တပ်မတော်အတွက် အကျိုးရှိမည့်အရာတစ်ခုခုရှိလာတိုင်း ဂရန်းကွန်မန်ဒန့်သည် ၎င်းကို တပ်သားများထံသို့ ရောက်ရှိစေရန် မည်သို့မျှတွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ကြိုးပမ်းအားထုတ်လေ့ရှိသည်။ ဤလုပ်ရပ်မှာ ဧကရာဇ်ဝေ အတွက်သာမက အရာရှိများအတွက်ပါ အလွန်ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က တည်ငြိမ်စွာပင် “ဝန်ကြီးဒူ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မှန်ပြောင်းတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး တပ်ထဲက စစ်သည်တိုင်း လက်ခံရရှိစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဒူရှင်းမှာ ကျေနပ်သွားသော်လည်း ဖေးကျိ ကမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
*[ဒီလူကတော့ တကယ်ပဲ... ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တိုင်း အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ပိုတိုးလာနေတာကို သူသတိမထားမိဘူးလား။ ဟူး... အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှာ လတွေချီပြီး အလုပ်တွေရှုပ်နေရတာ။ ဒီနေ့တော့ ကောင်းကောင်းလေး အိပ်ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတာကို]*
ဧကရာဇ်ဝေ က စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်နောင်တရမိသော်လည်း ဘာမျှမပြောပေ။ သူ၏သားမိုက်သည် အများပြည်သူရှေ့မှောက်သို့ စတင်ခြေချမိလိုက်ချိန်မှစ၍ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန၏ တာဝန်များမှာ ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။
ဝေယွီ အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ က အခန်းတွင်းသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သားများအားလုံး ရှိနေကြသော်လည်း ထိုကောင်လေးတစ်ယောက်သာ မရှိပေ။ သူ မေးမြန်းစရာပင် မလိုပါ၊ ထိုကလေး ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမည်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။ သေချာပေါက်ပင် စားပွဲတွင် ခေါင်းကိုမှီကာ အိပ်ပျော်နေလိမ့်ဦးမည်။
***
ဝေယွီ သည် မှူးမတ်များ၏ ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး အဓိကတံခါးဝတွင် စုရုံးကာ ဆူညံနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏတာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကို ကြည့်ရှုရန် စုဝေးနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့နှင့် ဘာမျှမသက်ဆိုင်သဖြင့် ပြန်အိပ်လိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် သူသည် နန်းတော်အစည်းအဝေးအချိန်အထိ ဆက်လက်အိပ်စက်နေခဲ့တော့သည်။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် နိုးလာသည့်အခါ ဝေယွီ သည် တာဝန်ကျအခန်းသို့သွားကာ အထက်လူကြီးများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုစုပျိုးထောင်ရေးခန်းမ (Hall of Mental Cultivation) သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား ရှည်လျားသော အစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးရာတွင် တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးလေ့ရှိပြီး ထိုအလုပ်ပြီးဆုံးမှသာ "ပျင်းရိသောငါး" ဘဝဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားတတ်သည်။
တာဝန်ကျအခန်းသို့ သူသွားရောက်ခြင်းမှာ တက်ရောက်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းစေမည့် အမှားကြီးမျိုး မလုပ်မိသရွေ့ မည်သူမျှ သူ့အား ခက်ခဲအောင် မလုပ်ရဲကြပေ။
