ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားပြီးနောက် သံမဏိချိတ်တစ်ခုသည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောက်အအုံ၏ နံရံဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နံရံအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်ကာ ခိုင်မြဲစွာ တွယ်ကပ်သွားသည်။ သံကြိုးသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပြတ်တောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် က ဆွဲဆိတ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော အစွန်းတစ်ဖက်ကို အနီးဆုံးစင်တစ်ခုတွင် ပတ်၍ အသေချည်နှောင်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုစင်သည် ကြမ်းပြင်နှင့် ဝက်အူများဖြင့် အသေတပ်ဆင်ထားသဖြင့် လျှောထွက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
"ဒီကျောပိုးအိတ်က စစ်သုံးပစ္စည်းပဲ။ ခါးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားပါ။ ပခုံးကြိုးအပေါ်ဘက်မှာ သံမဏိကွင်းနှစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီနှစ်ခုကို တွဲပြီးတော့ ဒီသံကြိုးမှာ ချိတ်လိုက်။ ငါတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောက်အအုံကို ကူးသွားပြီး အဲဒီကနေ ထွက်သွားကြမယ်!" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကိုယ်ပိုင် သတ္တုကွင်းကို သံကြိုးပေါ်သို့ ချိတ်ဆွဲရင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
စစ်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သရုပ်ပြရန် မလိုဘဲ ကျန်နှစ်ယောက်မှာလည်း ကျောပိုးအိတ်များကို အမြန်ပင် တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်ကြသည်။ တံခါးကို အကြမ်းဖက် ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် တံခါးဘောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် တံခါးတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တဂျုံးဂျုံးမြည်ကာ ပြိုကျသွားသည်။ အတားအဆီးမရှိတော့သည့်အတွက် အပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် စုပြုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အစီအရင်များက သူတို့ကို မဝင်လာနိုင်အောင် တားဆီးထားသဖြင့်သာ မဟုတ်ပါက ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အုပ်စုကြီးမှာ သူတို့ထံ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ဟစ်—
အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးဘဲ ဟိန်းဟောက်သံများကြားမှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူသုံးယောက်၏ ဦးခေါင်းကို အလွန်အမင်း နာကျင်သွားစေသည်။ သူတို့၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားကာ ဒူးများပင် ပျော့ခွေသွားကြသည်။
ထိုစူးရှသော အသံရပ်တန့်သွားပြီး နာကျင်မှုများလည်း ပြေပျောက်သွားသည်။ ဇွန်ဘီအုပ်စုကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့ကြားထဲမှ သေးငယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ရွေးထုတ်လိုက်နိုင်သည်။ အာရုံခံအစမ်းများ၊ အင်းဆက်မျက်လုံးများ၊ နှုတ်ခမ်းမပါဘဲ ဓားသွားကဲ့သို့ သွားများရှိသော လူ့မျက်နှာနှင့် အနီရောင် ပိုးလောင်းကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာ။ ကျောဘက်မှ ထွက်နေသော အပ်ချွန်ကဲ့သို့ အမြီး။ လက်ချောင်းငါးချောင်းစီပါသော သေးငယ်ပြီး တိုတောင်းသည့် လက်လေးဖက်၏ အဆုံးတွင် လက်မဝက်ခန့်ရှိသော ခရမ်းရောင်သန်းသည့် အသည်းကုတ်များ ရှိနေသည်။
သူကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုသတ္တဝါငယ်က လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး အစီအရင်ကို ကုတ်ဖဲ့ရန် ပြင်လိုက်သည်။ စာရွက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ အသံနှင့်အတူ အစီအရင် အကာအကွယ်ပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဇွန်ဘီများစွာကို တားဆီးထားနိုင်သည့် အစီအရင်တစ်ခုမှာ ထိုအသည်းကုတ်များ၏ အသာအယာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးသွားရသည်မှာ! ဒါ တကယ်ပဲ ဘာသတ္တဝါမျိုးလဲ!
