သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှတ်တမဲ့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် လူငယ်လေးသည် မြောက်ဘက်မြို့ရိုးဆီသို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ ဝေးလံသော မိုးစက်စပ်ကြားတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ မိုးကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" မိုကျွင်းဖန် က သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဤလူသည် မည်သည့်ကိစ္စပင်ဖြစ်ပါစေ အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်သော သဘောထားဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်တတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ အလွန်တရာ ကြီးလေးသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
"သူ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီ။ ငါ မြို့ပြင်ထွက်ရမယ်။" လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထားသွားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ မိုကျွင်းဖန် ပြန်ပြောမည့်အချိန်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ မြေပြင်ကို ခြေဖြင့်ကန်၍ လေထက်သို့ အမြင့်ကြီး ခုန်တက်သွားလေသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်!!" ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း မိုကျွင်းဖန် က လိုက်၍ မမီနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ "ကျစ်၊ တရားမဝင်တာပဲ!"
လေထက်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ခြေလှမ်းကျဲရင်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မီးပွားမိုးစက်များအဖြစ် ပျံ့လွင့်သွားမည့် ရွှေရောင်ပဒုမ္မာကြာပန်းများကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ ခဏချင်းပင် မြောက်ဘက်မြို့ရိုးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သေလူအုပ်ကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ သေနတ်သံများနှင့် အမြောက်ဆန်များ ပစ်ခတ်သံများသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် မြည်ဟည်းလာသည်။ မိုးလိုရွာနေသော ကျည်ဆိုင်းများကို ရှောင်တိမ်းရင်း သူ၏လက်များသည် အမူအရာအချို့ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဆွဲစတိကာ အမှတ်အသားတစ်ခု ထွင်းထုသွားကာ သေလူအုပ်၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ပြီး ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူသည့် ပမာဏအထိ လျော့ကျသွားစေသည်။ သူ၏ပုံရိပ်သည် တစ်ဖန် ပြန်လည် လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ မိုးစက်စပ်ကြားဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ အမှားလုပ်မိပြီ။ အလွန်တရာ ကြီးမားသော အမှားကြီးကို လုပ်မိခဲ့ပြီ။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လုံခြုံရေးဇုန်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကပင် 'သူ့' ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှတ်အသားမှာ ရှေ့တိုးနောက်ငင် ဖြစ်နေသည်ကို သူ ခံစားမိခဲ့သည်။ သို့သော် သေလူအုပ်ကြီး၏ ဒီရေကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုကို မဖြေရှင်းရသေးမီ သူနှင့် သွားရောက်မတွေ့ဆုံသေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းသင့်သည်ဟု သူ တွေးခဲ့မိသည်။ 'သူ့' ကို အနီးအနားတွင် ခံစားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အခြားတစ်ဖက်လူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သင့်သည်!
ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့က သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပို၍ ဝေးရာသို့၊ ပို၍ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားနိုင်ရန် မိမိကိုယ်ကို တွန်းအားပေးလိုက်သည်—
ထူထပ်သော သစ်တောကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခရမ်းရောင်သမ်းသော အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် နေရာအနှံ့ အပြေးအလွှား လှည့်ပတ်နေပြီး စူးရှရွံရှာဖွယ် ရယ်မောသံများကို ချန်ထားခဲ့သည်။
"ဟားဟားဟား... ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလိုက်မလဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲဒီလောက်တောင် နက်နဲပြင်းထန်ပြီး အပြန်အလှန် ချစ်ခင်ကြတာလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကြောင့်ပဲ ငါ့မှာ သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်နိုင်ခဲ့တာ..."
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်စဉ် တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ "သူ့ကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးစမ်း!!"
"ဟီးဟီးဟီး... မင်းက သူ့ကို ပြန်ပေးရင်တောင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ လောင်ကျန့်ရယ် က မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ ကူးစက်ခံထားရပြီးသား။ သူက ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်လာတော့မှာ။ တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်တော်တဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကိုယ့်ရဲ့ချစ်သူလို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်လို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။ ဟားဟား—"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ငါပြောနေတယ်လေ!!"
