ဟိုကိုင်ယွမ် က ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးများကို ချထားပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ရွာသားများကို ကားသုံးစီးမှ ဆင်းစေကာ ရှော့ပင်းမောလ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထပ်မံလုံခြုံစေရန်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် က မောလ်ဝင်ပေါက်တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် စွမ်းအင်ဖုံးကွယ်ခြင်း အဆောင်တစ်ခုကိုပါ ထပ်မံကပ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာပဲ တစ်ညတာ အနားယူကြမယ်။ ဒီပထမထပ် တစ်ခွင်လုံးမှာ ကွက်လပ်မကျန် အစီအရင်တွေ ချထားပြီးပြီ။ ခင်ဗျားတို့သာ ရူးကြောင်ကြောင် လျှောက်မလုပ်ကြဘူးဆိုရင် ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ဘယ်လိုအန္တရာယ်တွေပဲ ပုန်းအောင်းနေပါစေ၊ ဘယ်အရာကမှ ခင်ဗျားတို့ကို ထိခိုက်စေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ကျရင် လုံခြုံတဲ့ဇုန်ကို ရောက်နိုင်မှာဖြစ်လို့ ခဏလောက် သည်းခံပေးကြပါဦး" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သီရိယွမ်ရေ၊ ပြောရရင် ဒီထဲမှာ လူစားတဲ့ ဘီလူးတွေ ရှိနေသေးတယ် ဆိုလိုတာလား" လူငယ်လေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွာသူကြီး ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိမ်းပြာသွားသည်။
ဝိုင်မြို့နယ်မှ ထွက်လာပြီး ဧမြို့နယ်၏ အပြင်ဘက် ခရိုင်သို့ ရောက်လာသည်အထိ သူတို့သည် ဇွန်ဘီဟူ၍ တစ်ကောင်မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုလူစားသော ဘီလူးများကို အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့ဆဲဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ ရူးသွပ်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရမည်ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
"ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ကျုပ်တို့က ဒီမောလ်ထဲက ဇွန်ဘီမှန်သမျှကို သုတ်သင်ပြီး မြေအောက်ထပ်မှာ သော့ခတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲ တိုက်ခိုက် အားကုန်သုံးပါစေ အဲ့ဒီတံခါးက ပွင့်မလာဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဇွန်ဘီတွေ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ကျုပ်တို့ သံသယရှိတယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ အကယ်၍ အထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိနေရင် သူတို့ကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ဘီလူးတွေ ဆိုရင်ရော..." ရွာသူကြီး က ချင့်ချိန်တွန့်ဆုတ်လျက် သူ့အမြင်ကို ပြောပြသည်။
"သီရိယွမ်နဲ့ ကျုပ် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးပါမယ်။ ရွာသူကြီးဘကြီးနဲ့ ရွာသားတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြပါ။ အခုကလည်း ညဉ့်နက်နေပြီ၊ တစ်နေ့ကုန်လုံးလည်း ခရီးဆက်လာရတာဆိုတော့ သွားပြီး တစ်ခုခုစားလိုက်ကြပါဦး။ ဗိုက်မဆာရအောင် လုပ်ကြလေ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာကာ အလတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးအား စိတ်အေးစေရန် နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။" ရွာသူကြီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ချန်းမိသားစုက အဘွားကြီးက ပြောင်းဖူးမှုန့် မုန့်ဖတ်ကောင်းကောင်းလေးတွေ လုပ်ထားတယ်။ ခင်ဗျားတို့အတွက် နည်းနည်းယူလာပေးခိုင်းလိုက်မယ်လေ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
လူအုပ်ကြီးက ညစာစားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လီချင်း တို့သည် တစ်နေ့ကုန် ကားမောင်းလာရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ချင်းကျွင်း အား အနားယူစေခဲ့ကာ မြေအောက်ထပ်သို့ ဆင်း၍ သော့ခတ်ထားသော အခန်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
ထိုသုံးယောက်သား တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သံမဏိတံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ တံခါးဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လီချင်း တို့က လက်နက်များကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ တံခါးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
ဆူညံသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ မှေးမှိန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း တံခါးခေါက်သံကြောင့် အတွင်းဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားပေသည်။ သို့သော် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကာလလေးဖြင့် အတွင်းတွင် ဇွန်ဘီများ ရှိနေသလော သို့မဟုတ် လူသားများ ရှိနေသလောဟူသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မလုံလောက်ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် မျက်စိစုံမှိတ် အချက်ပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က တံခါးကို ထပ်မံခေါက်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်– "အားနာပါတယ်၊ အထဲမှာ လူရှိပါသလား။ ရှိရင် ပြန်ပြောပေးပါ။"
အကယ်၍ အတွင်းဘက်ရှိ သတ္တဝါများသည် လူသားများ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် သေချာပေါက် ပြန်လည် ဖြေကြားကြပေမည်။ ဇွန်ဘီများသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်မူ သေကောင်ရှင်ဖဝါးများက စကားကို နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် မည်သည့်အသံမှ ထွက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဖြင့် ဤတံခါးကို ဖွင့်ရန် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ရှိပါတယ်။ ဒီအထဲမှာ လူရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်တို့ကို ကယ်ဖို့ လာတာလား" တံခါးကြားများမှတစ်ဆင့် အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အသံမှာ အက်ကွဲနေသဖြင့် ပြောဆိုသူမှာ အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ "အပြင်ဘက်က... အဲ့ဒီ ဘီလူးတွေ..."
