အခန်း ၃၃၆ - သုံးယောက်အတွက် နေရာလောက် ရှိပါ့မလား။
ကျွန်တော် နိုးလာချိန်မှာ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မရှိတော့ပါ။
စောင်အောက်မှာ သူမနေရာက နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမ ကင်းစောင့်တွေကို ထပ်စစ်ဆေးဖို့ ထွက်သွားတာများလားလို့ ခဏတာ တွေးမိလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ရေချိုးခန်းတံခါးအပြင်ဘက်က အက်ဗလင်ရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း... ဘာမှ အလျင်စလို မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူမအသံက နာကျင်မှုကြောင့် အခြားအသံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဆီ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို မျက်နှာပေါ်ကနေ ဖယ်ရှားပေးပြီး လည်ပင်းနောက်ဘက်မှာ အေးမြတဲ့ အဝတ်စတစ်ခု ကပ်ပေးထားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့။”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
“ဘာကို မလုပ်ရမှာလဲ။”
“တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး မျက်နှာပေးနဲ့ မကြည့်ပါနဲ့။”
ကျွန်တော် မျက်နှာအမူအရာကို ပြင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် ကြိုးစားမှုကို သတိထားမိသွားသည်။
“ရေ...” သူမက ပြောသည်။
အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးဝင်မယ့် အလုပ်တစ်ခု ရသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ပါးစပ်ကို ရေနဲ့ ပလုတ်ကျင်းပြီး ရေကန်ဘေးက ခုံတိုလေးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဗိုက်ပေါ်မှာ တင်ထားသည်။
“ညစာကြောင့်လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
သူမအသံက ယုံကြည်မှု မရှိလှပါ။
အက်ဗလင်က သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့မှ ဖြစ်တာလား။”
အက်ဒရီယာနာ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“မနေ့ကတော့ နည်းနည်း မူးဝေသလို ဖြစ်တာပါ။”
“အဲဒီ့ရှေ့ကရော။”
“ကျွန်မ ပင်ပန်းလို့ ထင်နေတာပါ။”
တိတ်ဆိတ်မှုကြားမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးမှ အက်ဒရီယာနာဆီ အာရုံပြန်ရောက်သွားသည်။
“စစ်ဆေးကြည့်ခွင့်ပြုမလား။”
အက်ဒရီယာနာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က သူမလက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးဝန်းကျင်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမမျက်နှာကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေတာကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တင်းကျပ်လာသည်။
ခဏကြာတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။
“ကျွန်မ ခံစားမိတာတွေကို အော်ရီလီယာကို အတည်ပြုခိုင်းချင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးတွေ မှိတ်လိုက်သည်။
“အို...”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“အက်ဒရီယာနာ?”
“ကျွန်မတို့က မင်္ဂလာ မဆောင်ရသေးဘူးလေ။”
သူမအသံက အလွန်တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်က သူမလက်တွေကို ဆက်ကိုင်ထားသည်။
“ငါတို့ သိပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်သည်။
“ကျွန်မက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ဖို့...”
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမပခုံးတွေကို ဖက်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။”
“လူတွေက တွက်ချက်ကြလိမ့်မယ်။”
အဲဒီကျမှ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားသည်။
မူးဝေနေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ပါ။
ကလေးတစ်ယောက် ရလာနိုင်ခြေတစ်ခုတည်းတင်လည်း မဟုတ်ပါ။
ပြက္ခဒိန်တွေကို ကိုင်တွယ်နေတဲ့ နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားတွေ၊ ဂရုစိုက်ဟန်ဆောင်တဲ့ အသံတွေနဲ့ သံတမန်တွေ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို သူမအတွက် သက်သေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ လူတွေ။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး...” သူမက ပြောသည်။ “ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ အတည်ပြုကြမယ်။ ပြီးမှ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မယ်။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးပေါ် မှီလိုက်သည်။
သူမ ရေသောက်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ခွက်ကို ကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။
နံနက်စာ မစားခင်မှာ အော်ရီလီယာ ရောက်လာသည်။
သူမက မေးခွန်းတွေ မေးတယ်၊ အက်ဗလင်ရဲ့ တွေ့ရှိချက်တွေကို နားထောင်တယ်၊ ပြီးမှ အက်ဒရီယာနာကို ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီးမှ စစ်ဆေးသည်။
ပြီးနောက် သူမ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ အပြုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သေချာရဲ့လား။”
“အသက်သစ်တစ်ခု စတင်နေပါပြီ။”
ခဏတာတော့ ဘာသံမှ မကြားရတော့ပါ။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က နံနက်ခင်းရဲ့ အသံတွေကတော့ ရှိနေဆဲပါ။
