အခန်း (၃၇၇) - နံရံများကြားရှိ လပ်ဟင်းနေသောနေရာ
စစ်ခရာ မမှုတ်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။
စောင်အောက်မှာ ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ဆက်လှဲနေရင်း ရှေ့တန်းစခန်းက တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ အသံတွေကို နားထောင်နေမိတယ်။ သားရေကြိုးတွေ ပွတ်တိုက်သံ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံ၊ ပြီးတော့ ဟင်းအိုးဖုံးတစ်ခု မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတဲ့အသံနဲ့အတူ တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်တဲ့အသံ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတောင်းပန်စကားကတော့ ဘာမှ သိပ်မထူးခြားလှပါဘူး။
ထလိုက်တဲ့အခါ နံရိုးတွေက နာကျင်နေတယ်။
မနေ့ညက နံရိုးတွေကို စစ်ဆေးပေးခဲ့တဲ့ ကုသသူက တောင်ပေါ်တက်ပြီး တိုက်ပွဲတစ်ခု ထပ်နွှဲတာက ဘာကြောင့် အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမလဲဆိုတာကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သေးတယ်။
သူပြောသမျှကို ကျွန်တော်လည်း သဘောတူခဲ့တာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အဲဒီအတွက် ပိုပျော်ရွှင်သွားတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။
တဲအပြင်ဘက်မှာတော့ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ပြင်က အရောင်ဖျော့စပြုနေပြီ။
စတုန်းဝိတ်က တောင်တန်းတွေရှေ့မှာ မည်းမှောင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အောက်ခြေမီးခိုးတိုင်တွေကနေ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်မလာတော့ဘူး။ လောင်စာဆီက အရမ်းရှားပါးလာပြီဖြစ်လို့ ခုခံစစ်ဆင်နေသူတွေက မီးဖိုချောင်နဲ့ ဆေးရုံဆောင်တွေအတွက်ပဲ အကုန်အကျခံပြီး စုဆောင်းထားကြရတယ်။
ကျွန်တော် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကြိုးကို ချည်ဖို့အလုပ်မှာ ရပ်လိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံဘေးမှာ ခေါက်ထားတဲ့ စာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။
အဲဒီစာက ဝက်စ်မီးယားကနေ နောက်ဆုံးရောက်လာတဲ့ မြင်းစီးသူတွေနဲ့အတူ မနေ့ညက နောက်ကျမှ ရောက်လာတာပါ။ စာရဲ့ အများစုကို အက်ဗလင်က ရေးထားတာဖြစ်ပြီး အက်ဒရီယာနာကတော့ အထိန်းအကွပ်အောက်မှာ ရှိနေတာက အထိန်းအကွပ်ကို ခက်ခဲအောင် လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး စာပိုဒ်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ရေးထားတယ်။
စာရဲ့အောက်ခြေမှာတော့ ဂျူလီယန်က ကလေးတွေရဲ့ ပန်းခြံထဲက ပထမဆုံး အစေ့တွေ အညှောက်ပေါက်လာပြီလို့ ရေးထားတယ်။
သူ့အစေ့တွေက ပိုမြန်တယ်လို့ ကာရိုလ်က ယုံကြည်နေတယ်။
အစ်ဂ်နေရှပ်ကတော့ သူ့အဖေက ဘဲကို အိပ်ခွင့်ပေးဖို့ မေ့မသွားအောင် သတိရရဲ့လားလို့ မေးထားတယ်။
ကျွန်တော် စာကို ခေါက်ပြီး အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သော့်ကို သွားရှာလိုက်တယ်။
သူမက လက်ဇန်ဒါ၊ အော်ဒယ်လ်နဲ့ ဒီမာတို့နဲ့အတူ မြေပုံကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
အော်ရီသာနဲ့ တာရက်ကတော့ မြောက်ဘက်က ချဉ်းကပ်လမ်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီ။ ရန်သူ့နဂါးနှစ်ကောင်ကို မနက်မိုးမလင်းခင်ကတည်းက မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ဘယ်ကောင်မှ တိုက်ခိုက်ဖို့လောက်အထိ နီးကပ်မလာခဲ့ဘူး။
လမ်းကြောင်း စပြီး ရွေ့လျားလာတဲ့အခါတော့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။
အော်ဒယ်လ်က အနီးဆုံးရှိတဲ့ အမိုးအကာပါတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“အဓိက ထောက်တိုင် သုံးခုရှိတယ်။ အောက်ဘက်က နှစ်ခုကို အားနည်းအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် အမိုးကို အပြင်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မယ်၊ ထိန်းထားတဲ့ နံရံကိုတော့ ဘာမှ မလုပ်နဲ့။”
“အကယ်၍ အပြင်ဘက်ကို မပြိုကျလာရင်ရော?” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဘရူနီအတွက် မနက်ခင်းက ပိုခက်ခဲသွားမှာပေါ့။”
ဘရူနီက စားပွဲနဲ့ နည်းနည်းခွာပြီး ရပ်နေရင်း သူ့လက်ထဲက လေးလံတဲ့ သံကြိုးကို စမ်းသပ်နေတယ်။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ငါ ကြားလိုက်တယ်။”
“ခင်ဗျား ကြားဖို့အတွက်ပဲ ပြောတာပါ။”
ဒီမာက မြေပုံပေါ်က လမ်းကြောင်းအပေါ်မှာ ကျောက်တုံးလေးတစ်ခု တင်လိုက်တယ်။
“ဒုတိယမြောက် အချက်ပေးသံကို ကြားတာနဲ့ ငါတို့လူတွေ တံခါးကနေ ဆင်းလာလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ အောက်ပိုင်းကို ရှင်းလင်းနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က အပေါ်လမ်းကို ထိန်းထားပေးနိုင်တယ်။”
“သူတို့ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေနိုင်မလဲ?” လက်ဇန်ဒါက မေးတယ်။
“ရန်သူကို တံခါးနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားနိုင်ရင်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ တံခါးကို ဝင်တိုက်တဲ့ တုံးကြီး စလှုပ်လာရင်တော့ ကြာကြာမခံဘူး။”