သူ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေး ရောထွေးလာသည်။ မိမိ၏ အရန်သိုက်ထဲမှ တတ်နိုင်သမျှ စွမ်းအင်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ခရမ်းရောင်အရိပ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား တိုးဝင်သွားစဉ် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ဆယ်ဆအထိ မြင့်တက်လာသည်။
ထိုသတ္တဝါနှစ်ဦးသည် အပြင်းအထန် တိုက်မိကြပြီး သစ်ပင်စည်များစွာကို တိုက်ချိုးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လဲကျသွားပြီး အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်မိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ခံရခက်လှစွာသော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လူကို လွှတ်မပေးပေ။ သူ မလွှတ်နိုင်ပါ။ မလွှတ်ပေးဝံ့ပါ။
"ကျန့်... ကျန့်ယဲ့..." နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူသံကို မျိုသိပ်ရန် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ လူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ သွေးဆုံးရှုံးမှုကြောင့် သေလောက်အောင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော ချောမောသည့် မျက်နှာ၊ နှုတ်ခမ်းဖျားကြားမှ အားပျော့စွာ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံ ပျော့ပျော့လေးများက သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ပခုံးနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အပေါက်ငါးခုမှ သွေးများ မရပ်မနား စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သွေးအရောင်မှာ နီရဲနေခြင်း မရှိပေ။ ယင်းအစား ကျန့်ယဲ့မှာ ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည့်အနေဖြင့် မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသည်။
အရင်က ချင်းမင်ချိန် ဖြစ်ခဲ့သော ပြောင်းလဲသွားသည့် ဇွန်ဘီသည် ဒေါသထွက်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ တာအိုကျင့်ကြံသူက လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ရယ်မောဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား... အလကားပါပဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင် ကူးစက်ခံထားရပြီးသား။ မကြာခင်မှာပဲ သူက ငါ့လိုပဲ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ არსသမျှထဲမှာ အသန်မာဆုံး ဇွန်ဘီပေါ့။ ဟားဟားဟား—"
"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ အဲဒီပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလို့!!" ဟိုကိုင်ယွမ် က တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ကာ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဘောလုံးကြီးတစ်ခုကို စုစည်းလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခွင့် ငါ ဘယ်တော့မှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရရင်တောင် မင်းအကြံ အောင်မြင်သွားအောင် ငါ ဘယ်လိုမှ လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!!"
မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်သည် သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် బాధితు၏ ဦးနှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ဦးနှောက်သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်စေမည်။ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်က အခြေခံ ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက်များကို လွှမ်းမိုးသွားကာ బాధితుကို လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင် တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေမည်ဖြစ်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဦးနှောက်ဆီသို့ မရောက်ရှိအောင် တားဆီးထားနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ထိုလူ ခဏတာမျှ အသွင်မပြောင်းသွားစေရန် သူ သေချာပေါက် အာမခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်မနေနိုင်ပေ။ ဤထူးကဲလှသော လူသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်၊ အခြားသူတစ်ဦး၏ ရိုးရိုး အရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မမြင်ဝံ့ပေ—
"ဟုတ်လို့လား? သနားစရာပဲ... မင်း အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရလာအောင် ငါ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။" ချွန်ထက်သော လက်သည်းများကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ထုတ်လိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်ပမာဏကြီးက ချင်းမင်ချိန်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤမျှလောက် စွမ်းအားကြီးမားသော သေလူတစ်ဦးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။
ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချင်းမင်ချိန်သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ခုန်လွှားဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် တည်ရှိနေခြင်းကပင် ၎င်း၏ အာရုံကြောများကို ဆွပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အားလုံးကို ဤလူက အဘယ်ကြောင့် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရသည်ကို ၎င်း နားမလည်နိုင်ပေ။ ဤလူက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှမြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ရရှိနိုင်ရပါသနည်း။ အကယ်၍သာ ဤလူကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်နိုင်လျှင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ၎င်းသာလျှင် အကြွင်းမဲ့ အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်!
