ဆိတ်က ကျောင်းကန်ခိုလှုံခွင့်ကို ငြင်းဆန်လေသည်။
ဤအချက်မှာ အီဒရစ် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်နှစ်ပါး ဝင်ရောက်လာကြ၏။
သာမန်လူသား ဆယ်ခြောက်ဦးလည်း ဝင်လာကြသည်။
ဆယ့်ခုနစ်ဦးမြောက် တစ်ဦးကတော့ အပြင်ဘက်မှာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ထိုဆိတ်ကို တာဝန်ယူထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ကျထားပြီး၊ ဆိတ်ကမူ လမ်းပေါ်တွင် ခြေလေးချောင်းကို တောင့်ခံကာ တစ်လှမ်းမှ မရွေ့တော့ဘဲ ရှိနေသောကြောင့်ပင်တည်း။
၎င်း၏အမည်မှာ ကဲရော့ပင်။
မည်သူကမှ ထိုနာမည်ကို ပေးခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခြင်း မရှိကြပေ။
“စည်းကမ်းချက်တွေကိုရော သူ နားလည်ရဲ့လား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးလိုက်သည်။
ဆိတ်ကြိုးကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်၏။
“သူက အတိုက်အခံလုပ်ဖို့တော့ နားလည်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ အရည်အချင်းမီလောက်ပါတယ်”
အီဒရစ်က တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဝင်လာတာကတော့ ဆန္ဒအလျောက် ဖြစ်ရမယ်”
“ဒါက ဆိတ်တစ်ကောင်လေ” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ဒါနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ဇွဲက လျော့သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး”
ပထမဆုံးလှည်းနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ဘုရားသခင်ကို ဟယ်လွမ်းဟု ခေါ်ကြသည်။
သူ့၏ သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်မှာ သန့်ရှင်းသော ရေ ဖြစ်၏။
ရေတွင်းအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဘရန်ကသာ ထိုအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဟယ်လွမ်း၏ စွမ်းအားမှာ စုပေါင်းလုပ်အားဖြင့် ခပ်ယူထားပြီး ရွာသူရွာသား အားလုံးအပေါ် မူတည်ကာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားသော ရေပေါ်တွင် အခြေခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် နတ်သမီးမှာ မီရာရယ် ဖြစ်သည်။
သူမကမူ တိတ်ဆိတ်သော လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။
လူတိုင်း အိပ်ရာဝင်သွားကြသည့်အခါမှ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ပြင်ဆင်ခြင်း။
မည်သူမျှ မသတိထားမိဘဲ ညစ်ပတ်နေသည့် အခန်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း။
မလိုအပ်သေးမီကပင် ထင်းများကို သယ်ဆောင်လာခြင်း။
သူမသည် အိုသယ်လော့စ်၏ နန်းတော်တွင် မည်သည့် တရားဝင် စာရင်းဇယားမှ မပါရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည့် လူများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ ဂရေးကိပ်ကနေ ဘာတွေလိုချင်လို့လဲ” ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
မီရာရယ်က သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေကြသော လူဆယ်ခြောက်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့အတွက် နာမည်တွေပါ”
“သူတို့မှာ နာမည်တွေ ရှိပြီးသားပဲလေ”
“သူတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေးမယ့် မှတ်တမ်းတွေပေါ့”
မေရီ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဟုတ်ပါပြီ”
အမာယာက မုန်လာဥရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်မှသာ ကဲရော့သည် အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
အီဒရစ်က ကန့်ကွက်၏။
“ဒါက အတင်းအကျပ် နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်တာနဲ့ တူနေတယ်”
“နေ့လယ်စာ ကျွေးတာနဲ့ တူတာပေါ့” ဟု အမာယာက ပြန်ပြောသည်။
“ခင်ဗျားတို့က တစ်ခုခု ကမ်းလှမ်းလိုက်လို့ ဒီတိရစ္ဆာန်က ဝင်လာတာလေ”
“လူအများစုလည်း အဲဒီလိုပါပဲ”
အီဒရစ်က ထိုအချက်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။
ထို့နောက် သူ၏တံခါးဝမှနေ၍ ကျန်ရှိနေသေးသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာကြသည့် လူသစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကွာခြားချက်ကို ငါတို့ သေချာဆန်းစစ်သင့်တယ်”
“ဒီဆိတ်ကြီး ရွှေ့သွားပြီးမှပေါ့”
တာနစ်ပ်က တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
အမာယာက အခြားအရွက်တစ်ရွက်ကို ထပ်ကမ်းပေးလိုက်၏။
ထိုအခါမှသာ ဆိတ်သည် အထဲသို့ အဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
အီဒရစ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သဘောတူညီချက်ဆိုတာ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာပါပြီလား”
“အစားအသောက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာပြီဆိုရင်တော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပါပဲ”
newcomers လို့ခေါ်တဲ့ လူသစ်အသစ်တွေကို ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ အခန်းတွေ ပေးထားလိုက်ကြတယ်။
ဒါကလည်း အစကတည်းက ကျဉ်းမြောင်းနေခဲ့ပြီးသားပါ။
ဒုတိယလှည်းကို မချရသေးခင်မှာပဲ မေရီက ဒီအချက်ကို ထောက်ပြလာခဲ့သည်။
“မြို့ပြအစီအစဉ်တွေက လူတွေ ဆက်တိုက် ရောက်လာမယ့်အပေါ် အခြေခံပြီး တွက်ချက်ထားပြီးသားပါ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“မြို့ပြအစီအစဉ်တွေက တစ်ပတ်ကို လူနှစ်ဆယ် ရောက်လာမယ့်နှုန်းနဲ့ တွက်ထားတာလေ”
“ဒီနေ့ ရောက်လာတာက အဲဒီထက် နည်းပါတယ်”
“မုန်တိုင်းတိုက်တုန်းကဆိုရင် သုံးဆယ့်နှစ်ယောက်တောင် ရောက်လာခဲ့တယ်”
“အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပတ်ကလေ”
မေရီက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ရသည်။
“အစီအစဉ်တွေကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ရမယ်”
“စတားလန်က စတင်နေပြီလေ”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာပြောနေတာလဲ”
“ဒီပြင်ဆင်ချက်အတွက် ခင်ဗျားရဲ့ အတည်ပြုချက် လိုအပ်လို့ပေါ့”
သူမက စာမျက်နှာ ခြောက်မျက်နှာပါတဲ့ စာရွက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထိုးပေးလာသည်။
ငါ ကြိုသိသင့်တာပေါ့။
တိုးချဲ့ထားတဲ့ အစီအစဉ်ထဲမှာ ဧည့်ခံခန်းမဆောင် အသစ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
လူနေလမ်းမအသစ် သုံးခု။
ပြည်သူ့ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံ တစ်ခု။
ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဆေးရုံဆောင်တစ်ခု။
ပိုမိုကျယ်ဝန်းတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခု။
ဘုရားကျောင်းကတော့ မြို့ဟောင်းနဲ့ ဆောက်လုပ်ဆဲ မြို့သစ်တို့ ဆုံတွေ့မယ့်နေရာမှာ တည်ရှိနေပါတယ်။
မနက်စာစားပြီးကတည်းက အဲဒီနေရာမှာ အခန်းတွေ နောက်ထပ် တစ်ထပ်တိုးလို့ တည်ဆောက်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
“အစီအစဉ်တွေ မပြီးသေးဘူးလို့ မေရီ ပြောခဲ့တယ်မလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မပြီးသေးပါဘူး”
“ကြည့်ရတာတော့ တော်တော်လေး ပြီးစီးနေပြီထင်ပါရဲ့”
“အစီအစဉ်ဆိုတာ အဲဒီလို လုပ်ရတာပေါ့”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ကို မှီလာသည်။
“ဒီအစီအစဉ်တွေကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး”
မေရီက သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
အဆောက်အအုံရဲ့ နာမည်ကိုတော့ ဘယ်လိုပေးရမယ်မှန်း မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။
‘ပြည်သူ့သဘောတူညီချက်အသစ် ဘုရားကျောင်း’ ဆိုတာက နိုင်ငံရေးဆန်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
‘စွမ်းအားများစွာ၏ နန်းတော်’ ဆိုတာကလည်း ခြိမ်းခြောက်နေသလို ရှိသည်။
‘ဘုရားသခင်တို့၏ ခန်းမဆောင်’ ဆိုတာကတော့ သာမန်လူသားတွေ အပြင်ဘက်မှာပဲ ရပ်နေရမယ့်နေရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ ‘နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့်သူတိုင်းအတွက် အိမ်တော်’ ဆိုပြီး အကြံပြုလာသည်။
မေရီကတော့ အဲဒါကို မှတ်တမ်းမတင်ခဲ့ပေ။
“ငါ မြင်လိုက်တယ်နော်” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“မင်း မြင်စေချင်လို့ပါ”
အော်ရီလီယာက ‘သာမန်ခိုလှုံရာနေရာ’ လို့ အမည်ပေးဖို့ အကြံပြုလာသည်။
ကယ်ဒရစ်ကတော့ အဲဒီလိုပေးလိုက်ရင် ဘုရားသခင်တွေက သာမန်လူတွေလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုပြီး ကန့်ကွက်လာ၏။
အမာယာကတော့ သူတို့တွေကလည်း သာမန်ပါပဲလို့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
အဲဒီငြင်းခုံပွဲက နေ့လယ်စာစားချိန်အထိ ရှည်ကြာသွားခဲ့သည်။
အိုင်ယန်ကတော့ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
ဒီတစ်ခါလည်း ထပ်ပြီး ပျက်ကွက်ပြန်သည်။
သူမက မနက်ပိုင်းတစ်ခွင်လုံးမှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။
အယ်လီနော်ကတော့ သန့်စင်သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ အလေ့အကျင့်တစ်ခု မဖြစ်လာခင်မှာ သေချာစစ်ဆေးသင့်တယ်လို့ တိုက်တွန်းနေသည်။
အိုင်ယန်ကတော့ သူမမှာ လူနာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုပြီး ငြင်းဆန်နေ၏။
နောက်ဆုံးတော့ ဆေးရုံဆောင်မှာပဲ အတူတူ စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြဖို့ နှစ်ဦးသဘောတူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဒီလိုလုပ်တာက နှစ်ဦးသဘောတူ ဆုံးဖြတ်တာထက်စာရင် အယ်လီနော်ကပဲ အိုင်ယန်ကို သူမ အနိုင်ရသွားပြီလို့ ထင်သွားအောင် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သလိုမျိုး ပိုတူနေခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အိပ်ရာလွတ်တစ်ခုရဲ့ ခြေရင်းဘက်ကနေ ရပ်ပြီး ကြည့်နေကြသည်။
စိုးရင်းကတော့ ဖန်ပုလုံ စက္ကူဖော့ပိတ် စုစုပေါင်း ခြောက်လုံး တင်ထားတဲ့ စားပွဲတစ်လုံးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေ၏။
ပုလုံတိုင်းမှာ ရေပမာဏ အတူတူပဲ ထည့်ထားသည်။
တစ်ခုထဲမှာတော့ အန္တရာယ်မရှိတဲ့ ခါးသက်တဲ့ ဆေးမြစ်တစ်မျိုးကို ရောစပ်ထားပါတယ်။
အိုင်ယန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းလိုချင်တာက မကောင်းတဲ့အရည်ပါတဲ့ ပုလုံကို ရှာခိုင်းချင်တာပေါ့”
“ကျွန်တော် သိချင်တာက ကိုယ်တော်မ ရိပ်မိတာ ဘာလဲဆိုတာပါပဲ”
“ဒါတွေက ဖန်ပုလုံတွေလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့ အားရစရာပါပဲ”
အိုင်ယန်က အာရုံစိုက်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေအနားမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမက ဖန်ပုလုံတွေပေါ်မှာ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
ထို့နောက် စတုတ္ထမြောက် ဖန်ပုလုံရဲ့ အထက်နားမှာ သူမရဲ့လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“အဲဒါပဲ”
စိုးရင်းက အဲဒီပုလုံကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူက ရေနံ့ကို ရှူကြည့်လိုက်၏။
“မှန်ပါတယ်”
အိုင်ယန်ကတော့ ဘာမှ သိပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ မပေါ်ပေ။
“ငါ အနံ့ခံလို့ ရပါတယ်”
“ခင်ဗျားက သုံးပေအကွာမှာ ရပ်နေတာလေ”
“ငါ့နှာခေါင်းက ကောင်းပါတယ်”
စိုးရင်းက ပုလုံတွေကို တခြားအခန်းတစ်ခန်းထဲကို ရွှေ့လိုက်သည်။
သူ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။
“ဘယ်အခန်းထဲမှာများ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နေတဲ့အရာ ရှိလဲ”
အိုင်ယန်က သူမရဲ့နောက်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ ဆေးရုံဆောင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အားလုံးပါပဲ”
အယ်လီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက ပထမဆုံး မှန်ကန်တဲ့ အဖြေဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူတို့တွေ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းသပ်ကြပြန်သည်။
စိုးရင်းက ကွဲနေတဲ့ ခွက်တစ်ခွက်ကို အကောင်းခွက် ငါးခွက်ကြားထဲမှာ ရောထည့်ထားလိုက်၏။
အိုင်ယန်က အဲဒါကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။
ထို့နောက် စုတ်ပြဲနေတဲ့ ပတ်တီးစ။
ပြီးတော့ ပလပ်စတစ်ဖော့ပိတ် ချောင်နေတဲ့ ပုလုံတစ်လုံး။
သူမက ထိခိုက်ပျက်စီးနေတာတွေကို မြင်ရလို့ ရှာတွေ့တာ မဟုတ်ပေ။
ဂရုစိုက်မှု မခံရဘဲ လိုအပ်နေတာတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်လို့ ဖြစ်သည်။
စိုးရင်းက သန့်ရှင်းနေတဲ့ ခွက်တစ်ခွက်ကို စားပွဲခုံရဲ့ အစွန်းနားမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ချန်ထားခဲ့တဲ့အခါမှာ ဒီကွာခြားချက်က ပိုပြီး ထင်ရှားလာခဲ့သည်။
ဘယ်သူမှ မတောင်းဆိုရသေးခင်မှာပင် အိုင်ယန်က အဲဒီခွက်ကို အတွင်းဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
“အဲဒါ ကွဲနေလို့လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
“မကွဲပါဘူး”
“ပြုတ်ကျသွားနိုင်လို့လား”
“ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်”
အယ်လီနော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့စွမ်းအားက ထိခိုက်နစ်နာမှု ဖြစ်လာတာကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ”
