အခန်း (၁၈)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းလိုက်သည်နှင့် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၎င်းကျမ်းစာအုပ်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။ ကျမ်းစာအုပ်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ရွာသူကြီး သည် ယွမ် အား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ရွာသူကြီး က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုထက်မြက်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မက်မွန်သားအဆောင် ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အခုမှပဲ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်တော့တယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယွမ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာရှိတာကို ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့။ အချိန်တွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး"
ထိုအချိန်တွင် လေပြေအေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း မှ ရရှိလာသော အသိပညာများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သူသည် အတိတ်က အမှားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်နှင့် ရှေ့ဆက်မည့် ခရီးလမ်းအတွက် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ရွာသူကြီး နှင့် ယွမ် တို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပြောင်းလဲသွားသော ဟန်ပန်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ သိလိုက်သည်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။
ဤတောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် လူဦးရေမှာ အမှန်တကယ်ပင် များလှသည်မဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်စုပေါင်း (၁၂) စုသာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ထွက်ရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံပမာဏမှာမူ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ဆလတ်ရွက်၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဆောင်းဖူး၊ ရွှေဖရုံသီး၊ ပန်းသီး၊ လောင်ဂန်သီး၊ နာနတ်သီး၊ ကရန်းဘယ်ရီသီး၊ ဖရဲသီး စသည့် အမျိုးအစားစုံလင်လှသော သီးနှံများကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သီးနှံတိုင်းမှာ ရိတ်သိမ်းချိန်တန်ပြီမဟုတ်သဖြင့် သူသည် သီးနှံများ စတင်မှည့်ချိန်တွင် ဝယ်ယူနိုင်ရန်အတွက် ဤနေရာတွင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ မျိုးစေ့အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ မေ့မထားပေ။ ယခင်က စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသလို ဘယ်ကစရမှန်းပင် မသိသည့်သူဖြစ်သည့်အတွက် ဤနေရာရောက်နေခိုက် ရွာသူရွာသားများထံမှ အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံနိုင်ပေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရွာတွင် ခေတ္တခဏနေထိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် ရွာသူကြီး သည် ခြံဝင်းကျယ်ပြီး လက်ရှိတွင် လူမနေသော အိမ်တစ်လုံးကို ချက်ချင်း ရှာဖွေပေးသည်။ ယခင်ပိုင်ရှင်မှာ မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုအိမ်မှာ လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရွာသူကြီး ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရွာသူရွာသားများမှာ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးကြသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် နေထိုင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ရွာသူရွာသားများနှင့်အတူ နေ့လည်ခင်းတစ်ခင်းလုံးကို စိုက်ခင်းများတစ်လျှောက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် မည်သည့်အိမ်တွင် မည်သည့်သီးနှံများ ရှိသည်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားပြီး ရွာသူရွာသားများထံမှလည်း ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ဈေးနှုန်းခန့်မှန်းခြေကို သိရှိသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ စာရင်းတစ်ခု စတင်ရေးသားပြီးနောက် စာရွက်အပိုင်းအစကို ရွာသူကြီး ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
စာရင်းထဲတွင် ရေးသားထားသော သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ပြီးနောက် ရွာသူကြီး နှင့် ရွာသူရွာသားများမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ဤရွာလေးတွင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ ခြောက်လပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤခြောက်လတာ ကာလအတွင်းတွင် သူသည် လေးရာသီစလုံး၌ ထွက်ရှိသော သီးနှံအမျိုးမျိုးကို ဝယ်ယူစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ရုံသာမက အခြောက်ခံထားသော အစားအစာများ၊ အစပ်အဟင်းများ၊ ဥအမျိုးမျိုးတို့ကိုလည်း လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ရေအတွက်မူ ရွာထဲရှိ ရေတွင်းနက်ကြီးမှ ရေချိုများကို ပလတ်စတစ်ဘူးပေါင်း ရာကျော်တွင် အပြည့်ဖြည့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အစေ့အဆန်များနှင့် အသီးအနှံပင်များ စိုက်ပျိုးနည်းကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။ အဒေါ်ကြီးအချို့နှင့် အဘွားအိုများ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ဟင်းချက်နည်းကိုပါ တတ်မြောက်ခဲ့သေးသည်။ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် အကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ယခင်က လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန်အတွက် နေရာအနှံ့ အပြေးအလွှား သွားလာနေခဲ့ရသည့် အချိန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤရွာလေးတွင် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်၌ အချိန်များစွာကို မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ဤခြောက်လအတွင်း သူသည် ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လူသားဘဝမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ပိုမိုထူးခြားပြောင်မြောက်လာသလို ခံစားနေရသည်။
နေ့စဉ်ရက်ဆက် တာအိုအနုပညာကို ကျင့်ကြံရန် တရားထိုင်ခြင်းအပြင် မက်မွန်သားများကို ခုတ်ယူကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ထုဆစ်ခြင်းတွင်လည်း အချိန်ပိုမိုပေးဖြစ်ခဲ့သည်။ ခြောက်လကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို မည်သို့အသုံးချရမည်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ "နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း" ပါ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း အဆောင်များ ထုဆစ်ပုံနှင့် တိုက်ပွဲများတွင် ၎င်းတို့ကို ထိရောက်စွာ အသုံးပြုပုံများကိုလည်း လေ့လာခဲ့သည်။
"ယွမ် လေး"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် ပခက်ခွေထိုင်လျက် လက်ထဲရှိ မက်မွန်သားအဆောင် ကို အာရုံစိုက်ကာ ထုဆစ်နေစဉ် အခန်းပြင်မှ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ခေါ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အကြွေစေ့အရွယ်အစားရှိ အဆောင်တစ်ခုလုံးမှ မီးခိုးများထွက်ကာ အမှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားလေသည်။
သစ်သားတစ်စကို အလဟဿ ဖြစ်သွားစေသော်လည်း ဝါးအိမ်ဘေးတွင် စုပုံထားသော သစ်သားများစွာ ရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ သူသည် ထိုကျရှုံးမှုကို စိတ်ထဲမထားပေ။ စိတ်ဖြင့် အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) မှ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
"အစ်ကိုကြီး ရှိုဇီ (ဂေါ်ဖီထုပ်ရောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးရဲ့သား)၊ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အရပ်အမောင်းကောင်းပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီလိုပါ၊ ဒီနေ့က နှစ်ကုန်ရက်လေ။ ရွာသူကြီး က ရွာသူရွာသားတွေအားလုံးကို စုပေါင်းစားသောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားကိုပါ လာခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ" တံခါးနောက်မှ ထွက်လာသော အရပ်သွယ်သွယ်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှိုဇီမှာ ရင်ခုန်သံကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
"စုပေါင်းစားသောက်ခြင်း" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဏတာ ရေငုံနှုတ်ပိတ် ဖြစ်သွားပြီးမှ သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီရွာက လူမဟုတ်ဘူးလေ"
ဤခြောက်လအတွင်း တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရသည်ကို ကျင့်သားရသွား၍လား၊ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့်လား မသိ၊ သူ၏ စရိုက်မှာ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်အေးဆေးလာပြီး အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် ထုဆစ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကိုကြည်နူးစေပြီး အချိန်ကုန်စေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း ခံစားလာရသည်။
"ယွမ် လေး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ။ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားသာ မရှိရင် ရွာရဲ့ တောင်တက်လမ်းက ဒီလောက် မြန်မြန် ပွင့်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ရှိုဇီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရဲသွားသည်။ "ပြီးတော့... ခင်ဗျားသာ မလာဘူးဆိုရင် ရွာသူကြီး ကိုယ်တိုင် လာခေါ်လိမ့်မယ်"
"အင်း... ကောင်းပြီလေ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ရှိုဇီ၏ ခေါင်းပေါ်ကို ကျော်လွန်ကာ ဆူညံသံများဖြင့် စည်ကားနေသော စုဝေးရာနေရာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ရွာသူရွာသားတို့မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ "ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါ့မယ်"
"ခင်ဗျား ထွက်သွားတော့မလို့လား!" ရှိုဇီမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ခြောက်လတောင် ရှိပြီ၊ ကျွန်တော် သွားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ သွားကြစို့" ရှိုဇီ၏ ဘေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အရပ်ရှည်သော ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည့် ဝမ်းနည်းရိပ်ကို လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ချေ။