လျန်ရှန်ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ချန်မင်းချန်ကို ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပြီး လောင်ကျန့်ရယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဆိုးသွမ်းသောစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်နေခြင်းကိုလည်း ခေတ္တမျှ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအတိုင်း မြို့တွင်းသို့သာ ပြန်သွားကြမည်ဆိုပါက ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ ထို့ကြောင့် လျန်ရှန်က အနီးအနားရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော အိမ်တစ်လုံးအတွင်း၌ ခဏတာမျှ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အဆိုပြုခဲ့လေသည်။
ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ လောင်ကျန့်ရယ်ကို ဖြေးညင်းစွာ တင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ်က ထိုဖြူဖျော့ကာ သွေးဆမ်းမရှိတော့သည့် မျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းတို့တွင် ပူပန်သောကရောက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေ၏။ ထို့နောက် လျန်ရှန်ဆီသို့ လှည့်လာကာ ပြောလိုက်သည်– "ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဟိုကိုင်ယွမ် ပါ။"
လျန်ရှန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်– "ဒါဆိုရင် အခု မင်းရဲ့နာမည်က အဲဒါပေါ့။ အဲ့ဒီလို ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူးကွာ။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲဟာကို။"
ဟိုကိုင်ယွမ်က အံ့ဩတကြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်– "ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ဆုံဖူးတာ ထင်တယ်နော်။"
သူ့ကို သူငယ်ချင်းဟု ခေါ်ဆိုကြသူများစွာ ရှိသော်လည်း သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်ရသူများမှာမူ လက်ချိုးရေ၍ပင် ရပေသည်။ လျန်ရှန်ကဲ့သို့ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အန္တရာယ်ထဲသို့ မိမိဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်လာသူမျိုးကို ဟိုကိုင်ယွမ် အနေဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ဤဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ရဟန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ သိရှိနေသည်။
"ဒါက ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း အမှန်တရားပါပဲ" ဟု လျန်ရှန်က အသေးစိတ် ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ရေးရာအမှတ်အသားက မှေးမှိန်လွန်းနေတာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီပုံစံမျိုးကို လက်ခံလိုက်တော့..."
"ဗျာ?"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အိမ်ပတ်လည်မှာ အကာအကွယ်စုန်းကွက်တွေကို သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ဦးမယ်။ အဲဒီဖုတ်ကောင်သာ ပြန်လာရင်တောင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး အားအပြည့် ပြန်ဖြည့်ထားလိုက်ပါ။ အဲဒါက မင်းနဲ့ ဟိုလူအတွက် အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု လျန်ရှန်က လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်ဂျင်ကို ကိုင်ရင်း သတိပေးပြောဆိုပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
ထိုဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ရဟန်း၏ ကျောခိုင်းထွက်သွားပုံကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် ဝါးပိုက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်– "လျန်ရှန်... ဒီဝါးပိုက်ထဲမှာ မင်းရဲ့စွမ်းအင်တွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်မယ့် အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့ မရမ်းသီးဖျော်ရည်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါက မင်းအတွက် အကျိုးရှိမရှိတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်းလောက် အရင် စမ်းသပ်သောက်ကြည့်သင့်တယ်"
အခြေအနေက အရေးကြီးလှသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်များမှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလှကြောင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သတိထားမိပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမရမ်းသီးဖျော်ရည်သည် လျန်ရှန်အား မည်မျှအထိ အထောက်အကူပြုနိုင်မည်ကို သူ အသေအချာ မသိပေ။
"အင်းလေ" လျန်ရှန်လည်း ယဉ်ကျေးနေတော့ဘဲ တစ်သက်လုံး လုပ်နေကျအတိုင်း လက်ခံရယူလိုက်သည်။
ဝါးပိုက်၏ အဆို့ကို လိမ်ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လျန်ရှန်က အရည်အနည်းငယ်ကို သောက်ချလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
"ဘယ်လိုနေလဲ? တစ်ခုခု မှားနေလို့လား?"
