အခန်း ၃၀၃။ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ကြီးထွားနေသော မြို့တော်
ကာရိုတစ်ယောက် ဆောင်းရာသီဝတ် အင်္ကျီအပိုကို ၁၂ ရက်အတွင်းမှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မဆံ့တော့အောင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ဒီအင်္ကျီကို နှစ်ခါတောင် ပြင်ချုပ်ပေးထားပြီးဖြစ်လို့သာ ဒီကိစ္စက ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းနေတာ ဖြစ်သည်။
ကလေးထိန်းခန်းထဲက ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ သမီးလေးကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းပြီး လက်စွပ်တွေကို ဆွဲချကြည့်လိုက်တော့ လက်ကောက်ဝတ်အထက်မှာပဲ ရပ်တန့်နေသည်။
ဟယ်လီနာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီလက်စွပ်တွေကို နှစ်လက်မစာလောက် တိုးချုပ်ထားတာလေ။”
ကာရိုက လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။ လက်စွပ်တစ်ခုပေါ်မှာ နှင်းခဲရောင် အလင်းတန်းလေးတွေ ရွေ့လျားသွားပြီး အဝတ်စက ဆန့်ထွက်သွားသည်။
ဟယ်လီနာက ကလေးလက်ကို အမြန်ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“မလုပ်ရဘူး။”
ကာရိုက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဟင်။”
“အခက်အခဲတိုင်းကို ဘုရားပေးစွမ်းအားနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးလေ။”
ကာရိုက ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ပါးပါးကတော့ လုပ်တာပဲ။”
အက်ဗလင်က ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်က ဇနီးသည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက -
“ရှင် ကျွန်မကို ခုခံပြောပေးသင့်တာပေါ့။”
“အင်းလေ... ပြောသင့်တာပေါ့။”
ဂယ်ရစ်ကလည်း ဖိနပ်တွေနဲ့ မဆံ့တော့ပြန်ဘူး။ ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။
သူက သူ့ကို ပွေ့ချီသွားတာကို မကြိုက်တော့သလို သူသွားချင်တဲ့ နေရာမဟုတ်ရင်လည်း မလိုက်ချင်တော့။ တခါတရံ သူသွားချင်တဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့အတွက် သူရှိနေတဲ့နေရာနဲ့ လိုချင်တဲ့နေရာကြားက အကွာအဝေးကို သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ အတိုချုံးလိုက်တတ်သည်။
သူက ဝါကျတိုလေးတွေနဲ့ စကားပြောတတ်နေပြီ။ ကာရိုကတော့ မေးခွန်းတွေ စမေးနေပြီ။ အများစုက “ဘာလို့လဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေဖြစ်ပြီး တချို့မေးခွန်းတွေကတော့ အဆုံးမသတ်တတ်ကြဘူး။
သူတို့နှစ်ယောက်က အသက်နှစ်နှစ် ပြည့်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးတွေလိုပဲ။ သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှုက သာမန်ကလေးတွေရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှုနဲ့ မတူတော့ဘူး။
ကိုယ်ခန္ဓာဟန်ချက် ထိန်းနိုင်မှုက အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာသလို နားလည်နိုင်စွမ်းကလည်း ရုတ်တရက် ခုန်ပျံကျော်လွှားပြီး တိုးတက်လာသည်။ ကျွန်တော်တို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အနည်းငယ်စီ ပြောင်းလဲနေကြသည်။
အက်ဗလင်က မနက်တိုင်း သူတို့ကို အရပ်တိုင်းပေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့တိုင်းတာလဲဆိုတာကိုတော့ ကလေးတွေကို မပြောပြဘူး။ သူတို့ကတော့ ကလေးထိန်းခန်း နံရံက အမှတ်အသားတွေကို ကစားနည်းတစ်ခုလို့ပဲ ထင်နေကြသည်။
ဂယ်ရစ်က ကျောက်နံရံကို ကျောမှီပြီး မတ်တပ်ရပ်သည်။ အက်ဗလင်က သူ့ဦးခေါင်းပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေနော်။”
“ကျွန်တော် ငြိမ်နေပါတယ်။”
“မင်း ခြေဖျားထောက်ပြီး ရပ်နေတာလေ။”
“ကျွန်တော် အရပ်ရှည်လာလို့ပါ။”
“မင်း အရပ်ရှည်အောင် ကြိုးစားနေတာ။”
ဂယ်ရစ်က ခြေဖျားကို ပြန်ချလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက အမှတ်အသားတစ်ခု လုပ်လိုက်သည်။ ခြောက်ရက်ကမှ လုပ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားထက် လက်တစ်ဆစ်လောက် ပိုမြင့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဂယ်ရစ်က လှည့်ကြည့်ပြီး -
“နောက်ထပ် တိုင်းဦးမလား။”
“မလိုတော့ဘူး။ ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ဆို ကြီးထွားတာ များနေပြီ။” အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူဟာ အက်ဗလင်နောက်နေတာကို နားလည်ရဲ့လားဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေနဲ့ပတ်သက်လာရင် အဲဒီလို မသေချာမှုတွေက အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်တယ်။
