ဝေယွီ သည် တတိယမင်းသား၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့တွေးတောနေသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝေယွီ က ရိုးသားဖြူစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တတိယအစ်ကို၊ ယုံကြည်မှုမပျက်ပါနဲ့။ ညီလေးကို ယုံပါ။ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ထံမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော် ကျင့်သားရထားတဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အကြည့်တွေအရဆိုရင် အစ်ကိုက ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒမှာ မွေးရာပါ ပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်!”
ဝေယွီ က ဆက်လက်ပြုံးရယ်လျက် “ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ဆီမှာ အစ်ကို့ကို ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒပညာရှင်လောင်းများ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်ထဲ ထည့်သွင်းပေးဖို့ ချက်ချင်းတင်ပြပေးပါ့မယ်။ အစ်ကို့ကို ထူးချွန်တဲ့ ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမယ်။ တတိယအစ်ကို၊ အစ်ကိုက သမိုင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူဖို့ ကံပါလာသူပါ!”
တတိယမင်းသားကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူသည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။ *ဒါဆိုရင် ဒါက အကြီးဆုံးအစ်ကို ခံစားခဲ့ရတဲ့ မျိုးတူတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးပေါ့လေ* ဟု သူတွေးမိသည်။ တကယ်ပင် ခုခံရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
“တတိယအစ်ကို၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ဝေယွီ က အနားသို့ တိုးကပ်လာသောအခါ တတိယမင်းသားက မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
တွန်းထုတ်ခံရသော်လည်း ဝေယွီ က လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “တတိယအစ်ကို၊ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတောင် ဖွင့်ပြောပြနေပြီ။ အစ်ကို့ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရဘူးလား? ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို အရမ်းယုံကြည်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ အစ်ကို့ကို အယုံကြည်ဆုံးပဲ!”
တတိယမင်းသား ခေတ္တရပ်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို လှည့်ကြည့်ကာ “မနေ့ကပဲ အကြီးဆုံးအစ်ကို့ကို အဲဒီစကား ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
“ဟင်? ပြောခဲ့လို့လား?” ဝေယွီ က ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးမှ ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “တတိယအစ်ကို၊ အစ်ကို မှားနေပြီ!”
ဝေယွီ က သူ့ကို အပြစ်တင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ကျွန်တော် အလေးစားဆုံးသူ၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော် အယုံကြည်ဆုံးသူ! လေးစားမှုနဲ့ ယုံကြည်မှုက မတူဘူး၊ ရောထွေးလို့မရဘူး။ တတိယအစ်ကို၊ ဒီလို သိမ်မွေ့တဲ့ ကွဲပြားချက်တွေကို အစ်ကို သိထားတာ နည်းလွန်းတယ်!”
ဗဟုသုတနည်းပါးကြောင်း ဝေဖန်ခံလိုက်ရသည့် တတိယမင်းသားက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ထိုသို့သော အကြည့်များကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည့် ဝေယွီ ကတော့ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်ကာ သူ့အတွက် တစ်ခွက်၊ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ စကားပြောရသဖြင့် ရေငတ်လာပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်အပြီးတွင် “တတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို မေးစရာများ ရှိသေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
တတိယမင်းသားက အေးစက်စက်ဖြင့် “မေးရင်ရော ပြောပြမှာလား” ဟု ပြန်မေးသည်။
“အို၊ အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
တတိယမင်းသားက တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။
ဝေယွီ က ရယ်မောလိုက်သည်။ “လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိကြတာပဲ။ ကျွန်တော် ပြောပြလို့မရတဲ့အရာတွေ ရှိပေမဲ့ အစ်ကိုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် ပြောပြလို့ရတဲ့ အရာသမျှကိုတော့ အစ်ကို့ကို ပြောပြမှာ အသေအချာပါပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တတိယမင်းသားက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်ရင်းမှန်အတိုင်း ကြည်လင်နေပြီး နှလုံးသားထဲမှ ပြောနေသည့်နှယ် ရှိသည်။ ထိုသို့သော ရိုးသားသည့် မျက်ဝန်းများကို မြင်ရသောအခါ တတိယမင်းသားက ခေတ္တမျှ ငေးကြည့်နေပြီးမှ အကြည့်လွှဲကာ စောစောက ပိတ်ထားခဲ့သည့် စာရင်းစာအုပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ပေ။
ဝေယွီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “တတိယအစ်ကို၊ တကယ်ပဲ မမေးတော့ဘူးလား? အခွင့်အရေးဆိုတာ ခဏခဏ ရတာမဟုတ်ဘူး၊ လွတ်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်!”
