ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိယင်နတ်ကျောင်းတော်၏ အစောင့်အရှောက်ရှိ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို လုယူခဲ့ရုံသာမက မုန့်ဖတ်ကြော်ပုံစံ မုန်လာဥပန်းမုန့် (Peach Blossom Pastries) များကိုပါ အပုံလိုက်ခိုးယူကာ ရာသီဥတုအလှပြဥယျာဉ်အတွင်းရှိ မုန်လာဥပန်းပွင့်များကို အကုန်ချိုးယူပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။ ဒေါသထွက်နေသော ဖန်ရီ မှာမူ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသော ပုံရိပ်ကိုပါ ဘေးဖယ်ထားကာ ထိုလူနှစ်ဦးဆီ လက်ညှိုးထိုးလျက် ကျိန်ဆဲတော့သည်။ "ထွက်သွားကြစမ်း!! ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ထွက်သွားကြစမ်း! ဒီတိယင်နတ်ကျောင်းတော်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့!"
သို့ဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တိယင်နတ်ကျောင်းတော်မှ အလိုမရှိတော့သည့် မိသားစုဝင်များအဖြစ် ယာယီသတ်မှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးကြီးက လုံးဝဂရုမစိုက်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အခက်အခဲဆုံးကိစ္စမှာ ဖန်ရီ ကိုပါ ရေထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရခြင်းပင်တည်း။
ဝိညာဉ်ကျေးငှက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် အတူထိုင်လျက် မြို့တော်သို့ ပြန်လာကြပြီးနောက် ၎င်းတို့အရင်က တည်းခိုခဲ့ဖူးသည့် ပိပတူရိယာပုံစံ ထွင်းထုထားသော တည်းခိုခန်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် က ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်ကို ထုတ်မပေးတော့ဘဲ ဘက်စုံစီခြယ်ထားသော ကျောက်မျက်ရွှဲရွဲနှင့် ရွှေရောင်အမိန့်တော်တံဆိပ်ပြားကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ လောင်ကျန့်ရယ် တို့အား အခမ်းနားဆုံး ဂုဏ်သရေရှိဧည့်ခန်းမဆီသို့ လေးစားသမှုဖြင့် ဦးဆောင်ခေါ်သွားပေးလေသည်။
ယခုအခန်းမှာ ယခင်အခန်းနှင့် မတူတော့ပေ။ ဤနေရာတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များသင်းပျံ့နေပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏လက်ကို ကိုင်ထားရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများက အခန်းလယ်တွင် လေထဲလွှင့်ပျံနေသော ပါးလွှာသည့် ပိုးကန့်လန့်ကာများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"သေချာတာပေါ့၊ အရင်တုန်းကအခန်းက ရိုးရိုးအခန်းလေ၊ အခုအခန်းကျတော့ ပိပတူရိယာစံအိမ်တော်ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိဧည့်ခန်းမပေါ့ကွ။ လာကြည့်စို့၊ နောင်ကျရင် တံခါးဝတွေမှာ ပိပတူရိယာတွေ၊ ရှေးဟောင်းဂူကျင်းစောင်းတွေ၊ ဝါးပုလွေတွေ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ဆိုင်တွေကို တွေ့ရင် အကုန်ဝင်လို့ရတယ်၊ ပြီးရင် သူတို့ကို ဒီအမိန့်တော်တံဆိပ်ပြားကို ပြလိုက်ပေါ့ကွယ်"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏အဝတ်စတစ်စကို ဖြတ်ယူကာ အမိန့်တော်တံဆိပ်ပြားကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ပြီးနောက် ကလေးငယ်၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အဝတ်အစားများအောက်သို့ သေသေချာချာ ဝှက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကိုတော့ ဖုံးထားရမယ်နော်"
"အင်း... အင်း..." ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သူ၏ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျန်ယိ၊ ဒါကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲဟင်?" သူတို့မှာ အရင်က ဒီလိုအရောင်လက်ပြီး လှပတဲ့တံဆိပ်ပြားမျိုး တစ်ခုမှ မပါလာခဲ့ဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေပေသည်။
"ဒါက ဖန်ရီ ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်လေ" ကလေးငယ်၏ မေးခွန်းကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် စကားစရာရပ်သွားကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များမှာ အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်သွားပြီး ဤအမိန့်တော်တံဆိပ်ပြားမှာ အကျပ်အတည်းကို အသုံးချကာ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသဖြင့် 'ပေးသည်' ဆိုသော စကားလုံးနှင့်မူ ကွာခြားချက်ကြီးလှပေသည်။
ဖန်ရီ ပေးလိုက်သည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း အဝတ်အစားအောက်ရှိ အမိန့်တော်တံဆိပ်ပြားလေးကို ပုတ်ပြရင်း အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားလေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပွေ့ချီကာ နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော ကုတင်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ကိုယ်မှာ မင်းကိုပြောပြစရာ ရှိတယ်။ မင်းက ငယ်သေးပေမဲ့လို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဦးနှောက်ငယ်ငယ်လေးကို သုံးပြီး သေချာမှတ်ထားရမယ်နော်"