ပြောင်းလဲနေတာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘီထရစ်က အနောက်ဘက်လှေကားကို တက်တဲ့အခါတိုင်း သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ဒူးကို ပွတ်နေကျ အကျင့်ပျောက်သွားသည်။ ကော်ဘင်ဆိုတဲ့ လက်သမားတစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း ထိခိုက်ထားတဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာလို့ ပန်းပုထုတဲ့အလုပ်ကို ပြန်လုပ်နိုင်နေပြီ။ အရင်ဆောင်းရာသီတွေတုန်းက နေမကောင်းဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ အမျိုးသမီး သုံးယောက်ဆိုရင်လည်း အခုတလော ဖျားနာခြင်း မရှိကြတော့ဘူး။ ဟေဗင်ရီးချ်က ကလေးတွေကလည်း အဖျားကနေ အရင်ကထက် မြန်မြန်သက်သာလာကြသည်။
အရင်က ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေက ပျော့ပျောင်းလာပြီး မျက်စိအမြင်အာရုံတွေလည်း အနည်းငယ်စီ ပိုကောင်းလာသည်။ မြို့တွင်းပိုင်းမှာ နေထိုင်သူတွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး အိပ်ပျော်ကြသည်။
ဒီအချက်တွေက သက်တမ်းရှည်စေတယ်လို့ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမဲ့ မေရီဆီမှာတော့ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်ဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေသည်။ မေရီက ဒီမှတ်တမ်းတွေကို နံနက်စာ စားပွဲဆီ ယူလာခဲ့သည်။ ပြဿနာအများစုက ကျွန်တော့်ဆီကို ဒီလိုနည်းနဲ့ပဲ ရောက်လာတတ်သည်။
သူမက စာအုပ်သုံးအုပ်ကို ကျွန်တော့်ပန်းကန်ဘေးမှာ ချလိုက်သည်။ ကာရိုက အသေးဆုံးစာအုပ်ကို လှမ်းယူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မေရီက စာအုပ်ကို ကလေးနဲ့ ဝေးရာကို ရွှေ့လိုက်သည်။ ကာရိုက စာအုပ်ကို တစ်လှည့်၊ သူတို့ကြားက အကွာအဝေးကို တစ်လှည့် ကြည့်နေသည်။
“မကျော်သွားရဘူးနော်။” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သမီးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မေရီက ပထမဆုံး စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပထမဆုံး မြို့တည်ခဲ့တဲ့နှစ်က ကျန်းမာရေးမှတ်တမ်းနဲ့ လက်ရှိ ဆေးခန်းမှတ်တမ်းတွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ထားတယ်။”
အက်ဗလင်က ဂယ်ရစ်အတွက် မုန့်လှီးနေရာကနေ ရပ်လိုက်သည်။
“ရလဒ်က ဘယ်လိုလဲ။”
“သာမန်ဖျားနာမှုအတွက် ဆေးခန်းလာပြသူ ၃၂ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားတယ်။”
“မြို့လူဦးရေက တိုးလာတာလေ။”
“လူဦးရေ တိုးလာတဲ့ အချိုးကိုပါ ထည့်တွက်ပြီး တွက်ချက်ထားတာပါ။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပိုပြီး နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာသည်။
“ဘာရောဂါတွေလဲ။”
“ဆောင်းတွင်းမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ အဆုတ်ရောဂါ၊ ပြည်တည်နာ၊ နာတာရှည် အဖျား၊ အဆစ်အမြစ်ကိုက်ခဲမှုနဲ့ မီးဖွားပြီးနောက် ဖြစ်တတ်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေပါ။”
“အဲဒီရောဂါတွေအားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လျော့ကျသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်။”
မေရီက ဒုတိယစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ လက်ရှိ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကိုလည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ထားတယ်။”
“သူတို့ အသက်ရှင်နေချိန်မှာ သက်တမ်းကို ဘယ်တိုင်းလို့ ရမှာလဲ။” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“မရဘူးလေ။”
“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။”
“သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေး ပျက်စီးနှုန်းကိုတော့ တိုင်းတာလို့ ရပါတယ်။”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။ မေရီက ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီနှုန်းက နှေးကွေးသွားတယ်။”
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ။”
“သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ နေတယ်၊ ဘာအလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်ပါတယ်။”
“ဆိုလိုတာက...”
