Rebirth of MC – အခန်း ၁၉
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရွာသူကြီး ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ယွမ် က အိမ်ရှေ့တွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွမ် ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းရောက်လာပြီပဲ။ ငါတို့ အထဲဝင်ရအောင်" ဟု ယွမ် က ဆိုသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ရွာသူကြီး မှာ ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ ရွာသူကြီး က သူတို့ကို မြင်လျှင် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"လာကြ၊ ထိုင်ကြပါဦး။ ငါ မင်းတို့ကို ပြောစရာရှိလို့ ခေါ်လိုက်တာပါ" ဟု ရွာသူကြီး က ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ယွမ် တို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရွာသူကြီး က စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော အရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မက်မွန်သားအဆောင် ဖြစ်သည်။
"ဒါက..." ဟိုကိုင်ယွမ် က အံ့ဩသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက မက်မွန်သားအဆောင် ပဲ။ ငါ ဒါကို မင်းတို့ဆီ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်" ဟု ရွာသူကြီး က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ယွမ် က အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ ဒါက ရွာအတွက် အရေးကြီးတဲ့အရာမဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။
ရွာသူကြီး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အခုအချိန်မှာတော့ ဒါက မင်းတို့အတွက် ပိုအသုံးဝင်လိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေကို ငါတို့ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလေ။ ဒါကို ကောင်းကောင်း အသုံးချကြပါ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မက်မွန်သားအဆောင် ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ ဤအရာ၏ တန်ဖိုးကို သိသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော အဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာသူကြီး။ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ထိုက်တန်အောင် သုံးပါ့မယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ကတိပေးလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ။ အခု သွားကြတော့။ မင်းတို့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ယွမ် တို့သည် မက်မွန်သားအဆောင် ကို ယူ၍ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လည်ပတ်နေသည်။ ဤ မက်မွန်သားအဆောင် သည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေမည်နည်း။
တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် လူဦးရေ များများစားစား မရှိလှသော်လည်း ဤနှစ်ကုန်ပိုင်း စုပေါင်းစားသောက်ပွဲက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှလုံးသားအထိ နွေးထွေးသွားစေသည်။ သူ၏မိခင် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူက စိတ်ကောက်ကာ အိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ချိန်မှစ၍၊ ဖခင်ဖြစ်သူ ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ဇိုးမိသားစု (မိခင်နှင့်သား) အကြား အမွေခွဲဝေခဲ့ရသည့် အချိန်အထိ သူသည် ဤလောကကြီးတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အချိန်အထိပင်။
ရွာသူရွာသားများသည် ရိုးသားဖော်ရွေကြပြီး ဤ "ဧည့်သည်" ကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံကြသည်။ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ရှိတိုင်း သို့မဟုတ် အရသာရှိသော အစားအစာများ စားသောက်ကြရတိုင်း သူ့ကို မေ့မထားဘဲ အမြဲတမ်း ဖိတ်ခေါ်တတ်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ခြောက်လကြာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းက သူ၏ အတိတ်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အထီးကျန်ဆန်မှုများကို မေ့ပျောက်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီက ခံစားခဲ့ရသည့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
"Little ယွမ် ရေ၊ မင်းက ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့လည်း ရွာသူကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို ဆက်နေဖို့ မတားတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီရွာကို ပြန်လာချင်တဲ့နေ့၊ မင်းအတွက် ထားပေးထားတဲ့ အိမ်လေးဆီ ပြန်လာတဲ့နေ့မှာတော့ ရွာသူရွာသားအားလုံးက မင်းကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကြမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရွာသူကြီး က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားအဆုံးတွင် စုရုံးနေသော ရွာသူရွာသားများကလည်း ထောက်ခံကြောင်း ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုကြသည်။