"ဒါက နတ်ပြည်ကိုးထပ်ရဲ့ မသေမျိုးမရမ်းသီးကနေ ထုတ်ယူထားတဲ့ ဖျော်ရည်ပဲ" မည်သည့်သံသယအရိပ်အမြွက်မျှမပါဘဲ အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းက လျန်ရှန်သည် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ မရမ်းပင်နှင့် ပတ်သက်၍ အစိမ်းသက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
"ခင်ဗျား သိနေတာလား?" ဟိုကိုင်ယွမ်က အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူ့တွင် နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် ထိုအထဲပါရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ရရှိခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤမရမ်းပင်၏ အမည်ကို အခြားသူတစ်ဦးက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းပင်တည်း။
"ငါ သိတာပေါ့။ နတ်ပြည်ကိုးထပ်မရမ်းသီးဆိုတာ တာအိုကျင့်စဉ် 'ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်စစ်စစ်' ဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်တယ်။ အဲဒီဂိုဏ်းထဲမှာ သူပုန်ထမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး 'မိစ္ဆာနဂါး' က ဦးဆောင်ကာ ဒီသစ်ပင်ကို အမြစ်ပါမကျန် နှုတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့အချိန်အထိ ဒီသစ်ပင် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ စောင့်ဦး... မင်းက နတ်ပြည်ကိုးထပ်မရမ်းသီးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရလာတာလဲ? မိစ္ဆာနဂါးက မင်းအတွက် ဘာဆိုဘာမှ မချန်ထားခဲ့ဘူးလား? အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူ အသေအချာကို ကယ်တင်နိုင်မှာပါ" ဟု လျန်ရှန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယောက်ျားလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
လျန်ရှန်၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာသမျှသော "မိစ္ဆာနဂါး" နှင့် "ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်စစ်စစ် ဂိုဏ်း" အကြောင်းများကို ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်စုံတစ်ရာမျှ နားမလည်ပေ။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူ၏ မျက်ဝန်းတို့ ကျယ်သွားတော့သည်။ သူသည် အခြားလူငယ်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ လျန်ရှန်၏ ရင်ဘတ်အကျီစကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားပြောတာ တကယ်ပဲလား? ဒီမရမ်းသီးရဲ့ဖျော်ရည်က ဂျန့်ယိ ကို ကယ်တင်နိုင်မှာလား?!"
"မဟုတ်ဘူး၊ နတ်ပြည်ကိုးထပ်မရမ်းသီးက မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ထူးကဲလှပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆိုးသွမ်းတဲ့စွမ်းအင်တွေကို မောင်းထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တော့ မရှိဘူး။ မိစ္ဆာနဂါးက ဒီလိုတန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ သစ်ပင်ကို မင်းလက်ထဲမှာ ထားခဲ့တယ်ဆိုမှတော့ တခြားပစ္စည်းတွေကိုလည်း မင်းကို ပေးခဲ့ရမယ်။ အင်း... ဘယ်လိုပြောရမလဲ... လူတွေ 'နဂါးရေကန်' လို့ ခေါ်ကြတဲ့ အဲဒီရေကန်ပေါ့။ အဲဒီရေထဲမှာ သန့်စင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အမြောက်အမြား ပါဝင်တယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်တာအပြင် မာန်နတ်စွမ်းအင်တွေကိုလည်း နှိမ်နင်းပေးနိုင်တယ်။ ရှေးရှေးတုန်းက မိစ္ဆာနဂါးကို နတ်ဘုရားတွေက နှိမ်နင်းခဲ့စဉ်တုန်းက သူ့ကို အဲဒီ 'နဂါးရေကန်' ထဲမှာပဲ ချုပ်နှောင်ခဲ့ကြတာ" လျန်ရှန်သည် သဘာဝအလျောက် စကားများသူ မဟုတ်ပေ။ ရုတ်တရက် ဤမျှများပြားလှသော စကားများကို ပြောဆိုရခြင်းက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်မှာ သေချာပေသည်။
"နဂါးရေကန်... အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ သန့်စင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်... မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်တယ်... ဒါ... သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သန့်စင်သောကိုးနဂါးစမ်းရေကန် ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား! ဒီမှာ ခဏစောင့်နေပါ။" ဟိုကိုင်ယွမ်က အခြားသူ မြင်သွားသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ငွေရောင်အလင်းတန်း လက်ခနဲပြတ်သွားသည်နှင့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ဝါးပိုက်လုံးတစ်လုံးကို ရေဖြည့်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး လျန်ရှန်၏လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်– "ကဲ၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒါ ဟုတ်လား?"
