Title: Mad Dog – Chapter 96: Baby — A letter to Zhi Qi. [END] | NovelPing

ခေါင်းစဉ်း- ရူးသွပ်သောခွေး – အခန်း (၉၆)၊ ကလေးတစ်ယောက် — ကျီချီထံသို့ ပေးစာ။ [ပြီးဆုံး] | NovelPing

ကလေးငယ်တစ်ယောက် မွေးဖွားလာခြင်းက ကြီးမား၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အခါသမယတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် မိသားစုနှစ်ဖက်စလုံးက စည်ကားသိုက်မြိုက်သည့် ညစာစားပွဲဖြင့် အူအသည်းစွဲ အထိမ်းအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ကျန်းချီနှင့် ကျီချီတို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကြချိန်မှာတော့ ညဉ့်နက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းချီက ကားမောင်းရသဖြင့် အရက်မသောက်ခဲ့သော်လည်း ကျီချီကမူ ဝိုင်နှစ်ခွက် သောက်ခဲ့သည်။ နှစ်တွေကြာလာပေမဲ့ သူမ၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းက အနည်းငယ်မျှပင် တိုးတက်လာခြင်း မရှိဘဲ ဝိုင်နှစ်ခွက်ကပင် သူမကို မူးယုရွှင်ပြုံးနေသော ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်နေလေပြီ။

ကားကို ကားဂိုဒေါင်တွင် ထိုးရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီက ကားခေါင်းပိုင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"မူးနေပြီ..."

ကျီချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမချမ်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း "ရေချိုးချင်တယ်" ဟု ပြော၏။

ရာသီဥတုက ပူအိုက်နေပြီး တစ်နေ့ကုန်လုံး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ရသဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ကပ်စေးစေးဖြစ်ကာ မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ အရက်မူးနေချိန်တောင်မှ သူမက သန့်ရှင်းရေးကို အထူးဂရုစိုက်သူ ပီပီ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုစိတ်က ပြင်းပြနေဆဲပင်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ကျန်းချီက သူမကို သတို့သမီးချီ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူဝတ်ဆင်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှနေ၍ပင် အသံမှာ နူးညံ့ယုယနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "အိမ်ရောက်တာနဲ့ ရေချိုးလို့ရပြီလေ" ဟု ဆို၏။

ကျီချီက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့သာ မျက်နှာအပ်ကာ တိုးဝင်လိုက်သည်။

အိမ်သို့ ရောက်ကြသောအခါ ကျန်းချီက သူမကို ဆိုဖာပေါ်တွင် အသာအယာ ချပေးပြီး ရေချိုးရန် ချက်ချင်း ရေပြင်ဆင်ပေးလေသည်။ သူမကို လန်းဆန်းစေမည့် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ‘လုပ်ကျွေးပြုစု’ ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်များကို သေချာစွာ ခြောက်သွေ့အောင် လုပ်ပေးကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပွေ့ချီတင်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည့် နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ကျီချီက ပျင်းရိလာသည့်အခါမျိုးတွင် ကိုယ်တိုင် ရေမချိုးချင်တော့ဘဲ သူ့ကို အီစိမ့်နေအောင် ချွဲနွဲ့ကာ ပြုစုခိုင်းတတ်သည့် အချိန်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းချီမှာလည်း သူမကို ဂရုစိုက်ပေးသည့် အတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မာလာခဲ့လေပြီ။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်းကစ၍ သူမကို ပိုမိုဂရုစိုက်တတ်စေရန် သူက တမင်တကာပင် ကြိုးစားလေ့လာနေခဲ့သည်။

ကျီချီ အိပ်ရာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသည်နှင့် ကျန်းချီက အမြန်ဆုံးနှင့် အချိန်တိုအတွင်း ရေချိုးခန်းဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖျားများမှ ရေစက်များ တစက်စက် ကျနေဆဲပင် ရှိသေး၏။ သူသည် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ စောင်ထိုးဖောင်တိန်ကို ကောက်ယူရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးတွင်မူ အသစ်စက်စက် စာရေးခုံစာရွက် အထပ်လိုက် ရှိနေသည်။