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ မင်း အရင်ကူးသွား! ငါတို့ သံကြိုးပေါ်မှာရှိနေတုန်း မင်းက အကာအကွယ်ပေးရမယ်။ မြန်မြန်လုပ်!!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောရင်း အစီအရင်များကို ပြန်လည်အားဖြည့်ရန် ပယောဂစာရွက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုသတ္တဝါငယ်၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းပြီး အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အကောင်းဆုံး ပယောဂစာရွက်များကို သုံးမှဖြစ်မည်!
သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပယောဂစာရွက်များဖြင့် အစီအရင်ကို ထိန်းထားလိုက်ချိန်တွင် ထိုသတ္တဝါငယ်မှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ သေးငယ်သော လက်များဖြင့် အစီအရင်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်ခတ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောက်အအုံသို့ ကူးသွားနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ လသာဆောင်ပေါ်မှနေ၍ ကျန်သူများကို အမြန်လာရန် လက်ယပ်ခေါ်နေသည်။
"ယွမ် လေး၊ အတူတူသွားကြမယ်။ အဲဒီအကောင်ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့မရဘူး!" ကျိုးရှင်းဖုန်း က သူ့ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ လက်အိတ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီ။ ငါလုပ်သလိုပဲ လုပ်ကြ!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ကာ ကျိုးရှင်းဖုန်း ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အပေါက်ဝမှ ခုန်ချလိုက်သည်။ အစီအရင် ပျက်စီးတော့မည်ကို သူခံစားမိသည်။ သူတို့ ဆက်ပြီး နှောင့်နှေးနေပါက အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် ထိုသတ္တဝါငယ်မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထား၍ လုံးဝမဖြစ်ပေ!
သူတို့နှစ်ယောက် သံကြိုးအတိုင်း လျှောဆင်းသွားစဉ် ကျိုးရှင်းဖုန်း က လက်ပစ်ဗုံး၏ အပ်ကိုဆွဲထုတ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်သို့ ထိမိလိုက်ချိန်တွင် လက်ပစ်ဗုံး ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သိုလှောင်ခန်း ပြိုကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း လောင်ကျန့်ရယ် က လူငယ်နှစ်ယောက်ကို ဆွဲယူကာ သံကြိုးမှ ဖြုတ်လိုက်ပြီး လသာဆောင်နံရံနောက်သို့ ကွယ်ရန် ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ကျောက်တုံးများနှင့် အင်္ဂတေများ ပြိုကျသံများ ဆက်တိုက်ကြားနေရပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
~~~
ဖုန်မှုန့်များနှင့် သဲမှုန်များ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ကျိုးရှင်းဖုန်း တို့ကို သူ့၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားရင်း လသာဆောင်နံရံနောက်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် က အန္တရာယ်ရှိ၊ မရှိကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"အဆင်ပြေကြရဲ့လား?" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျိုးရှင်းဖုန်း က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
"ငါ အဆင်ပြေတယ်။ မင်းရော အပျက်အစီးတွေ ထိခိုက်မိသေးလား?" ဟိုကိုင်ယွမ် က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"မထိပါဘူး၊ ဖုန်တွေပဲ ပေသွားတာပါ။ ပြန်ရောက်ရင် ရေချိုးလိုက်မယ်။ သွားကြရအောင်" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခါးကို လက်ဖြင့်ဖက်တွယ်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"အင်း၊ အဲဒါ— သတိထား!"
ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ကို စကားပြောရန် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ လေထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထက်မြက်သည့် သွားများ။ အဲဒီသတ္တဝါငယ် မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လက်ပစ်ဗုံးကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး ဝမ်းဗိုက်အထက်ပိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ထိုသွားများ စိုက်ဝင်လာမည့် နာကျင်မှုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။
အားလုံးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ အော်သံမဟုတ်သော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ထိုသတ္တဝါငယ်၏ ခေါင်းမှာ အသားစများအဖြစ် ကြေမွသွားကာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့အပေါ်တွင် ကျိုးရှင်းဖုန်း က မှောက်လျက်သား ရှိနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးနေသည်။
"ကျိုးရှင်းဖုန်း!" ဟိုကိုင်ယွမ် က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ ထလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း သေနတ်ကို ချလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
ပြန်တွေ့ချိန်ကတည်းက အမြဲတမ်း ခံစားချက်မဲ့နေတတ်သော သူ၏ သူငယ်ချင်းကို မော့ကြည့်ရင်း ကျိုးရှင်းဖုန်း က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဝမ်ဘင် ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ ဆေးရုံကို သွားဖို့ အဆိုပြုခဲ့တာ ငါပဲလေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ထိခိုက်မိရင် ငါ ဒီအပြစ်ဒဏ်ကို တစ်သက်လုံး ခံစားသွားရမှာ... အခုလိုဖြစ်တာကပဲ ပိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီသတ္တဝါက ဇွန်ဘီအမျိုးအစားထဲမှာ ပါမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? အခုတော့ ငါအကိုက်ခံလိုက်ရပြီ၊ ငါလည်း ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတော့မှာပဲ... ဒါကြောင့်... ငါ့ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်ပါတော့"
"ပါးစပ်ပိတ်ထား! အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေသော အသားများကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်ပေမဲ့ ကျိုးရှင်းဖုန်း အကိုက်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို သူသိသည်။ အဲဒီသတ္တဝါမျိုးနှင့် ကြုံရချိန်တွင် သူအမြဲ ဂုဏ်ယူနေတတ်သော ပယောဂစာရွက်များမှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။
ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်ပါတော့။
သူ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ နာကျင်မှုများ တက်လာပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချိန်တွင် ရွှေရောင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသတ္တဝါငယ်၏ အလောင်းကို ပြာဖြစ်သွားစေသည်။
"ယွမ် လေး၊ စိတ်အေးအေးထားပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထိန်းချုပ်မှု လျော့ရဲသွားချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ ငါ တကယ်ပဲ မကျေနပ်ဘူး" ကျိုးရှင်းဖုန်း က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တိုးတိုးလေး အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "ဆေးဝါးရဖို့ ငါတို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ ငါ ပြန်မလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ ဝမ်ဘင် ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်လောက် မြင်ချင်သေးတယ်။ သူနိုးလာတာကို ကြည့်ပြီး... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ပြောပေးလိုက်ပါ"
"သူ့ကို မြင်ချင်တယ်ဆိုရင် သွားကြမယ်။ အမြန်လုပ်!" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်မောင်းကြားတွင် ရှိနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ကျိုးရှင်းဖုန်း ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပြန်သွားမယ်။ သူ နိုးလာတာကို ကိုယ်တိုင်မတွေ့ရခင်အထိ မင်း အသွင်ပြောင်းလို့ မရဘူး!"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျိုးရှင်းဖုန်း ကို သူ့နောက်သို့ ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုသတ္တဝါ၏ အလောင်းနေရာ၌ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ငုံးဥအရွယ်အစားခန့်ရှိသည့် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
ဒါက ပုံဆောင်ခဲအနှစ် (Crystal Nuclei) လား?