သော့်က တောင်ဘက်နံရံအောက်က ပိုကြီးတဲ့ အမိုးအကာဆီကို လှမ်းကြည့်တယ်။
အမိုးအောက်ကနေ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်လာနေပြီ။
“သူတို့ ငါတို့လာနေမှန်း သိသွားပြီ။”
“လှည်းတွေအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ နောက်ကျမှ နိုးလာရင်တော့ ကောင်းမှာပဲ။”
ဆေးရုံနဲ့ တံတားဆုံမှတ်က အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ ဗေးရာ ရောက်လာတယ်။ သူ့စစ်သည်တွေက အတားအဆီးနှစ်ခု လုပ်ထားပြီး သူတို့ကြားထဲမှာ ဒဏ်ရာရသူတွေနဲ့ ကုန်တင်လှည်းတွေ ဖြတ်သွားဖို့ နေရာချန်ထားပေးတယ်။ ကုသသူတွေအတွက် ကျောက်တုံးနဲ့ဆောက်ထားတဲ့ ဂိုဒေါင်တစ်ခု၊ စောင့်ရှောက်မှုပေးထားတဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခုနဲ့ တံတားဘက်ကို ပြန်ဖို့ သီးသန့်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။
အဲဒီစောင့်ရှောက်ရေးသမားတွေကို ဘယ်သူမှ လာမခေါ်နိုင်ဘူး။
သော့်က တပ်မှူးတစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့တာဝန်ယူရမယ့် အပိုင်းကို ထပ်ပြောပြတဲ့အထိ စောင့်နေတယ်။
ပြီးတော့ မြေပုံကို လိပ်လိုက်တယ်။
“လမ်းကို ဖွင့်လိုက်။ ဆက်ပြီး ဖွင့်ထားပေး။ ကျန်တာတွေက နောက်မှ ဖြစ်လာမှာပါ။”
နံနက်ခင်း အလင်းရောင်နဲ့အတူ မြားတွေ စတင် ပျံသန်းလာတယ်။
အစ်စထရန်ရဲ့ လေးသမားတွေက အမိုးအကာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်က အပေါက်တွေထဲကို ပစ်ခတ်လိုက်တာကြောင့် ရန်သူ့စစ်သည်တွေက ပစ်ခတ်တဲ့ အပေါက်တွေဆီကနေ နောက်ဆုတ်သွားရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒိုင်းကာတန်းက တံတားလမ်းကနေ တိုးဝင်လာပြီး တောင်စောင်းက မတ်စောက်လာတာနဲ့အမျှ ခြေဖဝါးတွေက ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ ပွတ်တိုက်သံတွေ ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော်က အစောင့်အနည်းငယ်နဲ့ အမှတ်အသားအလံတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အင်ဂျင်နီယာနှစ်ယောက်နဲ့အတူ အကာအကွယ်မဲ့နေတဲ့ အကွေ့ဆီကို သွားလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံး အပိုင်းအထိ အကာအကွယ်ဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး။
ရန်သူက ဒါကို သိတယ်။
ကျောက်တုံးတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ရှေ့က လမ်းပေါ်ကို ကျလာပြီး ကွဲထွက်သွားရာကနေ အပိုင်းအစတွေက တောင်စောင်းတစ်လျှောက် လွင့်စင်သွားတယ်။ တစ်ခုက ကျွန်တော့်ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မှန်လိုက်တဲ့အတွက် ခြေထောက် ခွေယိုင်သွားတယ်။
ရေခဲပြင်ကတော့ မကွဲဘူး။
ကျွန်တော် ဆက်သွားတယ်။
အောက်ဘက် အမိုးအကာနောက်က စစ်ဆင်ရေးအင်ဂျင်ဆီကနေ နောက်ထပ် ပစ်ခတ်မှုတစ်ခု ထပ်ရောက်လာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လက်မောင်းတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် လေကို အဲဒီလမ်းကြောင်းဆီကို တွန်းပို့လိုက်တယ်။
ကျောက်တုံးက တောင်စောင်းအောက်ဘက်ကို ရောက်သွားပြီး တစ်ချက်ခုန်ပေါက်ပြီးတဲ့နောက် ချုံနွယ်တွေကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ပစ်သမျှ ကျောက်တုံးတိုင်းကို ဖမ်းနိုင်မယ်လို့တော့ ကတိမပေးနိုင်ဘူး။
“အကွာအဝေး ထားပြီး လျှောက်ကြ!” ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်တယ်။
စစ်သည်တွေက လမ်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာ တတ်နိုင်သလောက် နေရာယူလိုက်ကြတယ်။
အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်က ပထမဆုံး အမှတ်အသားနေရာကို ရောက်သွားပြီး အလံကို အက်ကြောင်းထဲ စိုက်လိုက်ကာ အောက်ခြေ ကျောက်တုံးတစ်ခုနောက်မှာ ဝပ်လိုက်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်လည်း လိုက်လုပ်တယ်။ အဲဒီအလံတွေက ပြုပြင်ထားတဲ့လမ်း ဘယ်မှာဆုံးပြီး ဘယ်နေရာက အားနည်းတဲ့ အနားသတ်လဲဆိုတာကို လှည်းတွေကို ပြသပေးမှာ ဖြစ်တယ်။
အလုပ်သေးသေးလေးပါ။
ဒါပေမဲ့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။
မြားတစ်စင်းက ပထမဆုံး အင်ဂျင်နီယာရဲ့ လက်မောင်းကို ထိမှန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို စိုက်ဝင်သွားတယ်။
သူမက ကျွန်တော် မရောက်ခင်မှာပဲ ဓားနဲ့ အဝတ်စကို လှီးဖြတ်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ မထိခိုက်ပါဘူး၊” သူမ ပြောတယ်။
“ကောင်းပြီ။”
“ရှင်တို့ရဲ့ အင်္ကျီမှာ မီးခိုးတွေ ထွက်နေတယ်။”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ရန်သူ့အိုးတွေထဲက မီးလောင်နေတဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုက အင်္ကျီအောက်နားကို ကပ်ပါလာတာပါ။ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို ရေခဲနဲ့ ဖိကပ်လိုက်ပြီး မီးခိုးတွေ ငြိမ်းသွားတာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။
“ဒီစစ်ပွဲက အဝတ်အစားတွေအတွက်တော့ တန်ဖိုးကြီးလွန်းနေပြီ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ တစ်ချက် အော်ရယ်လိုက်ကာ နောက်ထပ် အမှတ်အသားနေရာဆီကို တွားသွားသွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ လက်ဇန်ဒါရဲ့ တပ်ဖွဲ့က အမိုးအကာလမ်းကြောင်းကို ရောက်သွားပြီ။
