စနေနေ့တွင် ကျီချီ နှင့် ကျန်းချီ တို့၏ တာဝန်ခံဆရာဝန်က လျှောက်လွှာတင်ကာ သူ့ကို ဆေးရုံမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။
သူမက ကောင်လေးကို သူမ မွေးစားထားသော လင်းပိုင်လေးကို ပြရန် ရေජွန်တိရစ္ဆာန် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
“သူ့နာမည်က လန်လန်၊ မိန်းကလေးလေ” ကြီးမားသော ဖန်မှန်ပြတင်းပေါက်နောက်တွင် ရပ်လျက် ကျီချီ က ရေနက်ပိုင်းဧရိယာတွင် လွတ်လပ်စွာ ကူးခတ်နေသော ချောမွေ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချီ ကို ရှင်းပြနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးတစ်ခု စွန်းထင်းနေ၏။ “သူ ခဏတုန်းက ဖျားသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တက်ကြွပြီး စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နေပြီ”
ကျန်းချီ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် Mask အောက်မှ အသံတိုးတိုးဖြင့် “မင်း မွေးစားထားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဤနေရာသည် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အနီးအနားတွင် လူအတော်အတန် ရှိနေသည်။ ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာက အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာကောင်းသောကြောင့် ကျီချီ က သူ့ကို အိမ်တွင်း၌ Mask ဖြုတ်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။
ကျီချီ က ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ငါ့ အစ်မတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး မွေးစားထားတာ” ဟု ပြောပြသည်။
အမှန်တရားအရ ဤကဲ့သို့သော ‘ကောင်းမှုကုသိုလ်’ ပြုလုပ်ခြင်းက ကုန်ကျစရိတ် အတော်များသော်လည်း ကျီချီ ကမူ လုပ်ဆောင်လိုစိတ် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးများသည် ရေထဲမှ လင်းပိုင်မှသည် ဘေးနားရှိ ကောင်မလေး၏ မျက်နှာသွယ်ဆီသို့ အသိစိတ်မရှိဘဲ ရွေ့လျားသွားသည်။ မားမားမတ်မတ် အာရုံစိုက်နေသော ကျီချီ က သူမ၏ ရေစာပမာ ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် ‘ကျေနပ်မှု’ ဟူသော စကားလုံးကို တစ်ခုလုံး ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့ ကျီချီ ၏ အတွေးအခေါ်များသည် လက်တွေ့မဆန်လှသော်လည်း သူမ တန်ဖိုးထားသော ယုံကြည်ချက်များအတွက်မူ အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်တတ်သည်။
ပြီးတော့ သူကလေ… သူမကို ဒီအတိုင်းပဲ ချစ်မိနေခဲ့ပြီ—လှပ၍ တက်ကြွကာ အသက်ဝင်နေပြီး အကောင်းမြင်တတ်ကာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေသော နာမဝိသေရှာမှန်သမျှကို ဤကောင်မလေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အသုံးချနိုင်ပေသည်။
“၁၁ နာရီ ကျော်သွားပြီ။ အဟမ်း၊ မင်း စားသင့်ပြီ”
ကျီချီ က ကျန်းချီ ၏ အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်ပင် တင်းကျပ်သူဖြစ်ပြီး သူ့ကို အစာမစားဘဲ ကျော်သွားခွင့် သို့မဟုတ် အစာစားချိန်မမှန်ဘဲ အစာအိမ် ထိခိုက်စေမည့် အလုပ်မျိုးကို လုံးဝ မလုပ်ခိုင်းတော့ပေ။ သူမက လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီအချိန်ဆို ကန်တင်းမှာ လူနည်းတယ်၊ ငါ ခေါ်သွားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းချီ က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူ့ကို ဆေးရုံတင်ထားရသည်မှာ ဆယ်ရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဤရက်များအတွင်း သူ့ကို အလုပ်လုပ်ရမည့်အရာများကို အမြဲတမ်း ညွှန်ကြားပေးနေသူမှာ ကျီချီ ပင် ဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား ကန်တင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းကာ အစားအသောက် သွားယူလေသည်။
အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မျှတအောင် ဂရုတစိုက် ချိန်ဆပြီးနောက် သူမသည် အစားအသောက်ဘူးနှစ်ဘူးကို ယူကာ ပြန်လာခဲ့ပြီး ကျန်းချီ ကို အစားအစာအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန် Mask ဖြုတ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ကန်တင်းထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ပြန့်ကျဲနေသော လူအချို့မှာ အလတ်စား အလုပ်သမားများဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းချီ ကို မည်သူမျှ မှတ်မိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အစားအသောက်စားပွဲမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီ က အစာအိမ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဆဲဖြစ်သောကြောင့် အစားအသောက် စားချင်စိတ် ကြီးကြီးမားမား မရှိလှပေ။ သို့သော် အရင်းအမြစ် ကန့်သတ်ချက်များကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ‘အစားအသောက်ကို မဖြုန်းတီးရ’ ဟူသော ရိုးရာဓလေ့ကို လိုက်နာကာ ကန်တင်းမှ အရသာမရှိလှသော အစားအစာများကို ကုန်အောင် စားသုံးခဲ့သည်။