တတိယမင်းသားက ခေါင်းပင် မမော့လာဘဲ “ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် စကားပြောကြတာပေါ့” ဟုသာ ပြောသည်။
ယခုတစ်ခါတွင် ဝေယွီ က တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ သူ့အစ်ကိုက အဖြေကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုတုန်းက သူက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့သည်ကို မြင်ရသောအခါ တတိယမင်းသား၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို သဘောကျမိပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအခြေအနေကြောင့် အနေရခက်လာသော ဝေယွီ က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ၊ တတိယအစ်ကို၊ အစ်ကို ပြောတဲ့အတိုင်း မှတ်ထားနော်။ နောက်မှ ကျွန်တော့်ကို လာမမေးနဲ့တော့၊ ဟုတ်ပြီလား? ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ အစ်ကို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ သွားတော့မယ်!”
ထိုသို့ပြောကာ ဝေယွီ က အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။ သူထွက်သွားပြီးနောက် တတိယမင်းသားက တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမင်းသားသည် စာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်းနှင့်ပင် ဂုဏ်သရေရှိပုံ ပေါက်နေသော်လည်း တံခါးဝကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး… မင်းကို တကယ်ပဲ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။”
***
မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာများမှာ မကြာခဏ ဖြစ်ပျက်တတ်သည်။ ဝေယွီ လည်း တစ်နေ့တွင် အေးစက်စက်နိုင်သည့် ဆရာဝန်မကြီး ရှီက သူ့ဆီသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ပြီး ဆေးကုသရေးတောင်ကြားကို သူ့ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးပြုရန် ကမ်းလှမ်းလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
မြို့ပြင်တွင် အခမဲ့ ဆေးကုသမှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သဘာဝဘေးဒုက္ခသည် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှာ မထွက်ခွာရသေးသဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေရသည်။ ကြေညာချက်ကြောင့် ဆရာဝန်အချို့ ရောက်ရှိလာပြီး တန်လင်နှင့် အခြားသူများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အနည်းငယ် လျော့ပါးစေသော်လည်း လူနာများနှင့် ဆရာဝန်အရေအတွက်မှာ မျှတမှု မရှိသေးပေ။
ဝေယွီ သည် ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းအတွက် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန် လူများကို စေလွှတ်ထားသော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သင့်လျော်သည့်နေရာကို မတွေ့ရှိသေးပေ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဆရာဝန်မကြီး ရှီက သူ့ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမက ဆေးကုသရေးတောင်ကြားကို သင်တန်းကျောင်းနေရာအဖြစ် ပေးအပ်ရုံသာမက တောင်ကြားရှိ အခြားသော ဆေးသမားများကိုပါ ထိုနေရာတွင် လာရောက်လုပ်ကိုင်ခွင့်ပြုရန် သဘောတူခဲ့သည်။
“တကယ်ပဲ သဘောတူတာလား” ဟု ဝေယွီ က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဆရာဝန်မကြီး ရှီက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လျက် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့က ဆရာဝန်တွေပဲ၊ ဆေးကုသတာက သူတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ဆေးကုသရေးတောင်ကြားက တောင်တွေ၊ ရေတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုသလာခဲ့တာ၊ ဒေသခံတွေကလည်း ကျွန်မကို သိကြတယ်။ အဲဒီမှာ သင်တန်းကျောင်း ဖွင့်လိုက်ရင် ကျောင်းသားတွေက ပညာသင်ယူရင်း ဆရာတွေနဲ့အတူ လူနာတွေကို ကုသပေးနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်ပါပဲ။”
ဝေယွီ က သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ အစ်မ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဆေးကုသရေးတောင်ကြားက အရမ်းကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ အဲဒီမှာ သင်တန်းကျောင်း မဖွင့်ဖြစ်ရင်တော့ တကယ်နှမြောစရာ ကောင်းမှာပါ။”
ဝေယွီ သည် သူတို့ အရင်တွေ့ဆုံချိန်ကတည်းက ဆရာဝန်မကြီး ရှီ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲလာသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သူမသည် မင်းသားတစ်ပါး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် အညံ့မခံလိုသည့် ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသူဖြစ်သည်။
သူမ၏ နောက်ခံကို မသိခင်က ဝေယွီ သည် သူမ၏ သဘာဝဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ သူ အသုံးချလိုသူ ဖြစ်သည့်အတွက် အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးသရွေ့ သူမ၏ အမူအရာကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှီမိသားစုအကြောင်း သိရှိပြီးနောက်တွင် သူမ၏ စိတ်သဘောထားကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် “သေလမ်းကို ရှာနေသူ” ဖြစ်ခဲ့သည်။
ရှီမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် စိတ်ဒဏ်ရာများ၊ ဒုန်းဟိုင်းစီရင်စုရှိ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပြည်သူများကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသည့် အစိုးရ၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများကြောင့် ဆရာဝန်မကြီး ရှီသည် သေချာပေါက် သေလို၍ လုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်တော့သည့် စိတ်ဓာတ်မျိုးဖြင့် နေထိုင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘဝကို ပစ်ထားသည့် သဘောမျိုးဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူတို့တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အမူအရာတစ်ခုလုံးမှာလည်း များစွာ ပျော့ပျောင်းလာခဲ့သည်။