တိုက်ပွဲက အမိုးအကာအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် မြင်ရတာက အပိုင်းအစလေးတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒိုင်းကာတစ်ခု နောက်ကို ဆုတ်သွားပုံ၊ လှံတစ်ခု ကျိုးသွားပုံ၊ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ သွေးတွေနဲ့ လူတစ်ယောက် တိုင်ပတ်ပြီး ထွက်လာပုံမျိုးတွေပေါ့။
အော်ဒယ်လ်ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေက ရှေ့တန်းတပ်တွေရဲ့ နောက်ကနေ ဝင်သွားကြတယ်။
သူတို့မှာ ပုဆိန်တွေ၊ သပ်တွေနဲ့ ချိတ်တပ်ထားတဲ့ သံတုံးတွေ ပါသွားတယ်။
ရန်သူက အမိုးအကာကို အပေါ်ကနေ ကျလာမယ့် ကျောက်တုံးတွေကို ခံနိုင်ဖို့ ဆောက်ထားတာပါ။ သူ့အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေဆီကနေ ထောက်တိုင်တွေကို ကာကွယ်ဖို့တော့ သူတို့ မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူး။
ခံတပ်ထဲကနေ ခရာသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ဒီမာရဲ့ လူတွေက အောက်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်လာကြတယ်။
ပုရစ်တို့ရဲ့ ဒိုင်းကာတွေက ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပြီး အဲလ်ဗ် လေးသမားတွေက အနီးကပ် လိုက်ပါလာကာ သားရဲလူသား စစ်သည်တွေက နံရံရဲ့ အမြင်ကွယ်နေတဲ့ နေရာတွေကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ သူတို့က တောင်စောင်းကို အရှိန်နဲ့ မတက်ဘူး။ လမ်းကျဉ်းတဲ့နေရာကို အရင်ရောက်အောင် သွားပြီး နေရာယူကာ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ဆီ ရောက်လာဖို့ စောင့်နေကြတယ်။
ဒုတိယမြောက် အချက်ပေးသံ ထွက်လာတယ်။
ဘရူနီက လမ်းမပေါ်ကို ထွက်လာတယ်။
အော်ဒယ်လ်ရဲ့ အဖွဲ့က လမ်းရှင်းပေးနေချိန်မှာ သူက အပြင်ဘက် ထောက်တိုင်တွေကို လေးလံတဲ့ သံကြိုးနဲ့ ဆွဲလိုက်တယ်။ ခဏလောက်တော့ တစ်ခုလုံးက ရွေ့လျားဖို့အတွက် အရမ်းကြီးမားပြီး အရမ်းခိုင်မာနေသလိုပဲ။
ပြီးတော့ ဘရူနီက နောက်ကို မှီပြီး ဆွဲချလိုက်တယ်။
သစ်သားတွေ ကျိုးထွက်သံ ထွက်လာတယ်။
အမိုးအကာက တုန်ခါသွားပြီး သူ့ရဲ့ အလေးချိန်တွေက မတ်မတ်မရှိတော့တဲ့ ထောက်တိုင်တွေဆီကို ရောက်သွားတယ်။
“ရှောင်ကြ!” တစ်စုံတစ်ယောက် အော်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သည်တွေ နောက်ကို ဆုတ်သွားကြတယ်။
ဘရူနီက ထပ်ဆွဲလိုက်တယ်။
အမိုးအကာက သစ်တုံးတွေ ကျိုးကျသံ၊ မြေကြီးတွေ လျှောကျသံတွေနဲ့အတူ အော်ဒယ်လ် ပြောထားတဲ့အတိုင်း တောင်စောင်းပေါ်ကို ပြိုကျသွားတယ်။
ဖုန်မှုန့်တွေက လမ်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
ဖုန်မှုန့်တွေ ငြိမ်သွားတဲ့အခါ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရတဲ့ လမ်းပိုင်းကို နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေတယ်။
ပြီးတော့ မီးဖိုပါတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး တုံးကြီး စပြီး ရွေ့လျားလာတယ်။
သူက ပိုကြီးတဲ့ အမိုးအကာအောက်ကနေ သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်ထားတဲ့ ဘီးကြီးတွေပေါ်မှာ တင်ပြီး ထွက်လာတယ်။
အိမ်ရဲ့ အပေါက်တွေကနေ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်နေတယ်။ ဘေးဘက်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဒိုင်းကာတွေနောက်ကနေ လူတွေက တွန်းပေးနေပြီး တခြားလူတွေကတော့ လမ်းကျဉ်းဆီကို ဦးတည်ဖို့ ကြိုးတွေကို ဆွဲပေးနေကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ နောက်မှာတော့ ခြေလျင်တပ်တွေ ပါလာတယ်။
သော့်က လှုပ်ရှားနေနှင့်ပြီ။
မြူလ်နီယာက ရှေ့ဆုံးက ထောက်တိုင်တစ်ခုကို ရိုက်ချလိုက်တဲ့အသံက ကျွန်တော့်သွားတွေအထိ စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ ဘောင်က တုန်ခါသွားပေမဲ့ ပြိုကျမသွားဘူး။
အမိုးအကာအောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်က အမိန့်ပေးသံ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
တုံးကြီးရဲ့ မီးဖိုကနေ မီးတောက်တွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာတယ်။
လမ်းမတစ်လျှောက် အပူလှိုင်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေသည့် စစ်သည်များပင် ဒိုင်းကာများနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရလောက်အောင် အပူရှိန် ပြင်းထန်လှသည်။
ကျွန်တော် အကွေ့နေရာမှနေ၍ အအေးဓာတ်ကို အဲဒီအပူလှိုင်းဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကြားမှာ ရေနွေးငွေ့များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ခဏတာမျှ ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။
“ရပ်လိုက်!” သော့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ရေနွေးငွေ့များ ပါးသွားသည်။
သူမက မီးဖိုအပူရှိန် အနည်းဆုံးဖြစ်သည့် ဘေးဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီဖြစ်သည်။
“လမ်းရှင်းတဲ့အဖွဲ့ဆီ အပူမရောက်အောင် လုပ်ထား!”