လှည်းတစ်စီး ခြံဝင်းကို ဖြတ်သွားသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးစောင့်ကို ခေါ်နေသည်။
စင်္ကြံလမ်းတစ်နေရာမှာ တံခါးပိတ်သံ ကြားရသည်။
အခန်းထဲမှာတော့ အရာအားလုံးက အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပါပဲ။
“ကလေးတစ်ယောက်...” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက တုန်ယင်နေတဲ့ ရယ်သံလေးနဲ့ ရယ်သည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲပေါ့။”
အက်ဗလင်လည်း ရယ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့မှ အက်ဒရီယာနာ ငိုချလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို သူမပါးပြင်မှာ ဖိကပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုတွေက စိုးရိမ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ကျွန်မ ပျော်ပါတယ်” လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တကယ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာပွဲက အရင်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာလေ။”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပွဲကတော့ လုပ်လို့ ရပါသေးတယ်။”
အော်ရီလီယာကတော့ တိတ်ဆိတ်မှုတိုင်းကို ဖြည့်စွက်ဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ သိတဲ့သူတစ်ယောက်လို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“အရာအားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဒီစစ်ဆေးမှုမှာတော့ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “အစောပိုင်းကာလမို့ပါ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စမှာ ဂရုစိုက်ရမယ့်အတိုင်းပဲ ဆက်လက် ဂရုစိုက်သွားမှာပါ။”
ကလေးရဲ့ အနာဂတ် နယ်မြေအကြောင်း ကြေညာချက် မပါပါ။
မဖြစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေအကြောင်း ကြိုတင်ဟောကိန်း မထုတ်ပါ။
တစ်ခါလောက်တော့ ဘာမှ မသိရတာကိုပဲ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”
သူမ မေးခွန်းကို စဉ်းစားသည်။
“နေမကောင်းဘူး။”
“အဲဒါကလွဲရင်လေ။”
သူမလက်က ကျွန်တော့်လက်ပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
“ပျော်တယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ အသံနဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို အက်ဒရီယာနာရဲ့ ခေါင်းနဲ့ မှီထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို နမ်းလိုက်သည်။
နံနက်စာ နည်းနည်းလောက် စားပြီးခါစမှာပဲ မေရီက တံခါးခေါက်သည်။
ကျွန်တော် ပြန်ဖြေမှပဲ သူမ တံခါးဖွင့်သည်။
“အော်ရီသာနဲ့ မယ်လိုဒီတို့က ယူရီယာဂရေးနဲ့ သောရ်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အစီရင်ခံစာတွေက စောင့်ဆိုင်းလို့ မရတော့ဘူးတဲ့။”
အခန်းထဲက နွေးထွေးမှုက ရုတ်တရက် ပျက်စီးလွယ်သွားသလိုပါပဲ။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သွားသည်။
“သွားလိုက်ပါ။”
“ငါတို့ မပြီးသေး—”
“ရှင်ပြန်လာရင်လည်း ကျွန်မတို့ ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။”
အက်ဗလင် ခေါင်းငြိမ့်သည်။
“ကျွန်မ အခုလောလောဆယ် သူမနဲ့ပဲ ရှိနေပေးမယ်။ ကောင်စီက လိုအပ်ရင် လူလွှတ်ခေါ်လိုက်ပါ။”
ကျွန်တော် မေရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မိုင်ရယ်လ်ကို လာခိုင်းပေးလို့ ရမလား။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားသည်။
“ကျွန်မ ခေါ်ခိုင်းတာလို့ ပြောလိုက်ပါ။ ရှင် လူလွှတ်ခေါ်ရင် သူမ ကြောက်သွားလိမ့်မယ်။”
မေရီရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရွေ့လျားသွားသည်။
သူမ ဘာမှ မမေးပါ။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ကျွန်တော် မထွက်ခွာခင် အက်ဒရီယာနာက နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းဖို့ ဆွဲခေါ်သည်။
“အခု မျက်နှာပေးထက် ပိုကောင်းတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါ။”
“ကြိုးစားကြည့်မယ်။”
အော်ရီသာက မြေပုံစားပွဲဘေးမှာ လူ့ပုံစံနဲ့ ရပ်နေသည်။
မယ်လိုဒီကလည်း အဲဒီမှာ ရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူမရဲ့ နားရွက်တွေက နောက်ကို ကပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်အောက်မှာ ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်စတစ်ခု ရှိနေသည်။
သောရ်က ကျွန်တော့်ထက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် စောပြီး ရောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ သူမ မေးသည်။
အော်ရီသာက စိတ်အေးစေမယ့် အစပျိုးစကား မပြောပါ။
“တိုက်ခိုက်မှုတွေက လူ့နိုင်ငံတွေထက် ပိုကျယ်ပြန့်သွားပြီ။”
မယ်လိုဒီက အဝတ်စကို ဖြန့်လိုက်သည်။
အထဲမှာတော့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပတ်ထားသလိုမျိုး ကွေးနေတဲ့ အမည်းရောင် သတ္တုပြား ကျိုးတစ်စ ရှိနေသည်။
အဲဒီအထဲမှာ အမှတ်အသားသေးသေးလေးတွေ ရှိသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခုချင်းစီကို မဖတ်ရသေးခင်မှာတင် ဒီပုံစံရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို သိလိုက်သည်။
အမိန့်။
လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အာဏာ။
“အိုသဲလော့စ်လား။”
