"ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းကဆိုရင် သူမဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ အစောပိုင်းကာလတွေမှာပဲ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်က S မြို့ကြီးတစ်ခုလုံး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေပြီး လူဆိုးတွေကလည်း လမ်းမတွေပေါ်မှာ တခြားသူတွေကို လုယက်သတ်ဖြတ်နေကြတယ်။ ဇွန်ဘီတွေကလည်း မြို့တစ်ခွင်လုံးမှာ ရမ်းကားနေကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ တခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘေးကင်းရာနယ်မြေဆီကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာပဲ ဟိုမိသားစု ရဲ့ မိခင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေ့ဆုံခဲ့ရတာပါ။"
လက်ရှိအခြေအနေကို မသိရတော့သည့် ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်းကို ပြောပြနေချိန်တွင်ပင် သူ့စိတ်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် တွေက နေရာအနှံ့ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတော်တော်များများမှာ ရောဂါကူးစက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဘေးကင်းရာနယ်မြေရဲ့ ခေါင်းဆောင်က လူတိုင်းကို တောင်ပေါ်ကို ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တောင်တက်လမ်းတစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သေသူတွေရဲ့အုပ်စုနဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေက ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်လာကြတယ်။ အဲဒီမိသားစုဝင်အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို တောင်စောင်းကနေ ကန်ချလိုက်တာကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးထဲကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ အစားခံရပြီး သေဆုံးခဲ့ရတာပါ။ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တရားစီရင်မည့်နေ့ (Judgement Day) မတိုင်ခင် တစ်နှစ်အလိုက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်ကို ပြန်ရောက်နေခဲ့တယ်။ အတိုင်းအတာမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို စုဆောင်းဖို့ ချက်ချင်းပဲ အစီအစဉ်တွေ စဆွဲခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့ လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့ကို တွေ့ခဲ့တာပဲ။"
"ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုတောင် ထိခိုက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို လုပ်ချင်တဲ့သူရှိရင်တော့ ကျွန်တော့်အလောင်းကို နင်းပြီးမှပဲ လုပ်သွားရလိမ့်မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ဇာတ်လမ်းကို တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောပြနေသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ရှိစိတ်ခံစားချက်မှာမူ လုံးဝတည်ငြိမ်ခြင်းမရှိပေ။
'ဟူး၊ အဲဒီမိသားစုဝင်အမျိုးသမီးကတော့ သတ္တိကောင်းလွန်းနေပြီ။ သူ့ဇနီးဖြစ်သူကို ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ထဲ ကန်ချပြီး ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ သေခြင်းမျိုးကို ကြုံတွေ့စေခဲ့ရသတဲ့လား။ သူသာ အဲဒီအမျိုးသမီးကို လက်ထဲမိသွားရင်တော့ အလွန်အမင်း ဝေဒနာခံစားရအောင် သူ လုပ်ပြလိုက်ဦးမယ်။'
"ကျွန်တော် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကတည်းက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်။ တရားစီရင်မည့်နေ့က စောလွန်းနေခဲ့ပြီး ခင်ဗျားတို့ လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတယ်။ သေသင့်တဲ့ ဟိုမိသားစု လည်း အသက်ရှင်နေတယ်... ပြီးတော့ အခုဆို လူသားတွေက ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရနေကြပြီ။ ဒါကြောင့်မို့ အဲဒီမိသားစုဝင်အမျိုးသမီး သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"
လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ချော့မော့လိုက်သည်။
'အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ခေါင်းအေးတဲ့ အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့အတွက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ... ဟေးဟေး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို ခံရတာမျိုးက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။'
"ယွမ် လေး ဆိုလိုတာက... အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း မသိတော့ဘူးပေါ့?"
သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသည့် လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က လက်ဖဝါးဖြူဖြူလေးကို ပြန်လှန်ကာ နမ်းလိုက်သည်။
"အင်း... မသိရင်လည်း နေပါစေတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ် လေးကတော့ အန္တရာယ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားခွင့်ပေးရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"
"အရူးလေး။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဝူးဝူး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး!"
ရုတ်တရက်ဆိုသလို နောက်ခန်းထဲကနေ လီချင်း ၏ ဝမ်းနည်းပက်လက်အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုံနောက်မှီပေါ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး ပစ်တင်လိုက်သည်။ မျက်ရည်စက်လက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ ပွင့်လျက်ရှိပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်ကော့များပေါ်တွင် မျက်ရည်စက်များ တွဲခိုနေသည်။
သူ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
"မင်း... မင်း ဘာလို့ နိုးနေတာလဲ? ငါ လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ ပြောနေတာကို အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ပဲ ပြောနေတာကို။"
ဒီကောင်လေးက နားနားမှာ ဂုံညင်းသံတောင် တီးရင် မနိုးလောက်တဲ့အထိ အိပ်ပျော်တတ်သူမျိုးပါ။ ဘာလို့များ လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှ နိုးလာရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် လီချင်း ကလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းမှာပဲ အိပ်စက်မှုပေါ့ပါးတဲ့ အကျင့်ဖြစ်သွားတာများလား။
ဟိုကိုင်ယွမ် တွေးလေ ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေဖြစ်သည်။ လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် လောက် ဉာဏ်ကောင်းသူ မဟုတ်ပေမဲ့ သူက အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သတိကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လီချင်း ၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ယုတ္တိရှိသော တွေးခေါ်မှုများကို အစအနမကျန်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရေဆာတာနဲ့ ရေသောက်ဖို့ နိုးလာတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်... အဲဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ! တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်။ သူသာ ကျွန်တော့်လမ်းကြောင်းထဲ ဝင်လာရင် ကျွန်တော် သူ့ကို ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ ပစ်ချပြီး သူ့ကိုယ်သူ ခံစားခဲ့ရတဲ့အရသာကို ခံစားစေရမယ်!"
လီချင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအတွက် ဒေါသတွေ ထွက်နေသည်။ အဲဒီမိသားစုဝင်အမျိုးသမီးက ဒီလောက်ထိ စိတ်သဘောထား ပုပ်သိုးနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး! သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မဒမ် လီချင်း ရဲ့ အရင်းအချာသား မဟုတ်တဲ့အတွက် သူမက သူ့ကို သဘောမကျသလို အမှားလုပ်မိတိုင်းလည်း ဆူပူလေ့ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီလောက်ထိ စိတ်ဓာတ်မကောင်းဘဲ ရက်ရက်စက်စက် သေကြောင်းကြံမည့်သူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် လီချင်း သည် ယနေ့ညက သူ ကျိန်ဆိုခဲ့သော စကားလုံးများမှာ မကြာမီ အနာဂတ်တွင် တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို မသိသေးပေ။ သို့သော်လည်း အဲဒါကတော့ နောက်တစ်ချိန်မှ ပြောရမည့် ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။
ယခုမူကား၊ သူတို့လေးယောက်လုံးမှာ အိပ်ငိုက်ခြင်း အစအနမရှိဘဲ လုံးဝနိုးကြားနေကြသည်။ လီချင်း ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ သူတို့သည် မနက်စာကို စောစီးစွာ စားသောက်လိုက်ကြသည်။ မိုးသောက်အလင်းရောင် ဖြာကျလာသည့်အခါတွင်တော့ Hummer ကားကြီးမှာ အင်ဂျင်သံ ဟိန်းထွက်လာပြီး ရှေ့ဆက်ခရီးနှင်တော့သည်။