ကျွန်တော် နေရာပြောင်းလိုက်ပြီး ဆောင်းရာသီအအေးဓာတ်ကို တိုက်ရိုက်မပစ်လွှတ်တော့ဘဲ မီးဖိုကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန် လေကို ညွှန်ပေးလိုက်သည်။ အပူလှိုင်းများ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး မီးခိုးငွေ့များမှာ ရန်သူ့ခြေလျင်တပ်တွေဆီသို့သာ လွင့်စင်သွားသည်။
ရန်သူတွေ ကျိန်ဆဲရင်း နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားကြသည်။
သူတို့ ပျံ့ကျဲသွားသည့်အချိန်တွင် အစ်စထရန်၏ မြားများက သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ပျက်စီးနေသည့် အမိုးအကာလမ်းကြောင်းနေရာတွင် ဘရူနီက သစ်တုံးတစ်တုံးကို မ၍ တောင်အောက်သို့ လှိမ့်ချလိုက်သည်။ အင်ဂျင်နီယာများက သူရှင်းပေးလိုက်သည့် နေရာသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားပြီး လမ်းမျက်နှာပြင်ကို စစ်ဆေးကာ ကျိုးပဲ့နေသော ပြားများကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။
လက်ဇန်ဒါက အထက်ဘက်အဆုံးသို့ ရောက်လာပြီး ဒီမာ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဝန်းရံတိုက်ခိုက်မှု စတင်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတုန်းဝိတ်ကို ကာကွယ်သူများသည် သူတို့ကို ကူညီရန် ရောက်လာသည့် စစ်သည်များနှင့်အတူ တစ်တန်းတည်း ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့သည်။
ရန်သူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသည်အထိ အချိန် သုံးချက်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဖန်နရီယာက ပျက်စီးနေသည့် အမိုးအကာလမ်းကြောင်းအောက်က ဖုန်မှုန့်များကြားမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ ရောက်လာကြောင်း ကြေညာပေးမည့် ဟိန်းသံမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
တစ်ခဏတွင် တောင်စောင်း၌ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားအပိုင်းအစများနှင့် ဆုတ်ခွာနေသည့် စစ်သည်များသာ ရှိသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုသော ဧရာမအရာဝတ္ထုကြီးမှာ အောက်ခြေမှ ထိုးတက်လာပြီး မိမိတို့တပ်နောက်ကွယ်မှာ လုံခြုံနေပြီဟု ထင်မှတ်ထားကြသည့် လူများကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်။
ဘရူနီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက သံကြိုးတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
သူ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် ဖန်နရီယာက သူ့ကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားသည့် နံရံမှ ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာသည်။
ဘရူနီ ဘေးသို့ ယိုင်သွားပြီး ခြေတစ်ဖက်က လမ်း၏ အပြင်ဘက်အစွန်းဆီသို့ ချော်ထွက်သွားသည်။ သူ့ပခုံးက အပေါ်မှ နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်မိသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အုတ်ကြားဆေးများပင် ကွဲအက်သွားသည်။
ဖန်နရီယာ၏ မေးရိုးများက ဧရာမလူသား၏ လက်မောင်းကို မကိုက်မိဘဲ သံကြိုးကို ကိုက်မိသွားသည်။
ထို့နောက် ဝံပုလွေက တောင်အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။
အော်ဒယ်လ် မအော်ခင် တစ်စက္ကန့်အလိုမှာပင် သူ ဘာလုပ်ချင်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“နံရံ!”
ဘရူနီသာ အစွန်းဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလျှင် ပျက်စီးနေသော ထောက်တိုင်များပါ ပါသွားနိုင်သည်။ နံရံသာ ပြိုကျသွားပါက လမ်းတစ်လမ်းလုံးမှာ အထက်တောင်စောင်း၏ တစ်ဝက်အောက်သို့ မြုပ်ဝင်သွားလိမ့်မည်။
ရန်သူက လမ်းကို ပြန်ပိတ်ဆို့ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို သတ်နေစရာ မလိုပေ။
ဘရူနီက သံကြိုးကို လွှတ်လိုက်သည်။
ဖန်နရီယာက သူ သံကြိုးကို ဆက်ဆွဲထားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် လွှတ်ချလိုက်မှုကြောင့် ဝံပုလွေမှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ဘရူနီအတွက် ခြေကုပ်ယူရန် အချိန်တစ်ခု ရသွားစေသည်။ သို့သော် ဧရာမလူသား၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောင်စောင်းမှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီဖြစ်သည်။
သူ့ပခုံးအထက်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
ကျောက်တုံးများ စတင် ကျလာသည်။
ဘရူနီက ယိုင်နဲ့နေသော နံရံအပိုင်းအစကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။
“ဖယ်ကြ!” သူ အော်ပြောလိုက်သည်။
အင်ဂျင်နီယာများ ပြေးထွက်သွားကြသည်။
နံရံက သူ့အပေါ်သို့ ဖိကျလာသည်။
ကျွန်တော် အကွေ့နေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် ရန်သူ့စစ်ဆင်ရေးအင်ဂျင်က နောက်တစ်ကြိမ် ပစ်ခတ်လိုက်ပြန်သည်။ ကျောက်တုံးက အင်ဂျင်နီယာတွေရဲ့ အလံတွေနားမှာ ကျလာပေမဲ့ ကျွန်တော့်အစောင့်တွေကတော့ အကာအကွယ်ယူပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် နေရာနှစ်ခုလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် မရှိနိုင်ပါ။
သော့က ဖန်နရီယာဆီသို့ အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။
သူမက ဘရူနီ၏ အကာအကွယ်မဲ့နေသည့် ဘေးဘက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားချိန်မှာပဲ လျှပ်စီးတန်းက သူမရှေ့ရှိ တောင်စောင်းပေါ်ကို ကျရောက်လာသည်။ ဖန်နရီယာက လျှပ်စီး၏ အလင်းရောင်အရှိဆုံးနေရာမှ လှည့်ထွက်သွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သော့နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
မြိုလ်နီယာက သူ့မေးရိုးကို ထိမှန်သွားသည်။
အသံက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သူ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ဧရာမလက်သည်းတစ်ဖက်ဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ကို ရိုက်ခွင်းလိုက်သည်။ သော့က နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော သစ်တုံးတစ်ခုဘေးတွင် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကြားထဲသို့ ရေခဲတောင်တစ်ခု ဖန်တီးကာ ကြားဝင်လိုက်သည်။
