အပြင်ဘက်က သတ္တဝါက ဘာဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း ထက်မြက်လှတဲ့ သူ့ရဲ့ဆဋ္ဌမအာရုံကတော့ တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ခိုအောင်းစောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အဲဒီအကောင်ကို သတိထားဖို့ အချက်ပေးနေသည်။ သူတို့သာ အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီအကောင်က ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ဖဲ့ထုတ်ပစ်ပါလိမ့်မည်။
"ဇွန်ဘီတစ်ကောင်များလား" လို့ ကျိုးရှင်းဖုန်း က တံခါးကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဆေးရုံဝင်းဝမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်ပွဲမြင်ကွင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာရော၊ ပထမထပ်ကနေ အစိတ်ထပ်အထိ သေလူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး လမ်းဖောက်လာခဲ့ချိန်မှာပါ ဟိုကိုင်ယွမ် နဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် တို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့အမူအရာတွေက ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပါချေ။ အခုတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ အထူးသတိကြီးလွန်းတဲ့ အမူအရာတွေကို ပြသနေကြပြီ။ ဒါကြောင့် အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့အရာက သာမန်သေလူတွေလို လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်လို့ရမယ့် အကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြနေလောက်ပါပြီ။
"မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနဲ့တော့ သိပ်မဝေးလောက်ဘူး။ တစ်မျိုးမျိုးရဲ့ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲထားတဲ့ သတ္တဝါ ဖြစ်မှာပေါ့" လို့ ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက်ကျောကို စောင့်ရှောက်ပေးကြ။ ငါ လမ်းဖောက်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ခါးပတ်က QCW-5 စက်သေနတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီ လွှဲပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ညာဘက်နံရံဆီ လှည့်သွားပြီး အဲဒီဘက်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ အပေါက်ဖောက်ပြီး ထွက်မယ်!" လို့ စစ်သားက ကြိုတင်ပြောလိုက်ပြီးသားဖြစ်ကာ နံရံကို ဖောက်ထွင်းပြီး ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ တပ်ဆင်ဖို့ လုပ်နေပါပြီ။
"ဒါက အစိတ်ထပ်လေ!!"
ဖုန်း - ဗုန်း!!
လောင်ကျန့်ရယ် က ကျိုးရှင်းဖုန်း ရဲ့ မယုံနိုင်အောင် အံ့သြနေတဲ့ အော်သံကို မတုံ့ပြန်လိုက်ရသေးခင်မှာပဲ တံခါးဘက်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်။ သစ်သားစတွေ လေထဲမှာ လွင့်ပျံသွားပြီး ခရမ်းရောင်သမ်းနေတဲ့ ချွန်ထက်ရှည်လျားတဲ့ လက်သည်းတွေ ထိုးဖောက်ထွက်လာတာကြောင့် တံခါးမျက်နှာပြင်မှာ စနစ်တကျ အပေါက်ငါးပေါက် ပေါ်လာသည်။ လူငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။
"ဘာတွေတုန်း ဒါက။ ကြက်ခြေသည်းနဲ့ ဇွန်ဘီလား?!"
"ဒီလိုလက်သည်းမျိုးနဲ့ ဇွန်ဘီကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား။ ပစ်တော့၊ ဒါပေမဲ့ သော့ကိုတော့ မမှန်အောင် သတိထား! ငါ အကာအကွယ် စီစဉ်လိုက်မယ်!" လို့ ဟိုကိုင်ယွမ် က ကျိုးရှင်းဖုန်း ကို အော်ငေါက်လိုက်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းကို တစ်ချက်ရိုက်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်လာသည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ပြောင်နေနိုင်ရတာလဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲဝင်လာပြီးနောက် တံခါးပိတ်ပြီး သော့ခတ်တတ်တဲ့ အလေ့အထကောင်း ရှိခဲ့တာကို သူ ကျိတ်ပြီး ချီးကျူးမိသည်။
စက်သေနတ်ပစ်ခတ်သံတွေက လေထုထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) နေရာလွတ်ကို ကျိုးရှင်းဖုန်း မိသွားမှာ မစိုးရိမ်ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်နှစ်ဖက်ကို ယမ်းလိုက်ကာ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်စီမှာ အဆောင်ငါးခုစီ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ ၎င်းတို့ကို တံခါးဘက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အဆောင်တွေက ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံတွေထဲ နစ်ဝင်သွားပြီး အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်ကာ အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်က သတ္တဝါက တံခါးကို တစ်ဖန်ထပ်မံ ဆောင့်တိုက်လာသည်။ ကျည်ဆူးနေတဲ့ သစ်သားပြားကြီးက အရှိန်ကြောင့် တုန်ခါသွားသည်။ ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ အကောင်အထည်ဖော်မှုကို ဖြတ်သန်းလာတဲ့ အဓိကဗဟိုချက်ကနေ တံခါးမှာ လှိုင်းတွန့်တွေပေါ်လာပြီး ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း လူတွေကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်စေတာကတော့ ထိုသို့ဆောင့်တိုက်လိုက်မှု တစ်ချက်ကြောင့် ပတ္တူစွန်းက သံချောင်းတစ်ချောင်း ကျွတ်ထွက်သွားတာပါပဲ။
ဂရွတ်... ဟောက်သံတွေ...
မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဟောက်သံနဲ့ အော်သံတွေက တစ်ထပ်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သိသာထင်ရှားတာကတော့ သူတို့ဟာ အလုံပိတ်ခံထားရပါပြီ။
"ကျန်ယိ၊ အမြန်လုပ်!" ကျိုးရှင်းဖုန်း ကျည်ဆွတ်တွေ ထပ်မအလဟဿ ဖြစ်မသွားစေရန် ဟိုကိုင်ယွမ် က တံခါးဘက်ကို အဆောင်အချို့ ထပ်ပစ်လိုက်ပြီး အလွှာများစွာပါတဲ့ အကာအကွယ်တွေကို ဖန်တီးရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ကို အော်ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးပြီ!" ယမ်းကြိုးကို စနစ်တကျ တပ်ဆင်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး နံရံဆီကနေ ဆုတ်ခွာလာကာ သူ့လက်ထဲက ရီမုတ်ခလုတ်ကို ဖိချလိုက်သည်။
ဗုန်း!!
အင်္ဂတေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေ အပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူတစ်ကိုယ်စာ ဝင်ဆံ့တဲ့ အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာကာ အခန်းထဲသို့ နေရောင်ခြည် ဝင်ရောက်လာစေပါတော့သည်။