ခေါင်းစဉ်း- ရူးသွပ်သောခွေး – အခန်း (၈၆)။ မင်္ဂလာပွဲ — သူ့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးကို တခြားအမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ လက်ထဲသို့ အပ်နှံလိုက်ရပါပြီ။ | NovelPing
ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် မိသားစုက သီးသန့်မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းချီ ၏ အဆိုပြုချက်အရ တစ်ခုလုံးကို အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်ထားရန်ဖြစ်ပြီး မီဒီယာများနှင့် ပါပရာဇီများ ဝင်ရောက်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်မရှိစေရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့의 ‘သာမန်လူများ’ ပုံများသည် အင်တာနက်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်မဟုတ်ဘဲ အတင်းအဖျင်းပြောခံရမည်လည်း မဟုတ်ပေ။
တကယ်တော့ ၎င်းက အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ ပုံမှန်မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဓိက ထပ်တိုးလာသည့် အချက်မှာ ‘အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်မှုအဆင့်’ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ကျန်းချီ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးအတွက်မူ ကျီချီ ၏ မိဘများတွင် ပြင်ဆင်မှုများကို ကူညီပေးနိုင်မည့် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများစွာ ရှိကြသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုညတွင်ပင် ကျန်းချီ က ရှောင်ယုံဖေး ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ ခွင့်ရက် ထပ်တိုးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“ဒီတစ်ခါရော ဘာပြဿနာ တက်ပြန်ပြီလဲ။”
ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ရှောင်ယုံဖေး မှာ ရူးသွပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ခိုင်မာစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်— “မရဘူး! လုံးဝ လုံးဝ မရဘူး! မင်းရဲ့ အလုပ်အချိန်ဇယားက တောင်လိုပုံနေပြီလေ။”
ယခုလက်ရှိတွင် ကျန်းချီ မှာ စီးပွားရေးတန်ဖိုး အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် ထိပ်တန်းနာမည်ကျော် စူပါစတားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့အချိန်ဇယား၏ တစ်ရက်ချင်းစီတိုင်းသည် ငွေကြေးများ လွင့်စင်သွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက် ခွင့်ယူခြင်းကို ခေတ္တအနားယူသည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း တစ်လတိတိ ခွင့်ယူခြင်းကမူ… သူ့မှာ ရည်မှန်းချက်ဆိုတာ ကျန်သေးရဲ့လား။ ရှောင်ယုံဖေး မှာ အလုပ်ကို အသည်းအသန်လုပ်တတ်သူဖြစ်ရာ ထိုသို့သော သဘောထားမျိုးကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ!
“ရှောင်ကော။”
ကျန်းချီ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အေးစက်စက်နှင့် တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် မင်္ဂလာဆောင်မလို့။”
…
ထိုစကားမှာ ပြတ်သားပြီး တိကျပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ယုံဖေး မှာ ကန့်ကွက်စရာ လမ်းစပင် မရှိတော့ပေ။
သို့သော်လည်း ရှောင်ယုံဖေး က မကျေမနပ်ဖြင့် ဆက်လက် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ “ဘယ်လို… အဲ့ဒီလောက်တောင် အစောကြီးလား။”
“အင်း။”
ကျန်းချီ က အသံထွက်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် လသာဆောင်ပေါ်၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ “ကျွန်တော်တို့က အခု လက်ထပ်ပြီးပြီလေ။ ဒါကြောင့် မင်္ဂလာပွဲ လုပ်ဖို့ လိုတာပေါ့။”
ယနေ့တွင် ကျီချီ က သူ့ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ သူ မျှော်လင့်နိုင်သမျှထဲတွင် အပျော်ရွှင်ရဆုံးသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အနည်းဆုံးတော့ ကြိုပြောသင့်တာပေါ့!”
စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ပြိုလဲမတတ် ဖြစ်နေသော ရှောင်ယုံဖေး က ဆက်လက် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုတော့သည်၊ “နာမည်ကျော်တစ်ယောက် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ အထူးသဖြင့် မင်းလိုမျိုး လူတွေရဲ့အပေါ်မှာ လူတွေအများကြီးရဲ့ အကြည့်တွေ ကျရောက်နေရတဲ့သူအတွက်ပေါ့! မင်္ဂလာပွဲရဲ့ ပုံစံအတိုင်းအတာ၊ ခမ်းနားမှု၊ အားလုံးက စစ်ဆေးခံရပြီး နှိုင်းယှဉ်ခံရလိမ့်မယ်……”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်က သီးသန့်မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်နေတာပါ။”
ကျန်းချီ က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီးမှ စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “ရှောင်ကော၊ ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီလိုလို့ပါ။”
ရှောင်ယုံဖေး မှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာအကူအညီလဲ။”
“အင်း၊ ကျွန်တော့်အတွက် လုံးဝ လျှို့ဝှက်လုံခြုံတဲ့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လောက် စီစဉ်ပေးလို့ရမလား။”
ကျန်းချီ က ခဏ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ အဓိပ္ပါယ်ပါပါဖြင့် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွင့်ရက်က တစ်ပတ်စောပြီး ပြီးဆုံးသွားနိုင်တယ်……”
“ငါ့ကိုပဲ ပုံအప్పံလိုက်ထား!”
ရှောင်ယုံဖေး မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းချီ စကားပင် မဆုံးသေးမီ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “လုံးဝ လျှို့ဝှက်တယ်၊ လုံးဝ လုံခြုံတယ်၊ လုံးဝ ယုံကြည် စိတ်ချရတယ်!”
သူ အလေးပေးပြောဆိုလိုက်သည့် ပုံစံမှာ အဓိက ကြော်ငြာဆောင်ပုဒ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
ကျန်းချီ က အသံမထွက်ဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး သူတောင်းဆိုထားသော ခွင့်ရက်ကို ရက်အနည်းငယ် ထပ်တိုးလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထက်မြက်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း မိမိဘာသာ တွေးနေမိသည်။
လူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လျှော့ချထားခြင်းဖြင့် သေးငယ်သော အလျှော့ပေးမှုတစ်ခုတည်းကပင် ‘အံ့သြစရာ’ တစ်ခုသဖွယ် ခံစားရစေသည်။
ရှောင်ယုံဖေး နှင့် အပြန်အလှန် အချေအတင် ပြောဆိုဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်ရက် ၂၀ ဖြင့် အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။
ရှောင်ယုံဖေး က မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပမည့်နေရာ၏ အပြင်ဘက် လုံခြုံရေး အစီအမံအားလုံးအတွက် တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ရာ ကျန်းချီ အနေဖြင့် စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ။
လအစပိုင်းတွင်ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာအခမ်းအနားကိုမူ ၁၈ ရက်နေ့သို့ သတ်မှတ်ထားသည်။
နောက်လာမည့်ရက်များတွင် ကျန်းချီ နှင့် ကျီချီ တို့မှာ အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအတွက် ကြိုတင်ကြံစည်ထားသည့် ခရီးစဉ်မှာမူ ယခုအခါတွင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလို မင်္ဂလာပွဲဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ၊ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ပြင်ဆင်မှုများနှင့် မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံများကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကိုသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြရသည်။
သတို့သမီးအနေဖြင့် ကျီချီ မှာ အစည်းအဝေးများစွာနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရသည့် ကိစ္စများထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းက သူမကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရှိနေစေလိုနေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမမှာ လှည့်နေသော အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်မှ ခွင့်ပင် ယူလိုက်ရတော့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမက လက်သင့်ခံဝန်ထမ်း (အင်ဒါရှစ်) သက်သက်သာဖြစ်ရာ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပေ!