ဖန်နရီယာက ရေခဲပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်။
ရေခဲစများက ကျွန်တော့်မျက်နှာနှင့် ပခုံးများကို ထိမှန်သည်။ သူ၏ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုကို လက်ခံနိုင်ရန် ကျွန်တော် တူကို အချိန်မီ မြှောက်လိုက်သည်။
ရိုက်ချက်ကြောင့် ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
နံရိုးတစ်လျှောက်တွင် နာကျင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူက အနီးကပ်ရောက်နေသဖြင့် သူ့သွားများကြားတွင် သွေးစက်များကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
ထိုစဉ် သော့၏ တူက သူ့နံဘေးကို ထိမှန်သွားပြီး ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမကို အာရုံစိုက်သွားချိန်တွင် ကျွန်တော် ဘေးသို့ လူးလိမ့်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ လိုက်မတိုက်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့က သူ့နှင့် ဘရူနီကြားတွင် ကာကွယ်ရပ်တည်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့နောက်တွင် အော်ဒယ်လ်က အင်ဂျင်နီယာများကို တိုင်းတာချက်များ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသည်။
သူတို့က နံရံအောက်တွင် ထောက်တိုင်တစ်ခု တည်ဆောက်နေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အချိန်ပေးရမည်။
ဖန်နရီယာက ကျွန်တော်တို့ကို ကျော်ကြည့်ရင်း ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ ပုံစံပြောင်းလိုက်သည်။
ဧရာမဝံပုလွေကြီးမှာ ရေခဲအပိုင်းအစများနှင့် သစ်သားစများကြားတွင် ရပ်နေသည့် အင်္ကျီအနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသူ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။
သူက လက်မဖြင့် သွေးကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြည့်ကာ နွေးထွေးမှုမရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“လမ်းတစ်လမ်းအတွက်နဲ့တော့ မင်းတို့ အင်အားတွေ အများကြီး သုံးနေပါလား။”
သော့က မြိုလ်နီယာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို ပြင်လိုက်သည်။
“တံတားတစ်စင်းအတွက်ဆိုရင် ဘာတွေ ယူလာမလဲဆိုတာ မင်း မြင်ရဦးမှာပါ။”
သူ့မျက်လုံးများ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့နောက်မှာ လမ်းတွေ ဘယ်လောက်များများ ကျန်ခဲ့သေးလဲ။”
သူ ဘာလိုချင်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသည်။
ဝက်စ်မီးယား၊ ဩဆယ်လ်၊ ဂရေးကိပ်။ ပန်းခြံထဲက ကလေးငယ်များ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လုံခြုံတယ်လို့ ယုံကြည်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပွင့်လာမယ့် တံခါးတစ်ပေါက်။
သူက ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က မြေပြင်ကလွဲပြီး တခြားနေရာတိုင်းမှာ ကျွန်တော့်အာရုံကို ရှိနေစေချင်တာဖြစ်သည်။
“သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လူတွေ လုံလောက်ပါတယ်၊” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား။”
ကျွန်တော်တို့နောက်တွင် သစ်သားတစ်တုံး ကျောက်တုံးကို ရိုက်မိသံ ထွက်လာသည်။ အော်ဒယ်လ်က နောက်ထပ် သပ်တစ်ခုကို ထပ်ရိုက်ထည့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဖန်နရီယာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော်တို့ဆီ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ လှုပ်ရှားနေရင်းနဲ့တင် ပုံစံပြောင်းလိုက်သည်။
သော့က ဘယ်ဘက်သို့ လှမ်းသည်။ ကျွန်တော် ညာဘက်သို့ သွားကာ သူ့ကို နံရံဆီ တိုက်ရိုက်မသွားစေဘဲ ကွင်းပြင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ရွေးလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ပြေးဝင်လာမှုကို သူ့အသက်ရှူသံအပူကို ခံစားရလောက်သည့်အထိ အနီးကပ် ပေးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခြေအောက်သို့ ဆောင်းရာသီအအေးဓာတ်ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
သူ အနည်းငယ်သာ ချော်သွားသည်။
သော့အတွက်တော့ သူ့ခြေထောက်ဘေးရှိ မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်ကာ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများကို သူ့လမ်းကြောင်းထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရန် အချိန်လုံလောက်သွားသည်။
သူ အဲဒီအပေါ်ကနေ ခုန်ကျော်သွားသည်။
ကျွန်တော် နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို အပျက်အစီးတွေကြားမှာ ပိတ်မိမသွားစေရန် ခြေလှမ်းချင်း ဆုတ်ခွာပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက ကြည့်ကောင်းတဲ့ အနေအထားတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက်တော့ ပိုပြီး အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ရန်သူ့စခန်းမှ ခရာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန်နရီယာ၏ နားရွက်များက ထိုအသံဆီသို့ လှည့်သွားသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းအထက်တွင် နဂါးနှစ်ကောင် လမ်းမဆီသို့ ဆင်းသက်လာသည်။
အော်ရီသာက နဂါးတစ်ကောင် ခံတပ်ဆီ မရောက်ခင်မှာပင် ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။
သူတို့ တောင်ပံများ ထိလုနီးပါးအထိ နီးကပ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ သူတို့ကြားတွင် မီးတောက်များ ဝင်းလက်သွားပြီး ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံကိုပင် မှုန်ဝါးသွားစေသည်။
တာရက်သ်က ဒုတိယမြောက် နဂါးကို ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ ပိုဝေးဝေး မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ တပ်နောက်ကွယ်သို့ မဆင်းသက်နိုင်အောင် တားဆီးထားလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲနှစ်ခုလုံးက မြေပြင်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ ဘယ်သူမှ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံ မရပေ။
