အခန်း (၇)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဟိုမိသားစု ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း အလွန်အမင်းပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မည်သို့မျှ ဖြေရှင်းမရနိုင်သော ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူသည် ဟိုထျန်းချီ ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိသည်။ ထိုလူ၏ အမူအရာ၊ စကားလုံးများနှင့် ပြတ်သားလှသော ဆုံးဖြတ်ချက်များက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မပြတ်သားစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ ဟိုမိသားစု ၏ အရေးကိစ္စများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမို၍ ရှုပ်ထွေးနက်နဲနေခဲ့သည်။
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှည်လျားစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေညင်းက သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးသည် ယခုအခါ အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ လက်တွေ့ဘဝ၏ ဖိအားများကမူ သူ့ကို အသက်ရှူပင် ကျပ်စေသည်။
"ဒီတစ်ခေါက်တော့... ငါ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများ တည်ငြိမ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ အရိပ်မှာ ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေသည်။ လာမည့်ရက်များတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အရာများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ဟိုမိသားစု ၏ အနာဂတ်နှင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာမှာ ယခုအချိန်မှစ၍ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၈)
အခန်းထဲမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မှန်နှင့် ကုလားကာကြားမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များဆီသို့ တန်းမတ်စွာ ထိုးတက်သွားသည်။ ထို့နောက် နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် ဆင်တူသည့် မိုးချုန်းသံကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုငွေရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် အပေါ်ဘက်သို့ ခွေလိမ်တက်သွားသည့် ငွေရောင်နဂါး၏ အရိပ်အယောင်ကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤဖြစ်စဉ်မှာ လေးငါးစက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အောက်ခြေရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာမူ ဤဖြစ်စဉ်ကို သတိမပြုမိကြပေ။ သူတို့မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည့် မိုးကြိုးတစ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပိန်သွယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အိမ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း စုတ်တံနှင့် ကျောက်စိမ်းဘူးတို့မှာလည်း သူနှင့်အတူ ပါသွားပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပန်းကန်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"အား... အို"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အော်သံမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ တင်ပါးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူရင်း သူက "အောင်မယ်လေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။
နာကျင်နေသည့်နေရာကို ပွတ်သပ်ရင်း သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် အိမ်တွင်းပရိဘောဂများ မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ စိမ်းသက်နေသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ရောင်စုံသက်တန့်ခုနစ်သွယ်မှာ ဝင်ရိုးစွန်းအလင်းတန်းများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ နေရာအနှံ့တွင် တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည့် လွင်ပြင်များ ရှိနေသည်။ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည့် လေပြေညင်းမှာ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ပါရှိလာသည်။ ထိုလေလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှေ့တွင် အဆင့်အတန်းရှိစွာ ဆောက်လုပ်ထားသည့် ဝါးအိမ်တစ်လုံးနှင့် စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသည့် ဝါးတောငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ရောက်လာရမှန်း မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် အိမ်တစ်လုံး ရှိနေသည့်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက် နေထိုင်နေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည့်အခါ သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဝါးအိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ထိုဝါးအိမ်တွင် တံခါးမရှိပေ။ အိမ်ထဲ၌ လူရှိ၊ မရှိကိုလည်း သူ မမြင်ရချေ။ သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုအရ အိမ်ရှင်အား နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ မူလစိတ်သဘောထားမှာ အနည်းငယ် ပုန်ကန်တတ်သည့် အခံရှိသော်လည်း၊ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးတွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် စည်းကမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတစ်ပါးအိမ်ထဲသို့ အဓမ္မဝင်ရောက်ခြင်းမျိုးကို သူ လုံးဝ မလုပ်ဆောင်ဝံ့ပေ။
"ခွင့်ပြုပါဦး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်များ ရှိပါသလားခင်ဗျာ"
သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း အိမ်ထဲတွင် လူရှိနေပါက ကြားနိုင်လောက်သည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဝါးအိမ်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်လျက်ပင် ရှိနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုး၍ အိမ်၏ တံခါးမဲ့ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
