ခေါင်းစဉ်း - ရက်စက်သောခွေး - အခန်း ၄၄ - အနာကျက်ခြင်း - ကျန်းချီ၊ ကိုယ့်ကို ရည်းစားလုပ်ပေးဖို့ မလိုချင်ဘူးလား | NovelPing
ကျီချီကို ထိုညက ထမင်းချက်ကျွေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသား ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဆေးရုံသို့ ပြန်မသွားဘဲ စူပါမားကတ်ဆီသို့ တန်း၍ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။
ပစ္စည်းဝယ်နေစဉ် ကျီချီသည် ခဏက ဂျန်ချီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုကို မဖယ်ရှားနိုင်သေးဘဲ သူမ၏ ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် ညှိုးမှိန်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီက ကောင်မလေး အာရုံလွင့်နေသည်ကို သတိထားမိသော်လည်း ပြောရမည့်သင့်လျော်သော စကားများကို ရှာမတွေ့ပေ။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူက “ကျီချီ၊ ဘာစားချင်လဲ” ဟုသာ မေးနိုင်ခဲ့သည်။
သူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းကာ နာခံတတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျီချီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အလိုလို ပြုံးမိသွားပြီး သူမ၏ စိတ်မသာမယာဖြစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကြက်တောင်ပံ” ဟု သူမက ဆိုကာ အနီးနားရှိ အေးခဲထားသော အစားအစာ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ကြက်တောင်ပံထုပ်ကို ယူ၍ တွန်းလှည်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ “မစားရတာ ကြာပြီလေ။”
ကျီချီ ပြုံးနေသည်ကို မြင်တော့ ကျန်းချီ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။
ကြက်တောင်ပံအပြင် အခြားသော ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်ခဲ့ကြသည်။ စူပါမားကတ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် မိုးချုပ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
“သေပါပြီ၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစခန်းက ၈ နာရီမထိုးခင် ပြန်လာခဲ့ဖို့ မှာထားတာပဲ” ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် ကျီချီက နာရီကို ကြည့်ကာ ရှေ့ခုံခါးပတ်ကို လှမ်းကိုင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆိုးသွမ်းသော မှောင်မိုက်သည့် မျက်ဝန်းလေးများကို လှည့်ပတ်ကာ နောင်တရဟန်ဆောင်၍ “ချက်ချိန်တောင် မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်က ၇ နာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ချက်ပြုတ်ပြီး စားဖို့ဆိုလျှင်... အချိန်လောက်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆို ဒီနေ့ မပြန်တော့ဘူး” ကျန်းချီက အလေးအနက်မထားဘဲ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည် - “မနက်မှ ပြန်ကြတာပေါ့။”
ကျောင်းတောင် ကျောင်းပိတ်ရက် ရှိသေးသည်လေ။ ပြီးတော့ သူကမှ ဆေးရုံက ထွက်လာတာ မကြာသေးတာပဲ။
ကျီချီက ကျန်းချီကို ထိန်းကျောင်းရမည့် ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံရန် မည်သို့မျှ မရည်ရွယ်ပေ။ သူမက သူ့၏ အကြံပြုချက်ကို ပြုံးပြကာ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသား ကျန်းချီ၏ ငှားရမ်းထားသော အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခန်းမှာ တစ်လခွဲကျော်တိုင်အောင် လူသူမနေဘဲ ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် အေးစက်နေသော လေထုက ကောင်လေး၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုံ့သွားစေသည် - ကျန်းချီက သန့်ရှင်းမှုကို ကြိုက်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် အခန်းကို အရင်ရှင်းလင်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျီချီ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထჯก၍ တီဗီကြည့်နိုင်ရန် ဆိုဖာကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် ထိုကောင်လေးက အိမ်အကူတော် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လုံ့လစိုက်ထုတ်ကာ အခန်းကို စတင်သန့်ရှင်းရေး လုပ်တော့သည်။
ကျီချီသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အိမ်မှုကိစ္စကို တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးဘဲ အလိုလိုက်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေဝိုင်းထိုင်ကာ မုန့်စားရင်း ကျန်းချီ အခန်းတွင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ဒိုနတ်မုန့်ကို စားနေရင်း သူမ၏ အရသာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ကျန်းချီသည် ဤမျှ မြန်ဆန်စေရန် အလုပ်များစွာ လုပ်ခဲ့ရပေမည်။ သို့သော် သူမက ဤအကြောင်းကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ရခြင်းမှာ မတူညီပေ။
ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ဖိနပ်ပါးလေးကို စီးလျက် သူ့အား သန့်ရှင်းရေးကူလုပ်ပေးရန် လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ကျီချီ” သို့သော် ကျန်းချီက သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ခွင့်မပြုပေ။ “အဲ့ဒီမှာပဲ ထိုင်နေပါ။”
ကျီချီက ဂျီကျသည် - “စားပွဲခုံလေး သုတ်ခွင့်ပြုပါ။”
“မလိုပါဘူး” ကျန်းချီက ခိုင်မာပြတ်သားစွာ၊ အလွန်ပင် ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည် - “ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။”
……
ကျန်းချီသည် အဆင့်ဆယ့်တစ် တရားသဖြင့် 'ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော လူသား' တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေပြီး ကျီချီမှာ သူ့ကိုကြည့်ကာ အံ့သြရမလိုလို၊ အားနာရမလိုလို ဖြစ်မိသည်။
အဆုံးတွင် သူမလည်း လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိတွန့်လိမ်နေသော ပျင်းရိသည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်လို ပြန်၍ လှဲနေလိုက်တော့သည်။
ကျန်းချီနှင့် အတူရှိနေခြင်းက 'တည်ငြိမ်မှု' ဟူသော ခံစားချက်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာပေးပုံ ရသည် - သူတို့နှစ်ဦးသား အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ခိုအောင်းကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ထမင်းချက်နေကြခြင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရိုးစင်းသာမည လူစုံတွဲများစွာနှင့် တူနေပေသည်။
ရိုးရှင်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသည်။
ကျန်းချီ အနီးအနားတွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသံ၊ ထမင်းချက်နေသံများ ရှိနေသော်လည်း ကျီချီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီတွယ်ရင်း သူမ မသိလိုက်ဘဲ မျက်ခွံများ လေးလံလာခဲ့သည်။
တွေဝေမူးယစ်နေစဉ် သူမသည် နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းတိမ်တိုက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မကြာမီမှာပင် ကောင်မလေး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
သူမ မည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်ကို မသိတော့ပေ။ သို့သော် အရသာရှိသော အစားအစာ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကြောင့် သူမ နိုးထလာခဲ့သည်။ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဥ် သူမသည် နေ့ခင်းဘက်က အိပ်ရာမှနိုးလာသော ပျင်းရိသော ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို အလိုလို နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။
“ကျန်းချီ?” ကျီချီသည် မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ အိပ်မှုန်စުစွဲဖြင့် နူးညံ့သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
အဖြေတစ်ခုကို သူမ ကြားလိုက်ရသည် - “အင်း?”
“အင်း?” ကျီချီသည် အံ့သြသွားကာ ကျန်းချီ၏ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ရစေရန် အိပ်မှုန်စުစွဲမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမသည် ဆိုဖာရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူမ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ကြည့်နေခဲ့သည်ကို မသိသလို၊ မည်မျှကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ မသိပေ။
ကျီချီသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ သူမ မသိလိုက်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာခဲ့သည်။
“ရှင်... ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ” ကျီချီသည် အမြန်ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်အထိ ကျနေသော ရွှေညိုရောင် ဆံပင်ရှည်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး အချို့သော ဆံပင်မျှင်များမှာ မေးရိုးတွင် ကပ်နေကာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော ဖားဖားဖူးဖူး ယုန်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
ကျန်းချီက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို ကြည့်နေတာလေ။”
သူ၏ ရိုးသားေသာ အဖြေက သူမကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
ကျီချီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် သူမ၏ ခြေချောင်းများကို ကွေးလိုက်မိပြီး မကွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ မီးခိုးရောင် ဆိုဖာနောက်ခံတွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သေးသွယ်သော သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများမှာ အထူးပင် ထင်ရှားနေသည်။
ကျန်းချီ၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ထိုအကြည့်တို့မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
ကျီချီ၏ ခြေဖဝါးလေးများမှာ... ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သေးငယ်ပြီး ဖြူစင်ကာ လက်တစ်ဖက်ထဲဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်နေပုံ ရသည်။
ကျန်းချီ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ကျီချီသည် ခြေထောက်ကို အလိုလို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထိုကောင်လေး၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးမှ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “စားကြရအောင်။”
“အင်း။”
ကျီချီသည် သဘောတူကြောင်း အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကျန်းချီနောက်သို့ နာခံစွာဖြင့် ထမင်းစားပွဲဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲသုံးပွဲနှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ပွဲ ရှိနေသည် - ကိုကာကိုလာဖြင့် ကြော်ထားသော ကြက်တောင်ပံကြော်၊ သခွားသီးနှင့် ရောကြော်ထားသော ဖန်သားကဲ့သို့ ရေဆေးပုစွန်၊ ကြက်သွန်ဖြူဖြင့် မွှေကြော်ထားသော ဆလတ်ရုပ်၊ နှင့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ကြာစွယ်နှင့် ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ်တို့ ပြည့်နေသော မြေအိုးတစ်အိုး ဖြစ်သည်။
ကျီချီ ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံထွက်လာခဲ့သည်။
အလွန်ပင် အားနာသွားသဖြင့် သူမ၏ ပြားချပ်နေသော ဗိုက်ကို အလိုလို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကာ မိုးစွေပန်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သွားများဖြင့် သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
ကျန်းချီ ဟူသော ဤ ‘သံမဏိယောကျ်ား’ ကမူ ကျီချီ၏ အားနာမှုကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ဘဲ “ဗိုက်ဆာနေပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
……
ကျီချီသည် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ကျန်းချီ၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ကြယ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေကာ သူမအား ဒေါသထွက်ရန် ခက်ခဲစေသဖြင့် သူမက နူးညံ့သော “အင်း” ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်ရတော့သည်။
ကျန်းချီ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပြီး ကျီချီ စားဖူးခဲ့သည့် အမျိုးမျိုးသော စားသောက်ဆိုင်များနှင့် အပြင်မှာဝယ်စားခဲ့သည့် ဟင်းပွဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။ သူမအိမ်မှ ဒေါ်လေး၏ ချက်ပြုတ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ တူညီစွာပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအစားအစာများကို ‘ကျန်းချီ ချက်ပြုတ်ထားခြင်း’ ဖြစ်နေ၍ ကျီချီ ပို၍ပင် အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အစားအသောက် နည်းပါးသူဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက သူမအား ‘ကြောင်လေးလို စားသူ’ ဟု မကြာခဏ ခေါ်ဆိုကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ကျန်းချီ ခပ်ပေးသော ထမင်းပန်းကန်ကို သူမ တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင် စားသုံးခဲ့သည်။
စားပြီးနောက် သူမသည် ဗိုက်တင်းနေကာ အနည်းငယ် ပြည့်ကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။
ကျီချီ ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးဆူလိုက်သည်။ “ငါ အဝေးကြီး ဝလာတော့မှာလား။”
ကျန်းချီ ပန်းကန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ် သူက ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “שטויותပဲ။”
ကောင်မလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်တော့မှ ကျေနပ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျီချီက အရိုးပေါ်အရေတင်လောက်အောင်ကို ပိန်လွန်းနေတာ သေချာပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမက ထမင်းတစ်ပန်းကန် အပြည့်တော့ စားသင့်တာပေါ့။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားခဲ့ကြပြီး အစားအစာများကို သိမ်းဆည်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းတို့တွင် အချိန်ကုန်သွားခဲ့သဖြင့် နံရံပေါ်ရှိ နာရီမှာ သူတို့ သတိမထားလိုက်မိခင်မှာပင် ၁၀ နာရီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျီချီ က ကျောင်းပြန်သွားရန် တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ကျန်းချီက သူမအား ကျောင်းပြန်ပို့ပေးရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြော으အံ့သြသွားကာ ကျန်းချီ၏ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ရစေရန် အိပ်မှုန်စުစွဲမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမသည် ဆိုဖာရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူမ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ကြည့်နေခဲ့သည်ကို မသိသလို၊ မည်မျှကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ မသိပေ။
ကျီချီသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ သူမ မသိလိုက်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာခဲ့သည်။
“ရှင်... ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ” ကျီချီသည် အမြန်ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်အထိ ကျနေသော ရွှေညိုရောင် ဆံပင်ရှည်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး အချို့သော ဆံပင်မျှင်များမှာ မေးရိုးတွင် ကပ်နေကာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော ဖားဖားဖူးဖူး ယုန်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
ကျန်းချီက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို ကြည့်နေတာလေ။”
သူ၏ ရိုးသားသော အဖြေက သူမကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
ကျီချီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် သူမ၏ ခြေချောင်းများကို ကွေးလိုက်မိပြီး မကွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ မီးခိုးရောင် ဆိုဖာနောက်ခံတွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သေးသွယ်သော သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများမှာ အထူးပင် ထင်ရှားနေသည်။
ကျန်းချီ၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ထိုအကြည့်တို့မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
ကျီချီ၏ ခြေဖဝါးလေးများမှာ... ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သေးငယ်ပြီး ဖြူစင်ကာ လက်တစ်ဖက်ထဲဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်နေပုံ ရသည်။
ကျန်းချီ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ကျီချီသည် ခြေထောက်ကို အလိုလို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထိုကောင်လေး၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးမှ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “စားကြရအောင်။”
“အင်း။”
ကျီချီသည် သဘောတူကြောင်း အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကျန်းချီနောက်သို့ နာခံစွာဖြင့် ထမင်းစားပွဲဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲသုံးပွဲနှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ပွဲ ရှိနေသည် - ကိုကာကိုလာဖြင့် ကြော်ထားသော ကြက်တောင်ပံကြော်၊ သခွားသီးနှင့် ရောကြော်ထားသော ဖန်သားကဲ့သို့ ရေဆေးပုစွန်၊ ကြက်သွန်ဖြူဖြင့် မွှေကြော်ထားသော ဆလတ်ရုပ်၊ နှင့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ကြာစွယ်နှင့် ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ်တို့ ပြည့်နေသော မြေအိုးတစ်အိုး ဖြစ်သည်။
ကျီချီ ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံထွက်လာခဲ့သည်။
အလွန်ပင် အားနာသွားသဖြင့် သူမ၏ ပြားချပ်နေသော ဗိုက်ကို အလိုလို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကာ မိုးစွေပန်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သွားများဖြင့် သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
ကျန်းချီ ဟူသော ဤ ‘သံမဏိယောကျ်ား’ ကမူ ကျီချီ၏ အားနာမှုကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ဘဲ “ဗိုက်ဆာနေပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
……
ကျီချီသည် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ကျန်းချီ၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ကြယ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေကာ သူမအား ဒေါသထွက်ရန် ခက်ခဲစေသဖြင့် သူမက နူးညံ့သော “အင်း” ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်ရတော့သည်။
ကျန်းချီ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပြီး ကျီချီ စားဖူးခဲ့သည့် အမျိုးမျိုးသော စားသောက်ဆိုင်များနှင့် အပြင်မှာဝယ်စားခဲ့သည့် ဟင်းပွဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။ သူမအိမ်မှ ဒေါ်လေး၏ ချက်ပြုတ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ တူညီစွာပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအစားအစာများကို ‘ကျန်းချီ ချက်ပြုတ်ထားခြင်း’ ဖြစ်နေ၍ ကျီချီ ပို၍ပင် အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အစားအသောက် နည်းပါးသူဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက သူမအား ‘ကြောင်လေးလို စားသူ’ ဟု မကြာခဏ ခေါ်ဆိုကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ကျန်းချီ ခပ်ပေးသော ထမင်းပန်းကန်ကို သူမ တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင် စားသုံးခဲ့သည်။
စားပြီးနောက် သူမသည် ဗိုက်တင်းနေကာ အနည်းငယ် ပြည့်ကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။
ကျီချီ ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးဆူလိုက်သည်။ “ငါ အဝေးကြီး ဝလာတော့မှာလား။”
ကျန်းချီ ပန်းကန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ် သူက ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “שטויותပဲ။”
ကောင်မလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်တော့မှ ကျေနပ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျီချီက အရိုးပေါ်အရေတင်လောက်အောင်ကို ပိန်လွန်းနေတာ သေချာပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမက ထမင်းတစ်ပန်းကန် အပြည့်တော့ စားသင့်တာပေါ့။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားခဲ့ကြပြီး အစားအစာများကို သိမ်းဆည်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းတို့တွင် အချိန်ကုန်သွားခဲ့သဖြင့် နံရံပေါ်ရှိ နာရီမှာ သူတို့ သတိမထားလိုက်မိခင်မှာပင် ၁၀ နာရီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျီချီ က ကျောင်းပြန်သွားရန် တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ကျန်းချီက သူမအား ကျောင်းပြန်ပို့ပေးရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုကောင်မလေးက အကြိမ်တိုင်းတွင် စကားကို သိမ်မွေ့စွာ ဖြတ်ချပစ်ခဲ့သည်။
သူမက “ခဏလောက် စောင့်ပါဦး” ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းချီ နှင့်အတူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည် - အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် တီဗီကြည့်ရင်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းမှတပါး အခြားဘာမှ မလုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ‘ပထမဆုံးအကြိမ်’ တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ကျီချီ သည် တီဗီကို စိတ်မပါ့တပါ ကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းချီ ၏ တင်းမာနေသော မေးရိုးကို ငေးကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည် - “ကျန်းချီ, ငါတို့နှစ်ယောက် တီဗီအတူထိုင်ကြည့်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျန်းချီ ၏ ကိုယ်လုံးမှာ အလိုအလျောက် တောင့်တင်းသွားပြီး တိုးဝင့်အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး။” ကျီချီ က သူ့ဆီသို့ တိုးကပ်လာကာ သူမ၏ နူးညံ့လှသော ခေါင်းလေးကို သူ၏ ပိန်ပါးသော ပခုံးပေါ်တွင် မှီတင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “ဒီခံစားချက်က အရမ်း ဆန်းသစ်နေတာပဲ။”
အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အလွန်တရာ တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် - ကျန်းချီ နှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ထိုင်ကာ စကားပြောရုံမျှသာ ပြုလုပ်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီ မှာမူ ပို၍ပို၍ ရင်ခုန်လာကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး မည်သို့ပြုမူရမှန်း မသိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မှောင်ရိပ်သန်းနေပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ဤအခန်းငယ်လေးထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ သိသာထင်ရှားလောက်အောင် ‘နီးကပ်’ နေခဲ့သည်။ လေထုမှာ တင်းမာနေပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြသည့်အခါ ထိုအဖြစ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နှစ်ခွအဓိပ္ပာယ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ကောင်လေး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာစေသည်။ သူ့ဘေးတွင် ချထားသော လက်ချောင်းလေးများပင်လျှင် အလိုလို တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။
သူမအား မှီတွယ်နေသော ကောင်မလေး၏ ကိုယ်မှ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့လေး သင်းပျံ့နေသည်။
“ကျီချီ။” ကျန်းချီ ၏ အေးစက်သော အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှလာကာ သူမအား သတိပေးလိုက်သည် - “ငါ ခင်ဗျားကို ကျောင်းပြန်ပို့ပေးသင့်တယ်။”
ကျီချီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် - “ဒီမှာ မနေလို့ရဘူးလား။ ဧည့်ခန်းရှိသားပဲ။”
ကျန်းချီ ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး အလိုလို ငြင်းဆန်လိုက်သည် - “မရဘူး။”
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ။” ကျီချီ က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ကျောင်းက ဒီအချိန်ဆို အဆောင်ပိတ်သွားပြီလေ။ ရှင်သာ အတင်းပြန်ခိုင်းရင် ကျွန်မ အမှတ်တွေ လျော့သွားလိမ့်မယ်။”
……
ထို့ကြောင့် ကျီချီ က အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းပင်တကား!