“သူ့စစ်သည်တွေက ဆာ့တာရဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့ တွဲတိုက်နေတာ။” မယ်လိုဒီက ပြောသည်။ “သတင်းပေးရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာပါ ပါဝင်နေတာ။”
သူမ အစီရင်ခံစာတွေကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။
တောအုပ်ထဲက အဲလ်ဗ်ရွာတစ်ရွာဟာ သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်သူတွေကို စစ်သားတွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လမ်းမကြီးဆီ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မီးရှို့ခံလိုက်ရသည်။
ဒွမ်ဖ်တို့ရဲ့ စခန်းတစ်ခုဟာလည်း မီးတပ်တွေက အပေါ်စီးကနေ တိုက်ခိုက်ပြီး အိုသဲလော့စ်ရဲ့ အရာရှိတွေက အောက်လမ်းကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်တဲ့အတွက် ပိတ်မိသွားသည်။
သားရဲလူသားတွေရဲ့ ရွာတွေလည်း အရင်က ဝေးလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေအတိုင်း တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည်။
“ဒါတွေက သီးခြားသက်သေတွေဆီက ရတာပါ။” မယ်လိုဒီက ဆက်ပြောသည်။ “အီလီဇာက သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ရက်စွဲတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ နှစ်ခုလုံးမှာ တူညီတဲ့ နန်းတွင်းတံဆိပ်ကို တွေ့ရတယ်။”
သောရ်က စားပွဲကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထောက်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဒီချုပ်နှောင်မှုကရော။”
“ယုန်လူသား အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကာရာဗန်နဲ့အတူ ထွက်ပြေးလာတာပါ။ ထွက်ပြေးလာရင်းနဲ့ ဒါက ပျက်စီးသွားလို့ ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်က သူမဆီကနေ ဖြတ်ထုတ်ပေးလိုက်တာ။”
မယ်လိုဒီရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အဲဒီအချက်က ပိုပြီး ဆိုးရွားစေသည်။
“သူမ မြင်ခဲ့တာက အဲလ်ဗ်တွေ၊ ဒွမ်ဖ်တွေနဲ့ သားရဲလူသားတွေကို ဆာ့တာရဲ့ အလံအောက်မှာ စစ်တန်းလျားတွေအဖြစ် မောင်းထုတ်ခံထားရတာကိုပါ။”
ကျွန်တော် သတ္တုစကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်ပြုခံထားရတဲ့ စစ်သည်တွေ။”
“တချို့က ဒီလိုမျိုး မှော်အလုပ်နဲ့ ချုပ်နှောင်ခံထားရတာ။ တချို့ကတော့ ဓားစာခံတွေကြောင့် အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းခံရတာ။ မိသားစုတွေကို တပ်နောက်မှာ ဖမ်းထားပြီးတော့လေ။”
သောရ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက သူမလက်ချောင်းတွေပေါ်မှာ တစ်ချက် ပြေးသွားသည်။
သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“နယ်မြေကွပ်ကဲသူတိုင်းကို အကြောင်းကြားရမယ်။”
“ဟုတ်ပြီ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကြည့်တဲ့အထိ စောင့်နေသည်။
“ဆာ့တာရဲ့ တပ်ထဲမှာ နဂါးတွေ ပါနေတယ်။”
အခန်းက ပိုသေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် လက်ဇန်ဒါး၊ အီလီဇာနဲ့ ကက်စတယ်လန်တို့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူတို့ ရောက်လာချိန်မှာတော့ အော်ရီသာက သတင်းပေးပို့ချက်တွေအရ နဂါးတွေ ရှိနေတဲ့ နေရာကို မှတ်သားထားပြီးပြီ။
နဂါးတစ်ကောင်က အပေါ်စီးကနေ တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာ စစ်သားတွေက အောက်ကလမ်းတွေကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
နောက်တစ်ကောင်ကိုတော့ သိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နေတာ တွေ့ရသည်။
သူတို့ ဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါ။
သူတို့ထဲက ဘယ်သူတွေက ဆန္ဒအလျောက် လုပ်နေကြသလဲဆိုတာလည်း မသိရသေးပါ။
“နဂါးရဲ့ လည်ပင်းအောက်ခြေမှာ သတ္တုပြားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်လို့ မျက်မြင်သက်သေတစ်ယောက်က ပြောပြတယ်” ဟု အော်ရီသာက ပြောသည်။ “အဲဒါက သံချပ်ကာ ဖြစ်နိုင်သလို တခြားတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အသေအချာ မသိရသေးခင်မှာတော့ ဒါကို ချုပ်နှောင်တဲ့ကိရိယာလို့ နာမည်မတပ်သေးပါဘူး။”
လက်ဇန်ဒါးက စားပွဲပေါ်ရှိ အမည်းရောင် သတ္တုစကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိတယ်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
အီလီဇာက မယ်လိုဒီကို ဓားစာခံတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို ပြန်ပြောပြဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် နယ်မြေပြင်ပတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော အဖွဲ့များအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ညွှန်ကြားချက်များကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
စုံထောက်အဖွဲ့များအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံထားရသူများနှင့် မိမိဆန္ဒအလျောက် တိုက်ခိုက်နေသူများကို ခွဲခြားနိုင်သည့်အခါတိုင်း အစီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထိန်းချုပ်သူများ၊ ဖမ်းဆီးခံထားရသူများနှင့် လူများလွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေသွားမည်ဖြစ်သည်။
မိမိတို့ကို တိုက်ခိုက်နေသူမှာ အတင်းအကျပ် အလုပ်ခိုင်းစေခံထားရသူ ဟုတ်မဟုတ် စဉ်းစားနေရင်း သေဆုံးခံရသင့်သည်ဟု မည်သူမျှ အကြံမပေးခဲ့ပါ။