“ဂရေးကိပ်မြို့တွင်းမှာ အချိန်အများစု ကုန်ဆုံးတဲ့သူတွေက အပြောင်းအလဲ အသိသာဆုံးပဲ။ မြို့တွင်းပိုင်းမှာ နေသူတွေကတော့ အပြောင်းအလဲ နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ မြို့ပြင်က လယ်သမားတွေကတော့ အပြောင်းအလဲ အနည်းဆုံးပဲ။”
မီးလင်းဖိုထဲက မီးတောက်တွေက တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ အော်ရီလီယာက စားပွဲရဲ့ အဆုံးဘက်မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“အကာအကွယ် မှော်စက်ဝန်းတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။”
“ဒါမှမဟုတ် ဘုရားတွေကြောင့် ဖြစ်မယ်။” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလုံးကြောင့်ပေါ့။”
မေရီက တတိယစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ မြေပုံတစ်ခု ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်တွေရဲ့ နေအိမ်၊ ဘုရားကျောင်း၊ မှော်စက်ဝန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့နေရာတွေ၊ ဘုရားသခင်တွေ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာတွေကို အဝိုင်းလေးတွေနဲ့ မှတ်သားထားသည်။ နောက်ထပ် မှတ်သားချက်တွေကတော့ ကျန်းမာရေး တိုးတက်လာတဲ့ နေရာတွေကို ပြသည်။ အဲဒီအမှတ်အသားတွေက ထပ်နေသည်။ အတိအကျတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အတော်လေးကို ကိုက်ညီနေသည်။
“ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ စုစည်းနေတဲ့နေရာမှာ ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်ပုံရတယ်။” မေရီက ပြောသည်။
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကို ခင်ဗျား လုပ်တာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“သီစရာရော။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“မေလင်ကော။”
“သူသာဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို ပြောပြမှာပေါ့။”
အက်ဗလင်က မြေပုံကို သေချာ လေ့လာနေသည်။
“ဒါက နယ်ပယ်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မဆိုင်လောက်ဘူး။”
အော်ရီလီယာက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။
“ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက သူရှိနေတဲ့နေရာကို ပြောင်းလဲစေတယ်။ ဂရေးကိပ်ကတော့ ကျွန်မ သိသလောက် ဘုရားသခင်တွေရဲ့ စွမ်းအားအရှိဆုံး နေရာပဲ။”
“ဒါဆို လူတွေက အဲဒီစွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနေတာလား။” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“စွမ်းအားအနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အာဟာရအနေနဲ့ စုပ်ယူနေတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ကြားရတာတော့ စိတ်သက်သာရာ ရစရာပါပဲ။”
“အဲဒီလို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူး။”
အိုင်လင်က နေ့လယ်မတိုင်ခင် မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးသည်။ အီလီနော်၊ ဆိုရန်၊ အက်ဗလင်၊ အော်ရီလီယာ၊ အီလာရာ၊ ရိုင်ဆာနဲ့ ဟေဗင်ရီးချ်မြို့မှာ ပထမဆောင်းတွင်းကတည်းက နေထိုင်လာတဲ့ ကုသသူ သုံးယောက်တို့လည်း ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့က သွေး၊ အသက်ရှူနှုန်း၊ အနာကျက်နှုန်း၊ မှတ်ဉာဏ်၊ ခွန်အားနဲ့ အိပ်စက်ခြင်းတွေကို စမ်းသပ်ကြသည်။
သူတို့က မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းကိုတော့ မတွေ့ရှိခဲ့ကြဘူး။ ဒါကို ကြားပြီးသား လူအချို့ကတော့ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သာမန်အိုမင်းမှုနှုန်းက နှေးကွေးသွားတာကိုတော့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ရပ်တန့်သွားတာ မဟုတ်၊ ပြန်လည် နုပျိုလာတာလည်း မဟုတ်၊ နှေးကွေးသွားတာသာ ဖြစ်သည်။
ဒီအပြောင်းအလဲက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မတူညီကြဘူး။ အော်ရီလီယာက လူတစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ အသက်ရှည်နိုင်မလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မေရီကတော့ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
“တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဆိုရင် မြို့နေလူထုတချို့က မျှော်လင့်ထားတာထက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပိုပြီး ကျန်းမာနေနိုင်ပါတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။
“တချို့ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ။” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုက လူတိုင်းကို တူညီစွာ သက်ရောက်မှု ရှိ၊ မရှိ ကျွန်မတို့ မသိရသေးဘူး။”
“ပြီးတော့ တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေဆိုတာကော။”
“ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ စုစည်းနေဖို့၊ မှော်စက်ဝန်းတွေ ကျန်းမာနေဖို့နဲ့ လူတွေက ဟေဗင်ရီးချ်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။”
နောက်ဆုံးအချက်က ပြဿနာတက်လိမ့်မည်။ ညစာမစားခင်မှာတင် ပြဿနာတွေ စတင်နေပြီ။ ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ ယာဉ်တန်းမှာ လူ ၆၃ ယောက် ပါလာသည်။ ဒုတိယယာဉ်တန်းမှာ ၁၁၂ ယောက်။ တစ်ပတ်အဆုံးမှာတော့ လူပေါင်း ၉၀၀ ကျော် ရောက်လာကြပြီ။
တချို့က ဖျားနာနေသူတွေ၊ တချို့က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ၊ တချို့က ဂရေးကိပ်ရဲ့ အကာအဝေးအောက်မှာ ကလေးတွေ ဘေးကင်းစွာ ကြီးပြင်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပြီး ခေါ်လာသူတွေ ဖြစ်သည်။ တချို့ကတော့ ဟေဗင်ရီးချ်ကို ရောက်ရင် အသက် ၂၀ ပိုရှည်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် အိမ်တွေ၊ လယ်မြေတွေနဲ့ အလုပ်ရုံတွေကို ရောင်းချပြီး ရောက်လာကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါက ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အရှေ့ဘက် တိုင်းပြည်တွေကို သတင်းရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အသက် ၅၀ ပိုရှည်နိုင်တယ်လို့ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ဆီ သတင်းပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ရေတွင်းတွေက နုပျိုစေနိုင်ပြီး မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မသေနိုင်တော့ဘူးဆိုတဲ့အထိ ဖြစ်သွားသည်။
မေရီက တံခါးပေါက်တိုင်းမှာ ပြင်ဆင်ချက်တွေကို ကပ်ထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လူတွေက ဖတ်ကြသည်။ ပြီးတော့ တန်းစီကြပြန်သည်။
“ကျွန်မတို့ အသက်ရှည်မယ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အာမခံချက် မပေးနိုင်ဘူး။” အက်ဗလင်က လက်ခံရေးခန်းအပြင်ဘက်က လူအုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။
ရှေ့ဆုံးက လူတစ်ယောက်က လက်မြှောက်လိုက်သည်။
“ကျန်းမာရေး ပိုကောင်းလာမယ်လို့တော့ အာမခံနိုင်မလား။”
“မနိုင်ဘူး။”
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးတုန်းက ရောက်လာတာ။ အခု သူ့ချောင်းဆိုးတာ ပျောက်သွားပြီ။”
“အဲဒါက မင်းလည်း ပျောက်မယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။”
အက်ဗလင် ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အဲဒီ ရိုးသားမှုကပဲ လူတွေကို နှစ်သိမ့်မှု ပေးလိုက်တာထက် ပိုပြီး ထိရောက်စွာ နားဝင်သွားစေတော့သည်။
ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ကျွန်မတို့ ဘာအာမခံချက်မှ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေချင်ပါတယ်”
သူမနောက်တွင် နောက်ထပ် လူရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။
တချို့မှာ ပြန်စရာနေရာ မရှိကြသူများဖြစ်သည်။
တချို့မှာမူ အိမ်ကမထွက်ခွာခင်ကတည်းက ဟေဗင်ရီးချ်ကို ရွေးချယ်ပြီးသားသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က အရေအတွက် များလွန်းသဖြင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည့် စစ်တပ်တစ်ခုလို ကျွန်ုပ်တို့ မဆက်ဆံနိုင်ပေ။ သူတို့က ဧည့်သည်များလည်း မဟုတ်ကြသဖြင့် အခန်းနေရာများ လိုအပ်နေသည်။
မိုင်းတွင်းများက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေသည်။
ဒါမာက ကယ်လ်ဒန် မဟုတ်ပေ။
မေရီက ဤအချက်ကို ဘုတ်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် ရေးထားပြီးဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မှားယွင်း ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီးပြီ။
ဒါမာသည် မိုင်းတွင်းများ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် မြေအောက်လမ်းကြောင်း လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။
ကယ်လ်ဒန်သည် မြေဆီလွှာနှင့် မြေကြီးထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် အရာများဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။
ဤကွဲပြားခြားနားချက်က သူတို့နှစ်ဦးလုံးအတွက် အရေးကြီးသည်။
ဒါမာသည် လူတို့၏ အားထုတ်မှုဖြင့် ပွင့်ထွက်လာသော တောင်တန်းများကို နားလည်သည်။ ကျောက်တုံးများက ဝန်ကို ဘယ်လိုသယ်ဆောင်သလဲဆိုတာ သူသိသည်။ သူသည် လေဟာနယ်များ၊ အန္တရာယ်ရှိသော ဖိအားများ၊ မတည်ငြိမ်သော မျက်နှာကျက်များနှင့် မိုင်းတွင်းလုပ်သားများ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။
ကယ်လ်ဒန်ကမူ မြေဆီလွှာကို နားလည်သည်။
ရွှံ့စေး။
မြေမြှုပ်ထားသော အစေ့အဆန်များ။
အရိုးစုများ။