အိုင်ယန် တိခနဲ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
“ကြားရတာ တော်တော် ပင်ပန်းမယ့်ပုံပဲ”
“ပင်ပန်းလည်း ပင်ပန်းနိုင်ပါတယ်”
“အဲဒါကို ပိတ်ထားလို့ ရမလား”
“သင်ယူရလိမ့်မယ်”
“င่อย ကြားချင်တဲ့အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
နောက်ဆုံး လေ့ကျင့်ခန်းအတွက် အော်ရီလီယာလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဆောင်းရာသီ ဆေးမြစ်ပင်ငယ်တစ်ခုပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
အရွက်တွေက ညိုမည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
မြေဆီလွှာတွေလည်း ခြောက်သွေ့နေ၏။
ဒါပေမဲ့ အမြစ်တွေထဲမှာတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရಿದ್ದေတာ့ ရှိနေဆဲပင်။
“ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ” ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။
အိုင်ယန်က ရေသွားခပ်လာသည်။
“ကိရိယာတန်ဆာပလာ မပါဘဲနဲ့လေ”
အိုင်ယန် ရပ်သွားသည်။
“ရေဆိုတာ ကိရိယာ မဟုတ်ပါဘူး”
“အသုံးပြုတဲ့အခါကျရင်တော့ ကိရိယာပဲပေါ့”
“ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေကို ငါ မကြိုက်ဘူး”
“ငါလည်း မကြိုက်ပါဘူး”
အဲဒီစကားကြောင့် အိုင်ယန် တွေဝေသွားသည်။
အော်ရီလီယာ နောက်ဆုတ်သွားလိုက်သည်။
“စမ်းကြည့်ပါ”
အိုင်ယန်က သူမရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို အိုးပတ်လည်မှာ ဝိုင်းထားလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ စုဝေးလာ၏။
အပင်က အစိမ်းရောင် ပြန်ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
အရွက်အသစ်တွေလည်း ထွက်မလာခဲ့ပါ။
ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြေကြီးကလည်း ဆက်ပြီး ခြောက်သွေ့နေဆဲပင်။
ဒါပေမဲ့ အမြစ်တွေထဲက နောက်ဆုံးလက်ကျန် အသက်ရှင်မှုကတော့ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
အနာမပျောက်သေးပေ။
ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အိုင်ယန်က အသက်သုံးချက် ရှူပြီးနောက်မှာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
သူမ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေ၏။
စိုးရင်းက သူမရဲ့ တံတောင်ဆစ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို မကုသပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ပြော၏။
“ဒါဆိုရင် ဘာအသုံးကျမှာလဲ”
အက်ဗလင်က ရေကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
သူမက ရေကို မြေကြီးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်းထည့်လိုက်၏။
အမြစ်တွေက ရေကို သောက်သုံးလိုက်ကြသည်။
ကျိုးလွယ်နေတဲ့ ပင်စည်ငယ်လေးတစ်ခုက လက်တစ်ဆစ်စာလောက် မတ်တပ်ထောင်လာခဲ့သည်။
“သာမန်ဂရုစိုက်မှု ရောက်ရှိလာတဲ့အထိ မင်းက သူ့ကို အသက်ရှင်အောင် ဆက်ထိန်းပေးထားနိုင်ခဲ့တာပဲ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
အိုင်ယန် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အဲဒါကပဲ ကျုပ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဘုရားသခင်ဆန်ဆန် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကြီးပေါ့လေ”
အယ်လီနော်က သူမကို ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့လူတွေ အားလုံး သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အချိန်ရသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပေါ့”
စိုးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
အိုင်ယန်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“တစ်ခွန်းမှ မပြောနဲ့နော်”
“ဘာမှ မပြောပါဘူး”
“ပြောတော့မလို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်လား”
“ကျွန်တော်ကတော့ ဖြစ်နိုင်ချေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်းပါပဲ”
အိုင်ယန် တစ်ယောက် ဘာကြောင့် ဒါကို မကြိုက်ရတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်လာခဲ့သည်။
လူတွေက အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အချိန်အခါမျိုးကို အံ့ဖွယ်မုတ္တိတွေလို့ ခေါ်ကြလေ့ရှိကြသည်။
ဒဏ်ရာတစ်ခု ကျက်သွားတဲ့အခါ။
ဖျားနာတာ ပျောက်ကွားသွားတဲ့အခါ။
သေလုမျောပါး ပန်းပင်လေး ပွင့်လာတဲ့အခါမျိုးပေါ့။
ဆေးဝါးမရောက်လာမချင်း လူနာတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းပေးထားခဲ့တဲ့သူအတွက်တော့ ဘယ်သူကမှ သီချင်းစပ်ဆိုပေးကြတာမျိုး မရှိကြပါဘူး။
ပလပ်စတစ်ဖော့ပိတ် ချောင်နေတာကို သတိထားမိတဲ့သူအတွက် ရုပ်ထုတွေ ထုလုပ်ထားတာလည်း မရှိပါဘူး။
စားပွဲခွက်စွန်းနားကနေ ခွက်ကို ဖယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ မှတ်တမ်းဆိုပြီး ဘယ်မှာမှ မရှိကြပါဘူး။
အိုင်ယန်ရဲ့ စွမ်းအားက ဂရုစိုက်မှုကို ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ပေ။
အဲဒီလို ခမ်းနားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီးတွေ နောက်ကျမသွားအောင် တားဆီးပေးနိုင်မယ့် သာမန်သေးငယ်တဲ့ လုပ်ရပ်လေးတွေ အားလုံးကို အသိအမှတ်ပြုပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေသည်။
အိုင်ယန်က အဲဒါကို သတိထားမိသွား၏။
“ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မကြည့်ပါနဲ့”
“ငါ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
“မင်း ငါ့ကို ကြည့်နေ잖아”
“ငါက မကြာခဏ ကြည့်တတ်ပါတယ်”
“အဲဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘူးလေ”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်၏။
“ပိုကောင်းသွားပြီလား”
“မဟုတ်ဘူး”
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာပဲ အရှေ့ဘက်ခရီးစဉ်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး သက်သေခံရဲ့ ခိုလှုံရာနေရာက ရာသီဥတုသာယာရင် သုံးရက်ခရီး သွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
မုန်တိုင်းက အရှေ့ဘက်လမ်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဟယ်လွမ်းက အဲဒီလမ်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို သိထားသည်။
သူက ဟေဗန်ရီးချ်ဘက်ကို မလှည့်ခင်မှာ မြစ်နားက ရွာတွေဘက်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။
“အောက်ဘက်က ကူးတို့ဆိပ်က ရေခဲအောက်မှာ နစ်မြုပ်နေပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။ “အပေါ်ဘက်က တံတားကတော့ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေဆဲပါပဲ”
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ” ဟု တက်ဆာက မေးလိုက်သည်။
“တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဘေးမှာ ရေတွင်းတစ်တွင်းစီ ရှိနေလို့ပေါ့”
“အဲဒါက ဘာမှ မရှင်းပြနိုင်ပါဘူး”
“ငါ့အတွက်တော့ ရှင်းပြနေတာပါပဲ”
တက်ဆာက မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အပေါ်ဘက်လမ်းက အချိန် တစ်ဝက်လောက် ပိုကြာသွားမယ်”
“လှည်းတွေနဲ့ ဆိုရင်တော့ပေါ့” ဟု ဟယ်လွမ်းက ဆို၏။
“ငါတို့ လှည်းတွေ မယူသွားဘူး”
မေရီက သူမ၏ ခေါင်းကို ထောင်လိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေကိုတော့ ယူသွားမယ်”
“မှတ်တမ်းတွေကို ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ထည့်သယ်လို့ရပါတယ်”
“လုံလုံခြုံခြုံ ထည့်ရမယ်”
မယ်လိုဒီက အီလီဇာဘက်ကို ကိုင်းညွတ်သွားသည်။
“သူဆိုလိုတာက လှည်းတွေ ယူသွားမယ်လို့ ပြောတာပါ”
“ငါ သိပါတယ်”
ဘယ်သူတွေ လိုက်သွားသင့်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေ ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အက်ဗလင်ကို လိုက်စေချင်သည်။
အမွှာညီအောင် နှစ်ယောက်ကိုလည်း လိုက်စေချင်၏။
မေရီကိုလည်း လိုက်စေချင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက မှတ်တမ်းတွေကို နားလည်ကျွမ်းကျင်လို့ပင် ဖြစ်သည်။
စတားလန်ကိုလည်း ယူသွားချင်သည်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ တွေ့ကြုံရမယ့် ရှေးဟောင်းယန္တရား မှန်သမျှကို စစ်ဆေးနိုင်လို့ ဖြစ်၏။
အော်ရီလီယာကိုလည်း လိုက်စေချင်သည်၊ ပထမဆုံး သက်သေခံက သူမရဲ့ အသံနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိကောင်းသိနိုင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။
အယ်လီနော်ကိုလည်း ခေါ်သွားချင်သည်၊ သတင်းစကားက သူမအတွက် ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပေတည်း။
မယ်လိုဒီ၊ အီလီဇာ၊ မာလင်၊ သက်ဆာ၊ ကယ်ဒရစ်၊ တက်ဆာ၊ အီလီနော်၊ စိုးရင်း၊ အိုင်ယန်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို လာတိုက်ခိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် လုံလောက်တဲ့ စစ်သည်တွေ ပါဝင်ဖို့ကိုလည်း လိုချင်နေမိသည်။
လူတိုင်းကို လိုက်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ပဲ အားလုံးကို တွက်ချက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဂရေးကိပ်က လူခေါင်သွားလိမ့်မည်။
အီလီဇာက နားထောင်နေသည်။
“မင်းက ခရီးထွက်ဖို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ငါ ဘာကို စီစဉ်နေတာလဲ”
“ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ဖို့ စီစဉ်နေတာပါ”
ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို အရေအတွက် လျှော့ချလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ပြန်ပြီး တိုးချဲ့လိုက်၏။
ပြီးတော့မှ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လျှော့ချလိုက်ပြန်သည်။
အယ်လီနော်ကတော့ လိုက်ကို လိုက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး သက်သေခံက သူမကို အကြောင်းကြားစာ ပို့ခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပေတည်း။
မာလင်ကလည်း လိုက်သွားလိမ့်မည်၊ လမ်းနဲ့ ခိုလှုံရာနေရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိနေနိုင်လို့ ဖြစ်၏။
မယ်လိုဒီက ကင်းထောက်တွေကို ဦးဆောင်သွားမယ်။
တက်ဆာက လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ပေးလိမ့်မည်။
စစ်သားလေးဦးလည်း လိုက်ပါသွားကြပါမည်။
အိုသယ်လော့စ်၊ ကလေးတွေ၊ နဲ့ နန်းတော်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းစကား ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်သွားရပါမယ်။
ဒါဆိုရင် တစ်နေရာပဲ ငြင်းခုံစရာ ကျန်တော့သည်။
အက်ဗလင်က အဲဒီနေရာကို တောင်းဆိုလာ၏။
ကျွန်တော် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
သူမက ကောင်စီစားပွဲဝိုင်းရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ မင်းဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
“ကလေးတွေအတွက် မင်း လိုအပ်တယ်”
“သူတို့က ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို လိုအပ်တာ”
“ဒါဆိုရင် ကိုယ်ပါ ဆက်နေရမှာပေါ့”
“အိုသယ်လော့စ် လုပ်လာနိုင်ချေရှိတဲ့ အတိုက်အခိုက်မျိုးကို တုံ့ပြန်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက ခင်ဗျားပဲလေ”
“အဲဒါက ကိုယ် ဆက်နေသင့်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲပေါ့”
“ဒါက သူ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား သိရှိအောင် သင်ယူရမယ့် အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်”
အခန်းထဲမှာ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်တဲ့လူတွေ အားလုံးကတော့ မြေပုံကို စစ်ဆေးရမယ့် အကြောင်းပြချက်တွေကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပထမဆုံး သက်သေခံနဲ့ တွေ့ချင်တယ်”
“ကိုယ် သိပါတယ်”
“အခြားသန့်စင်သူတွေဆီမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်မ နားလည်ချင်တယ်”
“ကိုယ် သိပါတယ်”
“သူမက အဖြူရောင်လမ်းကြီးက ကျွန်မကို ဘာလို့ ခေါ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိကောင်းသိနိုင်ပါတယ်”
“ကိုယ် သိပါတယ်”
“ခင်ဗျား အဲဒီလိုပဲ ထပ်ထပ်ပြောနေတာက တစ်ခုခု အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ်လို့ ထင်လို့လား”
“မဖြစ်စေပါဘူး”
သူမရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာလည်း အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်သွားလောက်ပါရဲ့။
အဲဒါကတော့ အဆင်မပြေလှပေ။
ဘာမှ အဆုံးမသတ်ရသေးဘဲနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ ကောင်စီခန်းမထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ငြင်းခုံပွဲက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။
ပိုပြီး တိတ်တဆိတ်နဲ့ပေါ့။
အဲဒါကမှ ပိုပြီး ခက်ခဲစေခဲ့သည်။
“ဒီကိစ္စက နန်းတော်နဲ့ပဲ သက်ဆိုင်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဆက်နေမှာပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဒါက နန်းတော်နဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်လေ”
“ဒါက သန့်စင်သူဖြစ်ခြင်းနဲ့လည်း ဆိုင်နေတယ်”
“မင်းမှာ အယ်လီနော် ရှိပါတယ်”
“အယ်လီနော်က သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို မသိဘူးလေ”
