"အား..." သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်ရင်း လီချင်း သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တုတ်သီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် လျှို့ဝှက်စပရင် ပွင့်သွားကာ ၆၀ စင်တီမီတာ ရှည်လျားသော လက်ချင်းထိုးတုတ်မှာ အလျားနှစ်ဆ တိုးသွားလေသည်။ ပထမတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုထက် အလျားနှစ်ဆ ပိုမြန်ပြီး စွမ်းအားနှစ်ဆ ပိုပြင်းထန်သော လေဟုန်ပြင်းတစ်ချက်ဖြင့် လီချင်း သည် ထိုလူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ရက်ရက်စက်စက် ဝင်ဆောင့်ချလိုက်သည်။
"အဟွတ်..." အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူကြီးတစ်ယောက်၏ ပါးစပ်မှ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းသံထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်က အလိုလို ဝမ်းဗိုက်ဆီ ရောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ "မင်း... မင်း..."
"လာခဲ့ဖို့ ငါ သတိပေးပြီးသားလေ၊ မင်းကမှ စကားနားမထောင်တာပဲ" လီချင်း က စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အပြစ်ကင်းစင်လွန်းသည့် အမူအရာက ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။ အကယ်၍သာ ဤလူကို ကတုံးကောင် (ဇွန်ဘီ) တစ်ကောင်လို သဘောထားပြီး တစိုက်မတ်မတ် ဆက်တိုက်ထိုးနှက်နေမည်ဆိုပါက ဤသူမှာ လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက အရိုက်ခံရပြီး သေသွားနှင့်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ 'အေး... ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေ ပိုကျွမ်းကျင်လာသလိုပဲ။ အင်း... ဒီကိုလာတဲ့ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဇွန်ဘီတွေကို အလကား အနှိမ်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးပဲ' ဟု သူတွေးမိသည်။
"ခွေးသား လူမိုက်၊ သေချင်နေတာပဲ! ဟေ့ကောင်တွေ၊ သူ့ကို ဝိုင်းဖမ်းကြစမ်း!" ဝမ်းဗိုက်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသည့် ထိုလူက သူ့နောက်လိုက်နှစ်ယောက်ကို အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လီချင်း နှင့် သူ့တုတ်ကို အထူးပင် ရိုသေကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း လူကြီးဖြစ်သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အားတက်သွားကာ လီချင်း ကို ဘက်နှစ်ဖက်မှ ညှပ်၍ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
"ဟေ့၊ ဟေ့၊ ငါ သတိပေးနေတယ်နော်။ ထပ်မလာနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ ဘာဒဏ်ရာပဲရရ ငါ့တာဝန်မဟုတ်ဘူးနော်" ထိုလူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီချင်း က ရဲတင်းဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်မူ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း တုတ်၏ လက်ကိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်ကာ ပိုရှည်နေသည့် အလျားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချွန်ထက်သော ဓားသွားဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။
လီချင်း ဆုတ်ခွာနေသည်ကို မြင်ရသော်လည်း သတိပေးစကားများ ဆက်ပြောနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးများ ပေါ်လာပြီး လူငယ်၏ စကားကို အလေးမမူဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာကြသည်။
ရှေ့ကလူလိုမျိုး သူတို့က စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာမရှိဘဲ အတင့်ရဲစွာ ဝင်မတိုးကြသမျှ ကာလပတ်လုံး ဤပုံစံနုနုနှင့် လူငယ်လေးသည် သူတို့ကို လုံးဝ လာရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားကြသည်။
ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦး၏ ထိုသို့သော ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည့် အမူအရာကို မြင်ရသဖြင့် သွားကိုကြိတ်ကာ လီချင်း က လက်ထဲမှ တုတ်ကို ဝေ့ယမ်းရင်း ခြိမ်းခြောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် စက်ရုံအတွင်းသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းထွက်လာသည့် ရာဇသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ၊ သူ့ကြောင့်ပါ... သူက အရင်စပြီး ကျုပ်တို့ကို ရန်စတာပါ" လီချင်း ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့ရသော လူက နာကျင်စွာဖြင့် တွားသွားကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အပြစ်မရှိသူဘက်သို့ အပြစ်ပုံချလေသည်။
ထိုလူနှင့် သူ့နောက်လိုက်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လီချင်း သည် ယခုမှ အသစ်တွေ့ဖူးသည့် ဤစစ်သေနာပတိချုပ် လုံကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်၏ ပုံစံက ကြောက်စရာကောင်း သို့မဟုတ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လောင်မိသားစု မှ အခြားသော အမျိုးသားများကဲ့သို့ပင် သူသည် နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများ၊ စူးရှထက်မြက်သော နှာတံနှင့် ဖူးကြွနေသော ပန်းရောင်သမ်းသည့် နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့် အလွန် ရုပ်ချောမောသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံနှင့် သူ၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရည်မှာ သိသိသာသာ လိုက်ဖက်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါက လူကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေသည်။
"ထွက်သွားစမ်း" စစ်သေနာပတိချုပ် လုံက အေးစက်စက်ဖြင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
"ဒီအဘိုးကြီးက ဒီစက်ရုံထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ထပ်မြင်ရမယ်ဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီး ကိုယ်တိုင် ပစ်သတ်မယ်။ ထွက်သွားစမ်း။ ဒီအဘိုးကြီးကို စကားထပ်ခါထပ်ခါ မပြောခိုင်းနဲ့"
ဤစစ်သေနာပတိချုပ် လုံမှာ စစ်မှန်စွာ ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားကြသဖြင့် ထိုလူသုံးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီချင်း က နှုတ်ခမ်းကို အသာကိုက်ကာ တုတ်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်..."