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အားလျော့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ပံ့ပေးရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို နဖူးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အတွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ထိုးသွင်းနေသည်။ သူ ဆန္ဒရှိနေလျှင်တောင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချင်းမင်ချိန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိပေ။ သို့သော် လျိုယིန်းကမူ ၎င်း၏သခင်ကို ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားစေရန် ခွင့်မပြုပေ။ ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော သတ္တုချင်းတိုက်မိသံနှင့်အတူ ငွေရောင်ထားသွားက မည်းနက်နေသော လက်သည်းများကို တားဆီးလိုက်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက် စွမ်းအားနှစ်ခု တိုက်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုက လျိုယိန်းနှင့် ချင်းမင်ချိန်တို့ကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မီတာအနည်းငယ် ကွာဝေးသွားစေရန် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ဝိညာဉ်ပါရှိတဲ့ ထားတစ်လက်နဲ့ ငါ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? မဖြစ်နိုင်တာတွေ တွေးနေတာပဲ!" ချင်းမင်ချိန်က တဟုန်ဟုန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်းထုတ်လွှတ်နေသော မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များမှာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာသည်။
အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ လျိုယိန်းက တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကာကွယ်လိုပြီး ထားဝိညာဉ်က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကာကွယ်လိုသည်။ လျိုယိန်း၏ အမြင်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အစားထိုး၍မရနိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ အရေးပါသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
သေလူကြီး၏ ကြီးမားလှသော မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များနှင့် လျိုယိန်း၏ စွမ်းအားကြီးမားလှသော ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတို့ တိုက်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုက ချင်းမင်ချိန်၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းအချို့ကို ကျိုးပဲ့သွားစေသည်။ တစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားကာ သစ်ပင်များစွာကို ထပ်မံချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်မှာမူ လေထုထဲသို့ မြောက်တက်သွားကာ အနည်းငယ် လည်ပတ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုဝိညာဉ်ငယ်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒိုင်းခနဲ ကျရောက်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့နားတွင် လိမ့်ဝင်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။
"လျိုယိန်း..." ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ဝိညာဉ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်။
"ချီ... (မငိုနဲ့၊ ကိုယ် အကောင်းကြီးပါ)..." ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုယိန်းသည် ၎င်း၏ခေါင်းကို အခက်အခဲနှင့် မော့လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင်များ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
ဒီလိုအဖြစ်မျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်လာပြန်ပြီ။ အရင်တုန်းကလိုမျိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါလည်း သူက သူ့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြန်ဘူး။
"ဟားဟား... အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းမှာ တစ်နေရာရာမှာ ဖွက်ထားတဲ့ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ထား တစ်လက် ရှိသေးလို့လား?!" ချင်းမင်ချိန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ထရပ်လိုက်ရင်း ရူးသွပ်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။ ၎င်း၏ လက်သည်းအချို့ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ၎င်းက ခံစားချက်မရှိတော့သည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပေ။ ထို့ကြောင့် ဤဒဏ်ရာများသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ တစ်ခုထက် ဘာမှမပိုပေ။ "သာသာယာယာနဲ့ တိတ်တဆိတ် သေခြင်းတရားကိုသာ ခံယူလိုက်စမ်း!!"