ကျီချီဆိုသည်မှာ ဘဝ၏ အခမ်းအနားသဘောဆန်မှုကို တန်ဖိုးထားတတ်ပြီး ဘဝထဲက အံ့အားသင့်စရာလေးများနှင့် လျှို့ဝှက်ပျော်ရွှင်မှုလေးများကို နှစ်သက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်မီ ဒစ်ဂျစ်တယ် ဆက်သွယ်ရေးခေတ်ကြီးထဲတွင်တောင်မှ သူမသည် တစ်ခါတရံ စာရေးရန် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာတတ်သူပင်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ဤစာအများစုမှာ သူ့ထံသို့ ရေးသားထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်က ကျီချီတွင် ၎င်းတို့၏ အချစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုအနေဖြင့် အချစ်စာများ ရေးသားသည့် အလေ့အထ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ရင်း ကျန်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးယဉ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ချောင်းလေးများက စာစတင် ရေးသားတော့သည်။

စာရေးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ညတွင်တော့ စာတစ်စောင် ရေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် ကျီချီအတွက် ဖြစ်သလို၊ သူ၏ အနာဂတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

–

နောက်တစ်နေ့ မည်သူမှမရှိဘဲ အေးစက်နေသော အိပ်ရာပေါ်တွင် ကျီချီ နိုးထလာခဲ့သည် — ကျန်းချီက မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားနှင့်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အရက်နာကျန်နေသေးသဖြင့် သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မျက်နှာသစ်ရန် မထချင်မချင်း ထလာခဲ့သည်။ အားလပ်ရက်ဖြစ်၍ အလုပ်မရှိသဖြင့် သူမသည် ပျင်းရိတွန့်တိုသည့် အမူအရာဖြင့် အရာရာကို အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

သူမသည် တုံ့နှေးနှေးဖြင့် မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ထမင်းစားစားပွဲဆီသို့ တိုးတိုးချင်း လျှောက်သွားလိုက်ရာ... ထုံးစံအတိုင်း မြေအိုးလေးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းချီက အလုပ်ပိတ်ရက်များတွင် မနက်စာ မစားတတ်သည့် သူမ၏ ဆိုးရွားသော အလေ့အထကို ပြင်ပေးနိုင်ရန် မမှမယွင်း မနက်စာများကို မရပ်မနား ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပေးတတ်သည်။

မြေအိုးအဖုံးကို သူမ လှန်လိုက်သည်နှင့် အနံ့မွှေးမွှေးလေးက လွင့်ပျံ့လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများ အရောင်လက်သွားသည်။

သူမ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သော ကြက်ဥငါးနှစ်နှင့် ဝက်သားဆန်ပြုတ် ပင်တည်း။ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ကျီချီက ကျန်းချီ၏ ချက်ပြုတ်စွမ်းရည်များ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပုံကို တွေးရင်း ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် သူမသည် ပန်းကန်များကို သေသေချာချာ ဆေးကြောပြီးနောက် ဆိုဖာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များက စာအိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

...ဒါ ဘာလဲ။

အနည်းငယ် စဉ်းစားတွေးတောမိသွားရင်း ကျီချီက သဘာဝအတိုင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပေါ့ပါးနေသော စာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ကျန်းချီ၏ သပ်ရပ်ပြီး ထက်မြက်သော လက်ရေးလှလှလေးများက စာရွက်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေကာ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကအတိုင်း တစ်စွန်းတစ်စမျှ မပြောင်းလဲပေ။ သူက အမြဲတမ်း ကျောင်းစာတော်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး စာရေးသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရှေးဟောင်းစွမ်းရည်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ထုတ်ဖော်နိုင်ပုံ ပေါ်ပေသည်။