ကျန်းချီ သည် ကောင်မလေး၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ “ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျောင်းမပြန်ချင်ရတာလဲ။”
“မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ရှင် ဆေးရုပ့်သွားတာကို ကျွန်မ ဆက်ကြည့်ရဦးမယ်လေ။” ကျီချီ က ပျင်းရိစွာ သန်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည် - “ရှင် ရိုးရိုးသားသား သွားမသွားဆိုတာကို ကျွန်မ မစောင့်ကြည့်ရင် စိတ်မချဘူး။”
ကျန်းချီ သည် သူမကို သူ သေချာပေါက် လူလိမ္မာလေး ဖြစ်ရပါမည်ဟု ကတိပေးရန် နှုတ်ခမ်းကို ဖြဲလိုက်သော်လည်း... ထိုသို့ ပြောခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျီချီ က ဤအချိန်တွင် ကျောင်းပြန်သွားပါက အမှတ်များ လျော့သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသား မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ဧည့်ခန်းထဲတွင်မူ... သင့်လျော်သော အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်များ မရှိပေ။ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ၊ သွားတိုက်တံ စသည့် တစ်ခါသုံး အသုံးအဆောင်များကမူ ရေချိုးခန်းထဲတွင် အနည်းငယ် ရှိနေပေသည်၊ အကြောင်းမှာ ချူးမီ သည် အလုပ်ကိစ္စ အရေးတကြီးဖြင့် ဤနေရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ တည်းခိုလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဧည့်ခန်းရှိ အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်များအားလုံးကို ချူးမီ သုံးစွဲထားပြီးသား ဖြစ်ရာ ကျီချီ အား မည်သို့ သုံးခိုင်းရမည်နည်း။
ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည် - “ခင်ဗျား အဓိကအခန်းမှာ အိပ်လိုက်၊ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းကို သွားမယ်။”
ကျီချီ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။
ကောင်လေးတစ်ယောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုလျှင်၊ အထူးသဖြင့် သူမနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမ အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
“အင်းလေ၊ ခဏနေမှ အိပ်တာပေါ့၊ ကျွန်မ မအိပ်ချင်သေးဘူး။” ကောင်မလေးက ပျင်းရိရိအသံဖြင့် ကျန်းချီ ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ မအိပ်ချင်သေးဘူး။”
သူမ၏ စိတ်ကူးဆန်းများက အမြဲပြောင်းလဲနေပြီး သူမ၏ ချစ်စဖွယ် အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာက ကျန်းချီ အား အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားစေကာ မလှုပ်ရဲတော့အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
— စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သော သူ့ဖုန်း တုန်ခါလာသည်အထိပင်။
ကျန်းချီ အံ့သြသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျီချီ မှလွဲ၍ သူ့ဖုန်းနံပါတ်သစ်ကို သိကြသူများမှာ ဆေးရုံတွင် မှတ်ပုံတင်ပေးခဲ့သော ရှန်းလေး နှင့် ချူးမီ တို့သာ ရှိကြသည်။ မည်သူများ ဖြစ်မလဲ။
စဉ်းစားရင်း ကျန်းချီ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ‘ရှန်းလေး’ ဟူသော အမည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သူက ဖုန်းကို ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အားချီ၊ မင်း ဒီနေ့ နေ့ခင်းဘက်က အနောက်ပိုင်းခရိုင်က ရေကြောင်း ကယ်ဆယ်ရေးစခန်း အနားမှာ ရှိနေခဲ့တာလား။” ဖုန်းစပီကာ ပွင့်သွားသည်နှင့် ရှန်းလေး ၏ အသံက အရေးတကြီးဖြင့် ဖုန်းထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျီချီ ပင်လျှင် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျောကို မတ်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ကျန်းချီ က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “ရှန်းလေး၊ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“ဘယ်လိုလုပ် သိရမလဲ။” ရှန်းလေး က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ပြောလာပြီး သူ၏ အ웃ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ “ဝေဘို ပေါ်မှာ ခေတ်စားနေတာပဲဟာ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ မင်း မမြင်လိုက်ဘူးလား။ မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဟမ်း... မင်းရဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးပါ ပါသေးတယ်။”
လက်ရှိတွင် ထိပ်တန်း ခေတ်စားနေသော အကြောင်းအရာများထဲမှ တစ်ခုမှာ #ကျန်းချီ လမ်းပေါ်တွင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူရှိနေသည်ဟု သံသယရှိခံရ# ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
တွဲဖက်ပါလာသော မီဒီယာ ပုံများမှာ ဝေးဝေးမှ ခိုးရိုက်ထားသော ပုံများ ဖြစ်သည်။ ပုံများထဲတွင် ကျန်းချီ မှာ ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသဖြင့် မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာပုံစံကမူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးမှတ်မိလွယ်လှသည်။