မိုင်းတွင်းအဖြစ် ဘယ်တုန်းကမှ တူးဖော်ခြင်းမရှိသေးသော မြေကြီးထဲတွင် ဝှက်ထားသည့် သတ္တု သို့မဟုတ် ကျောက်တုံးများ။
“တစ်ယောက်ယောက်က ဥမင်တူးပြီဆိုရင် အဲဒါက ကျွန်တော့်ကိစ္စ ဖြစ်လာပြီ” ဟု ဒါမာက ရှင်းပြသည်။
“သူတို့ မတူးရသေးဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတာတွေက ဖော်ထုတ်ရမလား၊ ဝှက်ထားရမလားဆိုတာ ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲ” ဟု ကယ်လ်ဒန်က ဆိုသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီဆိုရင်ကော”
“အဲဒီနေရာကို ရောက်အောင်သွားရင် သူတို့ အသက်သေနိုင်မလားဆိုတာ ဒါမာက ပြောပြလိမ့်မယ်”
သူတို့က ဤအကြောင်းကို အရင်ကလည်း ရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။
ဒါမာက သတ္တုများကို အရင်ကတည်းက ခံစားမိသည်။ သူညွှန်ပြပေးသည့် နေရာများမှ သံ၊ ကြေးနီနှင့် ကြေးဝါတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ တူးဖော်နေကြပြီဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက် နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ငွေသတ္တုများ ရှိသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော သတ္တုကြောမျိုး မဟုတ်ပါ။
ဧရာမ သတ္တုသိုက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။
ရွှေကမူ အနောက်ဘက် ပိုကျကျတွင် ရှိသည်။
ရွှေအောက်တွင်မူ သာမန်လူသား တိုင်းတာသူများအနေဖြင့် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ရှာမတွေ့နိုင်သော အခန်းငယ်လေးများထဲတွင် ကျောက်မျက်ရတနာများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ကယ်လ်ဒန်က မြေကြီးထဲမှာ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြသည်။
ဒါမာက အဲဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်အောင် သွားရမလဲဆိုတာကို ပြသည်။
သူက ပထမအစီအစဉ်ကို ငြင်းပယ်သည်။
ဒုတိယအစီအစဉ်ကိုလည်း ငြင်းပယ်သည်။
အီလီနော်က တတိယအစီအစဉ်ကို တင်ပြသည်။
ဒါမာက အဲဒီအစီအစဉ်၏ တစ်ဝက်ကို အတည်ပြုပေးသည်။
အီလီနော် ဝမ်းသာသွားပုံရသည်။
သူ မိုင်းတွင်းလုပ်ငန်းကို နားလည်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။
ငွေသတ္တု ပထမဆုံး အသုတ်သည် အစောင့်အရှောက်များဖြင့် ဟေဗင်ရီးချ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဒုတိယအသုတ်တွင် မသွေးရသေးသော နီလာများ၊ ဂရင်းနက်ကျောက်များနှင့် မေရီကို စာရေးနေရင်း ခဏရပ်ကာ ငေးမောသွားစေသည့် ဖျော့တော့တော့ အစိမ်းရောင် ကျောက်တုံးများ ပါလာသည်။
တတိယအသုတ်တွင် ရွှေများ ပါလာသည်။
မြို့တစ်မြို့ တည်ဆောက်နိုင်လောက်သည့် ပမာဏတော့ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် နိုင်ငံခြောက်ခုအတွင်းရှိ ကုန်သည်တိုင်းကို ဟေဗင်ရီးချ်သည် ကြွယ်ဝချမ်းသာတော့မည်ဟု ယုံကြည်လာစေရန် လုံလောက်သည်။
သူတို့ ပြောတာ မှန်သည်။
သို့သော် သူတို့ အားလုံး ရောက်လာကြခြင်းက အဆင်ပြေလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကုန်ဈေးနှုန်းများ တက်လာသည်။
အိမ်လခများလည်း လိုက်တက်လာသည်။
မြို့ရိုးအနီးရှိ မြေကွက်များသည် တစ်လအတွင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အရောင်းအဝယ်ဖြစ်သွားသည်။
ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို နှစ်ပြားပေးရမည့်အစား ခြောက်ပြားတောင်းရန် ကြိုးစားသည့် မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ဦး ရှိသည်။
အမာယာက ထိုဆိုင်ထဲ ဝင်သွားသည်။
ဈေးနှုန်းက နှစ်ပြားပြန်ဖြစ်သွားသည်။
သူမ ဘာပြောလိုက်သလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမေးကြတော့ပါ။
စတုတ္ထအသုတ် မရောက်ခင်မှာပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ မိုင်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်ကို တည်ထောင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မြေအောက်က စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် ဘုရင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု သီးသန့် မဟုတ်စေရ။
ဘုရားသခင်တို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း မဟုတ်။
မြေကွက်အားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာသည့် ပထမဆုံး အုပ်စု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း မဟုတ်စေရ။