မည်သူမျှလည်း မသိနားမလည်ခြင်းကို အကြောင်းပြချက်ပြုပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ လက်လျှော့လိုက်လိုခြင်း မရှိပါ။
ဆီဒရန်ဗော့စ်နှင့် သက်ဆရာတို့က ကက်စတယ်လန်နှင့်အတူ ထိုကျိုးပဲ့နေသော ချုပ်နှောင်ကိရိယာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအလုပ်က မှတ်ဉာဏ်နှင့် ပတ်သက်နေပါက မေလင်က ကူညီပေးလိမ့်မည်။
လူတစ်ယောက်အပေါ်တွင်မူ မဟုတ်ပါ။
ဆေးခန်းထဲတွင်လည်း မဟုတ်ပါ။
အိုသဲလော့စ်၏ တီထွင်ဖန်တီးမှုများအကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ လုံလောက်စွာ သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ မသိသေးသော အရာများကို ပြန်လည်သက်သာလာသူများထံမှ ဝေးဝေးတွင်သာ ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။
ကက်စတယ်လန်က အော်ရီသာ၏ မှတ်သားချက်များကို သေချာလေ့လာသည်။
“ကျွန်တော် လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေးအပိုင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပါ့မယ်။”
“မြို့နှစ်မြို့လုံးကိုပါ” ဟု လက်ဇန်ဒါးက ပြောသည်။
“တွေ့ရှိချက်တွေကို ဂိတ်ပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ကာကွယ်ရေးတပ်တွေဆီ ပို့ပေးပါ့မယ်။”
အော်ရီသာက စားပွဲပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လုပ်ချင်တဲ့ တခြားကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။”
သူက နဂါးတွေ နေထိုင်ရာ နယ်မြေသို့ သွားရောက်လိုသည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပါ။
ထို့နောက် သောရ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
အော်ရီသာက ကျွန်တော်နှင့် လက်ဇန်ဒါးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဆီကနေ အခု ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို သူတို့ ကြားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဂရေးကိပ်နဲ့ ကွန်ကော်ဒီယာဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးဖို့ သူတို့ကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တယ်။”
“သူတို့ လက်ခံပါ့မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တချို့တော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ တချို့ကတော့ အေးဆေးနေခြင်းက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်လို့ ငြင်းဆိုကြလိမ့်မယ်။”
သူက မြေပုံကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်သည်။
“အဲဒီလို အေးဆေးနေခြင်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ အမှန်တရားအဖြစ် တည်ရှိနေဦးမလဲဆိုတာကို သူတို့ကို မေးကြည့်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။”
“ခင်ဗျား ဘက်လိုက်ထားတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသလား” ဟု လက်ဇန်ဒါးက မေးသည်။
“ကျွန်တော် ဘယ်မှာ နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိတာပေါ့။”
သူ့အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော သိမ်မွေ့သည့် နောက်ပြောင်မှုက မည်သူက ပြောနေသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ပြန်သတိရစေသည်။
“ကျွန်တော်က စွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ သွားတာထက် ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုနဲ့ သွားတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ အပြန်အလှန် ကာကွယ်ရေး၊ သတိပေးချက်တွေကို မျှဝေခြင်း၊ ဒီတိုက်ခိုက်မှုတွေထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ နဂါးတွေကို ကူညီပေးခြင်း။ သူတို့ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ မခံသည်ဖြစ်စေ သူတို့ဆီ ရောက်လာမယ့် စစ်ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ရာမှာ သူတို့အတွက် နေရာတစ်ခု ပေးဖို့ပါ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဘက်က ထောက်ခံပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း ထောက်ခံပါတယ်” ဟု လက်ဇန်ဒါးက ဆိုသည်။
မယ်လိုဒီက စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူမဆီ ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ကျွန်မ တခြား ခေါင်းဆောင်တွေကိုလည်း စကားပြောချင်တယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သားရဲလူသားတွေလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ကို လက်ခံမယ့် အဲလ်ဗ်တွေနဲ့ ဒွမ်ဖ်တွေရဲ့ သံတမန်တွေဆီကိုပါ။”
သူမ၏ နားရွက်များက အနည်းငယ် ထောင်လာသည်။
“သားရဲလူသား အသိုင်းအဝိုင်းတိုင်းအတွက် ကိုယ်စားပြောပေးနိုင်တဲ့ ထီးနန်းတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ အဲလ်ဗ်ရွာတိုင်း ဒါမှမဟုတ် ဒွမ်ဖ်စခန်းတိုင်းကို စည်းရုံးနိုင်မယ့် သဘောတူညီချက်တစ်ခုဆိုတာ မရှိဘူး။ တကယ်တမ်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တဲ့ လူတွေကိုပဲ ကျွန်မတို့ သွားမေးရမယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရောက်ရှိလာသည့် မေရီက မယ်လိုဒီ ပေးအပ်ထားသော အဆက်အသွယ်များထဲမှ နာမည်များကို စတင်ရေးသားလိုက်သည်။