"ဟို... တကယ်လို့ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဝင်လာလိုက်တော့မယ်နော်" ဟု သူက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း အဖြေစကား တစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာပေ။ ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခိုးဝင်လာသည့် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဝင်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲတွင် တကယ်ပင် လူမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။ ဤဝါးအိမ်ပိုင်ရှင်မှာ ဝါးဖြင့် ပစ္စည်းများ ဖန်တီးရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။ အိမ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည်သာမက၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်၊ အိပ်ရာဘောင်နှင့် ခွက်များအထိ ဝါးဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နေသည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ လက်ရာမှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့နူးညံ့လှပြီး၊ ပိုင်ရှင်၏ ဤဝါးအိမ်အပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာကို ထင်ဟပ်နေသည်။
အိမ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်မှာ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုပန်းချီကားမှာ စုတ်တံဖြင့် ရေးဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လေဖြတ်ချက်တိုင်းမှာ သိမ်မွေ့လှသဖြင့် ပုံရိပ်မှာ အသက်ဝင်၍ တကယ့်လူနှင့်တူနေသည်။
ပန်းချီကားထဲတွင် ဆံပင်ရှည်နှင့် လှပတင့်တယ်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရေးဆွဲထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ချောမောပြေပြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိန်သွယ်သည်။ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ဆံပင်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခါနေပြီး၊ သူသည် တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားသည်။
"ဟိုထျန်းချီ"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်မှာ ပန်းချီကား၏ ညာဘက်အောက်ထောင့်တွင် ရေးသားထားသော စာလုံးလှလှများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုစာလုံးများမှာ လက်မှတ်သဘောမျိုး ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသည်။ ပန်းချီကားထဲရှိ လူနှင့် သူသည် ဟိုမိသားစု ဟူသော မိသားစုမျိုးရိုးနာမည် တူညီနေပေသည်။
"ဟဲဟဲ... ဒါ ဟိုမိသားစု ရဲ့ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်နေမလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ မယုံကြည်နိုင်စရာ အကြောင်းအရာများ ရောထွေးနေသည်။ ဤဝါးအိမ်အတွင်းမှ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အရာဝတ္ထုများမှာ သူမြင်ဖူးသည့်အရာများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသော်လည်း၊ ဤပန်းချီကားပေါ်ရှိ အမည်မှာမူ သူနှင့် ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။
"ဟိုမိသားစု ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထဲမှာ ဒီလိုမျိုး နာမည်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသလား..."
သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ဟိုမိသားစု ၏ သမိုင်းကြောင်းကို သူ အနည်းငယ် သိထားသော်လည်း၊ ဤမျှလောက် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ပန်းချီကားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ပန်းချီကားထဲရှိ လူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြချင်နေသည့်အလား သူ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲငင်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပန်းချီကားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပန်းချီကား၏ မျက်နှာပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုသို့ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပန်းချီကားထဲမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
"ဟင်..."
သူသည် အလန့်တကြားဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အလင်းတန်းများမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။ အိမ်တစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါလာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဝါးတောများမှာလည်း လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ဝေးကွာလှသည့် အတိတ်ကာလမှ လာသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်လှသည်။
"ဟိုမိသားစု ၏ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့"
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခြေထောက်များမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။ သူသည် အိမ်၏ စားပွဲကို အားပြု၍ ထိန်းလိုက်ရသည်။
"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူလဲခင်ဗျာ"
သူ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း အဖြေစကား မရရှိတော့ပေ။ အိမ်ထဲရှိ အလင်းရောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ပန်းချီကားမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းစုတ်တံနှင့် ဆင်တူသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ"
သူသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ရောက်လာသည်ကို မသိသော်လည်း၊ ဤနေရာမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သက်တန့်ခုနစ်သွယ်မှာ ယခုအခါ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်သည်။
"ငါ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ရမယ်။ ဟိုမိသားစု ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်ဖို့အတွက် ဒီစိန်ခေါ်မှုကို ငါ လက်ခံရမယ်"
သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှေ့ဆက်၍ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နေရာတွင် သူသည် မည်သည့်အရာများကို ထပ်မံတွေ့ရှိရဦးမည်နည်း။ သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ ယခုမှ အစပျိုးနေရုံသာ ရှိသေးသည်။