ကျန်းချီက ကာရန်ချိုသာသော စာရေးပြီး အချစ်ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် လုပ်တတ်သူမျိုး မဟုတ်မှန်း တွေးမိရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးယဉ်လေးတစ်ခု ဖြန့်ကျက်သွားကာ ဤစာလေးကို တန်ဖိုးထားစွာဖြင့် စတင်ဖတ်ရှုလေတော့သည်။

သို့သော် ဖတ်ရင်းဖတ်ရင်းဖြင့် ဤသည်မှာ တမင်တကာ ဖန်တီးထားသော ‘အချစ်စာ’ မျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လာသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံဖြင့် လုံးဝ နွေးထွေးသွားစေခဲ့သည်။

[ကျီချီထံသို့]

[ဒီစာကို ရေးလိုက်တာက ရုတ်တရက်ဆန်တယ်လို့ ထင်ရကောင်း ထင်ရနိုင်ပေမယ့် ကိုယ်ပြောချင်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ စကားတွေကို စာသားတွေနဲ့ လေးနက်စွာ ဖော်ပြချင်လို့ပါ...]

လပေါင်းများစွာ သေချာစဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုတို့မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးလေး တစ်ယောက် ရှိသင့်በትလို့ ကို ယုံကြည်လာတယ်။ သူတို့ကို နွေးထွေးပြီး အချစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာအောင်၊ ဘေးကင်းပြီး ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ကြီးပြင်းလာအောင် ကိုတို့ ဖန်တီးပေးနိုင်ပါတယ်။

မောင်နှမဝမ်းကွဲရဲ့ဇနီး ကိုယ်ဝန်စရှိတုန်းက ကျီချီလည်း ကလေးလိုချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောဖူးတယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ကိုက လက်မခံခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကို ကြောက်နေလို့ပါ။

လက်ထပ်ပြီးရင် ကျီချီရဲ့ ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကို တစ်ခါက ကတိပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာတော့ ကို လိုအပ်ချက်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။

ကို ဝန်ခံပါတယ်။ ကို တိရစ္ဆာန်ဆန်ဆန် ကြောက်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကို့ရဲ့ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ဘဝခရီးက လွယ်ကူခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်ရမလဲဆိုတာကို ကို ရင်လေးခဲ့ပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကို မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျီချီ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခွင့်ကို ငြင်းပယ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကို ကြိုးစားပြီး သင်ယူနေခဲ့ပါတယ်။ အခြားသူတွေဆီကနေ အကြံဉာဏ်တွေ တောင်းခံခဲ့ပြီး ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေး စာအုပ်ပေါင်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ပါတယ်။ အဖြေအားလုံးကို ကို မသိသေးဘူးဆိုတာ ကို သိပါတယ်။ လူအများစုက မိခင်ကသာ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးမှာ အဓိက တာဝန်အရှိဆုံးလို့ ပြောကြပေမဲ့ ကိုကတော့ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကိုတို့နှစ်ယောက်အတူတူ ဝေမျှခံစားချင်ခဲ့တာ အမြဲတမ်းပါပဲ။

ပြီးတော့ ကိုက ပိုပြီးတော့တောင် တာဝန်ယူရမှာပါ။

ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်း ကိုယ်တိုင်က ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရှည်လျားတဲ့ ခရီးလမ်းရဲ့ ပထမခြေလှမ်း သက်သက်ပါပဲ။ ကလေးမွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာ အစားအသောက်ကစလို့ အဝတ်အထည်အထိ၊ အစောပိုင်း ပညာရေးအထိ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးရပါမယ်။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ‘စီမံကိန်း’ တစ်ခုပါပဲ။

ဒီထက် ပိုပြီး ဘယ်လို ညွှန်းဆိုရမလဲ ကိုယ် မသိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကို့မှာတော့ နက်ရှိုင်းတဲ့ တာဝန်ယူမှုစိတ်ဓာတ် တစ်ခုကို ခံစားနေရပါတယ်။