ရှုပ်ထွေးလှသော ရက်များမှာ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မင်္ဂလာပွဲ၏ အကြိုညတွင် ကျန်းချီ ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ကျန်းရှီ နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ဂွမ်းယွဲ့တို့ကပါ ကူညီရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းချီ က စကားအများကြီး မပြောခဲ့ဘဲ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီ ကျန်းယင် ထံသို့ အနီရောင်စာအိတ်ကြီး တစ်အိတ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ထိုးပေးလိုက်သော်လည်း ကျီချီ ကမူ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ရိပ်မိနေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းရှီ နှင့် ဂွမ်းယွဲ့တို့မှာ ကျန်းချီ ဘက်မှ ရှိနေသည့် တစ်ადတည်းသော ‘မိသားစု’ များပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် မည်မျှပင် အေးစက်၍ အထီးကျန်နေပါစေ၊ ဤလောကကြီးနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြင်ပလောက၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် လူတိုင်းသည် မိသားစုအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာ၊ အချစ်နှင့် သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ခင်မင်မှုတို့ကို သဘာဝအတိုင်း တမ်းတကြစမြဲပင်တည်း။
၎င်းမှာ သဘာဝကျသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး စိတ်ရင်းအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကျီချီ လည်း သိထားသည်မှာ ကျန်းချီ သည် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြောင်း— သူ၏ တာဝန်ယူမှုမရှိဘဲ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော ဖခင်ရင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း သိထားသည်။ ၎င်းတို့ လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးနောက် ကျန်းချီ က သူမကို ကျန်းရှီ၏ အိမ်သို့ တစ်ကြိမ်တောင် ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသည်။
ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိရင်း ကျီချီ က အပြုံးလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်ရန် လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ရှောင်ယင်။”
ထို့နောက် သူမက မိသားစု၏ အိမ်ဖော်မလေးအား ကျန်းယင် အတွက် သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ‘လက်ဆောင်’ ကို ယူလာပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ၎င်းကို လှမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ့နဲ့ မင်းရဲ့အစ်ကိုတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။”
သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဂီတာတစ်လက် ရှိနေသည်။
ကျန်းချီ ၏ အထက်တန်းကျောင်း စတက်စ ပိုငယ်သည့် ဝမ်းကွဲညီလေးမှာ ဂီတာကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဂီတာဝါသနာအိုး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ အတန်ငယ် ကြားသိထားခဲ့ရသည်— သို့သော် သူ၏ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲသဖြင့် ၎င်းမှာ ဝါသနာသက်သက်မျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိစိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။
ကျန်းယင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အပြုအမူတို့တွင် ကျန်းချီ ၏ ‘အေးစက်မှု’ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း သူက ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ယခုအခါ ကျီချီ က ဤမျှ ကြင်နာစွာဖြင့် လက်ဆောင်ပင် ပေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေးမှာ ရှက်ရွံ့လာကာ မျက်နှာရဲသွားတော့သည်။
“အစ်မ…… မမဝမ်းကွဲ။”
သူက အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဒါကို မယူရဲပါဘူး၊ အရမ်း ဈေးကြီးလို့ပါ။”
“ဝယ်ပြီးသားဟာကို ဘာလို့ မယူရမှာလဲ။”
ကျီချီ က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လခြမ်းကွေးလေးများသလို ဖြစ်သွားသည်။ “တခြား ဘယ်လို ဂီတာပညာရှင်မှလည်း ငါမသိဘူးလေ။ မင်းသာ မယူဘူးဆိုရင် ဒါက ငါ့အခန်းထဲမှာ ဖုန်တွေပဲ တက်နေမှာပေါ့။”
ထိုအချိန်တွင် ကျီချီ မှာ ကျန်းယင်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နတ်သမီးကဲ့သို့သော မမဝမ်းကွဲတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အကျွမ်းတဝင် မရှိလှသော ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေမည့် အားကိုရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် မိသားစု ဆင်းရဲသော်လည်း ကျန်းယင်တွင် ကိုယ်ပိုင်မာန်မာန ရှိနေပြီး အခြားသူများ၏ ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ မခံယူလိုပေ၊ ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းကို ဆက်လက် ခါယမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ က “ယူလိုက်ပါ— သူမ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရတာ ပင်ပန်းနေပြီ” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်မှသာလျှင် ကျန်းယင်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်တော့သည်။
