လောင်ဟောက်ထျန်း သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မည်မျှအထိ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိထား၏။ ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးသည် အမှန်တကယ်တွင် သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်သည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။
"တာအိုဆရာကြီး ပြန်ရောက်လာတာ မကြာသေးပေမဲ့ ဒီလောက်အရေးတကြီး ခေါ်ထုတ်လာရတာကတော့ အဲဒီလူမိုက်လေးရဲ့ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဘိုးလောင်ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတ္တကြောင့်ပါပဲကွယ်"
"ရပါတယ်။ လုံးဝ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို မမြင်ချင်ပါဘူး..." ဟိုကိုင်ယွမ် က စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုစကားကို ဆက်မပြောလိုတော့ပေ။ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတာအိုဆရာကြီးနဲ့တော့ ကျွန်တော် တွေ့ဆုံချင်ပါတယ်"
သူသည် A မြို့၏ လုံခြုံရေးဇုန်ရှိ တာအိုကျောင်းကို တွေ့ဖူးသော်လည်း ဤနေရာရှိ ကျောင်းမှာ ပိုမိုကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အဆောက်အအုံ အပြင်အဆင်တိုင်းကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားကာ ၎င်း၏ ရှေ့တံခါးများပင်လျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးများဖြင့် အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ပညာရှင်တစ်ဦးပေတည်း။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော အံ့သြမှုအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့အကြည့်များကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုမိသည်။
"ဟယ်ဟယ်... မိတ်ဆွေဟောင်းရေ၊ သင့်ဘေးနားက လူငယ်လေးက သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူးနော်"
ရုတ်တရက် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်ဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးရှည်ရှည်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တွန့်စွယ်များထင်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာယုယသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လူနှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။
"ဟာဟား... မိတ်ဆွေဟောင်း။ မင်းရဲ့အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းက အရင်အတိုင်းပဲ ထက်မြက်နေတုန်းပဲကိုး" လောင်ဟောက်ထျန်း ထံမှ ဟိန်းထွက်လာသော ရယ်သံကြီးနှင့်အတူ တာအိုဆရာကြီး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့တုံးအတဲ့မြေးလေးက သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာအဖော်ကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီ။ လာပါ၊ လာပါ၊ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါဦး၊ လာတော့မယ့် ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ငါ့ရဲ့တန်ဖိုးရှိလှတဲ့မြေးလေး ကျော်လွှားနိုင်အောင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ"
သူ့ရဲ့ ရှည်လျားဖြူစင်တဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ထျန်းကျီဇီ က လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ထားလိုက်သည်။
"အွန်း၊ အွန်း။"
"မင်းက ဘာတွေကို 'အွန်း' နေတာလဲ။ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါကွာ!" အဘိုးအိုက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လောင်ဟောက်ထျန်း မှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်လာသည်။
"ဒီကလေးရဲ့ အသားနဲ့ အရိုးတွေထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့သွယ်လျလှပတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို ကြည့်လိုက်ရင်..."
"မိတ်ဆွေဟောင်းရေ၊ ငါမေးနေတာ ဒါကိုမဟုတ်ဘူးကွ။ ငါ့မြေးအကြောင်းကို မေးနေတာ။ သူ့ရဲ့ငယ်သေမယ့်ဘေးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ့်သူကို တွေ့ပြီလို့ မင်းပြောခဲ့တာလေ။ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ရမလဲ ပြောစမ်းပါ" လောင်ဟောက်ထျန်း က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏မိတ်ဆွေဟောင်း၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ အသာအယာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ဒီတာအိုမိတ်ဆွေဟောင်းက လူတွေကို စိတ်တိုအောင် လုပ်တတ်လွန်းလှသည်။ စိတ်ရှည်မှု အနည်းငယ်နည်းသူတိုင်း ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားရန် သေချာနေပေသည်။
လောင်အဘိုးအိုက ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော ဆရာကြီးအပေါ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ရယ်မောချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရသည်။
ဤအဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော မိတ်ဆွေစုံတွဲလေး ဖြစ်ပေသည်။
