လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် လက်ထဲတွင် သံမဏိဓားများကို ကိုင်ဆွဲလျက် ရှော့ပင်းမားလ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ မားလ်၏ အဝင်ဝတံခါးများမှာ ကောင်းမွန်လျက်ပင် ရှိနေသေးရာ ပစ္စည်းများကို လုယက်ရန် လူဆိုးသူခိုးများ ယခုထိ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိသေးကြောင်း သိသာနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဗဟုသုတမှာ ကျယ်ပြန့်လှသည်။ သူသည် အရေးကြီးသော လိုအပ်ချက်များမှစ၍ အသေးအဖွဲကိစ္စများအထိ ကျွမ်းကျင်စွာ သိရှိထားသူဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် - သော့ခတ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲသို့ မည်သို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရမည်ကိုပင် သူသိသည်။ မားလ်၏ သံတံခါးနှင့် ခိုးယူမှုကို ကာကွယ်ရန် တပ်ဆင်ထားသော သော့ခလောက်ကို သေးငယ်သည့် သံကြိုးစလေးတစ်စင်းသာ အသုံးပြုပြီး အနည်းငယ်မျှ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏လက်ချက်ကြောင့် လွယ်ကူစွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။
မားလ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ထိုစုံတွဲသည် ရှုပ်ပွနေသည့် မြင်ကွင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ရသည်။ အမျိုးမျိုးသော မုန့်များနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေပြီး ခေါင်းများကွဲအက်နေကာ လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့နေသည့် ရုပ်အလောင်းအချို့လည်း ရောနှောပါဝင်နေသည်။
"အထဲက ပုံစံက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတွေ ပြသနေသလောက် မလုံခြုံဘူး ထင်တယ်" ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် နံရံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိတွေ့စမ်းသပ်လိုက်သည်။ အပေါ်ဘက်ရှိ မီးသီးများသည် ကျယ်လောင်သော ထိခတ်သံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်လည်း လင်းထိန်လာခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဤအဆောက်အအုံအတွင်း လျှပ်စစ်မီးများ ပြတ်တောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။ "ငါ ရှေ့ကနေ ကင်းထောက်ပေးမယ်။ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းတဲ့အခါ သတိထားနော်။"
"ငါ သိပါတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိုးရိမ်ပူပန်ပေးသော စကားကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု တက်ကြွလာခဲ့သည်။
ဓားပြားကို ပုခုံးပေါ်တင်လျက် လောင်ကျန့်ရယ် က ကုန်ပစ္စည်းတန်းကြားတွင် အသံမမြည်စေဘဲ လျှောက်သွားနေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် ကတော့ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ဦးစွာ လိုက်လံကောက်ယူကာ အသုံးဝင်မည့် စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် နောင်တွင် အသုံးဝင်နိုင်သည့် ပစ္စည်းမှန်သမျှကို သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပစ်ထည့်နေလိုက်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီက လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို အများအပြား ဝယ်ယူစုဆောင်းထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူ၏ စုစုပေါင်းပစ္စည်းသိုလှောင်မှု၏ အသေးစား အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ အများစုမှာ အစားအစာများသာ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ လောင်ကျန့်ရယ်၊ ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ပါ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းလျှော်ရည်၊ ရေချိုးဆပ်ပြာ၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါ၊ သွားတိုက်တံ၊ သွားတိုက်ဆေး၊ အိမ်သာသုံးစက္ကူ စသည်ဖြင့် သူသိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာနေသည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်း ၎င်းတို့ ကုန်ဆုံးသွားရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့ပေမည်။ ထို့ကြောင့် လီချင်း က ရှော့ပင်းမားလ်တွင် ညအိပ်ရန် အကြံပြုလာသောအခါ ဤနေရာကို အကုန်အစင် သိမ်းပိုက်ရန် သူစီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူ၏ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော နေရာလွတ် (Dimension) ကြောင့် ပစ္စည်းများထည့်စရာ နေရာလွတ် မရှိတော့မည်ကို သူ မစိုးရိမ်ရပေ။ ကလေးကစားစရာများကဲ့သို့ အသုံးမကျသော ပစ္စည်းများနှင့် မှိုတက်နေသော ကိတ်မုန့်များကဲ့သို့ ပုပ်သိုးလွယ်သည့် ပစ္စည်းများမှလွဲ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဖျော်ယမကာများ ပြည့်နေသော ရေခဲသေတ္တာအပါအဝင် ကျန်ရှိသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်သည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပထမထပ်မှာ ရှင်းလင်းသွားသလောက်ပင် ရှိသွားလေသည်။ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူသည် ဒုတိယထပ်သို့ ဆက်လက် တက်သွားခဲ့သည်။
