ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော သံချပ်ကာကားမှာ နှေးကွေးသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဟမ္မာကားကမူ ယခင်လိုက်ပါလာသော ကားနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်မိသည်အထိ အနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။
"အခြေအနေက မသေချာသေးဘူး၊ သတိအရှိဆုံးထားကြ" လူတိုင်း၏ နားကြပ်ထဲမှ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေရန် အထူးတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်က တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ကွပ်ကဲမှုကို ချက်ချင်းပင် သူ့ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ "လီယုနဲ့ မင်ကွန်၊ ကားပေါ်ကဆင်းကြ။ ဆုချင်းနဲ့ ဟိုယုံ၊ သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးထား။ ကျန်တဲ့လူတွေ အသင့်စောင့်နေကြ"
"လက်ခံရရှိပါပြီ။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အမိန့်အတိုင်းပါ၊ တပ်မှူးကြီး။"
လူယိနှင့် မင်ကွန်တို့မှာ သံချပ်ကာကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလာကြသူများဖြစ်ပြီး သွေးစွန်းနေသော လန်းရိုဗာကားများကို သေနတ်များ အသင့်ပြင်ကာ ချိန်ရွယ်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။
ဟမ္မာကားပေါ်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်လက်ထဲတွင် အဝါရောင် စက္ကူယ័ន្តတရာ သုံးရွက်ကို ကိုင်ထားကာ ရှေ့မှမြင်ကွင်းဆီသို့ အာရုံစိုက်လျက် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။
စစ်သားနှစ်ဦး လန်းရိုဗာကား၏ ဟစိဟစိ ပွင့်နေသော တံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အရိပ်တစ်ခုသည် အတွင်းဘက်မှ ရုန်းထွက်လာကာ ခုန်အုပ်လာသည်။ လူယိနှင့် မင်ကွန်တို့မှာ လက်တစ်ဖျစ်အတွင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မီးစက်သေနတ်များကို မြှောက်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ အသားစများနှင့် အမည်းရောင် သွေးစက်များမှာ ပေကျံနေပြီးသား ယာဉ်ပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ စွန်းထင်းသွားသည်။ ခေါင်းကွဲထွက်ကာ ကျည်ဆန်ပေါက်အမျိုးမျိုးမှ ဦးနှောက်အရည်များ စီးကျနေသော ဆွေးမြေ့နေသည့် ခွေးသေကောင်ကြီးမှာ လဲကျသွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လမ်းမ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ မြင့်မားသော အဆောက်အအုံနှစ်ခုကြားမှ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထဲမှ အရိပ်နှစ်ခု ထပ်မံခုန်ထွက်လာပြီး လူယိနှင့် မင်ကွန်တို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ အကာအကွယ်ပေးရန် တာဝန်ယူထားသော ဆုချင်းနှင့် ဟိုယုံတို့က သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အဆိုပါ သေတွင်းမှထမြောက်လာသော ခွေးများကို ပစ်ချနိုင်ခဲ့သည်။ လူယိနှင့် မင်ကွန်တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လန်းရိုဗာကားနှစ်စီးပေါ်သို့ တက်ကာ နောက်သို့ဆုတ်၍ လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။
"ဇွန်ဘီတွေ လာနေပြီ။ အုပ်လိုက်ကြီးပဲ" လီချင်း ၏ အသံမှာ ၎င်းတို့၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
လမ်းနှစ်ဖက်ရှိ လမ်းကြားများထဲမှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးသည် လက်များကို ဝမ်းခါယမ်းကာ လည်ချောင်းထဲမှ တညည်းညည်း မြည်သံများဖြင့် ဟမ္မာကားနှင့် သံချပ်ကာကားဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာကြသည်။
"လူယိနဲ့ မင်ကွန်၊ အမြန်လုပ်ကြစမ်း! ကျန်တဲ့လူတွေ အားလုံး အဲဒီဇွန်ဘီအုပ်ထဲကို ဝိုင်းပစ်ကြ!" ချဉ်းကပ်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို စက်သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကတ္တရာလမ်းပေါ်သို့ ကျည်ခွံများ တခွင်ခွင် ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီများမှာ စာအုပ်တန်းကြီး လဲကျသွားသကဲ့သို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားကြသည်။
သံချပ်ကာကားပေါ်ရှိ အခြားအဖွဲ့ဝင်များကလည်း တစ်ဖက်မှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးဆီသို့ ကျည်ဆန်မိုး ရွာသွန်းပေးကြသည်။ ဤကျည်ဆန်မိုးကြားတွင် လူယိနှင့် မင်ကွန်တို့သည် ၎င်းတို့၏ယာဉ်များဆီသို့ ဘေးကင်းစွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
မင်ကွန်က ဦးစွာဝင်ရောက်ပြီး လူယိက သူ၏နောက်မှ ကပ်ပါလာသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သာမန်ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကြားမှ လူသဏ္ဌာန်ဆိုးတစ်ခုသည် လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လာပြီး လူယိဆီသို့ ခုန်အုပ်လာသည်။
လေထဲတွင် ပျံဝဲနေစဉ် ဤသတ္တဝါ၏ ထင်ရှားသော လက္ခဏာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အနီရောင် ကွဲအက်နေသော အသားအရေ၊ နို့နှစ်ရောင်မျက်လုံးများ၊ ငါးမန်းကဲ့သို့ ထက်ရှသော သွားတန်းများပါရှိသည့် ပါးစပ်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော နီရောင် လက်သည်းရှည်ကြီးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆုချင်း၏ ပစ်ခတ်လိုက်သော ကျည်ဆန်ပေါက်ကွဲသံအချို့ကို ၎င်းက ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သည်းများက လူယိ၏ခေါင်းကို ပြတ်ထွက်သွားအောင် ဖဲ့ထုတ်တော့မည့် အနေအထားတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အဆိုပါ အမျိုးသမီးဇွန်ဘီဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်စွာဖြင့် ၎င်းသည် လက်သည်းများကို ရုပ်သိမ်းကာ ဘေးသို့ တစ်လှမ်းရှောင်လိုက်ပြီး ယ័ន្តတရာကို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် အဝါရောင်စက္ကူက ၎င်း၏ဆန္ဒအတိုင်း မဖြစ်လာဘဲ ၎င်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားကာ ၎င်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြုလုပ်စဉ် နားကွဲမတတ် စူးရှသော အော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် က ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။ သူသည် စက်သေနတ်ကို သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်ဖြင့် မည်သည့်အချိန်က လဲလှယ်လိုက်သည် မသိပေ။ သို့သော် တစ်ချက်တည်းသော ပစ်ခတ်မှုဖြင့် အမျိုးသမီးဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းကို ကျည်ဆန်ဖောက်ထွင်းသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
ကြိုးပြတ်သွားသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။
အထက်တန်းစား ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို မည်သည့်ဒဏ်ရာမှ မရရှိဘဲ အောင်မြင်စွာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့၍ အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြစဉ်မှာပင် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သော ရုပ်အလောင်းသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာပြီး အနီးဆုံးဇွန်ဘီပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ကာ ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို အားပါးတရ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။
၎င်းတို့၏ အံ့သြထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် အမျိုးသမီးဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းခွံ အလယ်ဗဟိုရှိ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကျည်ဆန်ရာသည် ဒဏ်ရာအနာတရ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းကို စားသုံးပြီးနောက် ၎င်းသည် ဟမ္မာကားနှင့် သံချပ်ကာကားရှိရာဘက်သို့ နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြန်လှည့်လာသည်။
"ပြောင်းလဲ တိုးတက်လာတဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပဲ!!"