စွန်းကျောက်သည် နေအိမ်တွင် ကြာရှည်မနေခဲ့ပေ။ ဝေယွီ အား သူတို့၏ မကြာသေးမီက လှုပ်ရှားမှုများကို အစီရင်ခံပြီးနောက် စာအုပ်ကိုယူကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဤကိစ္စပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်တော့သည်။ ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးက တရားဝင်တာဝန်များအတွက် မခေါ်ယူသေးဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူသည် သူ၏နေအိမ်တွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်ပျော်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သက်သာရာရသည့်အချိန်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံ့လဝီရိယရှိသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ နန်းတော်သို့ ရောက်လာခဲ့ရသည်။
ဆောင်းဦး၏ နံနက်ခင်းလေညင်းသည် အေးစက်စက်နှင့် အရိုးထဲထိအောင် ထိုးဖောက်နေပြီး ဝေယွီ ၏ စိတ်အခြေအနေနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။ သူသည် အရိုးထဲထိ အေးခဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
နန်းတွင်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို လက်စွပ်အတွင်း ထည့်ထားလျက် ဝေယွီ သည် သူ၏ရထားလုံးဘေးတွင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူသည် ဆံပင်များ နားစည်စပြုနေပြီဖြစ်သော၊ ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို အမတ်တစ်ဦး မီရီဒီယန်တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးမှာ ရက်စက်လွန်းသည်ဟု စိတ်ထဲမှ အလေးအနက် ခံစားမိသည်။
*ကြည့်စမ်း၊* သူတွေးလိုက်သည်။ *နံနက်ခင်း တရားရုံးအစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ဖို့အတွက် ဒီအဘိုးအိုက မနက် နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီလောက်ကတည်းက ထရတာလေ! အိပ်ရေးပျက်တာကိစ္စလောက်ဆိုရင်တော့ ထားပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအေးစက်စက် အခြေအနေမှာတော့ သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။ အခုတောင် ဒီလောက်ဒုက္ခရောက်နေတာ၊ ဆောင်းတွင်းမှာ လမ်းတွေပေါ်မှာ နှင်းတွေထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။*
*ဟာ၊ သူတို့က ဒီအဘိုးအို လဲကျပြီး သေသွားမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား။*
ဝေယွီ သည် သူကိုယ်တိုင်၏ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို တွေးနေခြင်းမဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သဘောကောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မကြည့်ရက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်၊ အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။
*ဒါဆို ခမည်းတော်က ဒီနံနက်ခင်း အစည်းအဝေးတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲပေးမှာလဲ။ နေ့လယ်ခင်းကို ရွှေ့လို့မရဘူးလား။ မရဘူးဆိုရင်တောင် သုံးရက်တစ်ခါလောက် ပြောင်းပေးရင်တောင် လက်ခံနိုင်ပါတယ်!*
သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ သူ၏ဘေးတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသူအား တွန်းလိုက်သည်။ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသည့် ဖန်းရှန်း က "အရှင်သား၊ အထဲကို ဝင်သင့်ပါပြီ" ဟု သတိပေးသည်။
ဝေယွီ သည် အေးစက်သော လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ မှန်သည်၊ သူ အထဲကို ဝင်ရမည်။ ဂူဗိမာန်များတွင် ဝတ်ပြုရသည့် ဤရက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် သည်းခံရန် ခက်ခဲလှသည်။
ဝေယွီ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်သိမ်းကာ နန်းတွင်းခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဂျီစီရင်စု တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဒုတိယမင်းသား မှလွဲ၍ ကျန်အစ်ကိုတော်များမှာမူ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ ဝေယွီ သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းနေမည့်အစား အထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင်ပင် လဲလျောင်းကာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သတ္တမမင်းသား က သူ့ကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။
သတ္တမမင်းသား သည် ဝေယွီ ၏ တည့်တည့်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် မျက်နှာဖျော့တော့ပြီး ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အေးစက်သော အမူအရာရှိသည်။ သူသည် သံသယဝင်စွာဖြင့် မျက်လုံးကိုမှေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မြေခွေးကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသလို ထင်ရသည်။
"ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်က ဂျီယောင်ကျိုးကနေ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ၊ အရင်ကထက် ပိုပြီး သဘောတရားရှိလာပုံရတယ်နော်။"