မားလ်၏ ဒုတိယထပ်မှာ အဝတ်အထည်များ၊ အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်များအတွက် ဖြစ်သည်။ ပြင်ဆင်မှုပြုလုပ်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာအတွင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ အဟောင်းစားအဝတ်အစားများနှင့် အိပ်ရာများကို အမှန်တကယ်ပင် ရောင်းချပစ်ခဲ့မိရာ ဤလုပ်ရပ်အတွက် သူ အလွန်တရာ နောင်တရနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ တရားစီရင်ရာနေ့ စတင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ဤပစ္စည်းများ၏ ထုတ်လုပ်မှုမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ မည်သူမဆို အချိန်တန်လျှင် ကုန်ဆုံးသွားကြရမည်သာတည်း။ ဤထပ်တစ်ခုလုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဤနေရာမှ ထိုနေရာသို့ ပြေးလွှားကာ အိပ်ရာခင်းများ၊ စောင်များ၊ ခြင်ထောင်များ၊ ကုလားကာများနှင့် အမျိုးသား အမျိုးသမီး မရွေး အဝတ်အစား အမျိုးမျိုးတို့ကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
"ယွမ် လေး။" ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိသော လောင်ကျန့်ရယ် က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ဓားသွားတွင် အဝါရောင်နှင့် အနီရောင် အစွန်းအထင်းများ စွန်းထင်းနေသည်။ ဤမားလ်အတွင်းရှိ အန္တရာယ်များ ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
"ဒီထဲမှာ ဇွန်ဘီတွေ ရှိလို့လား" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အောက်ထပ် ကုန်ပစ္စည်းတန်းတွေကြားမှာ သုံးကောင်၊ ဝန်ထမ်းရုံးခန်းလို့ ယူဆရတဲ့နေရာမှာ နှစ်ကောင်၊ ပြီးတော့ သံတံခါးနောက်မှာ ဘာမှန်းမသိတာ တစ်ခုခု ပိတ်မိနေတယ် ထင်တယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က အပြုံးဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။ "အထဲမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာ သိရအောင် ငါ မဖွင့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တံခါးကို အတွင်းဘက်ကနေ ပိတ်ဆို့ထားပုံရတယ်။"
"အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတွေ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ပြောတာလား" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်တန့်သွားသည်။
"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိရင်လည်း ရှိမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်နေဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် လူသေအလောင်းတွေ ဖြစ်နေရင်ရော!" ဓားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ချလိုက်ရင်း သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ချစ်လှစွာသော ကိုယ်တော်လေး၊ ရွာသားတွေကို အရင်ခေါ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီအခန်းဆီ သွားကြည့်ကြမလား။"
"ရွာသားတွေကို အရင်ဝင်လာခိုင်းလိုက်ပါ။ နေဝင်ခါနီးနေပြီ။ ငါ အကာအကွယ်စည်းတွေ အရင်သွားချလိုက်ဦးမယ်။" သူ၏စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ရွာသားများကို ခေါ်ရန် တာဝန်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်လာတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ညအချိန်တွင် အန္တရာယ်ကင်းစေရန် ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းများနှင့် သတိပေးစနစ်များကို စတင်တပ်ဆင်လေသည်။ နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံသည် မှောင်ရိပ်သန်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်အေးစက်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် က လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှော့ပင်းမားလ်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းအိတ်အချို့ ပါလာကြပြီး မျက်နှာများတွင်မူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
"လာကြပြီလား၊ လောင်ကျန့်ရယ် က အကုန်ပြောပြပြီးပြီထင်တယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ သူတို့ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ အကုန်ပြောပြပြီးပါပြီ" လီချင်း က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ "ဒီနေရာက တကယ်ကို လုံခြုံတယ်လို့ ထင်ရတာပဲ၊ ညအိပ်ဖို့အတွက်လည်း အဆင်ပြေလောက်မယ့် ပုံစံပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ချင်းကျွင်း ကလည်း အနီးအနားရှိ ကုန်ပစ္စည်းစင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေ အစားအသောက်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု ဝင်ပြောသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ သူတို့၏ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးစစဖြင့် "ငါ့ရဲ့ တာဝန်တွေကိုတော့ အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီးပြီလေ၊ အဲ့ဒီသံတံခါးနောက်မှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်းတို့နဲ့အတူတူ သွားစစ်ဆေးဖို့ ကျန်သေးတယ်နော်" ဟု ဆိုလေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ ညစာမစားခင် အဲ့ဒီအခန်းကို သွားကြည့်ရအောင်၊ တစ်ခုခု ရှိနေရင်တောင် ကြိုပြီး ရှင်းထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု အတည်ပြု ပြောကြားလိုက်ပေသည်။