတားတား အမြင်အာရုံထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေတာမို့ မြှောက်မိလိုက်တာတော့ ဖြစ်ရမယ်။
‘နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ရမယ်ဆိုရင်’
ကျွန်တော် ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို လက်လှမ်းလိုက်တယ်။
‘ဒီနောင်တတွေကို ပြင်ဆင်နိုင်မယ်ဆိုရင်’
ဖမ်းဆုပ်လို့ မရနိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွန်တော် ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
‘အဲဒီအခါကျရင်တော့ အခုဘဝနဲ့ မတူတဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ ရှင်သန်ချင်တယ်’
ကျွန်တော် အစတုန်းက ရှိခဲ့တဲ့ အိပ်မက်။
အခု ကျွန်တော် စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အိပ်မက်။
တခြားသူတွေထက် ပိုပြီးတော့။
ပိုမြင့်တဲ့ နေရာမှာ။
ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မနာလိုမဖြစ်ရအောင်၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ဂုဏ်ယူနိုင်တဲ့ နေရာမှာ။
‘တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘဝမျိုး…’
ကျွန်တော် ရှင်သန်ချင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ရှင်သန်ချင်ခဲ့တယ်။
အသက်ဓာတ်တွေက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ သတိတွေက သတိမေ့မြောခြင်း ပင်လယ်ထဲကို နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားတယ်။
‘အာ’
ဝါးတားတား အမြင်အာရုံနဲ့ မျက်လုံးကို မပိတ်ခင် နောက်ဆုံးမှာ။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတာက။
ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျွန်တော့်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာနေတာပဲ။