အခန်း ၃၅၆။ ရွက်တိုင်ပေါ်က အလင်းတန်း
ရေထဲကနေ ဆယ်ယူရရှိထားတဲ့ သင်္ဘောသားဟာ ဇွန်လ (၁၆) ရက်နေ့ တစ်နေ့လုံးနီးပါး အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်။
သူ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့အစ်ကိုကို ရှာတွေ့ပြီလားလို့ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။
အက်ဗလင်က သူ့ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေတာပါ။ သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ နာမည်ကို မေးမြန်းမှတ်သားပြီးနောက် ဩဆယ်လ် (Orselle) မြို့က စာရင်းတွေထဲမှာ စစ်ဆေးပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူမက သူ့ဘေးမှာပဲ စောင့်ပေးနေခဲ့တယ်။
သူ့နာမည်က ဘက်စ်တီယန်တဲ့။ စစ်ပွဲမဖြစ်ခင်တုန်းက ရွက်ချုပ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကုတင်ဘေးမှာ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ယူနီဖောင်းကတော့ ဆာ့ထ် (Surtr) ရဲ့ ရေတပ်ပိုင် ဖြစ်နေတယ်။
"သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီဝတ်ရုံတွေ ပေးထားတာပါ" လို့ သူက အက်ဗလင်ကို ပြောတယ်။ "သင်္ဘောပေါ်ပါတဲ့ လူတိုင်း မဖြစ်မနေ ဝတ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်"
သူက အဲဒီအိတ်ကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့အပေါ် အပြစ်တင်စကား ပြောလာမယ့်အလား သူက စိုးရိမ်နေပုံရတယ်။
"သင်္ဘောအကြောင်းကိုတော့ ရှင် အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါမှ မေးပါ့မယ်" လို့ အက်ဗလင်က ဆိုတယ်။ "အရင်ဆုံးတော့ ရှင်တို့အစ်ကိုကိုပဲ အရင်ရှာပေးပါ့မယ်"
နေ့လယ်ခင်း မတိုင်ခင်မှာပဲ အကြောင်းပြန်ကြားချက် ရောက်လာတယ်။
သူ့အစ်ကိုဟာ ရေထဲကနေ ဆယ်ယူရရှိထားတဲ့ အသက်ရှင်သူတွေထဲမှာလည်း မပါသလို၊ ပင်လယ်ကွေ့မှာ ဖမ်းမိတဲ့ အကျဉ်းသားတွေထဲမှာလည်း မပါဝင်ဘူး။ ကမ်းပေါ်တင်လာတဲ့ အလောင်းတွေထဲမှာလည်း သူ့ကို အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ သူ့ကို "ရှာမတွေ့သေးဘူး" ဆိုတဲ့ စကားပဲ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်ကပဲ အဲဒီအဖြေကို သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြလိုက်တယ်။
သူက နံရံဘက်ကို လှည့်သွားပြီး တစ်ယောက်တည်းပဲ နေချင်ကြောင်း ပြောတယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းလောင်းကို သူ့လက်လှမ်းမီတဲ့နေရာမှာ ထားခဲ့ပြီး အခန်းပြင်ဘက်ကိုသာ ထွက်သွားတယ်။
ကျန်တဲ့အကြောင်းတွေကိုတော့ အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာပဲ ကျွန်တော် ကြားသိရတယ်။
ဘက်စ်တီယန်က သင်္ဘောတွေအကြောင်း ပြောပြချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုလာတဲ့အတွက် ကုသပေးတဲ့သူက စကားအနည်းငယ် ပြောနိုင်ပြီလို့ ခွင့်ပြုလိုက်ချိန်မှာ အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်။
သူက ခေါင်းအုံးတွေကို မှီပြီး ထိုင်နေတယ်။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခွက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ကျိုးနေတဲ့ သင်္ဘောတံခါးပြားကို အချိန်အကြာကြီး တွယ်ဖက်ထားခဲ့ရလို့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်က ရောင်ကိုင်းနေတယ်။
"ကျွန်တော့်အစ်ကို သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ ကျန်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" လို့ အီလီဇာက ပြန်ဖြေတယ်။ "ကျွန်မတို့ ရှာဖွေတာကို မရပ်တန့်သေးပါဘူး"
ဘက်စ်တီယန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"ခင်ဗျားက လေတွေကို ဆွဲယူပြီး လှေငယ်လေးဆီကနေ ဖယ်ထုတ်ပေးခဲ့တာလေ"
"ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တာပါ"
"ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်၊ ရွက်တိုင်ကျိုးမကျခင် အချိန်တုန်းကလေ"
သူ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ခွက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
"သင်္ဘောတင်သင်္ဘော (Carrier) ပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့လိုပဲ သူတို့ဆီကို သင်္ဘောကို မောင်းဝင်လာချင်တဲ့ လူတွေ ရှိပါတယ်။ သင်္ဘောသားအများစုက စစ်တပ်က သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ မြို့ရွာတွေက လူတွေပါ။ စစ်သားတွေက အစားအသောက်တွေကို သော့ခတ်ထားပြီး လှေတွေကိုလည်း အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတယ်"
အီလီဇာက သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို သူ့ဆီ ပိုနီးအောင် ရွှေ့လိုက်တယ်။
"ဘယ်သူတွေကများ လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြမလဲ"
သူက လက်သမားကို အရင်ဆုံး နာမည်ထုတ်ပြောတယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်က လူ၊ နောက်ပြီး သူ့မြို့ကို လက်နက်ချခိုင်းချိန်အထိ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းပြလုပ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြတယ်။
အီလီဇာက သူ့မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ နာမည်တွေကို မှတ်သားနေတယ်။
သူပြောပြီးတဲ့အခါ သူတို့ ဘယ်လိုသိသလဲဆိုတာကို အီလီဇာက မေးတယ်။
အဲဒီအခါမှပဲ သူက မီးအိမ်အကြောင်း ပြောပြတော့တယ်။
သူတို့ဟာ တိုက်ခိုက်မှု မဖြစ်ခင်ကတည်းက ထွက်ပြေးဖို့ တိုင်ပင်ထားကြတာပါ။
ဘယ်တော့မှ အားလုံး စုပြီး မတိုင်ပင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်နေရာတည်းမှာ နှစ်ခါ မတိုင်ပင်ကြဘူး။
သင်္ဘောသားတွေက ကောက်ပဲသီးနှံ တင်ဆောင်လာတဲ့သင်္ဘောဟာ လက်နက်တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဆီကို ဦးတည်သွားနေတာကို သိကြတယ်။ အိတ်တွေတင်ဖို့ ဆောက်ထားတဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ အင်ဂျင်တွေကို တပ်ဆင်ထားတာ၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့အချိန်မှာ နောက်ပြန်ကန်အားကြောင့် သင်္ဘောကိုယ်ထည် ကြံ့ကြံ့ခံနေရတာတွေကို သူတို့ မြင်ခဲ့ရတယ်။ သင်္ဘောမီးလောင်သွားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုပြီး စစ်သားတွေ ရယ်မောနေတာကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ်။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းပြက စစ်သားအများစု ကမ်းပေါ်တက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သင်္ဘောကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အကြံပေးတယ်။
လက်သမားကတော့ သူတို့ သွားစရာနေရာ လိုအပ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။
မီးဖိုချောင်က လူကတော့ ဩဆယ်လ်မြို့ဆီကို အဖြူရောင်အဝတ်စကို ကိုင်ပြီး လာတဲ့ ငါးဖမ်းလှေကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့အတွက် အဖြေတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
"သင်္ဘောရဲ့ ရှေ့ဘက် ရွက်တိုင်အမြင့်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ချိတ်ထားမယ်" လို့ ဘက်စ်တီယန်က ပြောတယ်။ "နှစ်ခါ အုပ်လိုက်ပြီးမှ ထွန်းထားမယ်ဆိုရင် ရှေ့ဘက်စောင့်ကြည့်တဲ့သူက ကျွန်တော်တို့လူတွေပဲလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်"
"ရှင်တို့ အဲဒါကို သုံးဖြစ်လိုက်ကြလား" လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
သူ ခေါင်းခါပြတယ်။
"အရာအားလုံးက အရမ်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်သွားတာပါ။ နဂါးတွေ ရောက်လာတယ်၊ စတီယာရင် ကျိုးသွားတယ်၊ လူတွေ ရေထဲ ပြုတ်ကျကုန်ကြတယ်"
သူ့လက်တွေက ခွက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"ဘယ်သူတွေ ကျန်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး"
ကျွန်တော်တို့ဟာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို အခြေခံပြီး သင်္ဘောကို ဝင်စီးဖို့ အမိန့်ပေးလို့ မရဘူးလေ။
အီလီဇာက သူပေးတဲ့ နာမည်တွေကို လွတ်မြောက်လာတဲ့ တံငါသည်တွေ ပြောတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ တိုက်ကြည့်တယ်။ နှစ်ယောက်က ကိုက်ညီနေတယ်။ ကမ်းတက်တပ်ဖွဲ့က အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကလည်း လမ်းပြအမျိုးသမီးအကြောင်း မှတ်မိနေပြီး ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အရပ်သားသင်္ဘောသားတွေဟာ အမိန့်နာခံဖို့ နှေးကွေးလွန်းတယ်လို့ ညည်းညူပြောဆိုခဲ့တယ်။
ဒါက သူရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက် ဖြစ်လာတယ်။
ရပ်စ်ခ်က သင်္ဘောရဲ့ အောက်ထပ်ခန်းတွေရဲ့ ပုံစံထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချက် ပို့လိုက်တယ်။ ဘက်စ်တီယန်က ကူညီဖို့ သဘောတူပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားချိန်မှာပဲ မီးဖိုချောင်ဘေးက လမ်းကြောင်းကို မရေးဆွဲနိုင်ခင်မှာပဲ သူ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ နဂါးကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေက ရေတပ်သင်္ဘောစု ဘယ်မှာ ခိုလှုံနေသလဲဆိုတာကို ရှာတွေ့သွားကြတယ်။
ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောတင်သင်္ဘောဟာ တောင်ဘက်ကုန်းမြေစွန်းရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ကျောက်ချရပ်နားထားပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ သင်္ဘောတစ်စင်းက စောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်။ ကျန်တဲ့ သင်္ဘောငါးစင်းကတော့ ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေပြီး ရာသီဥတုအခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး နေရာရွှေ့နေကာ အဝင်လမ်းကြောင်းတွေကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။
ရပ်စ်ခ်က ဘော်လ်ဒါနဲ့အတူ အစီရင်ခံစာတွေကို သေချာ စစ်ဆေးတယ်။
ပြီးတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် မထွက်ခွာခင်မှာ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို အစားစားဖို့ အချိန်ပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ပြောတယ်။
ဂျူလီယန်ရဲ့ ဗန်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ကူသယ်ပေးလာပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ အစားအသောက်တွေကို ယူလာပေးတာပါ။ မုန့်စားနေတုန်း အက်ဗလင် ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး လက်ဖက်ရည်ကို နေ့လယ်စာလို့ မထင်ထားကြတာကို မြင်တော့ သူမ ကျေနပ်သွားပုံရတယ်။
"ဘက်စ်တီယန်ကော" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"အနားယူနေတယ်" လို့ သူမက ပြောတယ်။ "သူ အသက်ရှူရတာ ပိုချောင်သွားပြီ။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်က အလေးချိန် ခံနိုင်ရည် ရှိဖို့တော့ အချိန်ယူရဦးမယ်"
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ပန်းကန်တစ်ခု ချပေးတယ်။
"ရှင်ကော"
"ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်က ကောင်းပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ဇွန်းကို ချလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူမက ဆိုတယ်။ "အဲဒါက ခုနကထက် ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ စကားပဲ"
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက စားပွဲအောက်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာ ထပ်မပြောခင်အထိ ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် အစားစားနေကြတယ်။
"ပညာရှိလူပု (Dwarf) ကောင်စီက သဘောတူညီချက် အပြည့်အစုံကို အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ။ သူတို့ရဲ့ စာပို့သူ ဒီမနက်ပဲ ရောက်လာတယ်"
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဲလ်ဗ် (Elf) ကိုယ်စားလှယ်တွေကော"
"အုပ်စုနှစ်ခုက သဘောတူထားတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဆက်ဆွေးနွေးနေတုန်းပဲ။ မယ်လိုဒီကတော့ ရထားတဲ့ အဖြေကိုပဲ အရင်ယူထားပြီး ကျန်တာတွေကို ဆက်ပြောဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ပါတဲ့"
"သူမနဲ့ တူလိုက်တာ"
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးတယ်။
"မေရီကတော့ သူစိမ်းတွေကို ယုံကြည်ဖို့အတွက် အချိန်အများကြီး ပေးပြီး တောင်းဆိုနေရတဲ့သူတစ်ယောက်လိုပဲလို့ ပြောတယ်"
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ကုလားထိုင်မှာ မှီချလိုက်တယ်။
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ နှစ်ယောက်လုံးလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမှာပါ"
ဇွန်လ (၁၇) ရက်နေ့မှာ ကျွန်တော် မထွက်ခွာခင် လက်မှတ်ရေးထိုးပွဲ ဖြစ်မြောက်ခဲ့တယ်။
ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် အခမ်းအနားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်စားလှယ်တွေက သူတို့ရဲ့ မိတ္တူတွေကို အပြီးသတ်ချင်ကြပြီး နောက်ထပ်တစ်ရက် မဆုံးရှုံးခင်မှာပဲ စာပို့သူတွေကို လမ်းခရီးကို စေလွှတ်ချင်နေကြတာပါ။
ဗာဒါက ပညာရှိလူပု ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ အိုင်ရီရယ်လ်က အဲလ်ဗ်ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့အတူ ရှိနေပြီး တောင်ပေါ်လမ်းမှာ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ကတည်းက သူမ ကူညီပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်တွေလောက်ကိုပဲ ပင်ပန်းနေပုံရတယ်။
သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်တွေမှာ တစ်ဦးချင်းစီ ကူညီပေးနိုင်မယ့်အရာတွေကို ဖော်ပြထားတယ် - လမ်းပြများ၊ သတိပေးစခန်းများ၊ ဆရာဝန်များ၊ အင်ဂျင်နီယာများ၊ ပြီးတော့ သူတို့ သိကျွမ်းထားတဲ့ တပ်မှူးတွေအောက်မှာ တာဝန်ယူမယ့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ။
သူတို့က သူတို့ဘက်က တောင်းဆိုနိုင်တဲ့ အကူအညီတွေကိုလည်း ထည့်သွင်းထားတယ်။
အဲဒီအပိုင်းကလည်း အတူတူပင် အရေးကြီးတယ်။
ပညာရှိလူပု ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်က ပိတ်မိနေတဲ့ သတ္တုတွင်း အခြေချနေထိုင်ရာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"ကျွန်တော်တို့က ရှင်တို့ တူးမြောင်းတိုင်းကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ကတိပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး"
"ကျွန်တော်တို့လည်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြောတယ်။
"ကျွန်တော်တို့က လူတွေ ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ ပြောပြတဲ့အခါမှာတော့ ရှင်တို့က ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာပါ"
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာအောက်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်တယ်။
"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် ကတိပေးနိုင်ပါတယ်"
မယ်လိုဒီက မေရီဘေးမှာ ရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေတယ်။ တံဆိပ်တစ်ခုချင်းစီ ရိုက်နှိပ်လိုက်တိုင်း သူမရဲ့ နားရွက်တွေက ရှေ့ကို စူးစိုက်နေပုံရတယ်။
နောက်ဆုံး မိတ္တူကို အပြီးသတ်တဲ့အခါ ပညာရှိလူပု ကိုယ်စားလှယ်က လှည့်ကြည့်ပြီး သူမကို နာမည်တပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတယ်။
သူမက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပုံရတယ်။
မေရီကတော့ တခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်က သတိထားမိဖို့ စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုးပဲ။
ရပ်စ်ခ်ရဲ့ အဆိုပြုချက်က ဩဆယ်လ်မှာ စောင့်နေတယ်။
အဲဒီအဆိုပြုချက်မှာ လှေတစ်စင်း၊ တောင်ဘက်က ကျောက်ဆောင်တွေကို သိတဲ့ တံငါသည်တစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော် နှစ်သက်တာထက် ပိုနည်းတဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေ ပါဝင်တယ်။
"ကျန်တဲ့ သင်္ဘောစုက စောင့်ကြည့်နေချိန်မှာ ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောတင်သင်္ဘောကို ဆိပ်ကမ်းထဲ ဆွဲခေါ်လာလို့ မရဘူး" လို့ သူက ပြောတယ်။ "သင်္ဘောသားတွေ ကိုယ်တိုင် မောင်းလာရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်တယ်"
ဘော်လ်ဒါက မြေပုံပေါ်က ခိုလှုံဖို့ကောင်းတဲ့ ကျောက်ချရပ်နားရာနေရာကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
"သူ့ဘေးက သင်္ဘောကျဉ်းလေးက ပြုပြင်ရေးအတွက် လူအင်အား ပံ့ပိုးပေးနေတယ်။ သင်္ဘောတွေကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သည်တွေလည်း အဲဒီပေါ်မှာပဲ ရှိနေတယ်"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က သင်္ဘောနှစ်စင်းအတွက် စိုးရိမ်ရတော့မှာပေါ့"
"နောက်ထပ် ငါးစင်းက အဝေးကြီးမှာ ရှိနေသေးတယ်" လို့ ရပ်စ်ခ်က ပြောတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီရေအခြေအနေအရ သင်္ဘောတင်သင်္ဘောရဲ့ နောက်ပိုင်းက ကျောက်ဆောင်တွေဘက်ကို မျက်နှာမူမိမယ့် အချိန်တိုလေးတစ်ခု ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာဆိုရင် ပွင့်လင်းတဲ့ ကျောက်ချရပ်နားရာနေရာကို ဖြတ်စရာမလိုဘဲ လှေတစ်စင်းက ချဉ်းကပ်လို့ ရနိုင်တယ်"
ကျွန်တော် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့ပေါ့"
"အချက်ပြမီး ပေါ်လာရင်တော့ပေါ့"
"မပေါ်လာဘူးဆိုရင်ကော"
"ကျွန်တော်တို့ ခြေထောက်တွေ စိုရွှဲပြီး ပြန်လာရုံပဲ။ ပြီးရင် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ထပ်စဉ်းစားကြတာပေါ့"
အဲဒီအစီအစဉ်အပိုင်းကတော့ စိတ်အေးရဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးမယ့် တံငါသည်ရဲ့ နာမည်က ပဲလ် ဖြစ်တယ်။
သူက တိုက်ခိုက်မှုမဖြစ်ခင် ရေသယ်သင်္ဘောနဲ့ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာရ အဖော်ကတော့ ဂရေးကိပ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီး အက်ဗလင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာနေတယ်။
ပဲလ်က ဘက်စ်တီယန် ပြောပြတဲ့ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းကို သိတယ်။
သူက မုန်တိုင်းမိတဲ့အခါ တံငါလှေတွေ ခိုလှုံလေ့ရှိတဲ့ ကမ်းခြေအစွန်းအောက်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကိုလည်း သိထားတယ်။
"ရေကျသွားတဲ့အခါ ကျောက်ဆောင်တွေက သူတို့ရဲ့ သွားတွေကို ပြလာလိမ့်မယ်" လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။ "အောက်ဆုံး ကျောက်ဆောင်တွေကို ရေဖုံးနေတုန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားမယ်။ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အချိန်ကျမှ ပြန်ထွက်မယ်"
"နောက်ဆုံးအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ခင်ဗျားက တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ"
သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မြေပုံကို ပြန်ကြည့်တယ်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ အကယ်၍ အရှင်သာ ပင်လယ်နဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး အငြင်းပွားမယ့်သူကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် တခြားလှေဦးစီးတစ်ယောက်ကိုသာ ရွေးလိုက်ပါ"
ရပ်စ်ခ်က သဘောတူတဲ့အကြောင်း ညည်းလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပဲလ်ကို ရွေးလိုက်ကြတယ်။
သော်ကတော့ ဒီလှေငယ်လေးကို သဘောမကျဘူး။
သူမက ဒီလို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ချဉ်းကပ်လမ်းကိုရော၊ မသေချာတဲ့ အချက်ပြမှုကိုရော၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ကြီးမားတဲ့ အရန်အင်အားအတွက် နေရာမရှိတာကိုပါ သဘောမကျဘူး။
သူမက အစီအစဉ်ကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့ပြီး လက်ဇန်ဒါကိုတော့ အရန်အင်အားစုနဲ့အတူ ကျန်ခဲ့ခိုင်းထားတယ်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒါတွေအားလုံးကို သဘောမကျပါဘူး" လို့ သူမကို ပြောလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ရှင် ဘာကြောင့် အဲဒီမှာ ရှိနေရသလဲဆိုတာကို ရှင် မှတ်မိနေလိမ့်မယ်"
"အရင်ဆုံး အဆက်အသွယ် လုပ်မယ်။ ရှင်းလင်းတဲ့ အခွင့်အရေး မရမချင်း ဘာမှ ထပ်မလုပ်ဘူး"
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ကျွန်တော်တို့ အကူအညီ လိုအပ်ရင် ဘော်လ်ဒါက ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို ကွပ်ကဲလိမ့်မယ်။ ကျွန်မကတော့ တိုက်ခိုက်ရေးလှေတွေနဲ့ ဆိပ်ကမ်းမှာပဲ စောင့်နေမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်တို့ကို လက်ပြလိုက်တာနဲ့ စကားပြောဆိုမှုကို ကိုယ်ပိုင် ကျူးကျော်မှုအဖြစ် ပြောင်းမပစ်လိုက်နဲ့"
လှေရဲ့ တပ်ဆင်ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးနေတဲ့ ပဲလ်က မော့ကြည့်လာတယ်။
"သူက အဲဒီလို လုပ်တတ်လို့လား"
"သူက ထိန်းချုပ်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာနေပြီ" လို့ သော်က ပြန်ဖြေတယ်။
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
မှောင်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။
လှေပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက် ရှိတယ် - ပဲလ်၊ သင်္ဘောသား နှစ်ယောက်၊ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကင်းထောက် နှစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော်။
ကျွန်တော့်ဓားကို ထိုင်ခုံအောက်မှာ ထုပ်ပိုးထားတယ်။ ကျွန်တော်က ရိုးရိုးကုတ်အင်္ကျီပဲ ဝတ်ထားပြီး မျက်လုံးထဲကို မီးရောင်တွေ မဝင်အောင် တတ်နိုင်သလောက် ထိန်းထားတယ်။
ပဲလ်က လှော်တက်တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးတယ်။
"လှော်တတ်လား"
"လှော်တတ်တယ်"
"ဒါဆိုရင် တခြားသူတွေလည်း လှော်နေကြတယ်ဆိုတာကို မှတ်မိအောင် ကြိုးစားလိုက်"
လှေက ဆိပ်ကမ်းနံရံကို ကျော်လွန်ပြီး တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားတယ်။
ကျွန်တော်သာဆို ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးကို မြူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းပစ်လိုက်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ လှေကိုယ်ထည်ကို ရေတွေက ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ခတ်မနေအောင်ပဲ ထိန်းထားပြီး ပဲလ်ကိုပဲ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရွေးခိုင်းထားလိုက်တယ်။
ဒီအလုပ်က တိုက်ပွဲတုန်းကထက်တော့ အားစိုက်ထုတ်ရတာ နည်းပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သည်းခံခြင်းက ပိုပြီး ခက်ခဲနေတယ်။
ကုန်းမြေစွန်းရဲ့ အထက်မှာ အော်စီရာက ကြယ်တွေကြားကနေ တစ်ကြိမ် ဖြတ်ပျံသွားပြီး ကုန်းတွင်းပိုင်းဆီ ဆက်သွားတယ်။ သူမက ကျွန်တော်တို့ဆီ တိုက်ရိုက် မပတ်ဘဲ အဝေးကနေပဲ အပြင်ဘက်က ရေတပ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းဆုံကို ရောက်တဲ့အခါ စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။
သန်းခေါင်ကျော်လောက်မှ မီးအိမ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ယောက်က အပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ကိုင်ထားတဲ့ မီးရောင်တစ်ခုလိုပဲ ထင်ရတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီမီးရောင် ပျောက်သွားတယ်။
ပြန်ပေါ်လာတယ်။
ထပ်ပျောက်သွားပြန်တယ်။
နောက်ဆုံး ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သင်္ဘောရဲ့ ရှေ့ပိုင်း ရွက်တိုင်အမြင့်မှာပဲ ငြိမ်နေတော့တယ်။
ပဲလ်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြတယ်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။
ကျွန်တော်တို့က သင်္ဘောပေါ်မှာ စစ်သည်တွေ စုဝေးနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဖို့ လှေတွေ ချနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမလားဆိုပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ပဲလ်က သူ့လှော်တက်ကို ရေထဲ နှစ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့က မှောင်မိုက်နေတဲ့ ရေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး သင်္ဘောတင်သင်္ဘောရဲ့ နောက်ပိုင်းဆီ ဦးတည်သွားကြတယ်။
ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောဦးစီးခန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပေါ်မှာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ လသာဆောင်တစ်ခုလို တွဲလောင်းကျနေတယ်။ ပျက်စီးမှုတွေရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ကြိုးတွေ၊ ယာယီထောက်တိုင်တွေကို တပ်ဆင်ထားတယ်။
သင်္ဘောပေါ်က တစ်နေရာမှာ လူတစ်ယောက် ချောင်းဆိုးသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
ပဲလ်က တိုးတိုးလေး လေချွန်ပြလိုက်တယ်။
သင်္ဘောကိုယ်ထည်ဘေးမှာ ကြိုးလှေကားတစ်ခု တွဲလောင်းကျလာတယ်။
အပေါ်မှာ စောင့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက အစقعအစပ်တွေနဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး မီးဖိုချောင်သုံး ဓားကို ကိုင်ထားတယ်။
ပဲလ်က သူမ မှတ်မိလောက်တဲ့ အမြင့်ထိ တက်သွားတဲ့အထိ သူမက ဓားကို ကျွန်တော့်ဆီ ချိန်ထားတယ်။
"ရှင်တို့ သူစိမ်းတွေကို ခေါ်လာတာပဲ" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
"အကူအညီ ခေါ်လာတာပါ၊ မာဒါ"
အဲဒါက ဘက်စ်တီယန်ရဲ့ ပြောပြချက်ထဲက သင်္ဘောမောင်းသူရဲ့ နာမည်ပါ။
သူမက ဓားကို နည်းနည်းလေးပဲ လျှော့ချလိုက်တယ်။
"ဘယ်သူလဲ"
ကျွန်တော် ခေါင်းစွပ်ကို လှန်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ပဲလ်ကို တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်တယ်။
"မင်းက ဘုရင်တစ်ပါးကို တံငါလှေနဲ့ ခေါ်လာတာလား"
"သူ လှော်တတ်ပါတယ်"
သူမက ပဲလ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။
"ဘက်စ်တီယန်ကော" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။
"အသက်ရှင်သေးလား"
"ဂရေးကိပ်မှာ ရှိနေတယ်။ သူကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို အချက်ပြခိုင်းလိုက်တာ"
သူမက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပြီးမှ သင်္ဘောတံခါးပေါက်နားက အရိပ်တစ်ခုဆီ လှည့်လိုက်တယ်။
"တိုမတ်စ်ကို ပြောလိုက်"
ဘက်စ်တီယန်ရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူက အောက်ထပ်ကနေ အမြန်ဆုံး တက်လာတာကြောင့် ပုခုံးကို တံခါးဘောင်နဲ့ တိုက်မိသွားတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေတယ်။
"သေချာတာလား"
"သူ့ကို ဩဆယ်လ်ရဲ့ မြောက်ဘက် ရေပြင်ထဲကနေ ဆယ်ယူခဲ့တာပါ။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဒဏ်ရာရထားတယ်။ သူက ခင်ဗျားကို အမြဲတမ်း မေးနေတာ"
တိုမတ်စ်က ရယ်သံလိုလို အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ပြီးတော့ သူက ကြိုးခွေတစ်ခုပေါ်မှာ ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်တယ်။
မာဒါက သူ့ပုခုံးကို မကိုင်ခင် ခဏလောက် အချိန်ပေးလိုက်တယ်။
"နောက်မှ၊ အခုတော့ ခင်ဗျား အကူအညီ လိုတယ်"
သူက မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုချောင်နောက်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာဆီ ရွေ့သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာ ထမင်းချက်နဲ့ လက်သမားက သင်္ဘောသား နှစ်ယောက်နဲ့အတူ စောင့်နေကြတယ်။
သင်္ဘောကပ္ပတိန်ကတော့ အဓိကခန်းမနားမှာ အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ အိပ်ပျော်နေတယ်။ စစ်သည် ၁၈ ယောက် သင်္ဘောပေါ်မှာ ကျန်နေသေးတယ်။ နှိုးဆော်သံ ကြားလိုက်တာနဲ့ အရန်သင်္ဘောကနေ နောက်ထပ် စစ်သည်တွေ ထပ်ကူးလာနိုင်တယ်။
သင်္ဘောသားတွေက သင်္ဘောရှေ့ပိုင်း ကင်းလှည့်တာ၊ မီးဖိုချောင်လမ်းကြောင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ အဖော်တွေ အိပ်စက်နေတဲ့ အောက်ထပ်ကုန်းပတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တယ်။
အင်ဂျင်ခန်းကိုတော့ သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။
"ဒီသင်္ဘောကို ခင်ဗျားတို့ မောင်းနိုင်မလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
လက်သမားက ပုံးတစ်ပုံးပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
"သင်္ဘောဦးကို လိုချင်တဲ့ဘက် ရောက်အောင်တော့ ထိန်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောကိုတော့ မမောင်းနိုင်ဘူး"
"ခင်ဗျားတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားပေးရမလား"
"လှေတွေနဲ့ သင့်တော်တဲ့ လေတိုက်ခတ်မှုသာ ရရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြတယ်။
ကျွန်တော်က ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ပုံကြမ်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
"လေတိုက်ခတ်မှုအတွက် ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသင်္ဘောကိုယ်ထည်ကြီးကို သင်္ဘောငါးစင်းထက် ပိုမြန်အောင်တော့ ကျွန်တော် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး"
မာဒါ ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တာက အင်ဂျင်ခန်းက စစ်သည်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့နဲ့ အရန်သင်္ဘောတွေ ကျွန်တော်တို့ဆီ မကူးလာနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အပြင်ဘက်က သင်္ဘောတွေ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ပင်လယ်အော်ဝကို ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်"
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တစ်ယောက်က စောင့်နေတဲ့ အချက်ပြအဖွဲ့ဆီ သဘောတူညီချက်ကို ယူသွားဖို့ လှေငယ်ဆီ ပြန်ဆင်းသွားတယ်။
ကယ်ဆယ်ရေးလှေတွေ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မလားဆိုတာကို ဘော်လ်ဒါက ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။ မရောက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ လှေတွေနဲ့ တင်ဆောင်နိုင်သလောက်ပဲ ခေါ်သွားပြီး တခြားဘာမှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူး။
လက်သမားက ကင်းထောက် ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေတယ်။
"ကျွန်တော် ဒီသင်္ဘောကို ပြုပြင်လာတာ ၁၁ နှစ်ရှိပြီ" လို့ သူက ပြောတယ်။
သူ့လက်က ပုံကြမ်းပေါ်မှာ တင်နေတယ်။
"ကျွန်တော်တော့ ဒီသင်္ဘောကိုပဲ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားချင်တယ်"
သင်္ဘောက တစ်ချက်တစ်ချက် အသံမြည်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ နေရာမှာ စောင့်နေကြတယ်။
တိုမတ်စ်က လမ်းကြောင်းတံခါးဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ခြေသံတွေကို နားထောင်နေတယ်။
ခဏကြာတော့ သူက သူ့အစ်ကိုကို ရှာတွေ့တဲ့လူအကြောင်း မေးတယ်။
"ဆိပ်ကမ်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့ပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောတယ်။ "တိုက်ပွဲပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း သူတို့ ဆက်ရှာနေကြတာ"
"အရှင်တို့ရဲ့ လူတွေကို ရှာတာလား"
"တွေ့တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆိုပေါ့"
သူက သူဝတ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ သူက အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ခေါက်ထားလိုက်တယ်။
ညက စတင်တုန်းက သူက ရန်သူ့ဘက်မှာ ရှိနေဆဲပါ။ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီတာဝန်တွေအားလုံး အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ အကုန်သိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်သလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သင်္ဘောကိုယ်ထည် အပြင်ဘက်ကို လက်နဲ့ ခပ်ဖွဖွ လာခေါက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်က ဘော်လ်ဒါရဲ့ အဖြေကို ယူပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။
အထောက်အကူပြုလှေငယ်တွေက ကုန်းမြေစွန်းအောက်ဘက်ကနေ ချဉ်းကပ်လာနေကြပြီ။ အစောင့်သင်္ဘောက ကြားဝင်ဖို့ ကြိုးစားလာရင် သောရ်က တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး တားဆီးပေးလိမ့်မယ်။ နဂါးတွေကတော့ ပြင်ပရေတပ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ နေရာယူထားပြီးသား။
ဒီရေမပြောင်းခင် ကျွန်တော်တို့အတွက် အချိန်နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။
မာဒါက လက်သမားကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ပုံကြမ်းကို ခေါက်သိမ်းလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကြစို့။”
ပထမပိုင်းက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ထမင်းချက်က အောက်ထပ် သင်္ဘောသားတွေရှိတဲ့ နေရာကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ သင်္ဘောသားတွေက တုတ်တံတွေ၊ ကြိုးတွေနဲ့ စစ်သည်တွေ လက်ထဲ မရောက်အောင် သိမ်းထားတဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ပြီး အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရွေ့လျားသွားကြတယ်။
ကျွန်တော်က ကင်းထောက်တွေနဲ့အတူ အင်ဂျင်ခန်းဘက်ကို ဦးတည်ခဲ့တယ်။
အနီးဆုံး ခဲယမ်းသေတ္တာဘေးမှာ အစောင့်နှစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လာတာကို ကြားတော့ တစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မရောက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်က သော့ခလောက်ကို ရေခဲတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။
“လက်နက်တွေ ချထားလိုက်၊” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အနီးဆုံးလူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုက အဲဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က သင်္ဘောခေါင်းလောင်းကို တီးလိုက်တယ်။ အပေါ်ထပ်မှာ ဖိနပ်သံတွေ ဆူညံသွားတယ်။ ကျွန်တော်က အော်ဟစ်နေတဲ့ အစောင့်ရဲ့ ဓားကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ရထားလမ်းအနားကို တွန်းကပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ ကင်းထောက်တွေက သူ့အဖော်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ သင်္ဘောသားတွေက လမ်းကြောင်းထဲကို အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်လာကြတယ်။
မာဒါရဲ့ အသံက ဆူညံသံတွေကို ကျော်လွန်ပြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“သူတို့ကို လှေတွေနဲ့ အဝေးမှာပဲ ထိန်းထား!”