လျန်ရှန်က ဤထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် လုပ်ရပ်ကို မြင်ရသော်လည်း မျက်တောင်ပင် မခတ်သလို အံ့ဩသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မပြပေ။ ပုံမှန်အတိုင်း အမူအရာကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ကာ ပိုက်လုံးကို ဖွင့်၍ ရေကို အနည်းငယ် ငုံ့သောက်လိုက်သည်။
"ဒါ အမှန်ပဲ။ အဲဒီလူကို ရေကန်ထဲမှာ စိမ်ပေးပြီး သူ့ပတ်လည်မှာ လိုက်ဖက်တဲ့ အကာအကွယ်စုန်းကွက်တွေကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒီလိုလုပ်မှသာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့စွမ်းအင်တွေ အားလုံးကို မောင်းထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ သဘာဝကျကျပဲ... အဲဒါက မင်းရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို အများကြီး ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော် သိပါပြီ။ သူ့အတွက်ဆိုရင်... ကျွန်တော့်အသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် နှမြောတွန့်တိုနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ်က မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ကာ ခိုင်မာပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါ သိပါတယ်။ မင်းက အမြဲတမ်း ချစ်ရတဲ့သူအတွက်ဆိုရင် အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်တတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲလေ။ မိစ္ဆာနဂါးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလူပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့" ဟု လျန်ရှန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဗျာ?" လောင်ကျန့်ရယ်ကို ကယ်တင်နိုင်တော့မည်ဟူသော ဝမ်းသာပီတိဖြင့် စိတ်အာရုံနှစ်မြှုပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ်က လျန်ရှန်၏စကားများကို လုံးဝ မကြားလိုက်ပေ။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆိုးသွမ်းတဲ့စွမ်းအင်တွေကို မောင်းထုတ်တာကိုပဲ ထိပ်တန်းဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ပါ။ နည်းနည်းနောက်ကျသွားမယ်ဆိုရင် အင်အားကြီးတဲ့ တာအိုမသေမျိုး ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လျန်ရှန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။" ဟိုကိုင်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သတိလစ်နေသော ထိုလူကို ကောက်ချီရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ့စိတ်ထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ "လျန်ရှန်၊ စမ်းရေက နေရာလွတ် (Dimension) ထဲက ထွက်လာတာနဲ့ ခဏအကြာမှာတင် သူ့ရဲ့စွမ်းအင်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့... ကျွန်တော်ကလွဲပြီး တခြားအသက်ရှင်နေတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဘယ်သူမှ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ဝင်လို့မရဘူး။ ဂျန့်ယိ တောင် မဝင်နိုင်ဘူးဆိုတော့ သူ့ကို ရေကန်ဆီကို ဘယ်လိုခေါ်သွားရမလဲ?"
"ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုခုရှိလို့လား?" လျန်ရှန်က လျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ "စုန်းကွက်တွေ ရေးဆွဲတဲ့အခါ အဲဒီရေအတွက် အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းကို ငါ ကြည့်လို့ရမလား?"
"ပစ္စည်း ဟုတ်လား? ရတာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ်က ဘယ်ဘက်လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း လင်းလက်သွားပြီးနောက် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒီ စာရေးတံ ပါပဲ။"
ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းစုတ်တံကို ယူလိုက်ပြီး လျန်ရှန်က လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် စုတ်တံအရှည်တစ်လျှောက် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ညာလက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ဆွဲလိုက်ကာ အတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာကာ ပွင့်လန်း၍ တောက်လောင်နေသော နီရမြန်းသောကြာပန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ လျင်မြန်စွာပင် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သည် ပုံစံပြောင်းလဲသွားကာ ငွေရောင်သမ်းနေသော မည်းနက်သည့် ပုလဲလုံးကြီးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။
"ဒါက..." ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အံ့ဩတကြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေသည်။
"ပြောင်းပြန်လှန်ထားတဲ့ နဂါးပုလဲပဲ။ အဲဒီတုန်းက နဂါးရဲ့ဝါးတဲကို တခြားနေရာကို ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ငါကတော့ အဲဒါကို မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးတောင်ဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားတယ်လို့ ခန့်မှန်းခဲ့တာပေါ့။ 'သူ့' ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နဂါးပုလဲကို နေရာလွတ် (Dimension) ရဲ့ ကြားခံပစ္စည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်လို့၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် စာရေးတံ အဖြစ်တောင် ဖန်တီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ပေါ်မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲနိုင်တယ်" ဟု ပြောဆိုရင်း ပုလဲကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီပုလဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ စမ်းရေရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကွဲထွက်ပျံ့နှံ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ကောင်းပြီ။"
လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နဂါးပုလဲကို ထိုယောက်ျားလေး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကျယ်ဝန်း၍ လူရှင်းနေသော ခန်းမဆောင်အလယ်တွင် ရပ်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
သူ့ဘယ်ဘက်လက်ရုံး အရှည်ကြီးကို ပင့်တင်လိုက်ရာ စုတ်တံအဖြစ် ပုံစံပြောင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူ့လက်ကောက်ဝတ်တဝိုက်ရှိ ငွေရောင်နဂါးတက်တူးက ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။ ဤအချက်က လျန်ရှန်၏ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပစ္စည်းများကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် ထုတ်ယူခြင်းတို့ကို ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းမှာ ဒုတိယသဘာဝတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် မူလကရှိနေသည့် အရာတစ်ခုကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူရန် ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုးစားဖူးပေ။ အဲဒီအကြောင်း တွေးမိရုံမျှနှင့်ပင် သူ့ကို အာရုံတင်းမာစေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်စေသည်။
အကြောင်းမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆိုးသွမ်းသောစွမ်းအင်များကို မောင်းထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခြင်းသည် ဤအခွင့်အရေးတစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ စမ်းရေကန်ကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူနိုင်ရန် သူ အောင်မြင်ရပေမည်။
စိတ်ကိုငြိမ်အောင် ထိန်းရန် အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ်ရှူလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘယ်ဘက်လက်ကို ရှေ့သို့ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ စမ်းရေကန်ကို အပြင်းအထန် အာရုံစိုက်လိုက်ကာ သူ့လက်ဖဝါးအောက်ရှိ ရေကန်၏အစွန်းကို စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်ရင်း နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ အပြင်သို့ ရောက်လာစေရန် အလိုအလျောက် တွန်းပို့လိုက်သည်။
သာမန်ပစ္စည်းများကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းရန်နှင့် ထုတ်ယူရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော်လည်း ဤရေကန်ကမူ သာမန်ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် လုံးဝမတူညီသော ခြားနားသည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ ရေကန်တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားနိုင်သော်လည်း သူ ဘယ်လောက်ပဲ အာရုံစိုက်စိုက် ရေကန်က အပြင်သို့ ထွက်လာရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေသည်။
အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားပြီးမှသာ ဝါးတောရှေ့ရှိ သူ၏မူလနေရာမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားခွာထွက်လာတော့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရေကန်စွန်းကို စိတ်ဖြင့် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာစေရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါင်းကို နောက်ဆုံးစွမ်းအင်အဖြစ် ပုံအန်ထည့်လိုက်သည်။ လူရှင်းနေသော ဧည့်ခန်းမဆောင်အလယ်တွင် တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလင်းတန်းများ ငြိမ်ကျသွားသောအခါ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည့် သန့်ရှင်းသောကိုးနဂါးစမ်းရေကန်ကြီးသည် ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေပေတော့သည်။
သူ့အမြင်အာရုံများ ယိုင်နဲ့သွားပြီး လျန်ရှန်၏ "သတိထားပါ" ဟူသော အသံကို သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ့ဒူးများ ယိုင်နဲ့သွားကာ အခြားသူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှီလျက် လဲကျသွားတော့သည်။
"င... ငါ့မှာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ နည်းနည်းလေး မူးသွားရုံပါပဲ။ လျန်ရှန်၊ ဂျန့်ယိ ကို ရေကန်ထဲ ပို့ပေးဖို့ ကျုပ်ဘက်က အကူအညီတောင်းလို့ ရမလား၊ ကျုပ်က စုန်းကွက်တွေ ရေးဆွဲလိုက်မယ်။"
"ရတာပေါ့။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားရင်း လျန်ရှန်က နောက်ဆုံးတွင် ကြီးလေး၍ သတိလစ်နေသော ယောက်ျားလေးကို ရေကန်ထဲသို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ထမ်းပိုးရင်း၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဆွဲငင်ရင်း ခေါ်ဆောင်သွားကာ ခဏတာ အနားယူစေရန် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထောက်ပံ့ပေးထားလိုက်သည်။
သတိလစ်နေသော ပုံရိပ်ကို စမ်းရေပြင်အောက်သို့ နစ်မြုပ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကြွယ်ဝပြီး သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် စုဝေးလာကြကာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏စွမ်းအင်သိုက်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် မရမ်းသီးဖျော်ရည်ကို အနည်းငယ် ငုံ့သောက်လိုက်သည်။ နီရမြန်းသော ပုံဆောင်ခဲပုလင်းတစ်လုံးနှင့် စမ်းရေပိုက်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရေကန်ပတ်လည်တွင် ရေးဆွဲလွှာများကို စတင်ရေးဆွဲလိုက်ပြီး လိုက်ဖက်သော စွမ်းအင်ပေါင်းစည်းရေး စုန်းကွက်ကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။