မိုင်းတွင်းလုပ်သားများကို လုပ်ခကောင်းကောင်း ပေးမည်။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မိုင်းတွင်းကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်သည်။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူ သို့မဟုတ် သေဆုံးသူတို့၏ မိသားစုများကို ထောက်ပံ့ရန် ဖြစ်သည်။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ဟေဗင်ရီးချ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိမည်။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ မြေအောက်ကို တူးဖော်နေသည့် နေရာ၏ အပေါ်ဘက်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ခရိုင်များအတွက် သီးသန့် ထားရှိမည်။
ဒါမာက အမြဲတမ်း ကယ်ဆယ်ရေးရန်ပုံငွေ ထားရှိရန် တောင်းဆိုသည်။
ကယ်လ်ဒန်က မြေကြီးကို ထိခိုက်သမျှ နေရာတိုင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
အီလီနော်က စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုသည်။
မေရီက မှတ်တမ်းများ ထားရှိရန် တောင်းဆိုသည်။
ပယ်ရင်က ကျောက်မျက်ခန်းများကို သူ ဝင်ကြည့်လို့ ရမလားဟု မေးသည်။
လူတိုင်းက မရဘူးဟု ငြင်းလိုက်ကြသည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် သူ ထပ်မေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အိမ်သာ အလုံအလောက် မရှိခင်မှာပင် ဟေဗင်ရီးချ်သည် အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံအချို့ထက် ပို၍ ချမ်းသာသွားသည်။
မေရီက ဒါကို စီမံကိန်း အားနည်းချက်ဟု သတ်မှတ်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက ဒါကို မညီမျှမှုဟု ခေါ်သည်။
အီလီနော်က ဒါကို စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာဟု ခေါ်သည်။
အော်လ်ဒရင်က အရေးပေါ် အစည်းအဝေး ခေါ်သည်။
မြို့တော်ကောင်စီက သုံးနာရီ စော၍ ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် ကောင်စီခန်းမထဲ၌ ထိုင်ခုံများ မကျန်တော့ပါ။
မေရီက စားပွဲခေါင်းရင်းတွင် ရပ်နေသည်။
အီလီနော်က စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမရှေ့တွင် အလိပ်လိုက် စီမံကိန်းပုံစံ ခြောက်ခု ရှိသည်။
ပယ်ရင်က ဟေဗင်ရီးချ်၏ ပုံစံငယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။
အော်လ်ဒရင်က တစ်ဖက်နံရံတစ်ခုလုံးတွင် လမ်းများ၊ လယ်ယာများ၊ ပစ္စည်းဖြန့်ဖြူးရေးစခန်းများနှင့် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ယာယီစခန်းများအားလုံးကို မြေပုံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသည်။
ရွေးကောက်ခံ မြို့တော်ကောင်စီဝင်များက ကျန်ရှိသော ထိုင်ခုံများကို နေရာယူထားကြသည်။
ကုန်သည်များ။
လုပ်သားများ။
ကုသသူများ။
လက်မှုပညာသည်များ။
ပြင်ပလယ်ယာများမှ ကိုယ်စားလှယ် နှစ်ဦး။
ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်မှ တစ်ဦး။
အသစ်ရောက်ရှိလာသူများက ရွေးချယ်လိုက်သည့် ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦး။
အီလီဇာက တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် စစ်သည်တစ်ယောက်ကိုမျှ အတွင်းသို့ ခေါ်မလာခဲ့ပါ။
ဒါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ မတ်တပ်ရပ်နေရသည်။
ထိုင်ခုံ မကျန်တော့ပါ။
ဒါကတော့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မဟုတ်ပေ။
“အခြေအနေ ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မေရီက အော်လ်ဒရင်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအကြိမ် သူနှင့် အနီးကပ် အလုပ်လုပ်ခဲ့စဉ်ကထက် အော်လ်ဒရင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ့၏ နားထင်စပ်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ပိုများလာသည်။
လက်မအနီးတွင် မှင်စွန်းနေသော အမှတ်အသားတစ်ခုက အမြဲလိုလို ရှိနေသည်။
သူသည် ဟေဗင်ရီးချ်၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်လာမည့် ဂိုဒေါင်များ၊ ယာဉ်တန်းလမ်းကြောင်းများနှင့် အခြေချနေထိုင်မှုများကို မြေပုံပေါ်တွင် ရေးဆွဲဖို့ မေ့နေကြစဉ်ကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူက နံရံပေါ်ရှိ ဂဏန်းသုံးလုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လက်ရှိ အမြဲတမ်းနေထိုင်သူ အရေအတွက်က လေးသောင်းနှစ်ထောင်နီးပါး ရှိပါပြီ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
“ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ”
“ခင်ဗျား ဘုရားသခင်တွေနဲ့ စစ်ပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတဲ့အချိန်မှာပေါ့”
“အဲဒီအဖြေက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလိုပဲ ခံစားရတယ်”
“ဒါက ဂဏန်းသင်္ချာပါ”
သူက ဒုတိယဂဏန်းဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။
“နောက်ထပ် တစ်သောင်းတစ်ထောင်ကတော့ ယာယီစခန်းတွေ၊ တည်းခိုခန်းတွေ၊ ဂိုဒေါင်တွေ၊ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အိမ်တွေနဲ့ လူနေထိုင်ဖို့ ခွင့်မပြုသေးတဲ့ အဆောက်အအုံတွေမှာ နေထိုင်နေကြပါတယ်”