“တချို့က စစ်ရေးအကူအညီ လိုချင်ကြလိမ့်မယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဆက်ပြောသည်။ “တချို့ကတော့ ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးမယ့် လမ်းကြောင်းတွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ တချို့မှာတော့ စစ်သည်တွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ထားခဲ့ဖို့ ဘေးကင်းတဲ့နေရာ မရှိကြဘူး။”
သူမက ကျိုးပဲ့နေသော ချုပ်နှောင်ကိရိယာအပိုင်းအစကို အဝတ်စဖြင့် ထိလိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ လူတွေကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ဘက်တော်သား ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သူတို့ သိစေချင်တယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ဘက်ကိုပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သောရ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ခဏတာ နူးညံ့သွားသည်။
“အစောင့်တစ်ဖွဲ့ ခေါ်သွားပါ။”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာပါ။”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျား ခရီးသွားနေတဲ့အချိန်မှာ သတင်းစကားတွေ သယ်ဆောင်ပေးနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်လည်း ခေါ်သွားပါ။”
“အဲဒါလည်း စဉ်းစားပြီးသားပါ။”
မေရီက သောရ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကိုလည်း အဆိုပြုထားပြီးသားပါ။”
မယ်လိုဒီက နောက်ဆုံးစာရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သောရ်က ဖတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ မသိလိုက်ဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။
“ကောင်းပြီ။”
ကျွန်ုပ်တို့က သူတို့ကို ထိုနေ့လယ်မှာတင် မလွှတ်လိုက်ပါ။
အော်ရီသာသည် ပြည်တွင်းကာကွယ်ရေးအတွက် အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ မရှိတော့ပါက ဂိတ်ပေါက်ဝတွင် ကံကောင်းပါစေဟု ဆုတောင်းရုံဖြင့် မပြီးပါ။
သူ့ခရီးစဉ်၏ ပထမအဆင့်တွင် ဘောလ်ဒါနှင့် ရော့သ်တို့က မြို့တော်အတွက် ဆက်လက် တာဝန်ယူပေးပါလိမ့်မည်။ နယ်မြေကင်းလှည့်မှုများကိုလည်း ပြန်လည်ချိန်ညှိရမည်ဖြစ်သည်။ နဂါးများ၏ အကူအညီမပါဘဲ ကာကွယ်ရေးစနစ် တည်တံ့နိုင်သည်ကို မသိရသေးခင်အထိ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ခရီးထွက်ခြင်းကို လျှော့ချထားမည်ဖြစ်သည်။
အစ်စထရန်က လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေးအတွက် ကင်းစခန်းများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရာတွင် ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ကက်စတယ်လန်ကလည်း ကွန်ကော်ဒီယာ၏ လက်ရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီ၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ကျွန်ုပ်တို့ အဆက်အသွယ် ရှိထားပြီးသော ခေါင်းဆောင်များထံသို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အစည်းအဝေးများမှာမူ သူတို့၏ အဖြေများနှင့် လမ်းကြောင်းများ၏ လုံခြုံမှုအပေါ် မူတည်ပါလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်တို့က နိုင်ငံနှစ်ခုလုံး၏ အသိအမှတ်ပြုချက်ပါဝင်သော သံတမန်စာများကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်များ။
တိကျသော အကူအညီပေးမည့် ကမ်းလှမ်းချက်များ။
အကူအညီ ရယူရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင် ဘုရားသခင် သို့မဟုတ် အုပ်ချုပ်သူများကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု တောင်းဆိုချက်မျိုး မပါဝင်ပါ။
စာရွက်စာတမ်းများအတွက် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သံတမန်များ စောင့်ကြိုနေမည့် အငြင်းပွားမှုများအတွက်လည်း အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။
သံတမန်ရေးရာက လျှပ်စီးလက်သလို မြန်ဆန်နိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းမိသည်။
ထို့နောက် လျှပ်စီးက အလျင်စလိုလုပ်မိရင် မှားယွင်းတဲ့နေရာကိုပဲ ထိမှန်တတ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ပြက္ခဒိန်က ကျွန်တော့်အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။
မေရီက ၎င်းကို ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ အဆိုပြုချက်ဇယားဘေးတွင် ချထားသည်။
ဧပြီလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်။
ကျွန်တော့် မွေးနေ့အတွက် တစ်လပဲ လိုတော့သည်။
မေလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့သည် တစ်ချိန်က ရိုးရှင်းသော နေ့ရက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ ကျွန်တော်သည် ထိုရက်စွဲကို ကြည့်ရင်း မီးလောင်ထားသော တောအုပ်များ၊ ဖမ်းဆီးခံထားရသော မိသားစုများနှင့် မည်သည့် ခိုလှုံရာမှ မရှိသော လူများအပေါ် သက်ဆင်းလာမည့် နဂါးတစ်ကောင်အကြောင်းကိုသာ တွေးမိနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အောင်ပွဲခံမယ့် အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်သိမ်းသင့်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီ၏ ဘောပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘယ်အပိုင်းတွေကိုလဲ။”
“အားလုံးကိုပါ။”