လည်ပတ်တပ်ဆင်ထားသည့် နဂါးက စတုန်းဝိတ်တံခါးဆီသို့ လှည့်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။
အော်ရီသာက အပေါ်နှင့် ဘေးဘက်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
မီးတောက်များမှာ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေသည့် လူတွေဆီ မရောက်ဘဲ နံရံအောက်ရှိ ကျောက်သားဗလာထဲသို့သာ ကျရောက်သွားသည်။
ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်သွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များ တောင်အောက်သို့ စီးကျလာသည်။
ဒီမာကို ကာကွယ်သူများက သူတို့နေရာကို ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့ဆီတွင် လက်ဇန်ဒါက သော့ စွန့်ခွာခဲ့သည့် ဘေးဘက်သို့ စစ်သည်အသစ်များဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့က ခြေလျင်တပ်များကို အင်ဂျင်၏ ဘေးမှ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်က လမ်းညွှန်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
စက်ကြီးမှာ တောင်စောင်းတစ်လျှောက် စောင်းသွားသည်။
သူ့အောက်ဘက် ဘီးက အမိုးအကာ အပျက်အစီးများကို ဝင်တိုက်မိပြီး ပိတ်မိသွားသည်။
အင်ဂျင်က မီးတော့ ဆက်လောင်နေဦးမည်။
သို့သော် တံခါးဆီသို့တော့ မရောက်နိုင်တော့ပေ။
ဖန်နရီယာက ပိတ်မိနေသည့် စက်ကြီးမှသည် ကျွန်တော်တို့နောက်က ထောက်တိုင်တင်ထားသည့် နံရံဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ဘရူနီက လက်တစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
အော်ဒယ်လ်က သူ့လူတွေကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားရန် လက်ယပ်ပြလိုက်သည်။
“ထိန်းထားနိုင်ပြီ!”
ဖန်နရီယာ တောင်စောင်းဘက်သို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
သော့က သူ့နောက်ကို တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။
“သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်။”
ဧရာမဝံပုလွေကြီး ရန်သူ့ဆုတ်ခွာသွားသည့် ဒိုင်းကာများနောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် တူကို မြှောက်ထားဆဲပင်။
ထိုအခါမှသာ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်နေလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။
ဖန်နရီယာ ဆုတ်ခွာသွားရုံနှင့် တိုက်ပွဲက မပြီးဆုံးခဲ့ပါ။
ရန်သူများက ဆက်လက် ပစ်ခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စစ်ဆင်ရေးအင်ဂျင်က အကာအကွယ်မဲ့နေသည့် အကွေ့နေရာကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မီးဖိုပါသည့် တိုက်ခိုက်ရေးတုံးကြီးမှာလည်း အရှေ့ဘက်သို့ မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်နိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် လမ်းမဘက်သို့ ပြန်သွားချိန်တွင် သော့က လက်ဇန်ဒါနှင့်အတူ အင်ဂျင်ဆီသို့ ပြန်သွားလေသည်။
ဘရူနီသည် နံရံ၏ ခိုင်မာသည့်အပိုင်းတွင် ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်မှာ အဆင်မပြေစွာ တွဲလောင်းကျနေသည်။ သူနာပြုတစ်ဦးက သူ့ပခုံးကို စစ်ဆေးနေသည်။ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် နောက်ထပ် သစ်သားတုံးတစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထရန်ကြိုးစားသည်။
အော်ဒယ်လ်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မထနဲ့။”
“ကျွန်တော် ဒါကို ရွှေ့ပေးနိုင်ပါတယ်။”
“တောင်တစ်လုံးကို မပြိုကျအောင် ထိန်းထားပြီးခါစ လူတွေကလည်း ရွှေ့နိုင်တာပါပဲ။”
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါပဲ၊” ဟု ဘရူနီက ပြောသည်။
“ထိုင်နေ။”
ဘရူနီ ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် အင်္ကျီလက်တစ်ဖက် ပြတ်ထွက်သွားသည့် အင်ဂျင်နီယာမလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလံများအနီးတွင် ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ နဖူးတွင် တိမ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက မည်သူ့ကိုမျှ မေးခွန်းထုတ်ခွင့် မပေးလောက်အောင် တင်းမာနေသည်။
“လှည်းတွေ ဖြတ်သွားလို့ ရပြီလား၊” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒီကွေ့နားမှာ ကျောက်ခဲတွေ လာမပစ်တဲ့သူ ရှိတဲ့အထိတော့ မရသေးဘူး။”
ကျွန်တော် တောင်အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
အစ္စထရန်က သူ၏ လေးသမားများကို ပြခန်းအထက်ရှိ အသစ်ဖွင့်လိုက်သော နေရာသို့ ရွှေ့နေသည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ သူတို့သည် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရေး စက်ကြီး၏ အမှုထမ်းများကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။
သူ လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး လေးအစုံက အမှုထမ်းများကို ဒိုင်းများအောက်သို့ ရောက်သွားစေသည်။ ဒုတိယအစုံကတော့ ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်များ အောက်ဘက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ရွေ့လျားနေစဉ်အတွင်း သူတို့ကို ထိုနေရာမှာပင် ကပ်နေစေသည်။
အမှုထမ်းများက စက်ကို စွန့်ခွာသွားချိန်တွင် ကျွန်တော် လေကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။
အင်ဂျင်နီယာမလေးသည် တောင်စောင်းကို နောက်ထပ် တစ်မိနစ်အကြာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ နောက်ဆုံးအလံကို စိုက်လိုက်သည်။
“အခု ရပြီ၊” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ပထမဆုံးလှည်းတွင် ဂျုံမှုန့်များ တင်ဆောင်လာသည်။
လှည်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာပြီး လှည်းမောင်းသူက ရှေ့ဆုံးမှ တိရစ္ဆာန်ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လိုက်လာကာ စစ်သည်နှစ်ဦးက ဘီးများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ပျက်စီးနေသော လမ်းပိုင်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် လူတိုင်း အသက်ရှူရပ်သွားသလိုပင်။