"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လှိုင်းထလာသည်။ သူသည် စုပေါင်းစားသောက်ပွဲ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသော လူများကို ဖြည်းညင်းစွာ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ယခုနှစ် စုပေါင်းစားသောက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး စကားပြောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နေ့လယ်ပိုင်းမှစ၍ ညကိုးနာရီကျော်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ ရွာသူရွာသားများ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည့် အိမ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှိုဇီက တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။
"Little ယွမ်။"
"အစ်ကိုကြီး ရှိုဇီ၊ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ရှာနေတာလား" ဟု မေးရင်း သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ရှိုဇီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
"အဲ... မင်း ရွာကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ဘာလုပ်လုပ် သတိထားပါ" ဟု ရှိုဇီသည် စကားအထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် အပေါ် ထားရှိသည့် သူ့ခံစားချက်ကို အပြင်သို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မရဲဝံ့ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ရှိုဇီ၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံလား"
"ယုံတာပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလိုမေးလိုက်သလဲဆိုတာကို ရှိုဇီ သေချာနားမလည်သော်လည်း တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အခု ကျွန်တော် ပြောမယ့်စကားကို အစ်ကိုကြီး သေချာ မှတ်ထားပေးရမယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
"ပြောပါ၊ ငါ သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်"
"ရွာသူရွာသားတွေကို အိမ်မှာ အစားအစာနဲ့ ရေတွေ ပိုပြီး သိုလှောင်ထားဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး တိုက်တွန်းပေးပါ။ အဲဒီနောက် သံတုတ်တွေ၊ လင်းနို့တုတ်တွေ၊ ဓားတွေ... သူတို့ လက်ထဲ ရနိုင်သမျှ လက်နက်အားလုံးကိုလည်း စုဆောင်းထားခိုင်းပါ။ ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဧပြီလ နီးကပ်လာတဲ့အခါ သူတို့ လုံးဝ တောင်ပေါ်ရွာကနေ ထွက်မသွားကြဖို့ ပြောပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဧပြီလ မရောက်ခင်မှာ ရွာထဲကို ဝင်တဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ရှိုဇီမှာမူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
"ဘာ... ဘာလို့လဲ" ဓားတွေလား? လမ်းကို ပိတ်ဖို့လား? ဒါတွေက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေလေ!
"ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ပြန်လာတဲ့အခါ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ ရိုးသားဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ရှိုဇီကို ဘာမျှ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ပိတ်သွားသော တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း ရှိုဇီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မကြာမီပင် သူလည်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည် ပြုပြင်ထားပြီးဖြစ်၍ ညအချိန်တွင်လည်း အရာရာကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်နေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေထက် ပေါ့ပါးနေပြီး အသံပင် မထွက်ပေ။ ညဉ့်မှောင်ထဲတွင် သူ၏ ပိန်သွယ်သော ကိုယ်ဟန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွာပတ်လည်ကို တစ်နာရီကြာ လှည့်ပတ် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်ရင်း ခြေလှမ်းတိုင်းကို ကိုးလှမ်းစီ ခြားကာ သူ၏ လက်ထဲမှ တောက်ပနေသော မက်မွန်သားအဆောင် တစ်ခုစီကို မြေကြီးပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် သုံးလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နောက်ဆုံး မက်မွန်သားအဆောင် ကို မြေကြီးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် တောင်ပေါ်ရွာ တစ်ရွာလုံးနှင့် ရွာအစွန်အဖျားရှိ လယ်ကွင်းပြင်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွာတစ်ရွာလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမြေပြင်ကို အကာအကွယ်ပေးထားသည့် အလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုနေရာကို လုံခြုံမှုပေးနိုင်ရန် သူ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးဆိုက်ရောက်လာသည့်အခါတွင် ထို "မကောင်းဆိုးဝါး တားဆီးရေး ကာကွယ်ခြင်းအစီအရင်" သည် ရွာကိုရော၊ ရွာထဲရှိ လူအားလုံးကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် ဆုတောင်းမိသည်။
- [x] Spoiler 0 / 10000 Post Comment
Loading comments...
Loading more comments...