“ပထမဆုံး သက်သေခံက ဒီကို ရောက်လာကောင်း ရောက်လာနိုင်တာပဲ”
“သူမက မြို့တွေနဲ့ ဝေးရာမှာ နေလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလေ”
“ဒါကြောင့်လည်း အိုသယ်လော့စ်က သူမကို လိုက်ရှာနေတာပေါ့”
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလို့ မဖြစ်လောက်အောင် သူမ အသက်ဆက်ရှင်နေနိုင်ပါ့မလား ဆိုပြီး စိုးရိမ်ရတာပေါ့”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
မိုးပွင့်တွေက ကလေးထိန်းခန်းရဲ့ ဝရန်တာကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရပ်နေ၏။
“ကျွန်မလည်း ကြောက်တာပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငြင်းခုံချက်တွေကို အားကုန်သွားစေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ထားခဲ့ရမှာကို ကြောက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကြောက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ခရီးလမ်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကြောက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကလေးတွေအတွက် စိုးရိမ်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲ ဘယ်သွားရမယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နေမယ်ဆိုရင် အိုသယ်လော့စ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကာကွယ်နယ်နိမိတ်ကို မဖြတ်ရသေးဘဲနဲ့တောင် ကျွန်မကို ထောင်ချောက်ဆင်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ကြောက်တယ်”
အဲဒီအချက်ရဲ့ မှန်ကန်မှုကို ကျွန်တော် ရွံရှာမိသည်။
သူမ ဒီလိုပြောတာကို ရွံတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီလို ဖြစ်နေစေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုံစံကို ရွံတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကလေးထိန်းခန်းဆီကို သွားခဲ့ကြသည်။
ကယ်လ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သစ်သားတုံးလေး တစ်တုံးစီကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ထိုင်နေသည်။
ဂါရစ်ကတော့ စားပွဲငယ်လေးရဲ့ အောက်မှာ လဲလျောင်းနေ၏။
သူ့ရဲ့ ခြေထောက်လေးတွေပဲ ပေါ်နေသည်။
“သူ ဘာလို့ အဲဒီအောက်မှာ ဝင်နေနေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ အပ်ချုပ်လက်စကနေ ခေါင်းထောင်လာသည်။
“သူ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် နေချင်လို့တဲ့”
“သူ သီချင်းဆိုနေတယ်လေ”
“သူ တိတ်ဆိတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး”
ဒီသီချင်းမှာ စကားလုံးတွေ မပါရှိပေ။
ပြင်းပြတဲ့ စေတနာအပြည့်နဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုနေတဲ့ အသံသုံးသံပဲ ရှိပါတယ်။
ကယ်လ်က သစ်သားတုံးတွေကို အချိန်ကိုက် တတောက်တောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ ကလေးတွေနဲ့အတူ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေပေးလို့ ရမလားဟင်”
ဟယ်လီနာရဲ့ အပ်ထိုးတဲ့လက် ရပ်သွားသည်။
“ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တော်တော် အဖြေမြန်ပါလား”
“ကျွန်မကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေကတော့ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကယ်လ်က အက်ဗလင်ရဲ့ ဒူးပေါ်ကို မှီချလိုက်သည်။
“သွားမလို့လား”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ဖေဖေနဲ့ မေမေ ခရီးတစ်ခုခု သွားရဖွယ်ရှိလို့ပါ”
ကယ်လ် စဉ်းစားနေသည်။
“ပြန်လာခဲ့လေ”
“ဟုတ်ပါပြီ”
“ဘယ်တော့လဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“အတိအကျတော့ မသိသေးပါဘူး”
ကယ်လ် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
သူမက လူကြီးတွေ အဖြေအပြည့်အစုံ မပေးနိုင်တဲ့ မေးခွန်းမျိုးတွေကို မကြိုက်တတ်တော့ပေ။
ဂါရစ်က စားပွဲအောက်ကနေ တွားထွက်လာသည်။
သူ့ရဲ့ ဆံပင်တွေက ဘက်ပေါင်းစုံကို ထောင်နေ၏။
သူက ကျွန်တော့်ဒူးပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ခေါက်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကို ပြနေသည်။
ထို့နောက် ကလေးထိန်းခန်း။
ပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ခန်းမဆောင်။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာခဲ့တဲ့ နေရာတွေ။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာခဲ့တဲ့ နေရာတွေ။
“ပြန်လာခဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ချီလိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့ အစီအစဉ်ပဲပေါ့”
သူက ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ လက်ဖျားတွေကနေ ရေခဲပြင်တွေ ပျံ့နှံ့လာ၏။
ထို့နောက် အနွေးဓာတ်။
ပြီးတော့ အိုင်ယန်ရဲ့ စွမ်းအားအသစ်ဖြစ်တဲ့ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့လေးတွေ ပေါ်လာသည်။
ဘာကိုမှတော့ မကုသပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီခဏတာ အချိန်ကိုတော့ အခိုင်အမာ ထိန်းသိမ်းပေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်သားလေးက အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“စောင့်ဦး”
တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ အော်ရီလီယာ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။
သူက အိုင်ယန်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို စတင်တုပနေပြီ ဖြစ်သည်။
အဲဒါက မေးခွန်းတစ်ခုကို အဖြေပေါ်သွားစေခဲ့သည်။
အမွှာညီအောင် နှစ်ယောက်က ဘုရားသခင်တွေရဲ့ သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်တွေအောက်မှာပဲ ဆက်ပြီး နေလို့ မဖြစ်တော့ပေ။
သူတို့က သန့်စင်သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုပါ တုပနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အိုင်ယန်က ပေးလို့တော့ မဟုတ်ပေ။
သူမရဲ့စွမ်းအားတွေ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာ သူတို့လေးတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့လို့သာ ဖြစ်ပေသည်။
ရိုင်ဆာက ဂါရစ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကယ်လ်ကိုပါ ကြည့်၏။
ဘယ်သူ့မှာမှ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားတာမျိုး မရှိပေ။