“ဟူး၊ တကယ် ဆိုးတာပဲ” ဟု ကျီချီ က အစားစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ငါတို့ကျောင်းကန်တင်းကလည်း သိပ်မကောင်းလှဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကဟာက ပိုဆိုးသေးတယ်”
ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ကျီချီ သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမက အကျင့်မပျက်ခဲ့သော်လည်း အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ အလွန်ပင် ရွေးချယ်တတ်သည်။
ကျန်းချီ က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် “ငါ ချက်ကျွေးလို့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “မင်း ချက်တတ်လို့လား”
ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သဘောတူသည့် အသံပြုလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ကိုယ့်ဘာသာ မချက်တတ်ခဲ့လျှင် ယခုဆိုလျှင် အငတ်ဘေးနှင့် ကြုံနေရလောက်ပေမည်။ ဤနှစ်များစွာ ကုန်လွန်လာပြီးနောက် သူသည် ဟင်းချက်ရာတွင် မညံ့လှဟု ဆိုရလောက်အောင်ပင် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဝ้าว၊ ဒါဆို တကယ်ကောင်းတာပဲ” ကောင်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီည လုပ်ကျွေးလို့ရမလား”
ကျန်းချီ ဟင်းချက်သည်— ဤသော့ချက်စာလုံး နှစ်ခု ပေါင်းစပ်မှုက မကိုက်ညီလှသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ သို့သော် သူ ကိုယ်တိုင်လက်ရာဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့ကာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေမိသည်။
ကောင်မလေး၏ ကလေးဆန်သော ပျော်ရွှင်မှုက ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များကို နူးညံ့သွားစေပြီး သူက အသိစိတ်မရှိဘဲ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။”
သူ့အနေဖြင့် ဆေးရုံတွင် အနားယူကုသမှု ခံယူနေစဉ်အတွင်း အိပ်ရာဝင်စော၊ ထစောကာ တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်ပုံမှန်စားခြင်းဖြင့် – သူ တစ်သက်တာလုံး မကြုံဖူးခဲ့ဖူးသော ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယခုအခါတွင် ပို၍ပင် ကြည့်ကောင်းလာပြီး ယခင်က အရောင်အသွေးကင်းမဲ့နေခဲ့သော ဖြူဖပ်ဖြူရော် အသားအရေမှာလည်း သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား စကားပြောဆိုရင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အစားအသောက်စားပွဲ အဆုံးတွင် အကျွမ်းတဝင်ရှိသူ တစ်ဦးနှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။
“ချီချီ?” ကျီချီ ၏ ကျောဘက်မှ မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျန်းယု၏ ထင်ရှားလှသော တွန့်လိမ်ဖောင်းကြွနေသော ဆံပင်ကေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် နှုတ်ဆက်ရန် အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။ “အစ်မယု၊ ဒီနေ့ အလုပ်ပိတ်ရက် မဟုတ်ဘူးလား”
ဂျန်းယုသည် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယနေ့က စနေနေ့ ဖြစ်နေသည်။
“ပိတ်တာပေါ့။ ငါ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလို့ ထင်ရလို့လား” အလုပ်ယူနီဖောင်း မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ကျပ် ဆွယ်တာဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဂျန်းယုက သူမ၏ ချိုမြိန်သော မျက်နှာပေါ်တွင် နည်းနည်းခါးသီးသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ဖော်ပြရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ငါ့အစ်ကိုနဲ့ အပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းခေါ်လာလို့ ကိစ္စတစ်ခု ရှင်းပေးဖို့ အခေါ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဆာနေတာနဲ့ ဒီမှာပဲ အမြန်ဝင်စားလိုက်တာ”
“ကျွန်မ လန်လန်ကို လာကြည့်တာပါ…”
ကျီချီ က တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက Mask ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်စွပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ “ကျွန်မ သူငယ်ချင်းနဲ့ လာတာပါ”
ဂျန်းယုက ကျီချီ ၏ နောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော Mask စွပ်ထားသည့် လူကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ပေ။ သို့သော် သူမ၏အစ်ကို ဂျန်ချီ ကမူ ဂျန်ချီ ကို အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျဉ်းမြောင်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများတွင် သံသယဖြင့် စူးစမ်းထောက်လှမ်းလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဂျန်ချီ ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျီချီ က ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ကျန်းချီ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း ဂျန်းယုကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “အစ်မယု၊ ကျွန်မတို့ သွားတော့မယ်နော်”