တက်ရောက်ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုစုပျိုးထောင်ရေးခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဆူဂါအိုရှန်းက သူ့အား ပုံမှန်အတိုင်းပင် တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး *ဒန်ယု* နို့မုန့်နှင့် မြူခိုးလက်ဖက်ရည် သောက်လိုသလားဟု မေးမြန်းသည်။ ဝေယွီ က သဘောတူလိုက်ပြီး ဖရဲစေ့တစ်ပန်းကန်ပါ ပို၍တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုစုပျိုးထောင်ရေးခန်းမအတွင်း ဖရဲစေ့စားရဲသည့်သူမှာ ဝေယွီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဆူဂါအိုရှန်းမှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လိုက်လျောပေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ခန်းမအတွင်းရှိ အစေခံအားလုံးသည် ဧကရာဇ် သည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားအား မည်မျှယုံကြည်ကြောင်း သိရှိထားကြပြီးဖြစ်ရာ အရင်က အလေးပေးခံရသည့် သားတော်ကြီးနှင့် သားတော်ဒုတိယတို့ပင် မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။
ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားသည် ဧကရာဇ် အား "ဖေဖေ" ဟု လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ဝေါ်ရဲသလို၊ သူ့ရှေ့တွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်သည်။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မိသည့်တိုင် ဧကရာဇ် က သူ့ကို ဘယ်သောအခါမျှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဧကရာဇ် သည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားအတွက်မူ သီးသန့်ချွင်းချက်ထားကာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသော အစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုထားသည်။ ထိုမျှကြီးမားသော ယုံကြည်မှုကြောင့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားသည် ဧကရာဇ် ၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူဖြစ်ကြောင်း ခန်းမအတွင်းရှိ မည်သူမျှ သံသယမရှိကြပေ။ သို့သော်လည်း လူတိုင်းက ဤအချက်ကို စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားကြသည်။ နန်းတွင်း၌၊ အထူးသဖြင့် ဧကရာဇ် ၏ တိုက်ရိုက်ဝန်ထမ်းများကြားတွင် ပါးစပ်ပေါ့ခြင်းသည် ကောင်းကျိုးမပေးတတ်သည်ကို သူတို့သိကြသည်။
ခန်းမထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူအား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် သူသည် သူ၏စားပွဲငယ်လေးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဟူး... ဒီအစီရင်ခံစာတွေကတော့ နေ့တိုင်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဖတ်တောင်မဖတ်ရသေးခင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာ သိနေတာပဲ” ဟု ဝေယွီ က စာရွက်ပုံကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်၍ “ဖေဖေ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စာတွေကို ဖတ်နေရတာ ပင်ပန်းမနေဘူးလား။ ဒီအစီရင်ခံစာရေးတဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းလိုက်ရင် ကောင်းမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ “သားမှာ ဘာအကြံဉာဏ်တွေ ရှိလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ဝင်စားနေသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ခေတ်သစ်ဝန်ထမ်းများ၏ အစီရင်ခံစာပုံစံမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ပြသလိုက်သည်။ သူသည် တက်ဘလက်ပေါ်မှ နမူနာတစ်ခုကို ရှာလိုက်ပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် ပုံစံချရေးပြလိုက်သည်။
“ဖေဖေ၊ ကြည့်လေ။ အနာဂတ်မှာဆိုရင် အရာရှိတွေကို အစိုးရဝန်ထမ်းတွေလို့ ခေါ်ကြမယ်။ အထက်ကို အစီရင်ခံတဲ့အခါ အစီရင်ခံစာတွေ ရေးရမှာဖြစ်ပေမဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ ပုံစံသတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ဆိုရင် အမှားအယွင်းမရှိဘဲ အကဲဖြတ်ရလွယ်သွားမယ်။ ဒါကိုကြည့်ပါဦး- ခေါင်းစဉ်၊ နှုတ်ခွန်းဆက်စကား၊ အဓိကအကြောင်းအရာ - နိဒါန်း၊ အချက်အလက်နဲ့ နိဂုံးဆိုပြီး ခွဲထားမယ် - ပြီးတော့ လက်မှတ်နဲ့ နေ့စွဲပေါ့။”