စိတ်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် တစ်ခဏမျှ တွေဝေနေမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် တစ်ရှူးစတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထိုအရာကို ပတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်မှသာ သူ အသေးစိတ် ထပ်မံလေ့လာကြည့်တော့မည်။
လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ် ရပ်ထားရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျိုးရှင်းဖုန်း ကို နောက်ခန်းသို့ ဂရုတစိုက် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်ပါစီးနင်းလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ကားမောင်းသူနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကားမှာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။
ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ဇွန်ဘီအများအပြားမှာ ဤရပ်ကွက်ဆီသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသက်မဲ့နေသော သတ္တဝါများစွာ သူတို့ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ လာနေသည်ကို မြင်နေရသည်။
ကားအင်ဂျင်သံ ဟိန်းထွက်လာပြီး လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်မှာ လေပွေကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။
ကားနောက်ခန်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကတ်ကြေးတစ်စုံကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာပေါ်ရှိ အဝတ်စများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ ကျောပြင်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ သွားများကြောင့် အသားများမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်နေသည်။ ဒဏ်ရာ၏ အစွန်းများတွင် ပုပ်စပ်နေသော လက္ခဏာများ စတင်ပေါ်ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော သန့်ရှင်းသည့် ရေအားလုံးကို စည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကားအတွင်း ကျဉ်းကျပ်နေသော နေရာတွင် ထိုစည်ပိုင်းကို ထုတ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သာမန်ရေများကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ 'Holy Nine Dragon Spring Pool' မှ စိမ့်စမ်းရေများ ပြည့်နေသော ဝါးခွက်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။
"အား— ဟို— ယွမ် လေး! မင်း ငါ့ကို သတ်တော့မလို့လား? ငါ့ဒဏ်ရာပေါ်ကို ဘာတွေ လောင်းထည့်နေတာလဲ? နာလိုက်တာ!" အားနည်းပြီး ဖျားနာနေသော ကျိုးရှင်းဖုန်း သည် နာကျင်မှုကြောင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမည်အပြည့်အစုံကို ခေါ်မိခြင်းမရှိစေရန် သတိပြုနေသေးသည်။
ခံရပ်ရခက်လောက်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်လာသည်အထိ သူသည်းခံနေသည်။
"မလှုပ်နဲ့။ ငါ သန့်ရှင်းပေးနေတာ" စိမ့်စမ်းရေတစ်ခွက်ကို ထပ်လောင်းလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။
နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကျိုးရှင်းဖုန်း သည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲကျသွားပြီး အသက်ကို မောဟိုက်စွာ ရှူနေသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်၊ အမြန်မောင်းပေးပါ။ ကျွန်တော် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်"
"ငါသိတယ်" အရှိန်နှုန်းကို နင်းချလိုက်ပြီး လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်မှာ ပိုမိုအရှိန်ပြင်းလာကာ ကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးလွှားသွားသည်။
~~~
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး သတိလစ်မူးဝေမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာသည်။ သူ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မှာလား?
မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒီလိုဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ သူ ဝမ်ဘင် ကို မတွေ့ရသေးဘူး။ သူ နိုးလာတာကိုလည်း မကြည့်ရသေးဘူး။ ထို့ပြင် ထိုလူငယ်လေးကို တောင်းပန်စကား မပြောရသေးသလို... သူ... သူ ဝမ်ဘင် ကို သူသဘောကျကြောင်းတောင် မပြောရသေးဘူး။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်ကတည်းက သူ့ကို အမြဲတမ်း အဖော်ပြုပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို ရယ်မောအောင် လုပ်ပေးခဲ့သော၊ သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်စကားများ ပြောဆိုခဲ့သော၊ ထိုတောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို အမြဲကြည့်နေတတ်သော ထိုလူငယ်လေး။
သူကိုယ်တိုင်တောင် ဝမ်ဘင် အပေါ် ထားရှိသည့် ခံစားချက်များက သူငယ်ချင်းအဆင့်မှသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အဆင့်သို့ မည်သည့်အချိန်က ကူးပြောင်းသွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။
ဟီးဟီး...
ဝမ်ဘင် ရေ၊ ငါ့ကို စောင့်နေဦးနော်။
"ကျောင်းမရောက်ခင် တစ်လမ်းပဲ လိုတော့တယ်။ သူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ?" လောင်ကျန့်ရယ် သည် စတီယာရင်ကို လှည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်မှာ လှပသော အကွေ့တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
"သူ သတိလစ်သွားပြီ၊ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့မှာ အဖျားတက်နေတယ်... အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ ကူးစက်နှုန်းက သာမန်ဇွန်ဘီတွေထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်!" ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရင်း သူသည် သူငယ်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပယောဂစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကပ်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက အသွင်ပြောင်းနှုန်းကို နှေးကွေးစေရန် ဆုတောင်းလိုက်သည်။
"ရောက်ပြီ!"
ဘရိတ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး ကားမှာ ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် တရစပ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျောင်းအတွင်း၌ လူတစ်ယောက်က စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း ဆွဲဖွင့်ပေးလိုက်သည်။