စတင်သိကျွမ်းခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် လောင်ကျန့်ရယ် အပေါ်ထားရှိသည့် အထင်အမြင်မှာ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာယုယတတ်သူဟူ၍သာ ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရတော့သည်။ မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများကို ဖွင့်ကာ နူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"နောက်နှစ်လကြာရင် တောင်ပေါ်ဂိုဏ်းက တပည့်သစ်ခေါ်ယူမယ့်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီနှစ်လအတွင်းမှာ ယွမ် လေး ဆော့ကစားလို့မရဘူး၊ နေ့တိုင်း ကိုယ်နဲ့အတူ ကျင့်ကြံရမယ်၊ သဘောတူလား"
"ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်?" သူ (ဟိုကိုင်ယွမ်) က နားမလည်သောကြောင့် မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
"ယွမ် လေးက တိယင်နတ်ကျောင်းတော်ကို ပျံသွားချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်မလား၊ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျေးငှက်လိုမျိုး ပျံသန်းနိုင်ဖို့အတွက် ယွမ် လေး လိုအပ်သမျှကို လုပ်ဆောင်တာပေါ့" လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးနားလည်နိုင်လောက်သည့် စကားလုံးများကို သုံး၍ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ သူ၏အဆိုအရ ကလေးငယ်သည် အချို့သော အရာများကို စိတ်ဝင်စားပြီဆိုပါက နွားဆယ်ကောင်ဆွဲတောင် မရပ်နိုင်လောက်အောင် စွဲစွဲမြဲမြဲ လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်ရာ အသက်ငယ်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းမာသည့်သဘောသဘာဝမှာ သူ၏သွေးကြောထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပြီး လုံးဝပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။
"ဟောဝါး! ဟောဝါး! သမီး ကျင့်ကြံချင်တယ်၊ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျေးငှက်လိုမျိုး အတောင်ပံတွေ ထွက်လာအောင် လုပ်ပြီး ပျံသန်းမယ်!" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ လက်ခုပ်များကို အားပါးတရ တီးလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော အပြစ်ကင်းစင်သည့် ပုံစံလေးကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် V8 ကဲ့သို့သော ခေတ်မီစက်ပစ္စည်းမျိုးဖြင့် ပစ်ချပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒတချို့ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမှတ်အသားများ ပြန်လည်ရရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ထပ်မံ၍ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ရမည်လော... သို့သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသည့် နယ်မြေတွင် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်နည်းပညာပစ္စည်းမျိုး မရှိချေ။
"...ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ဆော့လို့တော့ မရဘူးနော်"
"မဆော့ပါဘူး၊ မဆော့ပါဘူး! ကျင့်ကြံချင်ပါတယ်! ကျန်ယိက ကျင့်ကြံနည်းကို သင်ပေးပါနော်! သင်ပေးပါ!" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်ကာ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးသားများကို လက်ဖြင့်သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် ချောမောသည့် မျက်နှာပေါ်သို့ အချက်ပေါင်းများစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်လေသည်။
ကလေးငယ်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ နမ်းရှုံ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ချောမွတ်သော ခါးသိမ်သိမ်ကို ဖက်ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးကို သူ၏အောက်ဘက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ သူ၏ မည်းနက်သော မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် အလင်းစက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။ "မင်းကို မသင်ပေးရင်ရော ကိုယ်က ဘယ်သူ့ကို သင်ပေးရမှာလဲကွ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို မသင်ပေးခင်မှာ ပညာသင်ခလေး နည်းနည်းတော့ အရင်ယူရဦးမယ် ထင်တယ်"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ကာ နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် နူးညံ့အေးစက်နေသည့် နှုတ်ခမ်းပါးငယ်လေးကို ပိတ်ဆို့စုပ်ယူလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ဤကဲ့သို့သော အချစ်ရေးဆိုင်ရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် အပြုအမူများကို နားမလည်သေးဘဲ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့နှုတ်ခမ်းငယ်ကို လာကိုက်စားနေသည်မှာ အလွန်ဆိုးသွမ်းသည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုသို့ နူးနူးညံ့ညံ့ ထိတွေ့မှုက ဖွာဖွာနုနု မုန်လာဥပန်းမုန့်များကို စားသုံးနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။ သူလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်လည်ကိုက်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားတွင် သွေးချိုချို ရနံ့တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားကာ လောင်ကျန့်ရယ် လည်း နာကျင်သွားသဖြင့် ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။ (ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရှာသည်ဟု မခေါ်ပေဘူးလော။)
...