ကပ္ပတိန်က လေးကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။
သူက မြင်လိုက်တဲ့ ပထမဆုံးလူကို ပစ်ခတ်လိုက်တယ်။
တိုမတ်စ်က ပခုံးမှာ မြားထိသွားပြီး တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် လဲကျသွားတယ်။
သူ မပစ်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ကပ္ပတိန်ဆီ ရောက်သွားတယ်။
သူ့ခြေအောက်က ရေခဲတွေကြောင့် သူ ဟန်ချက်ပျက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်က လက်နက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သင်္ဘောသားနှစ်ယောက်က သူ့လက်တွေကို ချုပ်ထားလိုက်တယ်။
သင်္ဘောကုန်းပတ်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ စစ်သည်သုံးယောက်က ဒုတိယအင်ဂျင်နားမှာ စုနေကြတယ်။
သူတို့ဆီမှာ ဆီတွေ အဆင်သင့် ရှိနေတယ်။
သူတို့က ဆိပ်ကမ်းကို မီးတင်ရှို့မလို့လားလို့ ကျွန်တော် ခဏလောက် တွေးမိသွားတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ယောက်က ခဲယမ်းတွေပေါ်မှာ မီးအိမ်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
သူ မပစ်ချခင်မှာပဲ ကျွန်တော်က သူ့လက်ကို မီးအိမ်ကိုင်တဲ့နေရာနဲ့ ကပ်ပြီး အေးခဲလိုက်သလို ဖွင့်ထားတဲ့ ကွန်တိန်နာတွေပေါ်ကိုလည်း ရေခဲပြင်တစ်ခု အုပ်လိုက်တယ်။
မီးတောက်က ဖန်သားနောက်မှာ တငုတ်ငုတ် ဖြစ်သွားတယ်။
အဲဒီလူက နာကျင်လို့ထက် အံ့ဩသွားလို့ အော်လိုက်ပြီး ကင်းထောက်က သူ့ပုခုံးကို ဖမ်းလိုက်တဲ့အခါ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။
“မဖျက်ဆီးနဲ့၊” လို့ ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်တယ်။
သူ့ဘေးက သင်္ဘောသားက မီးအိမ်ကို သတိကြီးကြီးနဲ့ ယူလိုက်တယ်။
အဲဒီကျမှပဲ ကျွန်တော် ရေခဲတွေကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်တယ်။
အစောင့်သင်္ဘောက အချက်ပေးသံကို ကြားသွားပြီ။
သင်္ဘောနှစ်စင်းကြားမှာ လှေတစ်စင်းကို ချနေချိန်မှာ လူတွေက အစောင့်သင်္ဘောရဲ့ ရထားလမ်းဘေးမှာ ပြည့်ကျပ်နေတယ်။
သူတို့ မကူးခင်မှာပဲ သောရ်ရဲ့ ပထမဆုံး လှေငယ်က အမှောင်ထဲကနေ ပေါ်လာတယ်။
“သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ နေပြီး လက်နက်တွေ ချထားလိုက်!” လို့ သူမက လှမ်းအော်တယ်။
မြားတစ်စင်းက သူမဘေးက ရေပြင်ထဲကို ကျလာတယ်။
သူမက အဲဒီမြားအတွက် အစောင့်သင်္ဘောရဲ့ အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ သင်္ဘောဦးစီးဘောင်ကို မြိုလ်နီးယား (Mjolnir) နဲ့ ပစ်ပေါက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သစ်သားတွေ ကွဲထွက်သွားတယ်။
အောက်က လှေငယ်ကလည်း ဆင်းတာ ရပ်သွားတယ်။
သူမရဲ့ တူကြီးက မှောင်မိုက်နေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ တောက်ပလျက် သူမဆီ ပြန်ရောက်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော့်ခြေအောက်က သင်္ဘောကြီး တုန်ခါသွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောသားတွေက အစောင့်သင်္ဘောနဲ့ တွဲထားတဲ့ ကြိုးတွေကို ဖြတ်လိုက်ပြီ။
မာဒါက သင်္ဘောနောက်ပိုင်းကနေ အော်ပြောတယ်။
“လေတိုက်လာရင် အသုံးချလိုက်!”
ကျွန်တော်က စုတ်ပြဲနေတဲ့ ရွက်ထည်တွေဘက် လှည့်လိုက်တယ်။
သင်္ဘောက မလိုလားတလိုနဲ့ ရွေ့လျားလာတယ်။
လက်သမား ပြောထားတဲ့အတိုင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမယ့် ရွက်ထည်တွေကိုပဲ ကျွန်တော် လေဖြည့်ပေးလိုက်တော့ ပျက်စီးနေတဲ့ ကြိုးတွေက တကျွီကျွီ မြည်လာတယ်။ သင်္ဘောနောက်ပိုင်းမှာတော့ သင်္ဘောသားတွေက တီထွင်ထားတဲ့ လှော်တက်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး မာဒါက လမ်းကြောင်း ပြင်ဆင်ချက်တွေကို အော်ပြောနေတယ်။
ဆိပ်ကမ်းက လှေငယ်နှစ်စင်းက သင်္ဘောဦးမှာ ဆွဲကြိုးတွေ လာချည်ပေးတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ကျောက်ချရပ်နားရာနေရာကနေ တွားသွားသလို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာတော့ အစောင့်သင်္ဘောရဲ့ သင်္ဘောသားတွေက စစ်သည်တွေနဲ့ စကားများနေကြပြီ။
ရေပြင်ကို ကျော်ပြီး အော်ဟစ်သံတွေကို ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။
ပြီးတော့ သင်္ဘောရထားလမ်းပေါ်မှာ အဖြူရောင် အဝတ်စတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
သောရ်ရဲ့ လှေငယ်က နီးကပ်လာပြီး သူမရဲ့ စစ်သည်တွေထဲက အချို့ သင်္ဘောပေါ် တက်လာကြတယ်။
ချက်ချင်း ငြိမ်းချမ်းသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တံခါးပေါက်နားမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသေးပြီး လက်နက်တွေကို ကုန်းပတ်ပေါ် အပြီးသတ် မပစ်ချခင်အထိ တစ်ယောက်ယောက်က လဲကျသွားသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အစောင့်သင်္ဘောကတော့ ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်ပြီး မြားတွေနဲ့ ပစ်ခတ်မနေတော့ဘူး။
အဲဒီလောက်ဆိုရင်ပဲ အခုအချိန်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ကုန်းမြေစွန်းကို ကျော်လွန်လိုက်တဲ့အခါ ပြင်ပရေတပ်က တုံ့ပြန်လာတယ်။
သင်္ဘောတွေကြားမှာ အချက်ပြမီးတွေ လင်းလက်လာတယ်။ တစ်စင်းက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်လာပြီး သင်္ဘောသားတွေက ရွက်တွေကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရင်း လှော်တက်တွေကို ရေထဲ အရှိန်နဲ့ ရိုက်ခတ်နေတယ်။
သူ့အပေါ်မှာတော့ အော်ဆီရာ (Ossira) က သင်္ဘောပေါ်က လူတိုင်း မြင်နိုင်တဲ့အထိ အောက်ကို ဆင်းလာတယ်။
တာရက်သ် (Tareth) ကတော့ နောက်တစ်ဖက်ကနေ သင်္ဘောဦးကို ဖြတ်သွားတယ်။
သူတို့ တိုက်ခိုက်မလာကြဘူး။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သိသာအောင် ပြလိုက်တာပါ။
ကျွန်တော်က ကုန်တင်သင်္ဘောနဲ့ သူတို့ကြားထဲမှာ မြူခိုးတွေကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဆိပ်ကမ်းက လှေငယ်တွေ မြင်နိုင်ဖို့ ရှေ့မှာတော့ ရှင်းလင်းထားပေးလိုက်တယ်။
မာဒါက မြူခိုးတွေက မဖုံးကွယ်ခင်အထိ ကမ်းခြေနဲ့ ကြယ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ရှေ့ဆုံးလှေမှာ ပါလာတဲ့ ရပ်စ်ခ် (Rusk) ရဲ့ အချက်ပြမီးအိမ်ကို ကြည့်နေတယ်။
“တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ၊” လို့ သူမ အော်ပြောတယ်။
လက်သမားက လှော်တက်ကိုင်ထားတဲ့ လူတွေကို အဲဒီအတိုင်း ပြန်ပြောတယ်။
ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးက တကျွီကျွီမြည်ရင်း လှည့်ကာ မီးရောင်ကို နောက်က လိုက်သွားတယ်။
ဇွန်လ (၁၈) ရက်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဩဆယ်လ် (Orselle) ကို ရောက်ကြတယ်။