"အဲ့ဒီဘီလူးတွေကို သုတ်သင်ပြီးသွားပါပြီ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"သုတ်သင်... သုတ်သင်ပြီးပြီလား... အဲ့ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့... တကယ်ကောင်းတာပဲ... အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန်ဖယ်ပေးပါ။ ကျုပ်တို့ ထွက်တော့မယ်။"
အသံပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာဝတ္ထုများကို ရွှေ့ပြောင်းနေသော အသံများဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာဖြင့် သံမဏိတံခါး ပွင့်လာပြီး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေကာ ရောဂါသည်ကဲ့သို့ ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားတို့က..."
"ကျုပ်တို့က ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ဒီရှော့ပင်းမောလ်ထဲမှာ တစ်ညတာ ဝင်နားကြတာပါ။ ဒီအခန်းတံခါး ပိတ်နေတာကို တွေ့လို့ လာကြည့်တာပါပဲ၊ အဲ့ဒါပါပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီမောလ်က ဝန်ထမ်းတွေလား။"
"အဟမ်း... တချို့က ဝန်ထမ်းတွေပါ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ စားသုံးသူတွေပါ။ အဲ့ဒီ... အဲ့ဒီဘီလူးတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ ကျုပ်တို့ ဒီမောလ်ထဲကို ပြေးဝင်လာကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ဒီထဲမှာလည်း ပေါ်လာတော့... နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်တို့ ဒီထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်ရတာပါပဲ..." ထိုလူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "အဲ့ဒီ... အဲ့ဒီသတ္တဝါတွေက ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးတွေလဲ။ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်က အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။"
"ဒီမေးခွန်းအတွက်လည်း ကျုပ်တို့မှာ ရှင်းလင်းတဲ့အဖြေ မရှိပါဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ ကျုပ်တို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ရွာသားအချို့ ရှိပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် ဧမြို့နယ်ရဲ့ လုံခြုံတဲ့ဇုန်ကို သွားကြမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့လည်း လိုက်ခဲ့ချင်ပါသလား" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရွာ... ရွာသားတွေ... ဟုတ်ကဲ့၊ လိုက်မယ်၊ သေချာပေါက် လိုက်မှာပါ။ ကျုပ်တို့ လိုက်ခဲ့ပါမယ်။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခန်းထဲမှ လူများမှာ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သမ်းသွားကြကာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များက လုံးဝ ကင်းစင်သွားခြင်းတော့ မရှိသေးပေ။ အထူးသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဇွန်ဘီများနှင့် ရွာသားအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို တွေးမိသည့်အခါ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကျုပ်တို့တွေ အားလုံး အတူတူ ထွက်ကြတာပေါ့။ အခုတော့ အချိန်လည်း ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ အားလုံး အနားယူကြပါဦး" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသူများမှာ စုစုပေါင်း လူ ငါးဦး ရှိနေပြီး အမျိုးသား သုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာရေစာ ငတ်ပြတ်ခဲ့ပုံရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ အားနည်းဖျော့တော့နေကာ ပါးချိုင့်များ ဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အဖွဲ့သည် ၎င်းတို့အား မြေအောက်ထပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစားအစာအချို့ကို ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့ပြီးနောက် အထက်ထပ်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် မနက်ခင်း ဆည်းဆာ အလင်းရောင်များ သန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ရွာသူကြီး ဦးဆောင်သော ရွာသားများနှင့် မြေအောက်ထပ်မှ ကယ်တင်ခဲ့ရသော လူ ငါးဦးတို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့၏ စီစဥ်မှုအတိုင်း ခရီးထွက်ရန် အစစအရာရာ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်ကြသည်။
ချင်းကျွင်း သည်လည်း တစ်ညတာ ကောင်းမွန်စွာ အနားယူခဲ့ရသဖြင့် အားအင်များ ပြည့်ဝလာကာ ရူစတန်ကားကြီးဆီသို့ အတူတူ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ကဲ... အားလုံးပဲ ကားပေါ်တက်ကြပါတော့။ ဧမြို့နယ် လုံခြုံရေးဇုန်ဆီကို အမြန်ဆုံး သွားကြမယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကားကြီးသည် ကြီးမားသော အင်ဂျင်သံကြီးဖြင့် မာန်ဟုန်ပြင်းစွာ မောင်းထွက်လာခဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့နေသော လမ်းမကြီးအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားတော့သည်။