ဟိုကိုင်ယွမ် က အသက်ငယ်သေးသဖြင့် စာလုံးများကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ် (Secret Book) ထဲပါရှိသော စာသားများကို သူ သဘောပေါက်နားလည်စေရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်ရာ လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် တစ်ကြောင်းချင်းစီ လက်တွေ့ပြသကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကျင့်ကြံပုံကျင့်ကြံနည်းကို လမ်းညွှန်ပေးရလေသည်။ ကလေးငယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်ထက်မြက်သူဖြစ်သလော သို့မဟုတ် သူ၏ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ရှေးကတည်းက စွဲထင်နေခဲ့သည်လော မသိနိုင်ပေ။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ ပထမအလွှာဖြစ်သော နတ်သံစဉ်ကျမ်းစာ (Immortal Sound Secret Book) ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားရန်အတွက် သူ အသုံးပြုခဲ့ရသည်မှာ သုံးရက်တောင် မကြာလိုက်ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် လည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနမ်းမိုးများ ရွာချလိုက်လေသည်။
နတ်သံစဉ်ကျမ်းစာ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အစပျိုးမှုကို လေ့လာခြင်းမှာ တိယင်နတ်ကျောင်းတော်၏ တပည့်တိုင်း မဖြစ်မနေ တတ်မြောက်ရမည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း တပည့်အများစုမှာမူ ဤကျမ်းစာ၏ ပထမအလွှာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး လအနည်းငယ် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ အချိန်ယူရပေသည်။ ထို့ကြောင့် သုံးရက်အတွင်းဖြင့် ပထမအလွှာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားခဲ့သည့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ စစ်မှန်သော ပင်ကိုပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်နေသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မည်သို့လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းမြောက်စေရမနည်း။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူကိုယ်တိုင် မည်မျှပင် ထူးချွန်သည်ကို မသိသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသည်နှင့် သူလည်း ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။
နတ်သံစဉ်ကျမ်းစာတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က စတုတ္ထအလွှာအထိ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ လုငယ်လေးကို သစ်ဓာတ်စွမ်းအင်များ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွင်းယူစေကာ သစ်ဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ်/အခြေခံကို တည်ဆောက်ခွင့်ပြုရမည်ဖြစ်ပြီးမှသာလျှင် အတုအယောင်ကို အစစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေမည့် လှည့်စားမှုကို ပြီးမြောက်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်လအတွင်းတွင် လောင်ကျန့်ရယ် က အချိန်မီ မရောက်နိုင်မည်ကို အစပိုင်း၌ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ သူ့စိတ်နှလုံးကို အလုပ်များစေခဲ့သော ဤကြီးမားသည့်ကိစ္စကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။
နတ်သံစဉ်ကျမ်းစာ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အစပျိုးမှုကို ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက်တွင် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုအချို့ကို ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ တိယင်နတ်ကျောင်းတော်၏ တပည့်အားလုံးတွင် ရှိကြသည့် ဝိညာဉ်အလင်းရောင် (Spiritual Light) ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကလေးငယ်၏ အလင်းရောင်မှာ ပိုးစုန်းကြူးလေးနှင့် တူညီကာ အလွန်တရာ လှပလှသည်။ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် ထိုအလင်းရောင်ကို ခေါ်ထုတ်နိုင်လေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်အလင်းရောင်ကို ခေါ်ထုတ်ရသည်ကို အလွန်တရာ နှစ်သက်သဖြင့် အချိန်အခါမရွေး ၎င်းကို ခေါ်ထုတ်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် အား ပြသလေ့ရှိသည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးကို ရရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