လှည်းသည် ဘရူနီ သူ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော လမ်းပေါ်သို့ ဖြတ်မောင်းလာသည်။
ထောက်တိုင်များက ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
လှည်းသည် ပျက်စီးနေသော ပြခန်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ မီးလောင်ထားသော နံရံအောက်မှ ကွေ့ဝင်သွားပြီး စတုန်းဝိတ်၏ အောက်ဘက်တံခါးမှတစ်ဆင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အတွင်းဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အစကတော့ နောက်ထပ် အချက်ပေးသံတစ်ခုဟု ထင်လိုက်သည်။
ထို့နောက်မှ အောင်ပွဲခံသည့် အော်ဟစ်သံများမှန်း သိလိုက်ရသည်။
ဒုတိယလှည်းတွင် စပါးများ တင်ဆောင်လာသည်။ တတိယလှည်းတွင် ဆေးဝါးများ၊ အဝတ်အထည်များနှင့် ဆားများ ပါလာသည်။ ၎င်းတို့နောက်တွင် တိရစ္ဆာန်အစာများ ပါလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့် တိရစ္ဆာန်များအတွက် လိုအပ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ယာဉ်တန်းကို တစ်ခါတည်း အကုန်မလွှတ်လိုက်ပါ။
လမ်းက ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး ရန်သူကလည်း အနီးအနားမှာပင် ရှိနေသေးသည်။ လှည်းတိုင်းသည် အောက်ဘက်သို့ ဆင်းလာမည့် ဒဏ်ရာရစစ်သည်များအတွက် နေရာချန်ထားပေးရမည်ဖြစ်သည်။
တံခါးနားတွင် ကျွန်တော်သည် စောင့်ဆိုင်းနေသော အဖွဲ့တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်၍ လူနာတင်ခေါင်ကို သယ်ပေးလိုက်သည်။
၎င်းပေါ်ရှိ စစ်သည်မှာ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်ပြီး ပေါင်တွင် သွေးစွန်းနေသော ပတ်တီးများ စည်းထားသည်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို သူနာပြုများအတွက် ချပေးလိုက်ချိန်တွင် သူက ကျွန်တော့်အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားသည်။
“လှည်းတွေ ရောက်သွားပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရောက်သွားပါပြီ။”
“ကောင်းပါပြီ။”
သူ့လက် ပြေလျော့သွားသည်။
သူနာပြုက သူ့အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
သူမက သူ အသက်ရှူမှန်မှန် ပြန်ရနေပြီဟု ပြောသည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
ညနေစောင်းချိန်တွင် တံတားမှ စတုန်းဝိတ်အထိ ကာကွယ်ထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျွန်တော်တို့ ရရှိသွားသည်။
ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုက မပြီးဆုံးသေးပါ။
ရန်သူက ချိုင့်ဝှမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းအများစုကို သိမ်းပိုက်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မြောက်ဘက်စခန်းမှာလည်း ပျက်စီးခြင်း မရှိသေးပါ။ ကျွန်တော်တို့သည် လည်ပင်းတွင် ကွင်းစွပ်ထားသော နဂါးများကိုလည်း မလွတ်မြောက်စေနိုင်သလို၊ ခံတပ်ကို ဝိုင်းရံထားသော တပ်ဖွဲ့များကိုလည်း မဖျက်ဆီးနိုင်သေးပါ။
သို့သော် သူတို့၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီး မီးဖိုပါသည့် တိုက်ခိုက်ရေးစက်မှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။ လက်ဇန်ဒါ၏ လူများက ကျန်ရှိနေသော အမှုထမ်းများကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် သော့က ၎င်း၏ ထွက်ပေါ်နေသော ဝင်ရိုးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။ အော်ဒယ်လ်၏ အင်ဂျင်နီယာများက မီးဖိုအတွင်းတွင် မည်သည့်အရာက စွမ်းအင်ပေးနေသလဲဆိုသည်ကို မစစ်ဆေးမီ မီးငြိမ်းသွားအောင် စောင့်နေကြသည်။
တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း ကျွန်တော်တို့ဘက်မှ စစ်သည် ကိုးဦး ကျဆုံးခဲ့သည်။
သုံးဆယ့်လေးဦး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး အချို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသည်။
စတုန်းဝိတ်ကို ကာကွယ်သူများဘက်မှ နောက်ထပ် ခြောက်ဦး ကျဆုံးပြီး ဆေးကုသမှုခံယူရန် တံခါးမှတစ်ဆင့် သယ်လာရသူမှာ ဆယ့်ကိုးဦးရှိသည်။
ထိုစာရင်းဇယားများကို လူနာတင်ခေါင်များ၊ ရေ၊ ကိရိယာများနှင့် ကင်းစောင့်အသစ်များအတွက် တောင်းဆိုမှုများကြားမှ ကျွန်တော် ရရှိခဲ့သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မှားယွင်းမှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို ချရေးထားလိုက်သည်။
အိမ်သို့ သတင်းမပေးပို့မီ နံပါတ်တိုင်း၏ ဘေးတွင် အမည်များ ရှိလာလိမ့်မည်။
ဒီမာက ကျွန်တော့်ကို ဆေးရုံလမ်းဆုံအနီးတွင် ရှာတွေ့သည်။
“ခံတပ်ရဲ့ ကောင်စီက ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်။”
“လမ်းပြင်တဲ့အဖွဲ့ကို အရင် ကျေးဇူးတင်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။”
“သူတို့ ကျေးဇူးတင်နေကြပါတယ်။”
သူမသည် ဘရူနီဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဘရူနီ၏ လက်မောင်းကို အိမ်တစ်လုံးစာလောက်ရှိမည့် အဝတ်စများဖြင့် ရင်ဘတ်တွင် တွဲချည်ထားသည်။
“ပြီးတော့ မုန့်ဖုတ်သမားတွေက ဧရာမလူသားတစ်ယောက် ပေါင်မုန့် ဘယ်လောက်စားသလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြတယ်။”
“ထင်ထားတာထက်တော့ ပိုစားမှာပါ။”
“ကျွန်မတို့လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။”
ဂရေးကိပ်သို့ သူမ ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်မပါဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
နေဝင်ရီတရောတွင် ကျွန်တော် စတုန်းဝိတ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
အောက်ဘက်တံခါးအတွင်းတွင် လမ်းမပေါ်၌ လူများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတိုက်မိအောင် လှည်းများကို ကုန်ချနေကြသည်။ ထိုကြိုးပမ်းမှုမှာ အပြည့်အဝ အောင်မြင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ပုဏ္ဏားမတစ်ဦးသည် မုန့်ဖုတ်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် ဂျုံမှုန့်အိတ်သယ်လာသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို အော်ဟစ်နေသည်။
“အဲဒီနံရံဘက်မှာ မထားနဲ့! အစိုဓာတ်ရှိတယ်!”