ဒါကြောင့် ရှောင်ကောနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး သုံးနှစ်တာ အနားယူဖို့ ကို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြောပြခဲ့တာပါ။ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကနေ လုံးဝထွက်ခွာသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခေတ္တ ဆုတ်ခွာနေတာပါပဲ။

ကိုတို့နှစ်ယောက်အတူ ကလေးတစ်ယောက် ရရှိချင်ပါတယ်။ ကျီချီနဲ့ ကိုတို့ရဲ့ သွေးသားလေးကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ချင်ပါတယ်။ ကို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူရဲ့လား။

အခုအချိန်မှာ ဖျော်ဖြေရေးလောကကြီးက အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ကိုလည်း အရာရာတိုင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာရုံစိုက်ဖို့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေပါတယ်။ တစ်ခါတရံမှာ အနောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်တာက ရှေ့ကို သွားဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပါပဲ — နောက်ဆုတ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်တာပါပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ရုပ်ရှင်ငါးကား၊ မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံး အများအပြားနဲ့ ကြော်ငြာတွေကို ကို လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ ကို စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးတွေက ကိုတို့ သုံးဖြုန်းမနေသမျှ ကာလပတ်လုံး လုံလောက်တာထက်ကို ပိုပါတယ်။

ပစ္စည်းဥစ္စာဆိုတာ ပြီးဆုံးနိုင်စရာ မရှိသလို ကျော်ကြားမှုလည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သင့်လျော်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မှန်ကန်တဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာသာ ကိုတို့ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်။

အခုအချိန်မှာတော့ ကို လိုချင်တာက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်ခြင်းကနေ စလို့ ကျီချီနဲ့အတူ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ပါပဲ။

ကျီချီလည်း ဒါကို လိုချင်နေတယ်ဆိုတာ ကို သိပါတယ်။

ကိုကပဲ နည်းနည်း ပိုလွန်သွားတယ် ထင်ရကောင်း ထင်ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိုတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပါပဲ။

ဒီလို စာတစ်စောင်ကို ကျီချီ့ကို ရေးဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။ ဒီအတွေးအခေါ် အချို့က ကို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကြာမြင့်စွာ စုပုံနေခဲ့တာပါ။ ကို့ရဲ့ စာသားတွေက ပြန့်ကြဲနေသလို ဒါမှမဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေနိုင်ပေမဲ့... ကျီချီတစ်ယောက်တည်းသာ နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကို ယုံကြည်ပါတယ်။

ကျီချီ၊ ကို လေ့လာသင်ယူခဲ့ပြီးပြီမို့လို့သာ ဒီအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားရတာပါ။ ကလေးယူဖို့ိ ကိစ္စမှာ အရင်က နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခဲ့တဲ့ ကို့ရဲ့ တုံ့ဆိုင်းမှုကို ထပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ကို တောင်းဆိုပါတယ်။

]

စာအဆုံးတွင် သူ၏ အမည်ကို ရိုးရှင်းစွာ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည် - ‘ကျန်းချီ’ ဟူ၍။

မျက်ရည်တစ်စက်သည် အဝါဖျော့ရောင် စာရွက်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန့်သွားပြီး ကျီချီ တစ်ယောက် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ငိုကြွေးနေခဲ့မိကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

သူမက ရယ်မောရင်း မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး စာရွက်ပေါ်က မျက်ရည်စက်ကို အမြန်ဖယ်ရှားကာ စာကို သေသေချာချာ ခေါက်သိမ်းပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ကျန်းချီ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ ဤသည်မှာ သူမထံမှ ပထမဆုံး လက်ခံရရှိဖူးသည့် စာပေပင်တည်း။