"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့" မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒေါသမှာ စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ လီချင်း ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူငယ်လေးအား လက်ယပ်ခေါ်ကာ သူ့ရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်သွားလေသည်။
တစ်စက္ကန့်ခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လီချင်း သည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ သူ့ခြေထောက်များကို အတင်းအကျပ် ရွှေ့ကာ အပြေးအလွှား လိုက်သွားရသည်။
တစ်ဦးက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ တစ်ဦးက နောက်မှလိုက်ပါလျက် နှစ်ဦးသား ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် လုံသည် ပျော့ပျောင်းသော သားရေခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဗီရိုတစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုစာအုပ်ကို လီချင်း ရှေ့ရှိ စားပွဲခုံပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
"တစ်လတိတိ ဒီစက်ရုံထဲကနေ ခြေတစ်လှမ်းမှ ထွက်ခွာခွင့်မရှိဘူး။ ဒီစာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်ပြီးသွားရင် အထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လည်ပတ်ရေး စုံစမ်းကိရိယာ (operational probe) တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရမယ်။ အဲဒီတာဝန် ပြီးမြောက်သွားမှသာ မင်း ဒီမှာ အလုပ်စလုပ်ရမယ်။ အကယ်၍ မင်း မပြီးမြောက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ထွက်သွားလို့ရပြီ"
မူလတန်းကျောင်းသုံး ဖတ်စာအုပ်တစ်အုပ်လောက် ထူထဲလှသည့် စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း လီချင်း ၏ မျက်နှာငယ်သွားသည်။
တစ်လအတွင်း အလွတ်ကျက်ရမည်ဖြစ်ပြီး စုံစမ်းကိရိယာတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရမည်တဲ့။ ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
"ဟိုလေ..."
"ငါပြောတာ မင်း မကြားလိုက်ဘူးလား" လီချင်း ၏ စကားကို အရေးမစိုက်ဘဲ စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို စတင်လုပ်ကိုင်ရင်း စစ်သေနာပတိချုပ် လုံက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကြား... ကြားပါတယ်။"
"ကြားတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေသေးတာလဲ။ ဒီစက်ရုံထဲမှာရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းနဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာမှန်သမျှကို မင်းကြိုက်သလို သုံးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထား၊ ဘာကိုမှ အလဟဿ အဖြစ်မခံရဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အမိန့်အတိုင်းပါ..."
~~~
ထိုနေ့မှစ၍ လီချင်း သည် ဤစက်ရုံအတွင်း၌ပင် နေ့ရောညပါ စားသောက်၊ အိပ်စက်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့မှာ သူ့ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ ဇူဟန်ယန် (Zuo Hanyang) ပင်လျှင် သူ၏ လက်ထောက် ယုနွမ်တုန်း (You Nuandong) ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး အလည်အပတ် ရောက်လာခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ချင်းကျွင်း ကမူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ပစ္စည်းအစိတ်အပိုင်းပုံကြီးရှေ့တွင် စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ ပေးထားသည့် စာအုပ်ကို ဘေးတွင် ဖွင့်လှစ်ထားလိုက်သည်။ လီချင်း သည် အဆီပြန်နေသော လက်များဖြင့် ညှပ်ညှပ်တံတစ်စုံကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဝါယာကြိုးတစ်စုံကို အတူတကွ ညှပ်၍ လိမ်ချည်လိုက်သည်။
ခွေးကောင် ချင်းကျွင်း... တစ်လပြည့်ပါစေဦး၊ သူ သေချာပေါက် လူဝိုင်းရိုက်ခံရစေရမယ်။
"လီချင်း!" စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ၏ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးက ဟိန်းထွက်လာသည်။
"ဗျာ... လာပါပြီ!"