ဆိပ်ကမ်းက သံကြိုးတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဝင်နိုင်ရုံလောက်ပဲ လျှော့ပေးတယ်။
ဆိပ်ကမ်းမှာ တာဝန်ကျတဲ့သူတွေက သင်္ဘောကပ်ဖို့ နေရာလွတ်အောင် ကြိုးစားနေပေမဲ့ လူတွေက ဆိပ်ကမ်းဘေးမှာ စုရုံးနေကြတယ်။ သင်္ဘောပေါ်က ဘယ်သူမှ နာမည်မအော်ခင်မှာပဲ တချို့က သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်မိသွားကြတယ်။
စစ်တပ်က စာလုံးတွေကို ဆေးသုတ်ဖုံးမထားခင်တုန်းက သူမကို 'နွေဦးငှက်' (Summer Lark) လို့ ခေါ်ကြတယ်။
သူမရဲ့ မူလဆိပ်ကမ်းက ကမ်းရိုးတန်းအောက်ဘက်မှာ ရှိပြီး အခုတော့ သိမ်းပိုက်ခံထားရတယ်။
ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောသားအချို့မှာ ဩဆယ်လ်မှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေကြတယ်။
သူတို့က ရေပြင်ကျဉ်းလေးကို ကျော်ပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခေါ်နေကြတယ်။
မာဒါက ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောကို ဒေါသတကြီး အာရုံစိုက်ပြီး ကပ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်က ရထားလမ်းဘေးမှာပဲ ရပ်နေလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးကြိုးကို ချည်ပြီးသွားတဲ့အခါမှပဲ သူမက မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။
လက်သမားက သူမဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောဘဲ အကြာကြီး ငြိမ်နေကြတယ်။
တစ်နာရီလောက်အကြာမှာ သောရ်က အစောင့်သင်္ဘောကို လက်နက်တွေ သိမ်းပြီး အနိုင်ရသင်္ဘောအဖြစ် ခေါ်လာတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ပိတ်ဆို့မှုထဲကနေ သင်္ဘောနှစ်စင်းကို ယူလာနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျန်တဲ့ ငါးစင်းကတော့ ကုန်းမြေစွန်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။
နွေဦးငှက်သင်္ဘောပေါ်မှာ သင်္ဘောသား (၃၄) ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ နောက်ထပ် ခြောက်ယောက်ကတော့ စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးရင် သူတို့ဘာသာ သွားနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုခုမှာ ချပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ စစ်သည် (၁၈) ယောက်နဲ့ ကပ္ပတိန်ကိုတော့ ဖမ်းဆီးထားတယ်။
သင်္ဘောအသေးမှာတော့ သင်္ဘောသား (၂၃) ယောက်နဲ့ စစ်သည် (၁၂) ယောက် ပါလာတယ်။ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေကို ရှင်းလင်းဖို့တော့ အချိန်ယူရဦးမယ်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာတော့ ဒဏ်ရာရသူ သုံးယောက် ရှိတယ်။ အစောင့်သင်္ဘောပေါ်မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းက သင်္ဘောသား တစ်ယောက် သေဆုံးသွားတယ်။
တိုမတ်စ်ရဲ့ ဒဏ်ရာက နာကျင်ပေမဲ့ ကုသလို့ရတယ်။
သူ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သွားဖို့ အဆင်ပြေမလားဆိုပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေတာကို ဆရာဝန်က နှစ်ခါလောက် တားလိုက်ရတယ်။
“တံခါးပေါက်ဟိုဘက်မှာ ဘာရှိလို့လဲ၊” လို့ နောက်ဆုံးမှာ ဆရာဝန်က မေးတယ်။
“ကျွန်တော့်အစ်ကို။”
သူမက ပတ်တီးကို စည်းပေးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီကို ရောက်တဲ့အထိ လက်ကို မလှုပ်ဘဲ နေဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။”
ကုန်တင်သင်္ဘောတွေကို မချခင် ရပ်စ်ခ်က ဖမ်းဆီးရမိတဲ့ အင်ဂျင်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
ဩဒယ်လ် (Ordel) ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက အလုပ်လုပ်ပုံကို စစ်ဆေးလိမ့်မယ်။ ခဲယမ်းတွေကိုတော့ အစောင့်တွေနဲ့အတူ အိမ်တွေနဲ့ ဝေးတဲ့ လုံခြုံတဲ့ ဂိုဒေါင်တစ်ခုကို ရွှေ့ထားမယ်။
နွေဦးငှက်သင်္ဘောကတော့ ပိုင်ရှင်တွေကို ရှာတွေ့ပြီး အမှုကိစ္စ ပြီးပြတ်သွားရင် ကုန်တင်သင်္ဘောအဖြစ် ပြန်ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ သင်္ဘောသားတွေက သင်္ဘောကို လုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ သဘောတူထားကြတယ်။
သင်္ဘောအသေးကတော့ ပျက်စီးတာတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး သင်္ဘောသား အဆင်သင့်ရှိရင် ကင်းလှည့်သင်္ဘောအဖြစ် အသုံးပြုလို့ရတယ်။
“ဒါနဲ့ ပိတ်ဆို့မှုက ပြီးသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊” လို့ ရပ်စ်ခ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
သူက ဆိပ်ကမ်းအပေါက်ဝဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့သင်္ဘောသားတွေ မီးအိမ်တစ်ခုခုကို ထွန်းလိုက်တိုင်း သူတို့ စိုးရိမ်နေရတော့မှာပဲ။”
သူကြည့်တဲ့ဘက်ကို ကျွန်တော် လိုက်ကြည့်မိတယ်။
ဆိပ်ကမ်းတစ်ဖက်မှာ သင်္ဘောသားတစ်ယောက်က ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားပြီး ကလေးမလေးက သူ့လည်ပင်းကို မလွှတ်တမ်း ဖက်ထားတယ်။
“ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီအတိုင်းပဲ၊” လို့ ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “သူတို့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေရမယ်။”
ကျွန်တော် မသွားခင် တိုမတ်စ်က ဂရေးကိပ် (Greykeep) ဘက်ကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။
ဆေးခန်းသို့ ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် သူသည် ဘက်စ်တီယန်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဒဏ်ရာရထားသော လက်ကို ပတ်တီးစဖြင့် ချိတ်ဆွဲလျက် ထိုင်နေသည်။
သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့၏ ဒဏ်ရာမရသေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်တော့မည့်ပုံဖြင့် စွဲကိုင်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြသည်။
“အောက်မှာပဲ နေဖို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား။”
“မင်း ရေထဲမှာ ရှိနေတာလေ။”
“ပြီးတော့ ရွက်တိုင်တွေကို တက်တာကကော အဆင်ပြေသွားလို့လား။”
“အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်ကို မြင်လိုက်တယ်လေ။”
အက်ဗလင်က အခန်းပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်။
“သူတို့ အဲဒီလို ငြင်းနေတာ ဆယ်မိနစ်လောက် ရှိပြီ။” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“တားလိုက်ရမလား။”
“သူတို့ အသက်ရှူသံက တည်ငြိမ်နေတယ်။ ဘယ်သူမှလည်း ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားမနေဘူး။ ကျွန်မကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်စေချင်တယ်။”
