အိမ်တွင်းရှိ သွေးစုတ်ဇွန်ဘီ မိသားစုတစ်စုလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အကြည့်တို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ကူးဝင်ရောက်နေသော အန်မင်ရှီဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ကို ခြောက်ခြားစေသည်မှာ သူစိမ်းတို့နှင့် ရင်းနှီးစွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံရသည်ကို တစ်သက်လုံး စက်ဆုပ်ရွံရှာခဲ့သည့် သူ၏ ချစ်လှစွာသော ယွမ် က ထိုလူငယ်လေးကို ဖက်တွယ်နိုင်ရန် အမှန်တကယ်ပင် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ချစ်စနိုး အသည်းယားဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက်ရှိနေခြင်းပင်တည်း။
အလွန်တရာမှ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှပေသည်။
စစ်တပ်အကြီးတန်းအရာရှိကြီး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လူငယ်နှစ်ဦးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲမှ လူငယ်လေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လုံးဝပင် မကြည့်ဘဲ တစ်ဖက်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
"မင်းတို့လူကို သေချာမျက်ခြေမပြတ် ကြည့်ထားစမ်း။ သူက ငါ့လူကွ။" ဤသို့ပြောဆိုရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် အား သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ကာ အန်မင်ရှီနှင့် တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည့် လုံဟုန်ကျန်းကို မျက်စိစူးစူးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ခွီးပဲ၊ လောင်ကျန့်ရယ်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲဟေ့ကောင်။" ကလေးငယ် မြေကြီးပေါ် ပုံကျမသွားစေရန် အန်မင်ရှီ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ပေးရင်း လုံဟုန်ကျန်းက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။
"ဟွန့်။" လောင်ကျန့်ရယ် က နှာတစ်ချက်ခွန်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ ကိုယ် အထဲက ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ပြီး ရုပ်အလောင်းတွေကို ခန်းမဆောင်ထဲ ရွှေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ ကိုယ် ကားကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ သေသေချာချာ သွားရပ်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် အဲဒီထဲသွားပြီး မီးရှို့လိုက်တော့။ အဲဒီကောင်နဲ့တော့ အရမ်းအများကြီး နီးနီးကပ်ကပ် မနေနဲ့ဦး။" စကားဆုံးသည်နှင့် သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်လေသည်။
"မနာလိုဖြစ်တတ်တဲ့ လူကြီးကတော့ တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က အသံတိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။
လုံဟုန်ကျန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သောကြောင့် ဟားဗား (Hummer) ကားကို နေရာလွတ် (Dimension) ထံသို့ ပြန်မသိမ်းဆည်းနိုင်ပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် က ကားသွားရပ်ရာမှ ပြန်လာချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုပ်အလောင်းများကို မီးရှို့ပြီး ဆန်စေ့ခန့်ရှိသော ပုံဆောင်ခဲအချို့ကို ရယူပြီးနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပစ်ချခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော အန်မင်ရှီတစ်ယောက်မှာမူ ယခုအခါတွင်လည်း ချစ်စဖွယ် ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဝဲပျံနေပြန်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ဒေါသကြောင့် တဆတ်ဆတ် ခုန်လာတော့သည်။
တရုတ်သစ်ဆန်းပညာ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၊ ပုံဆောင်ခဲများနှင့် ဇွန်ဘီများအကြောင်းကို ဟိုကိုင်ယွမ် အား ဘာမှမသိသလို ဆက်လက်ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်သော အန်မင်ရှီထံသို့ သူ၏အကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှ လူသတ်ချင်လောက်အောင် အကြည့်များ ပစ်လွှတ်နေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် လုံဟုန်ကျန်းမှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏အကိုဝမ်းကွဲ၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ သူ၏တရုတ်ဘုန်းကြီးလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အန်မင်ရှီကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
အား... မနာလိုဖြစ်တတ်တဲ့ လူဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။
"ကဲ၊ ကောင်းကင်လည်း မှောင်နေပြီ။ တစ်နေ့ကုန် လှည့်လည်သွားလာထားတာဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေရောပေါ့။ ကဲ၊ လိမ္မာပါရီ၊ ဒါကို စားလိုက်စမ်းပါ။" ဂျာကင်အင်္ကျီ၏ အပြင်ဘက်အိတ်ကပ်ထဲမှ ရိက္ခာခြောက် ဘီစကစ်ဘားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အန်မင်ရှီ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရိက္ခာများနှင့် အခြားလိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများမှာ ထိုကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားအနီးတွင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသည့် သူတို့၏ကားထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရ ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြန်သွားရန် မဖြစ်နိုင်သေးသောကြောင့် ရှိတာနှင့်သာ တင်းခံကြရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူနှင့်သူ၏ ဒုတိယအမိန့်ပေးအရာရှိနှစ်ဦးမှာ စစ်တပ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသူများဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရသည့်အခါမျိုးအတွက် ကိုယ်ပေါ်တွင် ရိက္ခာအချို့နှင့် အခြားလိုအပ်သည်များကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားတတ်ကြသည်။
"မင်းရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။" လက်ထဲမှ ဘီစကစ်ထုပ်မှာလည်း ခြောက်သွေ့၍ အရသာမရှိလှသော်လည်း လုံခြုံဇုန်အတွင်း ရောင်းချနေသည့် ကြမ်းတမ်းသော ပဲပိစပ်နှင့် တို့စရာပြားချပ်မုန့်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအရာက ပို၍ပင် အရသာရှိနေသေးသည်။
"ငါ့အတွက် မပူနဲ့။ အမြန်စားစမ်း။ အဘိုးနဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးက မင်းကို ငါ့စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ အပ်ခဲ့တာ။ မင်းကို သေအောင် ဗိုက်ဆာခွင့်ပြုလိုက်ရင် ငါက သူတို့ကို ဘယ်လိုပြန်လျော်ရမလဲ။" လုံဟုန်ကျန်းက လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုန်အစ်ကို..." လုံဟုန်ကျန်း၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အန်မင်ရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မင်းရဲ့ ရိက္ခာပစ္စည်းတွေကို ချန်ထားခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ကားနောက်ခန်းထဲမှာ စားစရာတွေ ရှိတယ်။ ယွမ် လေးနဲ့ ငါရှိနေသမျှတော့ သူဗိုက်စာရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။" အခက်အခဲကြုံနေရသော သူ၏မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်နေသည့် ညီဝမ်းကွဲဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ထံတွင် ရှိနေသေးသည့် စိတ်တိုဒေါသထွက်နေဟန် အကြွင်းအကျန်မှန်သမျှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အားမလိုအားမရ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် စားစရာအပြည့်ပါသော ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ချပေးလိုက်သည်။
အမှန်တော့ ဤအိတ်ကို ပစ္စည်းသယ်ဆောင်လာခြင်းမရှိဘဲ ခရီးသွားနေသည်ဟူသော သံသယမဖြစ်စေရန် ယွမ် က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
စားစရာအိတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အန်မင်ရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။ လုံဟုန်ကျန်းထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားကာ အထုပ်ကိုဖြဲ၍ ဘီစကစ်တစ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒါလေးကို အတူတူစားကြရအောင်။"
အန်မင်ရှီ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ ဤရိုးစင်းဖြူစင်လှသော လူငယ်လေးသည် သူ၏ ယွမ် လေးအပေါ် သူငယ်ချင်းထက်ပိုသော သံယောဇဉ်ရှိသည်ဟု သူထင်မှတ်ခဲ့မိသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တုံးအလွန်းလှပေသည်။
"ယွမ် လေး၊ တစ်ခုခုစားလိုက်ဦးနော်။"