ဂျန်းယုက သူတို့ကို တားဆီးခြင်း မရှိဘဲ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ချီချီ၊ ဒါ မင်းရဲ့ ရည်းစားလား”
ဂျန်းယုက ‘ချီချီ’ ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ဂျန်ချီ ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူသည် သိသိသာသာ တန့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်ပါလာသည်။
ထိုမှသာ ကျီချီ က ဂျန်းယုက သူမ၏အစ်ကိုသည် ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ အေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောဖူးသည်ကို သادမိသွားသည်။ သူမသည် လက်မှတ်များ ရရှိစေရန် ကူညီပေးဖို့ သူ့ကို တောင်းဆိုရန် တစ်ခါက စဉ်းစားဖူးသော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အကောင်အထည် မပေါ်လာခဲ့ပေ။
ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ကောင်မလေး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။
သူမသည် မျက်နှာကို ငုံ့ချလိုက်ကာ ဂျန်းယု၏ အကြည့်များကို ရှောင်ရှားပြီး နောင်မှ ပြန်ပြောမည်ဟု ဝိုးတဝါး ဖြေကြားလိုက်ကာ ကျန်းချီ ကို အမြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကျီချီ က စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ သူမသည် ကျန်းချီ ကို ဆေးရုံတွင် နေခွင့်ပေးပြီး ဤကဲ့သို့သော ဆိတ်ငြိမ်သည့် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းသို့ ခေါ်လာခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကို မီးမောင်းထိုးပြရာမှ ကင်းဝေးစေကာ သာမန်ဘဝတစ်ခုဖြင့် နေထိုင်စေလို၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာများက ဤမျှတဆုံနေရသနည်း။
လန်လန်ကို လာကြည့်သည်တောင်မှ ဂျန်းယု၏ အေးဂျင့်အစ်ကိုနှင့် သွားတိုးနေသေးသည်။
အလွန်ပင် ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော တိုက်ဆိုင်မှုပါပေ။
ကျီချီ ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဖျော်ဖြေရေးအသိုင်းအဝိုင်းအကြောင်း တွေးမိရုံဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်မိသည်အထိ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေကာ သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ ကောင်လေး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။
Mask နှင့် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော ကျန်းချီ ၏ ထင်ရှားသော နှာတံနှင့် ပယင်းရောင်မျက်လုံးများတွင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော အထီးကျန်ဆန်မှု အစအနတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဂျန်ချီ ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ကောင်မလေးက ဂျန်းယု၏ ရယ်စရာသလိုလို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း ခံရသည့်အခါ— “ဒါ မင်းရဲ့ ရည်းစားလား” ဟု မေးခံရစဉ်တွင် ကောင်မလေးမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ့ကိုသာ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်ကိုသာ သူ သတိထားမိခဲ့သည်။
ထင်ရသည်မှာ… လူသားတို့သည် မိမိတို့၏ ခံစားချက်များထဲတွင် အလွန်အမင်း နစ်မြုပ်မသွားသင့်ပေ။
ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရက်ပေါင်းများစွာ မကိုက်ခဲ့သော ခေါင်းကိုက်ရောဂါမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထိုးခိုက်လာခဲ့သည်။
နာကျင်လာသည့်အခါ လူသားတို့သည် အသိစိတ်လွတ်ကာ စိတ်ခံစားချက်အလျောက် တွေးတောရေးသားတတ်ကြသည်ဟု ကျန်းချီ က တွေးမိသည်။ သူ တကယ်ပင် စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ခံစားသွားရသည်။
ကျီချီ ၏ နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့သော ကောင်လေးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကောင်မလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို သံကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ကျီချီ အား နောက်သို့ လှည့်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။
ကောင်မလေးမှာ အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေသဖြင့် မည်သည့်ခုခံကာကွယ်မှုမျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။ အံ့သြသွားကာ မော့ကြည့်လိုက်စဥ် ကျန်းချီ ၏ စူးရှနက်နဲသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။