“သူတို့တွေ အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲနေကြတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒီစကားကို သုံးလိုက်တိုင်း သက်သာရာရတာမျိုး မဖြစ်တော့ဘူးနော်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား စိတ်သက်သာရာ ရစေချင်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“သူတို့က ဘုရားသခင်တွေလိုပဲ သန့်စင်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်မလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
ရိုင်ဆာက အော်ရီလီယာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက အယ်လီနော်ဘက်ကို ကြည့်၏။
အယ်လီနော်မှာတော့ ဘာအဖြေမှ မရှိပေ။
“သူတို့က လူသားနဲ့ ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ အမှန်တရားတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး သယ်ဆောင်နေကြတာပါပဲ” ဟု နောက်ဆုံးတော့ သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကွာခြားချက်က သူတို့အတွက်တော့ တူညီတဲ့အရာ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ”
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူက စားပွဲအောက်ကို ပြန်ဝင်ချင်နေတဲ့အတွက် ငြင်းဆန်နေ၏။
အဲဒါကပဲ စိတ်အေးရစရာ တစ်ခုပါပဲ။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။
အမွှာညီအောင် နှစ်ယောက်ကတော့ ဟယ်လီနာ၊ ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်၊ အော်ရီလီယာ၊ ရိုင်ဆာ၊ အိုင်ယန်၊ နဲ့ ကလေးထိန်းခန်းကို လူစည်ကားစေမယ့် လုံလောက်တဲ့ အစောင့်တွေနဲ့အတူ ဂရေးကိပ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါမယ်။
ကျွန်တော်တို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သော်က ကွန်ကော်ဒီယာကနေ ပြန်လာလိမ့်မယ်။
အိုင်ယိုလည်း ဖြစ်နိုင်ရင် တံခါးပေါက်ကနေ လာလည်ပါလိမ့်မယ်။
ကလေးတွေက ညတိုင်း အခန်းချင်း မတူတာတွေမှာ အိပ်ကြရပါမယ်။
ဘယ်သူ့မျက်စိမှ မမိအောင် ဝှက်ထားတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ရန်သူတွေ စောင့်ကြည့်နေနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပုံစံမျိုးနဲ့ မနေစေဖို့ ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် မရွေးချယ်ဘူးဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကွဲကွာသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
တံခါးပေါက်ကတော့ ပွင့်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ တားမြစ်ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေပါမယ်။
ဗားရော့စ်ရဲ့ အကျိုးဆက် ကာကွယ်နယ်မြေက အတုအယောင် ခေါ်ဆိုမှုတွေ ထပ်ဖြစ်လာမလားဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေပါမယ်။
သက်ဆာက ရောက်ရှိလာသမျှ ဆက်သွယ်မှု မှန်သမျှရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် အလွှာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းပေးထားပါမယ်။
ကယ်ဒရစ်ကတော့ ကလေးတွေကို ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ ကြိုးပမ်းသမျှ ကျိန်ဆိုမှု မှန်သမျှကို ငြင်းဆန်ပစ်ပါမယ်။
ခေါင်းလောင်းလေးချက် တီးသံ ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် စတားလန်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ပစ်ပါမယ်။
ကျွန်တော် ထွက်သွားရမှာကို မကြိုက်သေးပေ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မှားယွင်းနေတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။
မေရီက ဘုရားကျောင်းအတွက် အစီအစဉ်ဆွဲထားတဲ့ စာရွက်တွေကို ညစာစားပွဲကို ယူလာပေးခဲ့သည်။
“ကျွန်မမှာ နာမည်တစ်ခု ရှိလာပြီလို့ ထင်တယ်”
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့်သူတိုင်းအတွက် အိမ်တော် တဲ့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒါကို အတိုကောက် လုပ်လို့ရတာပဲ”
“‘ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ လက်ဖဝါး ခိုလှုံရာနေရာ’ တဲ့”
အော်ရီလီယာက ပုံဆွဲထားတာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဖွင့်ထားတဲ့ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က အကူအညီ ပေးနိုင်တယ်။ လက်ခံနိုင်တယ်။ လွှတ်ပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီလက်က ဘယ်လိုလက်နက်မှ မကိုင်ထားသလို ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ညှစ်မထားပါဘူး”
ကယ်ဒရစ် စဉ်းစားနေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ရိုက်နှက်လို့တော့ ရနေတုန်းပဲလေ”
မေရီက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စာအုပ်နဲ့လည်း ရိုက်လို့ ရတာပါပဲ။ ငါတို့က အဲဒါကို ‘အန္တရာယ်မရှိတဲ့ လက်ဖဝါး ခိုလှုံရာနေရာ’ လို့ နာမည်ပေးမလို့ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
အက်ဗလင်လည်း သဘောကျပါတယ်။
အမာယာက ဖွင့်ထားတဲ့ လက်ဖဝါးနဲ့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်လို့ ရမလားလို့ မေးလာသည်။
မေရီက ရတယ်လို့ ဖြေလိုက်သည်။
အီဒရစ်က တံခါးဖွင့်လို့ ရမလားလို့ မေး၏။
မေရီက လက်သက်သက်နဲ့ဆိုရင်တော့ အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးလို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကျေနပ်သွားပုံ ပေါ်ပါတယ်။
ဘုရားသခင်တွေက ပထမဆုံး မဲခွဲဆုံးဖြတ်ကြသည်။
ထို့နောက် သာမန်လူသား ကောင်စီ။
ပြီးတော့ ကုသပေးသူတွေ၊ ဘယ်လိုဆိုသော် ခိုလှုံရာနေရာအသစ်မှာ သူတို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းဆောင်လည်း ပါဝင်နေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ထို့နောက် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေက ကိုယ်စားလှယ်တွေ။
ပြီးတော့ လမ်းမအသစ်တွေကနေ ရောက်လာတဲ့ ဒေသခံတွေ။
လူတိုင်းအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ထჯိုင်နေကြတဲ့လူတွေချည်းပဲ နာမည်ပေးလို့ မရဘူးလို့ မေရီက တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အဲဒီနာမည်ကိုပဲ အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။
တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။
မေထုပညာရှင် တစ်ဦးကတော့ ပြောရလွယ်ကူတယ်ဆိုပြီး ‘ဝိုင်းစက်တဲ့ ဘုရားကျောင်း’ ကို ပိုပြီး သဘောကျနေသည်။
မေရီကတော့ နှစ်ခုစလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
မြေကြီးတွေ ပျော့ပြောင်းလာတဲ့အခါကျမှ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို စတင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
လောလောဆယ်မှာတော့ အယ်လီနော်က အနာဂတ်အခြေခံအုတ်မြစ်ပတ်လည်မှာ တိုင်တွေ စိုက်ထူထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ဘုရားကျောင်းက ပထမဆုံးအနေနဲ့ နှင်းတွေထဲက စက်ဝိုင်းပုံစံတစ်ခုအနေနဲ့ တည်ရှိနေခဲ့သည်။