ကျီချီ ကမူ ‘အပြည့်အစုံ ကာကွယ်ထားခြင်း’ မရှိပေ။ သို့သော် ရိုက်ကူးထားသည့် ထောင့်ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖမ်းယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ သည် နေ့ခင်းဘက်က သူ့အား ‘စကားပြော’ လိုနေခဲ့သော မန်နေဂျာကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည် - “ရှန်းလေး, ကျွန်တော် ဝေဘို ကို ဖျက်လိုက်ပြီ။”
ခေတ်စားနေသည်ဖြစ်စေ၊ ပင်မစာမျက်နှာတွင် ရောက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ သူ မဂရုစိုက်တော့ပေ။
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချီ ဖုန်းချလိုက်သည်။
ကျီချီ ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်မလေးမှာ ဝေဘို ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပွတ်ဆွဲနေပြီး သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ ထိုခေတ်စားနေသော အကြောင်းအရာပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သေချာသည်မှာ သူမသည် ‘မိတ်ဆွေမဆန်သော’ မှတ်ချက်များကို သွားဖတ်လောက်အောင် မိုက်မဲမည် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် ကျန်းချီ နှင့်အတူ လျှောက်သွားနေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ဝါးဝါးလေးများကိုသာ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ပုံတွေကလည်း အရမ်း ဝါးနေတာပဲ။” ကျီချီ က ကျန်းချီ အား အံ့သြနေဟန်ဖြင့် ပုံများကို ပြလိုက်သည်။ “ဒီလောက်နဲ့ လူတွေက ငါတို့ကို တကယ် မှတ်မိကြတာလား။”
ပါပရာဇီများမှာ အဝေးကြီးမှ လှမ်းရိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ရိုက်ကူးသည့်ထောင့်မှာ လွဲချော်နေပြီး သူတို့၏ ဘေးတိုက်ပုံနှင့် ကျောဘက်ကိုသာ မိနေသည်။ အထင်ရှားဆုံး အချက်မှာ ကျန်းချီ ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များ ဖြစ်သော်လည်း...
ကျန်းချီ ပြန်မပြောရသေးမီ ကျီချီ က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ဒါပေမဲ့ ပုံထဲမှာတော့ ငါတို့နှစ်ယောက် လိုက်ဖက်ညီသားပဲနော်။”
မျက်စိကျစရာ ကောင်းလောက်အောင် ခေတ်စားနေခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။
ကျီချီ က ပြုံးလျက် ပြောဆိုနေသော်လည်း သူမသည် သူ့နှင့်အတူ ဤကဲ့သို့ ကောလာဟလထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရခြင်းအပေါ် စိတ်ဆိုးနေခြင်း လား၊ သို့တတည်းမဟုတ် လက်ခံနိုင်နေခြင်း လားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။
အထူးသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်က ကျန်းယွီ၏ စနောက်မေးမြန်းမှုကို သူမ မည်သို့ ရှောင်လွှဲခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည့်အခါ ပို၍ပင် ထင်ရှားသည်။
ကျန်းချီ မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည် - “ဒါက အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခု ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။”
ကျီချီ အံ့သြသွားကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ဘာကို အထင်အမြင်လွဲတာလဲ။”
“ချစ်သူကောင်မလေး ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလကို ပြောတာပါ။” ကျန်းချီ သည် ကျီချီ ၏ အကြည့်များကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ကာ အထီးကျန်ဆန်ဆန်လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရွတ်လိုက်သည် - “ငါ ဒါကို အလေးအနက် မထားပါဘူး။”
သူ ဤကဲ့သို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယခင်က နွေးထွေးနေခဲ့သော လေထုမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ခဏကြာမှ ကျီချီ က မိမိဘာသာ ရွတ်ဆိုသကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည် - “မှန်ပါတယ်။ ရှင် အလေးအနက် မထားသင့်ဘူးပေါ့လေ။”
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ကျန်းချီ သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသလို ခံစားရမြဲ ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒါက အထင်အမြင်လွဲမှားတာ မဟုတ်လို့လေ။” သို့သော် ကျီချီ ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများက သူ့ကို ပြန်လည် အသက်ဝင်လာစေနိုင်သည် - သူမက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာကာ ပျော်ရွှင်မှုများ တလက်လက်တောက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်လာသည်။ “ကျန်းချီ, ရှင် ကျွန်မကို ခင်ဗျားရဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
သူမသည် ဤမေးခွန်းကို မေးချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းလင်းတိကျစေလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင်မူ ကျီချီ သည် နောက်ဆုံး၌ ထိုမေးခွန်းကို မေးရန် သတ္တိကို မွေးမြူနိုင်ခဲ့လေပြီ။