တိယင်နတ်ကျောင်းတော်၏ ထူးကဲသောကျမ်းစာ အစပျိုးမှုမှာ တာအိုဂိုဏ်းများ၏ ထူးကဲသောကျမ်းစာ အစပျိုးမှုနှင့် သိသာစွာ ကွာခြားပေသည်။ နတ်သံစဉ်ကျမ်းစာ ကျင့်ကြံခြင်း၏ အရေးအပါဆုံး ဝိသေသလက္ခဏာမှာ စည်းချက်ဝါးယို (rhythm) ပင်ဖြစ်သောကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် လေ့ကျင့်ရမည့် ဒုတိယအလွှာမှာ တူရိယာတစ်ခုကို တီးခတ်သည့်အခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တူရိယာပုံစံအမျိုးမျိုး စုပြုံနေသည့်ကြားမှ တူရိယာတစ်ခုကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ခဲ့ရာ သူ၏ နောက်ဆုံးရွေးချယ်မှုမှာ ရှေးဟောင်းဂူကျင်း (guqin) တစ်လက်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပန်းချီဆွဲခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်း၊ စာရေးတံမြတ်စုံများကို စုဆောင်းခြင်းနှင့် တာအိုဘာသာကို ကျင့်ကြံခြင်းတို့အပြင် ထျန်ချီတွင် အခြားဝါသနာတစ်ခုလည်း ရှိသေးပြီး ၎င်းမှာ ဂူကျင်းတီးခတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦး အတူရှိခဲ့စဥ်က သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ရပေ။ ယခုမူ... သူ နောက်ဆုံးတွင် နားထောင်ခွင့် ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုကလေးငယ်မှာ ဂူကျင်းရှည်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံထုတ်လုပ်မှုကို အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ နေ့ရောညပါ တီးခတ်နေခဲ့ရာ ဧည့်သည်များ အနားယူနေကြသော အခန်းနီးချင်းဆီသို့ ဆူညံသံများ ပျံ့နှံ့သွားသည့် အဖြစ်အပျက် အချို့လည်း ရှိခဲ့ပြီး ထိုသူတို့မှာ သူတို့၏အခန်းဝသို့ လာရောက်ကာ အသံကုန်ဆဲဆို ရန်ပြုကြသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အခြေအနေအရ မတတ်သာတော့သည့်အတွက် သစ်ခေါက်ပဒေသာ တည်းခိုခန်း၏ ပိုင်ရှင်မှာလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မလုပ်ရဲပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူနှစ်ဦးတွင် နန်းတော်ပိုင်ရှင်၏ အမိန့်တံဆိပ်ပြား (Palace Master's Order Token) ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ထိုသူနှစ်ဦးအား တည်းခိုခန်း၏ ငြိမ်သက်ပြီး လူသူကင်းဝေးရာ စွန်းတစ်နေရာသို့ သွားရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ရလေသည်။
လူသူကင်း၍ အပြစ်တင်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ငြိမ်သက်ဆိတ်ငြိမ်ကာ အထီးကျန်ဆန်လျက်ရှိရာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် သေချာပေါက် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ အစပိုင်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သီချင်းတစ်ပုဒ်မျှ မတီးခတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ကာ ရိုးရှင်းသော တေးသွားငယ်တစ်ခုကို တီးခတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထို့နောက်တွင် လေညှင်းထဲတွင် ကခုန်နေကြသော နတ်ဖက်စုန်းကြူးလေးများကဲ့သို့ လျင်မြန်ကျွမ်းကျင်သော တေးသွားများကို တီးခတ်နိုင်ခဲ့သည်။ မကြာခဏ တီးခတ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံးတွင် လေက တိမ်များကို ရွေ့လျားစေပြီး သစ်ရွက်များ လွင့်ပျံကာ ပန်းများ လည်ပတ်နေကြကာ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ ဒုတိယအလွှာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။