သူမ ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“ရှင် အဲဒီကိစ္စကို မိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်သင့်တယ်ထင်တယ်။”
“ဒီလို အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်နေချိန်မှာ အောင်ပွဲခံဖို့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်မရှိဘူး။”
“ရှင် ပြောချင်တာကို သူတို့ကိုပဲ ပြောပြလိုက်ပါ။”
သူမ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပါ။
တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဲဒီအချက်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး မဝေခွဲနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။
ကျွန်တော် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုင်ရယ်လ်က အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင်က ဆိုဖာ၏ တစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။
သုံးယောက်စလုံး မော့ကြည့်လာကြသည်။
မိုင်ရယ်လ် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ဖက်သည်။
ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပါ။
“ခင်ဗျား သိပြီးပြီလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မသမီးက လာခဲ့ပေးဖို့ ပြောလို့ပါ။”
သူမ ပုခုံးကျော်မှ အက်ဒရီယာနာက စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးပြသည်။
မိုင်ရယ်လ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စစ်ဆေးနိုင်လောက်အောင် ခွာလိုက်သည်။
“ပျော်ရဲ့လား။”
“အရမ်းပျော်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် သူမကို ထပ်ပြောပြလိုက်ပါ။ ဒီမနက်ခင်းမှာ ပျော်ရွှင်မှုထက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုများနေလို့ပါ။”
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုညနေခင်းတွင် မိသားစုနှင့် စကားပြောခဲ့ကြသည်။
ကောင်စီအခန်းထဲတွင် မဟုတ်ပါ။
အလံတော်များအောက်တွင်လည်း မဟုတ်ပါ။
ငယ်ရွယ်သူ ကလေးများကို အိပ်ရာဝင်ရန် ခေါ်သွားပြီးနောက် မိသားစုအခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။
ဟယ်လီနာက ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ မိုင်ရယ်လ်က အက်ဒရီယာနာနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေသည်။ ကက်ဆီးယားက သူမ၏ မိခင်က စနစ်တကျ ထိုင်ခိုင်းသည့်တိုင် ကုလားထိုင်လက်တင်ပေါ်တွင်သာ နေရာယူထားသည်။
ဂျူလီယန်က စာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။
အိုင်အိုနှင့် လက်ဇန်ဒါးက စစ်ရေးအစီရင်ခံစာများကို ကြားပြီးနောက် ဆက်နေခဲ့ကြသည်။ လစ်ဘက်သ်ကလည်း သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းသည်။ အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြသည်။
ခဏတာမျှ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာ ထရပ်လိုက်သည်။
မိုင်ရယ်လ်က သူမအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကက်ဆီးယားက လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့အစ်မကို ကြည့်သည်။
“ကလေးတစ်ယောက်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာမှာပေါ့။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ရယ်သံလိုလို အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ အပြုံးသည် ပိုမိုပေါ့ပါးသွားသည်။
“နောက်တော့လည်း ဖြစ်လာမှာပါ။ မနက်ဖြန်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ဂျူလီယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ပန်းကန်တွေ ထပ်ပြင်ရတော့မှာပေါ့။”
ထိုစကားကြောင့် အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်မှု ပျက်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာပင် တုန်ရီခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ဂုဏ်ပြုစကားပြောနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အားလုံး ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အက်ဒရီယာနာက သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ပြောစရာ တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။”
ဟယ်လီနာက စောင့်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ရသေးဘူး။”
ကက်ဆီးယားက စကားပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
မိုင်ရယ်လ်က သူမ၏ ဒူးကို တို့ထိလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆက်ပြောသည်။
“လူတွေ ဘာပြောကြမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အပြောခံရဖို့ များပါတယ်။”
“လူတွေက လက်စွပ်သုံးကွင်းကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြင်တွေ ရှိပြီးသားပါပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “သူတို့ပြောသမျှ စကားတိုင်းအတွက်နဲ့ ကျွန်မတို့ဘဝကို အဆင်ပြေအောင် လိုက်ညှိပေးနေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြန်ဝဲလာသည်။
“ဒါပေမဲ့ လာမယ့်လတွေအတွင်းမှာ လူတွေက ကလေးအကြောင်းကို စိုးရိမ်နေဟန်ဆောင်ပြီး တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်မကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကို နားထောင်ပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။”