သူ့တွင် ဤဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် တွေ့ဖူးသည့်အကြိမ် ရေတွက်၍ရရုံသာ ရှိသော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းချီ သည် ကျန်းယင်၏ စိတ်နှလုံးတွင် အထူးခြားဆုံးသောနေရာ၌ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ မိမိတို့မိသားစု၏ ပြောမပြနိုင်သော ညစ်ပတ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိထားသူဖြစ်လေရာ ကျန်းချီ သည် မူလမိသားစု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများထဲမှ မည်သို့ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ အလွန်တရာ လေးစားအားကျမိသည်။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင် သီးသန့် ရပ်တည်ကာ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပို၍ပင် ထူးကဲအံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ယင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသလိုပင် ထင်မှတ်ရသည်။
—
ကျန်းချီ တွင် ‘မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေမျိုးများ’ များပြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ— ကျန်းရှီ၏ မိသားစုသာ ဆွေမျိုးများအဖြစ် ရေတွက်နိုင်သည်။ သူငယ်ချင်းများအနေဖြင့်မူ…… သူ့တွင် သူငယ်ချင်း များများစားစား ရှိသည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားပေ။
သူ့၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးခဲ့ပြီး ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် စိတ်တူကိုယ်တူ ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း သီးသန့်မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုသို့ ဖိတ်ကြားနိုင်လောက်သူ များများစားစား မရှိပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချီ က ရှန်းလေး၊ ချူဟန်၊ လင်ချီဟန်၊ ရှောင်ယုံဖေး နှင့် ချူးမီ တို့ကိုသာ ဖိတ်စာများ ပေးပို့ခဲ့သည်။
လင်ချီဟန်က ၎င်းတို့၏ အုပ်စုလိုက် စကားပြောခန်း (group chat) တွင် အစပိုင်းက ပြောဆိုခဲ့ပုံကို ပြန်ပြောင်းသတိရရင်း ကျန်းချီ က ဖိတ်စာများတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်— ‘ပါဝင်သူ တစ်ဦး ထပ်ခေါ်လာနိုင်သည်’ ဟူ၍ပင်တည်း။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျီချီ က ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ လူအနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ ချောမောလှပပြီး ပါးစပ်ချိုကာ စကားတတ်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အချစ်ကို ခံရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ *ကျွန်လင်းစီးတီး* ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမက ဝန်ထမ်းအများစုနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤမင်္ဂလာပွဲအတွက်ဆိုလျှင် သူမက ဂျီလျန်ကို သတို့သမီးအရံအဖြစ် အထူးပင် ဖိတ်ကြားခဲ့သေးသည်။
အစပိုင်းတွင် မိဖုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော ဟန်ပန်ရှိသည့် ဂျီလျန်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်ရေး ကံကြမ္မာအတွက် မကောင်းသော ယုံကြည်မှုလွဲမှားခြင်းများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတို့သမီးအရံ လုပ်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက ကျီချီ နှင့်အတူ မင်္ဂလာဝတ်စုံ သွားရောက်ဝတ်ဆင်ကြည့်ရှုပေးပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ အကြံအစည်ကို ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်တော့သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်— ဂျီလျန်က ရုပ်ချောသူများကို အလွန် နှစ်သက်သောကြောင့်ပင်တည်း။
ကျီချီ ကဲ့သို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လှပသော သတို့သမီးတစ်ဦး၏ အနီးအနားတွင် ရှိနေခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးကို မည်သူက လက်လွှတ်ခံလိုမည်နည်း။
သို့သော်လည်း သတို့သမီးအရံ လုပ်ရခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သူမ၏ အတွေ့အကြုံများအရ ဂျီလျန်က မင်္ဂလာပွဲနေ့တွင် ကျီချီ ၏ ပြင်ဆင်မှုများကို ကူညီရန် အစောကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သတို့သမီး၏ အဝတ်လဲခန်းမှာ သဘာဝအလျောက် လူစည်ကားနေသဖြင့် ဂျီလျန်နှင့် အခြားသတို့သမီးအရံ သုံးဦးတို့မှာ သတို့သမီးအရံ ဝတ်စုံများလဲလှယ်ရန် အခြားအခန်းတစ်ခန်းသို့ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ ပြန်လာကြစဉ် ရှည်လျားသော စကတ်အနားစများကို ကိုင်ဆောင်လာရင်း ဂျီလျန်က တံခါးကိုင်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်စဉ် အခြားလက်တစ်ဖက်နှင့် တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ ထိုလက်မှာ ရှည်လျားပြီး သွယ်လျနေသည်။
အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ သူမက မော့ကြည့်လိုက်ရာ မထင်မှတ်ထားသော ‘ဧည့်သည်’ တစ်ဦး၏ ထက်ရှသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
တကယ်၊ ကြည့်လို့ မဆိုးလှပေ။