သူ လှည့်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်သော် ပြုံးလိုက်သည်။
မနေ့ညက လမ်းကြားထဲသို့ ဂျုံအိတ်သယ်လာသော လူငယ်ပုဏ္ဏားလေးပင် ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော့်အမေပါ၊” ဟု သူ ဆိုသည်။
“ဟုတ်မယ်လို့ ထင်သားပဲ။”
သူမသည် ဖွင့်ထားသော အိတ်ကို စစ်ဆေးပြီး လက်ဖြင့် ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ်ကို ပွတ်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ပိုညက်နိုင်သေးတယ်၊” ဟု သူမ ပြောသည်။
သူမ၏သားက ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ရသွားသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပူနွေးသော ပေါင်မုန့်တစ်တုံးကို လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးကာ လှည်းကုန်ချခြင်းကို ဆက်လက် ညွှန်ကြားနေတော့သည်။
ကျွန်တော်သည် ပေါင်မုန့်ကို ကိုင်လျက် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေမိသည်။
၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းပြီး မညီမညာ ဖုတ်ထားကာ လက်ကိုပင် ပူလောင်စေသည်အထိ ပူနေသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် စားလိုက်သည်။
တောင်ကုန်းအထက်တွင် ကလေးငယ်များက လှည်းများ ဖြတ်သွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အယ်လ်ဗ်နှစ်ဦးသည် ထိုင်ခုံများကို အပြင်ထုတ်ထားပြီး ညနေခင်း ယာဉ်သွားယာဉ်လာများကိုသာ ကြည့်ရှုနေကြသည့်အလား ပြုမူနေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ပြန်လည် လက်ပြလိုက်သည်။
နေဝင်ပြီးနောက် သော့က ကျွန်တော့်ကို တံတိုင်းပေါ်တွင် ရှာတွေ့သည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် စစ်သည်များက လမ်းကြောင်းကို ခိုင်မာအောင် လုပ်နေကြပြီး ရန်သူ၏ မီးတောက်များက ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ဘက်တွင် တောက်လောင်နေသည်။
“နံရိုးတွေကရော။” ဟု သူမ မေးသည်။
“ရှိနေသေးတာပါပဲ။”
“သူနာပြုက အဲဒီလို တိကျတဲ့ အဖြေမျိုးကို သိပ်သဘောကျမှာပါ။”
“ဘရူနီကရော။”
“သူ့ပခုံးကို နားခိုင်းရမှာမို့ ဒေါသထွက်နေတယ်။ တခြားကတော့ သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။”
“နဂါးတွေကရော။”
“တာရက်သ်ရဲ့ တောင်ပံအစွန်းမှာ အပေါက်ကလေး တစ်ခုဖြစ်သွားတယ်။ အော်ရီသာကိုလည်း စစ်ဆေးနေတယ်။ နှစ်ကောင်စလုံးက သူတို့ဘာသာ ပြန်ပျံလာနိုင်ခဲ့တာပါ။”
ကျွန်တော်တို့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။
ထို့နောက် အိမ်မှ ပေးလိုက်သော စာကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဂျူလီယန်က အစေ့တွေ အပင်ပေါက်လာပြီတဲ့။”
သော့က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“벌써လား။”
“ကာရိုလိုင်းက ဒါကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလို့ သဘောထားနေပုံပဲ။”
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ။”
ကျွန်တော် လမ်းမဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် လှည်းနှစ်စီးက မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် နောက်ဆုံးတောင်ကုန်းကို တက်လာနေသည်။
“ကျွန်တော် ပြန်စာရေးရမယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူတို့ကို ဘာပြောရမလဲ။”
သော့က သူမ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ကို တံတိုင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဂျုံမှုန့်တွေ ရောက်လာပြီဆိုတာ ပြောလိုက်ပါ။ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ပြုစုပေးနေတယ်ဆိုတာ ပြောပါ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် နောက်ထပ် အလုပ်တွေ ရှိဦးမယ်ဆိုတာ ပြောလိုက်ပါ။”
“ဖန်နရီယာအကြောင်းကရော။”
“ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ကောင်စီကို အတိအကျ ပြောပြလိုက်ပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ စာကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကလေးတွေကို သူတို့ရဲ့ အပင်လေးတွေကို ရေလောင်းဖို့ လိုသေးတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။”
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်သည် အက်ဗလင်နှင့် အဒရီယာနာတို့ထံသို့ စာရေးလိုက်သည်။ အခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စတုန်းဝိတ်၏ မီးဖိုချောင်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျဆုံးသူများအကြောင်းကိုလည်း ထည့်ရေးလိုက်သည်။ ဘရူနီအကြောင်း၊ နဂါးများအကြောင်းနှင့် လမ်းအကြောင်းတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူနာပြုများ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြီးကြပ်မှုကို ခံနေရကြောင်းလည်း ထည့်ရေးထားလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်နှင့် ကလေးများအတွက် စာရွက်တစ်ရွက်တွင်မူ ဧရာမတံခါးကြီးတစ်ခုအောက်၌ ကောက်ကောက်ကွေးကွေး လှည်းတစ်စီးကို ပုံဆွဲပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်၏ ပုံဆွဲစွမ်းရည်မှာ အလွန်ညံ့သည်။
အိတ်များထဲတွင် ကျောက်ခဲများ မဟုတ်ကြောင်း သိစေရန် အိတ်များပေါ်တွင် စာသားများ ရေးမှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်ဆုံးအသေးစိတ်အချက်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။ လှည်းမောင်းသူဘေးတွင် လိုက်ပါလာသည့် သစ်သားဘဲရုပ်လေးတစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။