ကျွန်တော် သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်္ဂလာပွဲကို စောလုပ်လိုက်ကြတာပေါ့။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒီကိစ္စကြောင့်လား။”
“ကျွန်တော်က မင်းနဲ့ လက်ထပ်ချင်နေပြီးသားမို့လို့ပါ။ အက်ဗလင်လည်း အတူတူပါပဲ။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေရဲ့ အရေးပေါ်ကိစ္စတွေကြားမှာ မင်းက ဒီကတိစကားကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် ရာသီတစ်ခုစာလောက် စောင့်နေစရာ မလိုဘူးလေ။”
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ နမ်းလိုက်သည်။
“ကလေးအခန်းအတွက် ပရိဘောဂတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံနေရတဲ့ အချိန်မရောက်ခင်မှာပဲ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်လိုက်ချင်ပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက မျက်ရည်စိုသောအပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အီလီနော်ကတော့ ငြင်းဦးမှာပဲ။”
“ပက်ရင်ကတော့ ပတ္တာတွေ လာကမ်းလှမ်းလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကက်ဆီးယားက ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ အမြန်လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။”
ကျွန်တော့် မွေးနေ့အကြောင်းက ဆွေးနွေးချက်ထဲ ပါလာသည်။ အကြောင်းမှာ ဟယ်လီနာက မေရီကို ကျွန်တော် ဘာပြောခဲ့သလဲဆိုတာ မေးလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မေရီက ဒီအကြောင်းကို ပြောပြလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိထားသင့်တာပါ။
“ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် အောင်ပွဲခံဖို့ စိတ်မကူးပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ သိလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ဆိုရင် ပိုတောင် မလုပ်ချင်တော့ဘူး။”
လက်ဇန်ဒါးက သူ့လက်ဖျံနှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်လိုက်သည်။
“ပိုသေးငယ်တဲ့ ပွဲမျိုးတော့ လုပ်လို့ ရပါတယ်။”
“လူတွေက သူတို့ရဲ့ နေအိမ်တွေကို ဆုံးရှုံးနေကြရတာလေ။”
“သူတို့ထဲက တချို့က အခု ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ နေနေကြပြီလေ။”
သူက ကလေးတွေ ထွက်သွားခဲ့သည့် စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့အတွက်လည်း မွေးနေ့တွေ ရှိနေဦးမှာပဲ။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုစိုက်လို့ ရပါတယ်။ အစားအသောက်ကိုလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မွေးနေ့မှာ မိသားစုနဲ့ အတူတူ မထိုင်ဘဲ ရှောင်နေရုံနဲ့ မီးလောင်နေတဲ့ ပြဿနာတွေက ငြိမ်းသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားသည်။
“ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီစိတ်ကို ကျွန်မတို့ ကူဖြေပေးပါ့မယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ရှင် တစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု မလုပ်လိုက်ပါနဲ့။”
ကျွန်တော် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“တစ်ခုခုတော့ သေးသေးလေး လုပ်တာပေါ့။”
ဟယ်လီနာက တခြားသူတွေ ပွဲကို ပိုကြီးအောင် မလုပ်ခင်မှာပဲ အဲဒီအချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မေလ ၂၈ ရက်နေ့ မတိုင်ခင်မှာ မင်္ဂလာပွဲ လုပ်ရမယ်” ဟု မိုင်ရယ်လ်က ပြောသည်။ “ရှင်တို့ သုံးယောက်လုံး ဒါကိုပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကိုပဲ လိုချင်တာပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဖြေသည်။
မေရီကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
သူမက ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။
သူမကတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။
“မင်း အချိန်ဇယားတွေကို သိမ်းထားတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ကလည်း မလုံမလဲ သိမ်းထားတာကိုး။”
မေရီက ပြင်ဆင်ထားသော ရွေးချယ်စရာ သုံးခုကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးသည်။
ဆယ့်နှစ်ခု မဟုတ်တော့ပါ။
စစ်ပွဲက သူမ၏ ရည်မှန်းချက်တွေကိုပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားစေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က မေလ ၁၄ ရက်နေ့ကို ရွေးလိုက်ကြသည်။
နှစ်ပတ်အလိုပေါ့။
ကျွန်တော့်မွေးနေ့ မတိုင်ခင် နှစ်ပတ်အလို။
ဂရေးကိပ်တွင် အခမ်းအနားတစ်ခု ရှိလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းများ၊ နှင့် မရှိမဖြစ် တာဝန်များကို စွန့်လွှတ်စရာမလိုဘဲ တက်ရောက်နိုင်မည့် ကိုယ်စားလှယ်များက သက်သေအဖြစ် ရှိနေကြလိမ့်မည်။
မြို့တော်အတွက်ကတော့ ရှိပြီးသား မီးဖိုချောင်များမှတစ်ဆင့် အစားအသောက်ကို မျှဝေစားသောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည်များ နေထိုင်ရာနေရာမှ ဆောက်လုပ်ရေးသမားများကို ခေါ်ထုတ်ပြီး ယာယီမဏ္ဍပ်များ ဆောက်ခိုင်းမည် မဟုတ်ပါ။
ပန်းပွင့်များ အပိုရှိနေပါက ပန်းများဖြင့် အလှဆင်မည်။
တီးခတ်လိုသူ ရှိပါကလည်း ဂီတသံများ ရှိလိမ့်မည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ ဝတ်ဆင်မည့် အဝတ်အစားကို သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လိမ့်မည်။