စာထဲပါရှိသည့် အကြောင်းအရာများမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်တိုင်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းက အလွန်တရာ စေတနာအပြည့်ရှိကာ နွေးထွေးလွန်းလှသဖြင့် ရိုးရှင်းသောပုံစံဖြင့်ပင် အလွန်တရာ ရိုမန်တစ်ဆန်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ကျန်းချီ က မည်သည့်သံသယမှ မရှိဘဲ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြည့်စုံဆုံး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်ဆန်ဆန် ရင့်ကျက်မှုကင်းမဲ့ခြင်းမှသည် ကြီးပြင်းလာခြင်းအထိ၊ ကျန်းချီ က အပြောင်းအလဲများစွာ ရှိခဲ့ကာ ပိုမိုရင့်ကျက်လာခဲ့သော်လည်း အရာတစ်ခုကမူ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေခဲ့သည်— ၎င်းမှာ သူ၏ ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားနှင့် သူမအပေါ် ထားရှိသည့် နက်ရှိုင်းပြီး ပြင်းပြသော မေတ္တာတရားပင်တည်း။

ကျီချီ က စာကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ကာ မဆန့်နိုင်မပြားနိုင်အောင် လွှမ်းခြုံလာသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ မပြောခဲ့သည့် အရာများစွာ ရှိသော်လည်း၊ ထိုသို့ မပြောခဲ့ခြင်းက သူမ ဂရုမစိုက်ဟု အဓိပ္ပာယ်မသက်ရောက်ပေ။

ကျီလန် ပထမဆုံး ကိုယ်ဝန်စရှိစဉ်ကတည်းက ကျီချီ က ကလေးယူရန် အကြံပြုချက်ကို တင်ပြခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျန်းချီ က ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမက ထိုစဥ်က အဆင်ပြေသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ— ကျန်းချီ က ကလေးတွေကို မကြိုက်လို့လားဟူ၍ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူက ကလေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် မကြိုက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းချီ က မည်သူ့ကိုမျှ အကြောင်းမဲ့ မုန်းတီးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူ အငြိုးအတေး ထားရှိခဲ့ဖူးသည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်မှာ သူကိုယ်တိုင်အပေါ် ပုံချခဲ့သည့် အချိန်သာ ဖြစ်သည်။

သူက ကလေးရရှိမှာကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့မှာကို စိုးရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကြောက်ရွံ့မှုကြီးဖြင့် လေးလံနေရင်းပင် ကျန်းချီ က သွားရောက်ပြီး သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းချီ က စာထဲတွင် ကလေးအစားအစာ ဘယ်လိုလုပ်ရမည်ကို သင်ယူခဲ့ကြောင်း၊ မူလတန်းပညာရေးကို ဘယ်လိုပေးရမည်ကို၊ ကလေးတစ်ဦးကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမည်ကို လေ့လာခဲ့ကြောင်း ရေးသားထားသည်ကို တွေးမိရင်း ကျီချီ ရယ်မောမိတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။

သူမ ကျန်းချီ ကို လွမ်းဆွတ်နေမိပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လာသည်။

သူမသည် သူ အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာစေချင်ပြီး သူ၏ နားနားတွင် ကပ်ကာ သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခိုင်မာပြတ်သားစွာ တိုးတိုးလေး ပြောပြချင်နေသည်။ သူမသည် သူနှင့်အတူ ကလေးတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုစိတ်က အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုမိုပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းရောက်မှသာ ကျန်းချီ ရိုက်ကွင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပြင်ပရိုက်ကွင်းတွင် ရိုက်ကူးနေခဲ့ရကာ မြေကြီးပေါ်တွင် တဝိဝိနှင့် လိမ့်ကာ ရိုက်ကူးရသည့် အခန်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပတ်နေသဖြင့် အိမ်မပြန်မီ ရိုက်ကွင်းမှာပင် ရေချိုးခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ယခုတိုင် အစိုဓာတ် မခြောက်သေးဘဲ လန်းဆန်းသော ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

တံခါးဝသို့ ဝင်လာစဥ် ကျန်းချီ က ယမန်နေ့ညက သူ ရေးခဲ့သော စာကို ပြန်တွေးမိကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု လှိုင်းတံပုားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