ထိုအခါမှ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်သည်။
“ရှင် အိပ်ဖို့ လိုနေပြီ။”
“သိပါတယ်။”
သူမ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
“ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ နားဝင်တာ အံ့သြစရာပဲ။”
“ကျွန်တော် လှော်တက်လှော်ထားရလို့ပါ။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲတွင် ကုလားကာများကို တစ်ဝက်လောက် ပိတ်ထားပြီး စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြောင်း၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အစီရင်ခံစာ နောက်တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ပါက ကုလားထိုင်ကို ကုတင်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လောက်အောင်ပင် ရှိနေကြောင်း သူမ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် အစီရင်ခံစာများ မရှိတော့ပါ။
ရေတစ်ခွက်၊ ပေါင်မုန့်နှင့် မေရီထံမှ စာတစ်စောင်သာ ရှိသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း အစည်းအဝေးကို ကျွန်တော် မတက်ရောက်ဘဲ ဆက်လုပ်သွားနိုင်ကြောင်း စာထဲတွင် ရေးထားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပေးသည်။
“သူ့အစ်ကိုကို တွေ့ခဲ့လား။”
“တွေ့ခဲ့တယ်။”
“အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ပြီးပြီလား။”
“သူတို့နှစ်ယောက် ဆေးခန်းထဲမှာ ငြင်းခုံနေကြတယ်။”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီတွယ်ထားလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကုတင်ဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။
ကျွန်တော် နိုးလာချိန်တွင် နေရောင်ခြည်က အိပ်ရာခင်းပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကလေးငယ်များ၏ အသံကို ကြားနေရသည်။
ဂျူလီယန်က ရွက်သင်္ဘောအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြနေသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို နူးညံ့စွာ ပြင်ပေးနေသည်။ ကာရိုးက သူမသွားချင်သည့် ဘက်သို့ မသွားနိုင်သော လှေတစ်စင်းကို သဘောမကျကြောင်း ပြောသည်။ ဆီရာဖီနာက လေပိုတိုက်ပေးဖို့ အကြံပေးသည်။ အစ်ဂနေးရှပ်က သစ်သားငှက်ရုပ်လေးကို လှေပေါ် တင်ပေးချင်သည်။
ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။
အနီးနားရှိ ကုလားထိုင်တွင် စာဖတ်နေသော အက်ဗလင်က စာအုပ်ကို ချပြီး မော့ကြည့်သည်။
“သက်သာရဲ့လား။”
“အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။”
“ကောင်းပြီ။ သူတို့က သင်္ဘောအကြောင်းကို သိချင်လို့ စောင့်နေကြတာ။”
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောပြရမလဲ။”
သူမ ပြုံးသည်။
“လူတွေ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာတွေ့သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့က သစ်သားလှေငယ်လေးကို ဝန်းရံပြီး အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြကြသည်။
ငယ်ရွယ်တဲ့ ကလေးတွေကို အိပ်ပျော်သွားစေမယ့် အစိတ်အပိုင်းတွေကိုတော့ ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။ ဂျူလီယန်က အာရုံစိုက် နားထောင်နေသဖြင့် နောက်မှ မေးစရာတွေ ရှိလာဦးမည်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
လောလောဆယ်တော့ သူက ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောတစ်စင်းက ဘယ်လို ဦးတည်သွားနိုင်သလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေသည်။
ဂယ်ရစ်က သစ်သားစတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး သင်္ဘောနောက်ပိုင်းမှာ လှော်တက်တစ်ခု တပ်ဆင်ခြင်းအားဖြင့် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ဘယ်လို လှည့်နိုင်သလဲဆိုတာကို ပြသပေးသည်။
ကာရိုးက အရုပ်သုံးရုပ်ကို လှေပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
အစ်ဂနေးရှပ်က ငှက်ရုပ်ကို ထပ်ထည့်သည်။
ဆီရာဖီနာက ဂျူလီယန်၏ စာရွက်ထောင့်လေးလောက်သာ လှုပ်သွားစေမယ့် နွေးထွေးတဲ့ လေအဝှေ့လေးတစ်ခုကို အသာအယာ ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စမ်းသပ်မှုတွေ ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်မလာခင်မှာပဲ ကလေးတွေကို သတိပြန်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် အသာအယာ တင်ထားသည်။
“မီးအိမ်တဲ့လား။” ဂျူလီယန်က ခဏအကြာတွင် မေးသည်။ “အဲဒါကြောင့်မို့လို့လား။”
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး အနီးကပ် ကြည့်ဖြစ်သွားတာပေါ့။”
သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လှေငယ်လေးအတွက် မီးအိမ်အသေးလေး လုပ်ပေးလို့ ရမလားဟု သူ့အဖိုးကို မေးသည်။
“သစ်သားနဲ့ လုပ်ရမယ်။” ဂယ်ရစ်က ချက်ချင်း ဖြေသည်။
ဂျူလီယန် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
နောက်ဆုံး အစီရင်ခံစာက ညစာစားချိန်နားတွင် ရောက်လာသည်။
ကျန်ရှိနေသော သင်္ဘောများသည် ဩဆယ်လ် ဆိပ်ကမ်းနှင့် ပိုဝေးသော နေရာသို့ ရွေ့သွားကြသည်။ သူတို့က ကမ်းရိုးတန်းကို ဆက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်စင်းကို တောင်ဘက်သို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်သင်္ဘောများသည်လည်း ရိက္ခာများ လဲလှယ်သည့်အခါတွင် သူတို့၏ သင်္ဘောသားများကြားတွင် လှေငယ်များကို ကြားခံထားကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပင်လယ်ပြင်ကို အနိုင်မယူနိုင်သေးပါ။
ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ နေရာပိုကျယ်လာအောင်တော့ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ဂျူလီယန်က သစ်သားလှေဘေးတွင် ချန်ထားခဲ့သော မပြီးဆုံးသေးသည့် မီးအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နံရံတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ကင်းလှည့်သူတွေက ညဉ့်နက်တဲ့အထိ တကယ့် မီးရောင်တွေကို စောင့်ကြည့်နေကြလိမ့်မည်။
အချို့မီးရောင်တွေက အန္တရာယ်ကို ဆိုလိုလိမ့်မည်။
အချို့မီးရောင်တွေကတော့ သူတို့ မရွေးချယ်ခဲ့ရတဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ ရောက်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အကူအညီတောင်းဖို့ နောက်ဆုံးတော့ ရဲစွမ်းသတ္တိ မွေးလိုက်ပြီဆိုတာကို ဆိုလိုကောင်း ဆိုလိုလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို မြင်နိုင်လောက်တဲ့ အနီးအနားမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိသည်။