အီလီနော်၏ မျက်နှာအမူအရာက နောက်ဆုံးအမျိုးအစားအပေါ် သူမ ဘယ်လိုသဘောထားရှိသလဲဆိုတာကို ဖော်ပြနေသည်။
“တတိယတစ်ခုကကော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒီကို လာနေဆဲလို့ အတည်ပြုထားသူတွေပါ”
ထိုဂဏန်းက ပထမနှစ်ခု ပေါင်းထားသည်ထက် ပိုများသည်။
“ဘယ်လို အတည်ပြုတာလဲ” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
သူမက ကျွန်တော့်နောက်မှ ဝင်လာသည်။
အော်လ်ဒရင်က မြေပုံများကို ညွှန်ပြသည်။
“လမ်းကြောင်းစခန်းတွေရဲ့ အစီရင်ခံစာတွေ၊ ကုန်သည်မှတ်တမ်းတွေ၊ မြို့တံခါးက သတင်းစကားတွေ၊ သူတို့ဆီက ထွက်ခွာလာမယ့် နိုင်ငံသားတွေကို ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံမှာလားဆိုပြီး မေးလာတဲ့ နိုင်ငံသုံးခုက စာတွေကြောင့်ပါ”
“လက်ခံမှာလား”
တောင်ဘက်ခရိုင်အတွက် မြို့တော် ကိုယ်စားလှယ်က ပြောသည်။
“လူတွေ အများကြီး လာနေတာမို့ ကျွန်ုပ်တို့ တံခါးကို ပိတ်လို့ မရပါဘူး”
“အဲဒါက တံခါးပိတ်လေ့ရှိတဲ့ အချိန်မျိုးနဲ့ အတိအကျ တူနေတာပဲ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“အဲဒီလိုသာ လုပ်လိုက်ရင် ဆောင်းရာသီမတိုင်ခင် လမ်းမပေါ်မှာ မိသားစုတွေ ဒုက္ခရောက်ကုန်ပါလိမ့်မယ်”
ပြင်ပလယ်ယာ ကိုယ်စားလှယ်များဘေးတွင် ထိုင်နေသော တက်ဆာက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“ပြီးတော့ သူတို့က လှည့်ပြန်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်မှာပဲ စခန်းချနေကြမှာ”
အီလီဇာက မြို့ပြမြေပုံကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ မကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ နေရာမှာပေါ့”
အော်လ်ဒရင်က တတိယဂဏန်းကို ထိလိုက်သည်။
“လက်ရှိ လူဦးရေ ပြောင်းရွှေ့မှုသာ ဆက်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် နွေဦးမတိုင်ခင်မှာ ဟေဗင်ရီးချ်ရဲ့ လူဦးရေက နှစ်ဆ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
“သုံးဆ ဖြစ်သွားဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်”
လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူး” ဟု ပယ်ရင်က ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားပါ”
မေရီက စာရင်းတစ်ခုကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ရာတွေ လိုအပ်တယ်”
အီလီနော်က နောက်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်သည်။
“ရေ”
ကောင်စီဝင်တစ်ဦးက တတိယအချက်ကို ထုတ်ပြောသည်။
“စွန့်ပစ်ပစ္စည်း စနစ်”
“အစားအစာ သိုလှောင်ရုံ” ဟု အော်လ်ဒရင်က ဆိုသည်။
“ကုသသူတွေ” ဟု တံခါးဝမှ အက်ဗလင်က ထပ်ဖြည့်သည်။
သူမက အိုင်လင်နှင့်အတူ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျောင်းတွေ” ဟု သူတို့နောက်မှ ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
ထင်ရသလောက်တော့ အစည်းအဝေးက လူအပိုမခေါ်ဘဲနဲ့ကိုပဲ ပိုပိုကြီးထွားလာနေပုံရသည်။
“လမ်းတွေ” ဟု တက်ဆာက ပြောသည်။
“မီးသတ်တပ်ဖွဲ့တွေ” ဟု အီလီဇာက ထပ်ဖြည့်သည်။
“ဈေးတွေ” ဟု အမာယာက ပြောသည်။
“ရေချိုးခန်းတွေ” ဟု ဟယ်လွန်းက ပြောသည်။
“အများပြည်သူဆိုင်ရာ မီးဖိုချောင်တွေ” ဟု နာရာက ပြောသည်။
“ဧည့်ခံခန်းတွေ ထပ်လိုတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“အစောင့်တွေ ထပ်လိုတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“အရာအားလုံး ထပ်လိုနေတာပဲ” ဟု မယ်လိုဒီက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
မေရီက ၎င်းတို့ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက စားပွဲအပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။
ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းများက ဟေဗင်ရီးချ်၏ မြို့ရိုးများ၊ လမ်းမများ၊ ရပ်ကွက်များနှင့် မပြီးပြတ်သေးသော နယ်မြေအပိုင်းအခြားများကို ပုံဖော်လိုက်သည်။
မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် ယာယီစခန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ခွက်တစ်ခွက်မှ ရေလျှံကျလာသကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန့်မှန်းလူဦးရေအတွက် ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဗဟိုရပ်ကွက် စနစ်ကို တိုးချဲ့မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် အထောက်အကူပြု အချက်အချာ (anchors) တွေ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဘယ်နှစ်ခုလောက် လိုမှာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“လူဦးရေ နှစ်ဆအတွက်ဆိုရင် ခြောက်ခုပါ။”
“သုံးဆအတွက်ကော”
“တစ်ဆယ့်လေးခုပါ။”