ဝေယွီ သည် မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်မျှသာဖွင့်လျက် အေးခဲသွားပြီးနောက် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။ "သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်က ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးနေတာပါ။ ကျွန်တော်က အခုထိ ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသေးပါဘူး။ ဂျီယောင်ကျိုးကို သွားခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်ကတော့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်သာ အဆင်ပြေခဲ့တာပါ၊ တကယ်ပါ။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားတက်ရောက်နေသော မင်းသားအချို့သည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အစ်ကိုတော်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ညီငယ်များ၏ အငြင်းပွားမှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းကို အထင်သေးကြသည်။ ပဋိပက္ခမှာ အရှင်မင်းကြီးထံ မရောက်ရှိသရွေ့ သူတို့သည် ဘေးထိုင်ပြီး ဒရမ်မာကိုသာ ကြည့်ရှုလိုကြသည်။
သတ္တမမင်းသား သည် နှစ်ဦးကြားတွင် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်အတွက် စိုးရိမ်နေတာပါ။ မင်းက ဂျီယောင်ကျိုးမှာ အမြတ်အစွန်းတွေ ရှာပေးပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖြည့်တင်းပေးမယ်လို့ အရာရှိတွေကို ကတိပေးထားခဲ့တာလေ။ မင်း အဲဒီကတိကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ဘဲ နောက်ပိုင်းမှာ အရာရှိတွေရှေ့မှာ အရှက်ကွဲသွားမှာကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်မိတာပါ။"
ဝေယွီ သည် မျက်လုံးကိုမှေးကာ ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးသာ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိရှိထားရင် လုံလောက်ပါပြီ။"
အိပ်ရေးပျက်ထားသဖြင့် သူသည် စကားအကွေ့အကောက်များဖြင့် ပြောဆိုနေရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ သတ္တမမင်းသား သည် မည်သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို အမွေဆက်ခံထားသည် မသိပါ၊ သူမှာ အလွန်ပင် ပြဿနာရှာတတ်သူဖြစ်သည်။ မိမိ၏ မိဘများနှင့် သက်ဆိုင်သည့်ကိစ္စမဟုတ်ပါက သူသည် အခွင့်အရေးရတိုင်း မည်သူ့ကိုမဆို စကားဖြင့် ထိုးနှက်တတ်သည်။ သတ္တမမင်းသား ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်သာမရှိပါက ဝေယွီ အနေဖြင့် တစ်ညဉ့်လုံးတွင် သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး ထိုးကြိတ်ပစ်ရန်ပင် စိတ်ကူးမိလောက်သည်။
သတ္တမမင်းသား ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင်ပင် ပဉ္စမမင်းသား က ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြပါဦး။ ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်၊ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်က မင်းကို ဂရုစိုက်လို့ပါ၊ သူက စကားအပြောအဆို မတတ်တာပါ။ တကယ်ဆိုရင် ငါလည်း အရမ်းသိချင်မိတယ်။ မင်း ဂျီယောင်ကျိုးမှာ ငွေဘယ်လောက်တောင် ရှာလိုက်တာလဲ။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုတော်တွေကို တိုးတိုးလေး ပြောပြပါဦး။"
ပဉ္စမမင်းသား ၏ ကြားဝင်စကားကြောင့် အကြီးဆုံးမင်းသား လည်း စကားဝိုင်းထဲ ပါဝင်လာသည်။ သူသည် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်ရဲ့ ဂျီယောင်ကျိုးမှာ ဆားဖြူလုပ်ငန်းက နာမည်ကြီးနေတာ ကြာပြီ။ ဆားဖြူဆိုတာ နိုင်ငံတော်က လုပ်ကိုင်တာလေ။ ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးက တခြားဒေသတွေမှာ ရောင်းချဖို့ အမိန့်မပေးသေးပေမဲ့ ဈေးတော့ကြီးမှာပဲ။ ကိုးယောက်မြောက်ညီတော် ရှာထားတဲ့ငွေတွေက အဲဒီကနေ ရလာတာပဲ မဟုတ်လား။"
*ဟာ။* ဝေယွီ သည် သူ၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတော်မှာ တကယ်ပင် ငွေကိုသာ အဓိကထားသူဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်ရသည်။
သူသည် အကြီးဆုံးမင်းသား ကို ပြုံးပြကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဆားဖြူက တကယ်တော့ ကျောက်ဆားကနေ ထုတ်ယူတာပါ။ ကျောက်ဆားကိုယ်တိုင်က ဈေးပေါပါတယ်၊ ဆားဖြူက အရည်အသွေးကောင်းရင်တောင် သူ့ဈေးက ဆားပြာထက်တော့ မများနိုင်ပါဘူး။"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ မင်းသားများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အဋ္ဌမမြောက်နှင့် စတုတ္ထမင်းသား တို့သာ တည်ငြိမ်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အစကတည်းက ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် အမှန်တရားကို သိထားပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ မကြာသေးမီကမှ မြို့တော်သို့ ဖန်ထည်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်ရောက်လာသည့် ကုန်သည်များထံမှ ဂျီယောင်ကျိုးအကြောင်း အနည်းငယ် ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။