ဝေယွီ သည် နမူနာယူရန် အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ “ဒီဟာကိုကြည့်ပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ ပုံစံအသစ်ကို သုံးမယ်ဆိုရင် ခေါင်းစဉ်က ‘ဧကရာဇ် ၏ ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်၍ စုံစမ်းခြင်း’ လို့ပဲ ရေးလိုက်ရုံပဲ။ ကျန်တာတွေက မလိုဘူး။ ဟူကျိုး ဟူကျိုး မြို့ဝန်က အလွန်အမင်း စကားလုံးပွနေတယ်။ ဖေဖေ့ကို အသုံးမဝင်တဲ့ ချီးမွမ်းစကားတွေနဲ့ ဖော်လွမ်းနေတာ၊ အဲဒါတွေအားလုံးကို ဖျက်ပစ်လို့ရတယ်။ အဓိကအကြောင်းအရာက ‘ဖေဖေ ကျန်းမာပါစေ’ ဆိုတာပါပဲ။ စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းဆို လုံလောက်ပါပြီ။”
အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်လိုသဘောရလဲ? ပုံစံအသစ်က ပိုပြီးရိုးရှင်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤပုံစံမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်ပါသည်။ အသုံးမဝင်သော ရှည်လျားသည့် စာသားများကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းက သူ့အချိန်ကို အများကြီး သက်သာစေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အရာရှိတွေက ရှေးဟောင်းကျမ်းဂန်တွေကို ကိုးကားပြီး ရေးရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်။ ပုံစံပြောင်းသွားရင်တောင် သူတို့က အလားတူ လှပတဲ့စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ နေရာလွတ်တွေကို ဖြည့်ထားကြလိမ့်ဦးမယ်။”
“အဲဒါက ဖြေရှင်းရလွယ်ပါတယ်!” ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ “သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောစေချင်ရင် အဓိကစာသားအတွက် စာလုံးရေ ကန့်သတ်ချက် ထားလိုက်ရုံပဲ။”
“စာလုံးရေ ကန့်သတ်ချက်?” ဧကရာဇ်ဝေ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အစီရင်ခံစာ အမျိုးအစားအလိုက် ကန့်သတ်ချက်တွေကို မတူညီအောင် ထားလို့ရတယ်။ ပုံမှန်အစီရင်ခံစာတွေအတွက်ဆိုရင် စာလုံးတစ်ရာအောက် ကန့်သတ်မယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွေလိုမျိုး စာလုံးပေါင်းရှစ်ရာအထိ ခွင့်ပြုပေးလို့ရတာပေါ့။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် စားပွဲကို ထုကာ သဘောကျကြောင်း ပြလိုက်သည်။ “ဒီနည်းလမ်းက အလွန်ကောင်းတယ်! စာလုံးတစ်ရာပဲ ကန့်သတ်လိုက်ရင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ရေးရတာ ဝါသနာပါတဲ့သူတွေ ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာတယ်!”
ဧကရာဇ်ဝေ မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ *ခံလိုက်ကြဦး!* နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် အသုံးမဝင်သော ချီးမွမ်းစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အစီရင်ခံစာများကို အဖတ်ဖတ်ပြီး စစ်ဆေးခဲ့ရသည်။ သားဖြစ်သူ ပြောသလိုဆိုလျှင် ၎င်းတို့မှာ "အမှိုက်" များသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရေးလေလေ၊ သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေရသည့်အချိန် ကြာလေလေဖြစ်ပြီး ပခုံးနှင့် ကျောများမှာ နာကျင်လာခဲ့ရသည်။
အကယ်၍ သူသည် အခြားဧကရာဇ်တစ်ပါးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ၎င်းကို တာဝန်တစ်ခုအနေဖြင့် သည်းခံခဲ့ပေမည်၊ သို့သော် ဝေယွီ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း သားဖြစ်သူ၏ ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်နေပုံကို မြင်ရခြင်းက သူ့အား အားကျစေသည်။ ဧကရာဇ် ဖြစ်သူ သူပင်လျှင် ဤမျှ သက်တောင့်သက်သာ မနေခဲ့ရဖူးပေ!
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စာလုံးရေအများကြီးသုံးပြီး ရေးသားခြင်းကို အကျင့်ပါနေသော အရာရှိများက စာသားများကို လျှော့ချရမည့်အရေးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြလိမ့်မည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် သူသည် အမိန့်သစ်ကို နန်းတော်၌ ကြေညာလိုက်သည်။ အရာရှိများ မနှစ်မြို့ကြသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ—ပြီးတော့ တကယ်တမ်းပြောရလျှင် ဤအရာမှာ သူတို့အတွက်ပါ ကောင်းမွန်သည့်အရာ ဖြစ်သည်!