ဂျီလျန်၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ဇီယွီ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။”
ဇီယွီမှာ သူမကို မည်သူမှန်း မှတ်မိသွားရန် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ “အင်း၊ တိုက်ဆိုင်တာပဲ။”
…
စကားနည်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။
ဂျီလျန်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ကံဆိုးချင်တော့ သူမ၏နောက်တွင် လူအချို့က အတင်းတိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံကို နင်းမိကာ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဇီယွီသာ မဖမ်းထားခဲ့ပါက သူမ လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။
“ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက် ရေခဲတုံးလို အလ급မရှိတာလဲ။”
ထိုယောကျ်ားလေးက သူမနှင့် လူအုပ်ကြားတွင် ရပ်တည်ကာ ၎င်းတို့၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး အပြစ်တင်လိုက်သည်၊ “လူ့ဘဝကို အမြန်ဆုံး ပြန်ဝင်စားချင်နေတာလား။”
ဂျီလျန်က ရယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း မျက်နှာမှာ ရဲတက်လာသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ဇီယွီ ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့ခြင်းမှာ… သူမ၏ ပုခုံးစွပ်မပါသော ဝတ်စုံမှာ နင်းခံရပြီး အောက်သို့ ကျွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဂျီလျန်က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကိုင်လက်ကို လှည့်ကာ အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
“လျန်ကျဲ့။”
ကျီချီ က ရှေးခေတ်ရိုးရာ *ရှုဟွာ* ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေကာ သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြုံးပြလိုက်သည်၊ “မျက်နှာတွေ ဘာလို့ ရဲနေတာလဲ။ အပူလွန်နေလို့လား။”
သူ့မျက်နှာတွေ ရဲနေသလား။ ဂျီလျန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။”
သူမက ကျီချီ ၏ အနီးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့လှသော မျက်နှာလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်၊ “သတို့သမီးလေးက တကယ် လှတာပဲ။”
ကျီချီ က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ စဉ်းစားကြည့်ရဦးမယ်။”
ဂျီလျန်က သူမ၏ မေးစေ့ကို တို့ထိလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ လိမ္မာပါးနပ်သော ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်တောက်ပလာခဲ့သည်။ “ဒီလောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းတဲ့ သတို့သမီးလေးကို— သူ လာခေါ်တဲ့အချိန်ကျရင် သတို့သားကို ဘယ်လို ဒဏ်ခတ်ကြမလဲ။”
“လျန်ကျဲ့။”
ကျီချီ မှာ ဂျီလျန်၏ ဝတ်စုံစကို မဆွဲဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “သူ့ကို မစနောက်ပါနဲ့တော့။”
…
ဇီယွီက ယောကျ်ားလေးများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူ့ညီမလေးမှာ ဂျီလျန်ထံသို့ တစ်စုံတစ်ရာကို ပုံစံငယ်ဖြင့် ‘တောင်းဆို’ နေပုံရပြီး သနားစရာကောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ရပ်နေသော ဂျီလျန်က လိမ္မာပါးနပ်သော မြေခွေးမြီးရှည်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ပါသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ဇီယွီက လျှောက်လာပြီး ကျီချီ ၏ လက်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ “ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းစမ်းပါ။ မလှုပ်ရှားစမ်းနဲ့။”
ငယ်စဉ်ကတည်းက သူက ကျီချီ ၏ အပြုအမူနှင့် ပတ်သက်၍ တင်းကျပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူမက ပုံမှန် မငြိမ်မသက်ဖြစ်တတ်သော အလေ့အထများမပါဘဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။
“ကေ။”
သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီချီ က ပြုံးလိုက်သည်။ “ရောက်လာပြီလား။”
“အင်း။”
သူက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အထူးတလည် ကောင်းမွန်နေပုံမရပေ။ ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စီးကရက်တစ်လိပ် ညှိလိုက်သည်။
ကျီချီ က သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ရဲတက်လာကာ မကြာမီ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
မာနကြီးသော မိန်းကလေးမှာ ငိုချင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်စေလိုဟန် ရှိသည်။
ဂျီလျန်က ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကြားရှိ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ရှုရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
—ချစ်ခင်ရသော သမီးပျိုတစ်ဦး အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက မည်သို့လုပ်၍ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကြာမြင့်စွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသော မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါတွင် အခြားယောကျ်ားတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းခံရရန် လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။