"ဩော်၊ အဲဒါက မင်းရဲ့မေးခွန်းပေါ့လေ။ စိတ်လျှော့ပါ၊ စိတ်လျှော့ပါ။ အထဲကို အရင်ဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြရအောင်၊ ပြီးရင် ဒီတာအိုအဘိုးအိုက အကုန်လုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါမယ်" လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ထားသည့် လက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင်း တာအိုဆရာကြီးက သူ၏တန်ဖိုးရှိသော မုတ်ဆိတ်မွှေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဆရာကြီး၏နောက်သို့ လိုက်၍ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီးနောက် ဆရာကြီးက ဝါးခွက်ထဲသို့ ဝါးလက်ဖက်ရည်များကို ထည့်၍ တည်ခင်းဧည့်ခံလေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ဝါးအိမ်တွင် ပရိဘောဂများနှင့် အသုံးအဆောင်အားလုံးကို ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် သူသည် ဝါးပစ္စည်းများနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးက ဝါးခွက်များဖြင့် လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ဆရာကြီးအပေါ် ပို၍ပင် ရင်းနှီးနှစ်လိုဖွယ် ခံစားလာရသည်။
ဝါးလက်ဖက်ရည်ဆိုသည်မှာ များသောအားဖြင့် နံနက်စောစော ဝါးပင်များ အခိုင်မာဆုံးဖြစ်ပြီး မိုးစက်မိုးပေါက်များ ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် ခူးဆွတ်ကာ ခြောက်သွေ့အောင် ပြုလုပ်ထားသော ဝါးအပိုင်းအစများ ဖြစ်ကြသည်။
ဤပေါ့ပါးပြီး ရှင်းလင်းသော မွှေးရနံ့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အရသာခံစံနှုန်းနှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီနေပြီး ပထမဆုံးသောက်လိုက်သည်နှင့် သူ သဘောကျသွားရသည်။ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ဝါးတောကြီးကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လက်ဖက်ရည်အဖြစ် ခူးဆွတ်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။
"အဲဒီနေ့က ငယ်လေးကျန့်ရဲရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါတွက်ချက်ကြည့်တဲ့အခါမှာ ဟောကိန်းက အဆုံးမသတ်နိုင်သေးဘဲ တပိုင်းတစ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာအဖော်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံမှသာ ဆက်လက်တွက်ချက်နိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အခုတော့ ဒီညီငယ်လေးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီဆိုတော့ သူဟာ ငယ်လေးကျန့်ရဲရဲ့ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့အဖော်ဖြစ်ကြောင်း ဒီအဘိုးအို အသေအချာ သိလိုက်ရပါပြီ။ ဒါပေမဲ့..."
"ဒီ 'ဒါပေမဲ့' ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ပဲ ထပ်လာပြန်ပြီလား?!" သူ၏မိတ်ဆွေဟောင်း၏ ပါးစပ်မှ ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ့ရင်ထဲတွင် ယားယံလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တာအိုပညာရှင်က ဒီစကားကို နောက်ဆုံးပြောခဲ့စဥ်တုန်းက သူ့မြေးလေး အသက်သုံးဆယ်ထက် ကျော်လွန်ပြီး မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို ဆက်ပြောခဲ့လို့ပင်တည်း။
"ဒီညီငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကနေ... ဒီတာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်ကိုတော့ တွက်ချက်လို့ မရနိုင်ပါဘူး" တာအိုဆရာကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံလိုက်သည်။
"မင်းပြောချင်တာက ဘာလဲ? ကျန့်ရဲက အခုထိ..." မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားရင်း လောင်ဟောက်ထျန်း မှာ သူထိုင်ရာမှ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံသာ သိနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပါ။ ဒီညီငယ်လေးနဲ့ တွေ့ဆုံပြီးတဲ့နောက်မှာ ငယ်လေးကျန့်ရဲရဲ့ ကံကြမ္မာက သူ့နဲ့ အကြွင်းမဲ့ ဆက်စပ်သွားပါပြီ။ နှစ်ယောက်သား ခွဲခြားလို့မရအောင် ရောယှက်နေပါတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့အနာဂတ်က မသေချာမရေရာတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မယ်။ ဒီလောက်ပါပဲကွယ်၊ ဒီအဘိုးအို ပြောပြနိုင်တာက ဒါပါပဲ။ ရှေ့ဆက်လာမယ့်အရာတွေကို ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဒီအဘိုးအိုရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့တောင် တွက်ချက်လို့ မရနိုင်ပါဘူး"
"ဆရာကြီးပြောချင်တာက မူလကံကြမ္မာတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောလား" လောင်ဟောက်ထျန်း စားပွဲကို မှောက်ခုံလန့်မပစ်မီမှာပင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဟိုကိုင်ယွမ် က နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ခမ်းဖျားကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
"အွန်း၊ အွန်း။" အဘိုးအိုက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး နက်နဲသိမ်မွေ့သော ပဟေဠိဆန်ဆန် စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်လေသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ လူသားတွေအကြားက ကံကြမ္မာဟောကိန်းပါပေ။ သာမန်လူတစ်ယောက် ကံကြမ္မာထဲကနေ လှမ်းမြင်ရတဲ့ အရိပ်အယောင်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံသာ သိနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပါပဲကွယ်"