…ကျီချီ က ဘယ်လိုများ တွေးမလဲ။

ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များဖြင့် သူ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ကျန်းချီ က ကျီချီ တစ်ယောက် စာကို မတွေ့သေးဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေပြီလားဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။ သူ ထိုသို့ တွေးနေဆဲမှာပင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လက်မောင်းတစ်စုံက သူ၏ ခါးကို ရုတ်တရက် လာရောက် ပတ်သိုင်းဖက်တွယ်လိုက်သည်။

ကျီချီ က မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်း မသိရဘဲ သူ၏ နောက်မှ ချောင်းမြောင်းချဉ်းကပ်လာကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် လာအပ်ထားလိုက်သည်။ “ပြန်လာပြီလား။”

သူမ၏ အသံလေးမှာ ချိုမြိန်နေသော်လည်း ကျန်းချီ မှာမူ ထူးဆန်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အဖုအထစ်တစ်ခုကို ရင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရကာ အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

“ကျန်းချီ၊ ကိုယ် ရေးပေးထားတဲ့ စာကို ကိုယ် တွေ့လိုက်ပြီ။”

သူမ၏ အသံလေးမှာ ထိုချိုမြိန်သော အပြုံးများနှင့်ပင် ဆက်လက်ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ နှာချေလိုက်သည်။ “အဲဒီလို အချစ်စာမျိုး မရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာတောင် ရှိပြီ — အဲဒါက ကိုယ့်ကို ငိုမိသွားစေတယ်လေ။”

ကျန်းချီ ၏ စိတ်အာရုံများ လွင့်ပျံသွားသည်။ “ခင်ဗျား အရင်က အချစ်စာတွေ ရဖူးလို့လား။”

…

ယခုအချိန်အထိတိုင်အောင် မည်သည့်အရာကမျှ ကျန်းချီ အနေဖြင့် မနာလိုဝန်တိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျီချီ ရယ်မောမိသွားပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင် “ခင်ဗျား သုံးနှစ်တာ အနားယူမယ့် အစီအစဉ်ကို တင်ပြတုန်းက ရှောင်ကော ဒေါသထွက်သွားသေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယုံဖေး အကြောင်း သူမ သိထားသမျှအရဆိုလျှင် သူက အလွန်တရာ ဒေါသပေါက်ကွဲနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချီ သخرိုတ်ထုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ ရှောင်ယုံဖေး သာမက ရှန်းလေး၊ ချူးမီ နှင့် ချူဟန် တို့ကလည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ… သို့သော် အဲဒါက အရေးမကြီးပါ။ သူက သူကိုယ်တိုင် ဘာလိုချင်သည်ကို သူ နားလည်ပြီးဖြစ်ရာ အဲဒါက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချီ: “ထွက်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။”

…

ဒါကိုပဲ စွမ်းအားမရှိတဲ့ ဒေါသလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့လေ။

ကျီချီ မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မျှော်လင့်ချက်မှန်သမျှကို ချိုးဖျက်ပစ်ရာတွင် အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ရယ်မောမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ သိသည်မှာ ကျန်းချီ ဆိုသည်မှာ စေ့စပ်သေချာစွာ အစီအစဉ်ဆွဲတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုလျှင် မည်သူကမျှ သူ့ကို လှုပ်ခါပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို ဆက်လက်၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားဆဲဖြစ်ရင်း ကျီချီ က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်းချီ၊ ကျွန်မ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။”

သူမသည် သူနှင့်အတူ ကလေးတစ်ဦးကို ရယူရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မကြောက်ရွံ့တော့ပါ၊ မိဘတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းက မည်သို့ဆိုလိုသည်ကို နောက်ထပ် မစိုးရိမ်ပူပန်တော့ပါ…

သူတို့နှစ်ဦးသား အတူတူလက်တွဲလျက် ဘဝ၏ နောက်ထပ် အခန်းကဏ္ဍသစ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပေပြီ။

**— ပြီးဆုံးပါပြီ —**