အဲဒါကပဲ သင့်လျော်မယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။
မနက်ခင်း မလင်းခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းထဲမှာ စုဝေးခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်တွေက မေရီ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပေါ့ပါးနေသည်။
မယ်လိုဒီ မျှော်လင့်ထားတာထက်တော့ ပိုလေးနေ၏။
တက်ဆာ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း တိတိကျကျလေးပင် ဖြစ်သည်။
အယ်လီနော်က သူမရဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဟောင်းကို ဝတ်ထားသည်။
မာလင်က နာမည်ရှစ်ဆယ့်သုံးခု ပါတဲ့ မိတ္တူတွေကို သယ်လာခဲ့သည်။
မူရင်း သတ္တုပြားတော့ မဟုတ်ပေ။
အဲဒါက ဂရေးကိပ်အောက်က နယ်နိမိတ်သုံးခုရဲ့ အတွင်းဘက်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဆေးထည့်အိတ်ကို လွယ်ထား၏။
ကျွန်တော်ကတော့ မြင်သာတဲ့ လက်နက် ဘယ်ဟာမှ မပါသွားပါဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားနဲ့ တူကတော့ လိုအပ်တဲ့အခါ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာပဲ အသင့်ရှိနေပါတယ်။
ကောင်းကင်ယံက သန့်စင်နေသည်။
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။
အဲဒါကို နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
အဲဒီအတိုင်းလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အမွှာညီအောင် နှစ်ယောက်က စောင်တွေနဲ့ ပတ်လျက်သားနဲ့ ခြံထဲကို ရောက်လာကြသည်။
ဟယ်လီနာက ကယ်လ်ကို ချီလာ၏။
ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ သူ့ရဲ့ မြေးကို ချီလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက မြင်းတွေကို မြင်တာနဲ့ မြင်းစီးချင်တယ်ဆိုပြီး ချက်ချင်း တောင်းဆိုလာသည်။
“မရဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဖေဖေ”
“ဖေဖေက မြင်းနဲ့ သွားမှာလေ”
“ဂါရစ်”
“ဂါရစ်က ဘိုးဘိုးနဲ့ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မှာ”
သူက သူ့ရဲ့ဘိုးဘိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်၏။
ဒီစီစဉ်မှုရဲ့ မတရားမှုကို လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ကယ်လ်က အသစ်ရောက်လာတဲ့ ဘုရားသခင်တွေ ရောက်လာကတည်းက သူမ ကိုင်လာခဲ့တဲ့ အပြာရောင် ဖဲကြိုးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက အစွန်တစ်ဖက်ကို အက်ဗလင်ဆီ ပေးလိုက်သည်။
ကျန်တစ်ဖက်ကိုတော့ သူမ ကိုင်ထား၏။
ဖဲကြိုးက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဆန့်ထွက်သွားသည်။
အက်ဗလင် ရှေ့ကို တိုးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ဆန့်ထွက်နေဆဲပင်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ မဟုတ်ပေ။
အထည်က အရှည် အတူတူပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲက တစ်ခုခုက တိုးထွက်သွားခဲ့သည်။
ရွေးချယ်မှုရဲ့ အပ်ချည်မျှင်တစ်ခု။
အမှတ်တရ။
အိမ်။
အက်ဗလင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဒီဘက်အစွန်ကို သမီး ကိုင်ထားနော်”
ကယ်လ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မေမေ ပြန်လာမယ်”
“ဟုတ်ပြီ”
“ဘယ်တော့လဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“အတိအကျတော့ မသိသေးပါဘူး”
ဂါရစ်က ဖဲကြိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ခေါက်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုက အဲဒီထဲကနေ ဖြတ်သန်းသွား၏။
ဖွင့်ထားတာတော့ မဟုတ်ပေ။
အမှတ်ရနေတာလေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေပေါ်မှာ သူမရဲ့လက်ကို တင်လိုက်သည်။
“ဒီအရာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားလာဖို့အတွက် အသုံးမပြုရဘူးနော်” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
အမွှာညီအောင် နှစ်ယောက်က သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဘယ်သူမှလည်း နောက်က လိုက်မလာရဘူး” ဆက်ပြီး ပြော၏။ “ဒါက အခြားတစ်ဖက်က ဆက်ပြီး တည်ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို သိဖို့အတွက် သက်သက်ပါပဲ”
ကယ်လ်က “တည်ရှိနေတယ်” လို့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျိန်ဆိုမှုတစ်ခု မဖြစ်လာဘဲနဲ့ အဲဒီစကားက ရပ်တည်သွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်း လုပ်လိုက်၏။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆံပင်ကို ကိုင်ဆွဲပြီး လွှတ်မပေးဘဲ လုပ်နေသည်။
သူ့ရဲ့ လက်ဖྲားတွေကနေ ရေခဲပြင်တွေ ပျံ့နှံ့လာ၏။
ထို့နောက် သူ့ရဲ့ဘိုးဘိုးက သူ့ရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေကို တစ်ချောင်းချင်းစီ သေချာ ပြန်ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို ထိန်းထားပါ့မယ်” ဟု ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြောလိုက်သည်။
သူဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးကို ပြောတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူဆိုလိုတာက မြို့တော်ကို ပြောတာ ဖြစ်၏။
သူဆိုလိုတာက စကားလုံးတွေနဲ့ တောင်းဆိုဖို့တောင် မမီလိုက်ရတဲ့ အရာအားလုံးကို ပြောတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သွားပြီး သိသင့်သိထိုက်တာတွေကို သွားလေ့လာခဲ့ပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
ထို့နောက် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။
နေမင်းကြီးက အရှေ့ဘက်မျှော်စင်များကို ထိခိုက်လာချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ခိုလှုံရာနေရာမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
မြို့တံခါးများ ပွင့်လာသည်။
အီဒရစ်က တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
သူ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းတံခါးကြီးကို လက်ခံရေးခန်းမအနီးရှိ ယာယီနံရံတစ်ခုပေါ်တွင် အဆုံးသတ်အနေဖြင့် တပ်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
တာနစ်ပ်က ညဘက်က အဲဒီနံရံရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကိုက်ဖြတ်စားသုံးသွားခဲ့သည်။
အီလီနော်က အဲဒီဆိတ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်အဖြစ် ဝန်ခံချင်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးတာကြောင့် လျော်ကြေးကိစ္စကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားစဉ် အီဒရစ်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့မှာ ထွက်ခွာသွားဖို့ ခွင့်ပြုချက် ရှိပါတယ်”