Reply to
ဤစာမျက်နှာတွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံရိပ်များ၊ စတစ်ကာများ၊ အီမိုဂျီများနှင့် မှတ်ချက်ပေးရန် နေရာများသာ ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းအကြောင်းအရာ မဟုတ်သည့်အတွက် ဘာသာပြန်ရန် မလိုအပ်ပါ။
ရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အထီးကျန်ဆန်မှုများကို မေ့ပျောက်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီက ခံစားခဲ့ရသည့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
"Little ယွမ် ရေ၊ မင်းက ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့လည်း ရွာသူကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို ဆက်နေဖို့ မတားတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီရွာကို ပြန်လာချင်တဲ့နေ့၊ မင်းအတွက် ထားပေးထားတဲ့ အိမ်လေးဆီ ပြန်လာတဲ့နေ့မှာတော့ ရွာသူရွာသားအားလုံးက မင်းကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကြမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရွာသူကြီး က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားအဆုံးတွင် စုရုံးနေသော ရွာသူရွာသားများကလည်း ထောက်ခံကြောင်း ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုကြသည်။
"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လှိုင်းထလာသည်။ သူသည် စုပေါင်းစားသောက်ပွဲ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသော လူများကို ဖြည်းညင်းစွာ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ယခုနှစ် စုပေါင်းစားသောက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး စကားပြောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နေ့လယ်ပိုင်းမှစ၍ ညကိုးနာရီကျော်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ ရွာသူရွာသားများ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည့် အိမ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှိုဇီက တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။
"Little ယွမ်။"
"အစ်ကိုကြီး ရှိုဇီ၊ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ရှာနေတာလား" ဟု မေးရင်း သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ရှိုဇီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
"အဲ... မင်း ရွာကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ဘာလုပ်လုပ် သတိထားပါ" ဟု ရှိုဇီသည် စကားအထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် အပေါ် ထားရှိသည့် သူ့ခံစားချက်ကို အပြင်သို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မရဲဝံ့ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ရှိုဇီ၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံလား"
"ယုံတာပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလိုမေးလိုက်သလဲဆိုတာကို ရှိုဇီ သေချာနားမလည်သော်လည်း တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အခု ကျွန်တော် ပြောမယ့်စကားကို အစ်ကိုကြီး သေချာ မှတ်ထားပေးရမယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
"ပြောပါ၊ ငါ သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်"
"ရွာသူရွာသားတွေကို အိမ်မှာ အစားအစာနဲ့ ရေတွေ ပိုပြီး သိုလှောင်ထားဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး တိုက်တွန်းပေးပါ။ အဲဒီနောက် သံတုတ်တွေ၊ လင်းနို့တုတ်တွေ၊ ဓားတွေ... သူတို့ လက်ထဲ ရနိုင်သမျှ လက်နက်အားလုံးကိုလည်း စုဆောင်းထားခိုင်းပါ။ ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဧပြီလ နီးကပ်လာတဲ့အခါ သူတို့ လုံးဝ တောင်ပေါ်ရွာကနေ ထွက်မသွားကြဖို့ ပြောပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဧပြီလ မရောက်ခင်မှာ ရွာထဲကို ဝင်တဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ရှိုဇီမှာမူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
"ဘာ... ဘာလို့လဲ" ဓားတွေလား? လမ်းကို ပိတ်ဖို့လား? ဒါတွေက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေလေ!
"ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ပြန်လာတဲ့အခါ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ ရိုးသားဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ရှိုဇီကို ဘာမျှ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ပိတ်သွားသော တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း ရှိုဇီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မကြာမီပင် သူလည်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည် ပြုပြင်ထားပြီးဖြစ်၍ ညအချိန်တွင်လည်း အရာရာကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်နေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေထက် ပေါ့ပါးနေပြီး အသံပင် မထွက်ပေ။ ညဉ့်မှောင်ထဲတွင် သူ၏ ပိန်သွယ်သော ကိုယ်ဟန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွာပတ်လည်ကို တစ်နာရီကြာ လှည့်ပတ် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်ရင်း ခြေလှမ်းတိုင်းကို ကိုးလှမ်းစီ ခြားကာ သူ၏ လက်ထဲမှ တောက်ပနေသော မက်မွန်သားအဆောင် တစ်ခုစီကို မြေကြီးပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် သုံးလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နောက်ဆုံး မက်မွန်သားအဆောင် ကို မြေကြီးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် တောင်ပေါ်ရွာ တစ်ရွာလုံးနှင့် ရွာအစွန်အဖျားရှိ လယ်ကွင်းပြင်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွာတစ်ရွာလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမြေပြင်ကို အကာအကွယ်ပေးထားသည့် အလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုနေရာကို လုံခြုံမှုပေးနိုင်ရန် သူ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးဆိုက်ရောက်လာသည့်အခါတွင် ထို "မကောင်းဆိုးဝါး တားဆီးရေး ကာကွယ်ခြင်းအစီအရင်" သည် ရွာကိုရော၊ ရွာထဲရှိ လူအားလုံးကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် ဆုတောင်းမိသည်။