အီလီနော်က မြေပုံပေါ်ရှိ လမ်းမများကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘယ်နေရာတွေမှာလဲ”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက မြေပုံတစ်ဝိုက်တွင် အမှတ်အသားများ ချလိုက်သည်။
တစ်ခုက ‘ဖွင့်ဟထားသော လက်တော်၏ သန့်ရှင်းရာဌာန’ (Sanctuary of the Open Hand) ဖြစ်လာမည့် နေရာအတွင်း ကျရောက်နေသည်။
နှစ်ခုက စီစဉ်ထားသော ကျောင်းများအနီးတွင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခုက ဈေးတန်းနေရာတွင် ရှိနေသည်။
နောက်တစ်ခုက ပယ်ရင်၏ အလုပ်ရုံအောက်တည့်တည့်တွင် ဖြစ်သည်။
သူ (ပယ်ရင်) က ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
“မဖြစ်ဘူး” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောရသေးဘူးလေ”
“ပြောတော့မလို့မလား”
မေရီက လူစည်ကားလွန်းနေသော မြို့တွင်းပိုင်းကို ဝိုင်း၍ အဝိုင်းဆွဲလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဒီနေရာမှာ အိမ်တွေ ထပ်ဆောက်လို့ မရတော့ဘူး”
“ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အီလီနော်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “လမ်းတွေက ကျဉ်းလွန်းတယ်။ ရေပိုက်လိုင်းတွေကိုလည်း အခု လူဦးရေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်အတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ပြီး ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ။ အရှေ့ဘက်မြို့ရိုးနားက အုတ်မြစ်တွေကလည်း တစ်ခုနဲ့တစ်ခု နီးကပ်လွန်းနေပြီ။”
ပယ်ရင်က သူ့ပုံစံငယ်ကို လက်နှင့် တို့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ကို ထပ်ဆောက်လို့ ရတာပဲ”
“ဘယ်လောက်ထိလဲ”
“သုံးထပ်လောက်ကတော့ လွယ်လွယ်လေးပါ။ အောက်ခြေကို ကျောက်ဖြင့် ဆောက်ရင် လေးထပ်ထိ ရမယ်။ ဒါမာသာ အုတ်မြစ်တွေကို ခွင့်ပြုပေးမယ်ဆိုရင် ငါးထပ်ထိ ရနိုင်တယ်”
ဒါမာက နောက်ဘက်နံရံအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
“မြေသားကို စစ်ဆေးမကြည့်ဘဲ လွယ်လွယ်လေးလို့ ပြောတဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”
ပယ်ရင်က လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
အီလီနော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် အလွယ်တကူနဲ့ သဘောတူလိုက်တာပဲ”
“ကျွန်တော် သင်ယူနေတာပါ”
“အဲဒါကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေတာပဲ”
အော်လ်ဒရင်က နောက်ထပ် မြေပုံတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
၎င်းက လက်ရှိ မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်ရှိ နယ်မြေကို ပြသထားသည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမ၊ မြစ်ဘက်ဆင်ခြေလျှော၊ ကျောက်မိုင်းဟောင်းလမ်းကြောင်းနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခရိုင်တို့ကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကျယ်ဝန်းသည့် အပိုင်းလေးပိုင်း ဖြစ်သည်။
“ဂြိုဟ်တုမြို့ငယ်လေးတွေ (Satellite districts) ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တည်ဆောက်မှု မစခင်ကတည်းက စီစဉ်ထားတာပါ။ တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင် ဈေး၊ ကျောင်း၊ ဆေးခန်း၊ ကင်းစခန်း၊ အများပြည်သူသုံး မီးဖိုချောင်၊ ရေချိုးခန်း၊ ရေတွင်းနဲ့ ရေလှောင်ကန်တွေအပြင် ရပ်ကွက် အချက်အချာတွေလည်း ပါဝင်မယ်”
“မြို့ရိုးအပြင်ဘက်မှာလား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မြို့ရိုးတွေကို မချဲ့နိုင်ခင်အထိပေါ့”
“အဲဒါက နှစ်နဲ့ချီပြီး ကြာနိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီမြို့ငယ်လေးတွေအတွက် ယာယီ ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက ၎င်းတို့ပတ်လည်တွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ နယ်နိမိတ်များကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“လွတ်လပ်တဲ့ ရပ်ကွက်တွေကို တည်ထောင်လို့ ရနိုင်ပါတယ်”
“လွတ်လပ်တဲ့ ရပ်ကွက်တွေ?” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“သူတို့က ဂရေးကိပ်နဲ့ ချိတ်ဆက်နေမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းအတွက် ဂရေးကိပ်ကို မှီခိုနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားရင်တောင် ကျန်တာတွေက ဆက်လက် တည်ရှိနေမှာ”
မေရီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဘုရားသခင်တွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှု လမ်းကြောင်းတွေလိုမျိုးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အရာအားလုံး တစ်နေရာတည်းမှာတင် ပျက်စီးသွားခြင်းမျိုး မဖြစ်ရအောင် တည်ဆောက်ထားသော မြို့တော်တစ်ခု။
အော်ရီလီယာဆိုရင် ဒါကို သဘောကျလိမ့်မည်။