"ကျောက်ဆားကနေ ထုတ်ယူတာလား။" တတိယမင်းသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဝေယွီ အား တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုထုတ်ယူတာလဲ။ ဆေးကြောတာလား၊ ရေထဲထည့်ပြီး သန့်စင်ပြီးရင် ပြုတ်ပြီး အခြောက်ခံတာလား။"
*ချွတ်။* ဒီတတိယမင်းသားကတော့ တကယ်ကို နားလည်သူပဲ။
ဆားချက်နည်းမှာ ဝေယွီ အနေဖြင့် လူတိုင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြချင်သည့် အရာမဟုတ်သဖြင့် သူသည် ရယ်မော၍သာ ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က နည်းလမ်းကို ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးကို ပေးထားပြီးသားပါ။ တတိယအစ်ကိုတော် သိချင်ရင် ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ဦးတည်း မေးမြန်းကြည့်ပြီး ဆားရေးရာရုံးကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လို့ရမရ မေးကြည့်ပေါ့။"
တတိယမင်းသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားနေသည်။
အကြီးဆုံးမင်းသား က ဆက်မေးသည်။ "မင်း ဂျီယောင်ကျိုးမှာ ရောင်းတဲ့ ဆားဖြူက ဈေးဘယ်လောက်လဲ။"
"ဆားနှစ်ဂျင်ကို ဝမ်သုံးရာပါ။"
"ဒီလောက်ဈေးပေါတာလား!" ပဉ္စမမင်းသား က အော်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ထုတ်၍ ယပ်ခတ်ကာ ဝေယွီ အား စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်၊ မင်း ကျောက်ဆားကို ဆားဖြူဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ဒီလောက်ဈေးပေါအောင် သတ်မှတ်နိုင်တာကို ငါ တကယ်ကို လေးစားတယ်။ လူတိုင်း ဆားဖြူစားရမယ့်နေ့က သိပ်မဝေးတော့ဘူး ထင်တယ်။"
"ဟားဟား၊ ပဉ္စမမြောက်အစ်ကိုတော်၊ နောက်နေတာလား!" ဝေယွီ သည် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုတော်၏ ပါးစပ်ကို ချုပ်ထားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
*သူဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတော်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းလာတာကို သူ မမြင်ဘူးလား။*
သူသည် တကယ်ပင် ရန်သူများ ဖန်တီးနေမိသည်။ သူ၏ အစ်ကိုတော်များ ပို၍ မနှစ်မြို့ဖွယ် စကားများ မပြောစေရန် ဝေယွီ သည် အချိန်ကို ကြည့်သည့်အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အမြန် ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆူညံနေသော ခန်းမမှာ ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပဉ္စမမင်းသား သည် တက်ရောက်နေသော ညီအစ်ကိုများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ယပ်တောင်ကို ခေါက်လိုက်သည်။ *ထားလိုက်ပါတော့၊ သူတို့အားလုံးက ပျော်စရာမကောင်းကြဘူး... ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်တစ်ယောက်ပဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာ။*
နန်းတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေယွီ သည် သူ၏ ပုံမှန်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီတစ်ခါတွင် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသူမှာ သူ၏ အထက်လူကြီးမဟုတ်ဘဲ ပန်ချွန်းဟုခေါ်သော နန်းတွင်းအခမ်းအနားဌာနမှ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပန်ချွန်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တုတ်ခိုင်ပြီး စိတ်ထားကောင်းမွန်သော မျက်နှာရှိသူဖြစ်ရာ သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ရခြင်းက ဝေယွီ အား ဘုရားကြီးတစ်ဆူနှင့် အတူရှိနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော လုံခြုံမှုမျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။
ဝေယွီ က သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်ချွန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။ "နဝမမင်းသား၊ ကျန်းမာရေး ကောင်းပါစေ။ လီချန်ကုန်းကုန်း က ကျွန်တော့်ကို နံနက်ခင်း တရားရုံးအစည်းအဝေးမှာ မင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် တာဝန်ကျေအောင် လုပ်ပါ့မယ်။"
ဝေယွီ: "..."
သူသည် မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ဒါက ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီး စီစဉ်ထားမှန်း သိသာလှသည်။ ဘာရည်ရွယ်ချက်အတွက်လဲ။ အစည်းအဝေးအတွင်း သူ အိပ်မပျော်စေရန် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။
*ဘယ်လိုလူမျိုးက ဒီလိုလုပ်တာလဲ!*
ဝေယွီ သည် လေကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခါးကို ဆန့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ခန်းမထဲတွင် အစ်ကိုတော်များနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏စိတ်မှာ ကြည်လင်နေပြီး အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။
*နောက်ပိုင်းမှာ အရမ်းပင်ပန်းလာရင်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်နည်းတွေနဲ့ပဲ အိပ်ပစ်လိုက်တော့မှာပေါ့၊* သူ တွေးလိုက်သည်။ *ပြီးတော့ တစ်စက်ကလေးမှလည်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာမဟုတ်ဘူး!*