“အဲဒါကို အလိုအလျောက် ပြီးသွားပြီလို့ ထင်နေတာ” မယ်လိုဒီက ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မဖြစ်သင့်ပါဘူး”
သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
ခိုလှုံရာနေရာအလွန် လမ်းမကြီးက ဖြူစင်အေးချမ်းနေသည်။
တက်ဆာက ဦးဆောင်သွားသည်။
မယ်လိုဒီနဲ့ ကင်းထောက်နှစ်ယောက်က ရှေ့ဆုံးမှ ကင်းလှည့်နေကြသည်။
အီလီနော်က မာလင်နဲ့အတူ ဘေးချင်းယှဉ် လိုက်ပါလာ၏။
အက်ဗလင်က ပထမဆုံး တစ်မိုင်ခန့်အထိ ကျွန်ტော့်ဘေးနားမှာပင် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
အပြာရောင်ဖဲကြိုးက သူမရဲ့ လက်အိတ်အတွင်းမှာ တည်ရှိနေသည်။
သူမရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကို ကျွန်တော် နောက်ဘက်ကနေ ခံစားနေရသည်။
ခေါ်သံတစ်ခုအနေနဲ့ မဟုတ်ပေ။
သံကြိုးတစ်ခုအနေနဲ့လည်း မဟုတ်ပါ။
သေးငယ်တဲ့ သေချာမှုတစ်ခုအနေနဲ့ ဖြစ်သည်။
ကလေးတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာကြမှာပါ။
နေ့လယ်ခါနီးအချိန်တွင် သက်သေခံက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးအမှတ်အသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လမ်းဘေးကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို သုတ်လိမ်းထားသည်။
နှင်းတွေက အများစုကို ဖုံးအုပ်ထား၏။
မာလင်က မျက်နှာပြင်ပေါ်က နှင်းတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
မျဉ်းကြောင်းအောက်မှာ စာလုံးတစ်လုံးတည်း ရေးထိုးထားသည်။
သူမရဲ့နာမည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော်တို့နာမည်လည်း မဟုတ်ပါ။
ပိုင်ရှင်မဲ့နေသည်။
အီလီနော်က ကျောက်တုံးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူမရဲ့ ရှေးဟောင်း သန့်စင်သော အလင်းရောင်က တုံ့ပြန်လာ၏။
“သူမ ကျွန်တော်တို့ လာနေတာကို သိတယ်” ဟို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
“တချို့သူတွေက သိမယ်ဆိုတာကို သူ ကြိုသိနေတာ ဖြစ်မှာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ ရှေ့လမ်းပိုင်းကနေ ပြန်ရောက်လာသည်။
“နောက်ထပ် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“ဘယ်လောက်ဝေးလဲ”
“တစ်ဝက်တစ်မိုင်လောက်”
“အဲဒီနောက်မှာရော”
“နောက်တစ်ခု ထပ်ရှိတယ်”
တက်ဆာက အရှေ့ဘက်လမ်းမကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်တော်တို့အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေးထားခဲ့တာပဲ”
အီလီနော်က သူမရဲ့ ဝတ်ရုံကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆွဲခြုံလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော်တို့ သူမကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
“သူမက ဘယ်အချိန်မှာ အဲဒီလမ်းကနေ ထွက်သွားတယ်ဆိုတာကို သိနိုင်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးခဲ့တာပါ”
ညမကျမီမှာ အဲဒီခွဲခြားချက်က အရေးပါလာပါလိမ့်မည်။
အဖြူရောင် အမှတ်အသားတွေက မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားကြသည်။
လမ်းမကြီးကတော့ အရှေ့ဘက်ကို ဆက်သွားနေသည်။
လမ်းတွေ ကွဲသွားတဲ့နေရာမှာ တက်ဆာ ရပ်လိုက်သည်။
“ခိုလှုံရာနေရာက အရှေ့ဘက်မှာ ရှိတယ်”
မာလင်က မြောက်ဘက်ကျောက်တုံးဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အဲဒီအမှတ်အသားကို မကြာသေးခင်ကမှ ထွင်းထုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
“ဘယ်သူကမှ ဒီလမ်းကို ရွှေ့ထားတာပဲ” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ” အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
မာလင်က ကျောက်တုံးထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ အမှတ်တရကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွား၏။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။
“သက်သေခံ မဟုတ်ဘူး”
သစ်ပင်တွေကြားမှာ လေတိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဘယ်မုန်တိုင်းကိုမှ မခံစားရပေ။
သဘာဝမုန်တိုင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။
အရှေ့ဘက်မှာ သိမ်မွေ့တဲ့ အနွေးဓာတ်တစ်ခု စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဆာထာ့စ် ဖြစ်လိမ့်မည်။
သို့မဟုတ် သူ့ကို သတိရစေချင်တဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်။
မြောက်ဘက်မှာတော့ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတွေက ကုန်းမြင့်တွေဆီကို ဆက်သွားနေသည်။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
တက်ဆာက မြေပုံကို စစ်ဆေးနေ၏။
အီလီနော်က လမ်းနှစ်ခွကြားမှာ ရပ်နေသည်။
“ဘယ်ဘက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက အရှေ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ခိုလှုံရာနေရာဘက်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မြောက်ဘက်ကို ကြည့်၏။
ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းဘက်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်ဘက်မှ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
သူမ မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။
လမ်းခွဲရဲ့အလယ်ဗဟို နှင်းတွေအောက်မှာ သူမက တတိယမြောက် အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။
အဖြူရောင် မဟုတ်ပေ။
ရွှေရောင် ဖြစ်သည်။
ပေးထားတဲ့ ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုစလုံးကို ငြင်းပယ်တဲ့သူတွေသာ ကြည့်မယ့်နေရာမှာ ဖخဆင်သလို ဝှက်ထားတဲ့ သက်သေခံမျဉ်းတစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။
အဲဒါက အနောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားရန် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
အက်ဗလင်က အရင်ဆုံး သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“သူမက ခိုလှုံရာနေရာမှာ စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး”
အီလီနော်က နှင်းတွေကို ပိုပြီး ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ရွှေရောင်မျဉ်းက ခိုလှုံရာနေရာဘက်ကို ညွှန်ပြနေသည်။
ဂရေးကိပ်ဘက်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေဆီသို့ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ပထမဆုံး သက်သေခံက ကျွန်တော်တို့ဆီကို လာနေပြီ”