“ကျန်းချီ?” ဤခဏတာတွင် ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများ၌ မီးနှင့် ရေခဲတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ အံ့သြမှုများ၊ ရန်လိုလိုနှင့် ပိုင်စိုးလိုစိတ်တို့ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကျီချီ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရသည်။ သူမက တုန်ရီထစ်ငေါ့ကာ “ဘာ… ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ တစ်ဖန် ပြန်ဖောက်ပြန်နေပြန်ပြီလော။
သူ့ရှေ့တွင် တံတွေးမြိုချချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ ရုပ်ချောလွန်းမှုကို ငေးကြည့်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း သူမက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် “ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက်… ဟင်၊ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချီ ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် မည်သည့်စကားလုံးကို သုံးရမည်မှန်းပင် သူမ မသိတော့ပေ။
ကျန်းချီ က သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အကြည့်များကို နှိမ့်ချလိုက်ကာ Mask နောက်ကွယ်မှ အသံတိုးတိုးဖြင့် “ခုနကလေ…” ဟု ဆိုလာသည်။
“ချီချီမမ!” ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏စကားမှာ မဝေးလှသောနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံတစ်ခုကြောင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အလိုလို လှည့်ကြည့်မိကြသည်။
ရှည်လျားသွယ်တန်းသော ခြေတံများဖြင့် ဂျန်ချီ က သူတို့ကို အမီလိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျီချီ ၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း စူးရှသွားသည်။ သူမက ကျန်းချီ ကို သူမ၏နောက်သို့ အကာအကွယ်ပေးရင်း ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ သူမက သူ့ထက် သိသိသာသာ ပိုပုနေသဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အကာအကွယ်ပေးနေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
ဂျန်ချီ ရောက်လာပြီး ကျီချီ ၏ သတိကြီးစွာထားနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ “ချီချီမမက ကျွန်တော့်ကို အထင်အမြင် သိပ်လွဲနေပုံပါပဲလား”
“ရှင်က ဂျန်းယုရဲ့ အေးဂျင့်အစ်ကို မဟုတ်လား” ကျီချီ က ဂျန်ချီ နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေရန် စိတ်မပါပေ။ သူ သူမထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ဘာလိုချင်နေသည်ကို သူမ သိနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ မျက်နှာလွှဲမနေဘဲ တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်သည်၊ “ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”
ကောင်မလေးက အတော်လေး ထက်မြက်သည်။ ဂျန်ချီ က အပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက သူမ၏နောက်ရှိ ကျန်းချီ ထံသို့ ရွှေ့သွားသည်။
အကြည့်ချင်း ဆုံမိသောအခါ ဂျန်ချီ တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လျစ်လျူရှုမှုမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိပေ — သိလိုစိတ်လည်း မရှိ၊ အံ့သြမှုလည်း မရှိ၊ ဘာဆိုဘာမှ မရှိပေ။
“ကျန်းသခင်လေး” ဂျန်ချီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် “ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား” ဟု ဆိုသည်။
ဆောင်းရာသီတွင် မီးပွားလေး တစ်ပွင့်ကို ရှာတွေ့သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏မျက်ဝန်းများက တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ဤကာလအတွင်း ကောလာဟလ သတင်းထောက်အများစုမှာ ကျန်းချီ ရှိရာနေရာကို ခြေရာခံရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေကြကြောင်း သူ သိထားပြီး ယခုမူ သူက မထင်မှတ်ဘဲ တိုက်ဆိုင်စွာနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီ — ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကြီး တစ်ရပ်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလော။
သို့သော်လည်း ဤ ‘ကြီးမားသော အခွင့်အရေး’ က မည်သည့်အခါကမှ သာမန်လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်လေ့မရှိဘဲ ဟန်ဆောင်လုပ်ကြံရန်ဖြစ်စေ၊ အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရန်ဖြစ်စေ စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိပေ။
ကျန်းချီ က သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းချီ က ကျီချီ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ တစ်ချက်မျှ မလှည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဂျန်ချီ မှာ နေရာတွင်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူက ထွက်ခွာသွားကြသည့် လူငယ်လေးနှင့် ကောင်မလေး၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်များကို ငေးကြည့်နေရင်း သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။