ကက်ဆီးယားက ကူညီပေးရန် အတင်းတောင်းဆိုပြီးနောက် သူမကို အဝတ်အစားထဲတွင် လက်နက်ဝှက်ရန် အိတ်ကပ်များ မထည့်ရန် ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်ရသည်။
သူမက ထိုကန့်သတ်ချက်ကို မကျေနပ်သည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။
မေရီက တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများကို စေ့စပ်သေချာစွာ ပြန်လည်စစ်ဆေးသည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်သည် လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုလက်ထပ်ခြင်းကလည်း ရှိမြဲအတိုင်း ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားက ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ရှိ ကတိသစ္စာများကို ဂုဏ်ပြုပေးမည်ဖြစ်ပြီး အက်ဒရီယာနာကို ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ဇနီးအဖြစ် ကြိုဆိုမည့် ပူးတွဲကတိကဝတ်များကို ပြုလုပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
အုပ်ချုပ်သူ မိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ နေရာနှင့် တာဝန်များကို ထိုနေ့ မတိုင်ခင်မှာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားမည်ဖြစ်သည်။
မိုင်ရယ်လ်က ထိုအပိုင်းကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု လုပ်လိုက်ရုံနဲ့ ရက်စက်တဲ့သူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူကမှ ရှင်တို့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ထားတယ်လို့ မထင်ကြပါဘူး။”
ကျွန်တော့် အနာဂတ်ဇနီးသည်က အခန်းထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ငေးကြည့်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ကက်ဆီးယားက လှမ်း၍ သူမ၏ လွတ်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က မိုင်ရယ်လ်ကို မှီရင်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေပြီး အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို ပြုံးပြမှသာ စိတ်အေးသွားသည်။
“မေလ ၁၄ ရက်နေ့ပါ” ဟု သူမ ပြောသည်။
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ အချိန်ဇယားကို မဖုံးကွယ်ထားကြတော့ပါ။
နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစုများ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်တော် ချစ်ရသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေမိသည်။
ဖန်သားပြင်အပြင်ဘက်တွင် ဟေဗန်ရီးချ်မြို့၏ မီးရောင်များသည် ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က မရှိခဲ့သော လမ်းမများတစ်လျှောက် လင်းလက်နေသည်။
အော်ရီသာသည် နဂါးများနှင့် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
မယ်လိုဒီသည် အရပ်ရပ်မှ လူများကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရပ်တည်ပေးရန် တောင်းဆိုဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။
သောရ်သည် စစ်သည်သစ်များကို ရရှိထားသည်။
ဩဆယ်လ်က သူ၏ နန်းတော်သည် မီးလောင်မှုများနှင့် မသက်ဆိုင်သယောင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က မင်္ဂလာပွဲရက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းကြောင့် အဆိုပါ အခြေအနေများထဲမှ တစ်ခုမျှ သေးငယ်သွားခြင်း မရှိပါ။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ အရူးလုပ်နေတာလား။”
“ဘယ်အပိုင်းကို ပြောတာလဲ။”
“အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနေတာကိုပါ။”
အက်ဗလင်က သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ကလေးအကြောင်း မသိခင်ကတည်းက ကျွန်မတို့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲခဲ့ကြတာပဲလေ။”
“အခု စစ်ပွဲက ပိုဆိုးလာပြီလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
ထိုစကားလုံးနောက်ကွယ်တွင် လွယ်ကူသော အဖြေတစ်ခုမျှ မရှိပါ။
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူမ၏လက်ပေါ်သို့ ကျွန်တော့်လက်ကို ထပ်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ကြောက်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မင်္ဂလာပွဲကို လိုချင်တယ်။ ကလေးကို လိုချင်တယ်။ ကလေးအတွက် ဖိနပ်အသေးလေး တစ်ရံ ရှာပေးရတာကလွဲရင် တခြားအရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာ မရှိတဲ့ မနက်ခင်းမျိုးကို ကျွန်မ လိုချင်တယ်။”
အက်ဗလင်က ပြုံးသည်။
“ရှင် အဲဒီအရာကို တောင်းဆိုခဲ့တာအတွက် နောင်တရလိမ့်ဦးမယ်။”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ များပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အက်ဗလင်၏လက်ကို ဆွဲယူကာ ကျွန်တော့်လက်အောက်သို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ မပြီးပြတ်သေးသော လက်စွပ်များ ထိမိသွားကြသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့ သယ်ဆောင်ထားသော ကတိစကားများအတွက် နေ့ရက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ဖြစ်သည်။
မေလ ၁၄ ရက်နေ့။
ကျွန်ုပ်တို့ အိပ်ရာမဝင်ခင် အက်ဒရီယာနာက ထိုရက်စွဲကို တစ်ကြိမ်လောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။