ထျန်ချီဖြစ်စေ၊ အတိတ်က ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်စေ သူ ကျင့်ကြံတိုင်းတွင် လောင်ကျန့်ရယ် အား တစ်ဖက်သို့ လွှင့်ပစ်ထားတတ်ကာ အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်တတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်က လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ထိုကျင့်ကြံရေး လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ကလေးငယ်၏ အလေးအနက်ထားနေသော ပုံစံကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးမိနေတော့သည်။
ပတ္တမြားတည်းခိုခန်း (Pipa inn) တွင် နှစ်လကြာမျှ နေထိုင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ သင်ကြားပြသမှုအောက်တွင် နတ်သံစဉ်ကျမ်းစာ၏ စတုတ္ထအလွှာအထိ အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့လေသည်။ လုငယ်လေးအား သစ်ဓာတ်စွမ်းအင် သွင်းယူပေးမည့် ပြင်ဆင်မှုကို အလုံးစုံ ပြီးမြောက်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသောအခါ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ တလက်လက်တောက်ပြောင်နေသော မြေပြင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားကြရတော့သည်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဤရွှေရောင် တောက်ပမှု၊ ဤကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးကြောင်းများကို လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုဘဲ လွန်ခဲ့သောနှစ်လက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများရှိသည့် တောအုပ်အတွင်း သူ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ဖူးသည့် မြေအောက်လှိုဏ်ဂူ၏ ဝိညာဉ်စေးရည် (Spiritual Resin) များပင်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံး မည်သို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဝါးအိမ်တစ်ခုလုံး၏ ဝိညာဉ်ဝါး (Spiritual Bamboo) များမှာ ယခင်ကထက် နှစ်ဆ ပိုမိုထူထဲလာခဲ့ပြီး అమృతသီးပင် (Peach of Immortality Tree) မှာ ပို၍ပင် မြင့်မားသန်မာလာကာ မန်ကျည်းသီး (သို့မဟုတ် ဘောလုံး) အရွယ်အစားနှင့် တူညီသော မွန်မြတ်သည့် မုန်လာဥပန်းသီး (Peaches) များမှာ တလက်လက်တောက်ပြောင်ကာ ကြည်လင်နေပြီး လယ်ကွင်းများအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်မြက်စေ့ (Spiritual Grass seeds) များမှာ နှစ်ရာပေါင်းများစွာက တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများကဲ့သို့ အသက်စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝဖြင့် ဖောင်းကြွနေကြသည်။
"ကျွန်... ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ မသိပါဘူး။ ဆရာ့ရဲ့ နဂါးပတ္တမြား (Dragon Pearl) က စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေ/နယ်နိမိတ် (Illusion Land/Boundary) ဆီကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အများကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားတာပါ" လုငယ်လေး၏ မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ကင်းစင်လျက်ရှိသည်။ ထိုစဥ်က သူ အလွန်တရာ အံ့သြထိတ်လန့်သွားခဲ့ရမည်မှာ သေချာပေသည်။
ထိုသို့ ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
"ဆရာ၊ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ မြေဆီလွှာနဲ့ ရောနှောသွားပြီးနောက်မှာ မြေကြီးရဲ့ အရည်အသွေး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒီမြေကွက်က ဝိညာဉ်မြက်တွေကို ကြီးထွားစေနိုင်ရုံသာမကဘဲ၊ တကယ်တော့ ဝိညာဉ်မြက်တွေ ကြီးထွားလာတဲ့အရှိန်ကလည်း ဆယ်ဆ ပိုမြန်လာပါတယ်"
"ဆယ်ဆ ပိုမြန်တယ် ဟုတ်စ?"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အမှန်ပါပဲ... ငယ်ရှင်လေး အရင်က တူးဖော်လာခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်မြက်တွေကို လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ စိုက်ပျိုးပြီးတဲ့နောက်မှာ နှစ်လအတွင်းနဲ့တင် နှစ်ငါးရာတန် ဝိညာဉ်မြက်အဖြစ် ကြီးထွားလာခဲ့ပါပြီ"
(နေရာလွတ် (Dimension) က ကောင်းကင်ကိုပင် ပုန်ကန်ချင်နေတော့သည်။)