ချင်းမင်ချိန်က တတိယအကြိမ်မြောက်အဖြစ် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော လက်သည်းများဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှလုံးသားကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်လာသည်။
အကြည့်တို့ကို ထိုသေလူထံတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စိုက်ထူထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရွေ့လျားခြင်း သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုဘဲ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုကို ဆက်လက်ထိုးသွင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒါနဲ့ပဲ အားလုံး အဆုံးသတ်သွားတော့မှာလား။
သူ့အသက်ရှင်ရေးမှာ အမြှောင်းလိုက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် ထိုအချိန်အတိအကျတွင်ပင် ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အထက်ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ မရောက်ရှိသေးမီ ချင်းမင်ချိန်ကို လွင့်စင်သွားအောင် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ထား၏ လက်ကိုင်ရိုးအလယ်ဗဟိုတွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်၏ အလယ်၌ တရားထိုင်နေသည့် ဘုရားပုံစံ ထုလုပ်ထားပြီး ရွှေရောင်ဓားသွားတစ်လက်သည် မြေကြီးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်သွားသည်။
သူ့ရှေ့ရှိ ဂျန်ထားကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုတောင်းအနေအထားဖြင့် ပူးကပ်ထားကာ နှုတ်ဖျားမှ ရွတ်ဆိုသံပျော့ပျော့များ ထွက်ပေါ်နေသော လူငယ်တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ခင်ဗျားက..."
"ကျွန်တော်က လျန်ရှန် ပါ။ အခုလို နောက်ကျမှ ရောက်လာတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။" မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာရင်း သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဘောလုံးတစ်ခုကို စုစည်းကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းပေးလိုက်သည်။
သူတို့ ကျင့်ကြံသည့် ပညာရပ်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြဘဲ တစ်ဦးက တာအိုကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ လိုက်ဖက်ညီကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ စွမ်းအင်များ ဆက်လက်ပေးပို့နေစဉ်မှာပင် သူ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအင်အရန်များ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သတိလစ်နေသော ထိုသူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် အညှို့အစက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး သွေးဆုံးရှုံးထားသူတစ်ဦး၏ သေလောက်အောင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော အရောင်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံတဲ့ ပညာရပ်တွေ မတူတာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအင်လိုမျိုး အလွယ်တကူ ပေါင်းစပ်လို့ မရပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော် ပံ့ပိုးပေးနိုင်သမျှ အကုန်ပါပဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်ကို အရင်ဆုံး တစ်နေရာရာမှာ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်ပါ။ ပိုပြီး လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားမှ ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်စဉ်းစားကြတာပေါ့။" နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စုဝေးလာလျက် လျန်ရှန် က အကြံပြုလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာရန် စွမ်းအင်အမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့ရပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ပိုမိုထိုးသွင်းပေးခဲ့ရပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အနည်းငယ်လေးမှ အမှားအယွင်း လုပ်မိမည်ဆိုပါက ထိုသူနှစ်ဦးစလုံး အခက်အခဲကြီးစွာ ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။
"အင်း။" တာအိုပညာရပ်များမှလွဲ၍ အခြားပညာရပ်များနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှန်းညာမှန်း မသိသော်လည်း ဤလူငယ် သူ့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့သည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်သဘောသဘာဝများ မကိုက်ညီခဲ့ပါက လျန်ရှန် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားနိုင်ပေသည်။ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လေထုထဲတွင် အဆောင်သင်္ကေတတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။
"အလွန်အကျွံ လုပ်မနေနဲ့တော့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!" ချင်းမင်ချိန်သည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လျန်ရှန် တို့ထံသို့ ခုန်လွှားဝင်ရောက်လာရင်း ယခုအခါတွင် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။
"ဖုဟွာ! လျိုယိန်း!" လျန်ရှန် ၏ ပြတ်သားထက်မြက်သော အသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရွှေရောင်ဂျန်ထားသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မြောက်တက်လာပြီး မကြာသေးမီကမှ ဓားပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော လျိုယိန်းနှင့် ပူးပေါင်းသွားသည်။ ငွေရောင်အစင်းကြောင်း တစ်ခုနှင့် ရွှေရောင်အစင်းကြောင်း တစ်ခုတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လှည့်ပတ်ယှက်နွှယ်သွားကြကာ ချင်းမင်ချိန်ဆီသို့ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည့် ကြီးမားသော အလင်းလှံရှည်ကြီး တစ်လက်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ ပြေးထွက်သွားသည်။
"အားး --"
ဖုဟွာက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး လျိုယိန်းက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားစဉ် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကြောင့် အော်ဟစ်ညည်းညူသံကြီးတစ်ခု တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။