အခန်း ၂၇ - ကျောက်သားအိပ်မက်
ဂရေးကိပ်အောက်ခြေဆီက အလင်းရောင်များသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာကြသည်။
မှောင်မိုက်နေသည့် အမှောင်ထုထဲမှ ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းပွင့် ရာပေါင်းများစွာ တက်လှမ်းလာနေ၏။ ကျောက်တိုင်ကြီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ပြိုကျပျက်စီးနေသော လမ်းမကြီးဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ တက်လှမ်းလာကြသည်။
ကျွန်ုပ် လက်ထဲက တူလက်နက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
အယ်လစ္စတားက မေရီ့ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်ကာ အကာအကွယ် ယူပေးလိုက်သည်။
အယ်လီနာနှင့် အော်ဒရန်တို့မှာမူ နေရာမှ လုံးဝမရွေ့ကြချေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းဝပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။
“အဲ့ဒါ မျက်လုံးတွေ မဟုတ်ဘူး” ဟု အယ်လီနာက ဆိုလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ထိုအလင်းရောင်များကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။
“လှုပ်ရှားနေတာကတော့ မျက်လုံးတွေလိုပဲဟာကို”
“မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အရမ်းစည်းစနစ်ကျလွန်းတယ်”
“ဒါက စိတ်သက်သာရာရစရာ အဖြေမှ မဟုတ်တာ”
အယ်လီနာက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူပြောတာ မှန်တယ်” ဟု အော်ဒရန်က ဝင်ပြော၏။ “တန်းသုံးတန်းစီပြီး လာနေတာ။ အကွာအဝေးတွေက အညီအမျှပဲ”
“ဒီကနေတောင် ခင်ဗျား အဲ့ဒါကို ခွဲခြားသိနိုင်တယ်ပေါ့?” ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်လေ”
“အဲ့ဒါက အဖြေမှ မဟုတ်တာ”
“နောက်ထပ် အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါ အဖြေပဲလေ” ဟု အယ်လီနာက ဖြတ်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်ခြေမှ ကျောက်သားပွတ်တိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
အမှောင်ထုထဲမှ အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် လူတစ်ယောက်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။
အတော်များများကတော့ လူနဲ့ တူပါပေသည်။
ထိုအရိပ်တွင် လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်နှင့် ကျယ်ပြန့်သော ကျောက်ခန္ဓာပခုံးများကြားတွင် တည်ရှိနေသော ဦးခေါင်းတစ်ခု ပါရှိသည်။ အရပ်ရှစ်ပေနီးပါးခန့် မြင့်မားလေ၏။ ၎င်း၏ အဆစ်အဆက်များကို ကြေးပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်လုံးရှိသင့်သည့် နေရာရှိ ကျဉ်းမြောင်းသောအပေါက်ငယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်နေသည်။
၎င်းသည် လှေကားထစ်တစ်ခုပေါ်သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
၎င်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သင်္ကေတတစ်ခုကို ထွင်းထုထား၏။
သရဖူတစ်ခုအောက်မှ တူလက်နက်ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
၎င်း၏နောက်တွင် နောက်ထပ်အရုပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ်တစ်ခု။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ဓားကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်၏။
“ဂိုလမ် (Golem) တွေပဲ”
“ပုံပြင်တွေထဲမှာတော့ ကြားဖူးပါတယ်” ဟု အယ်လစ္စတားက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး”
ပထမဆုံးထွက်လာသည့် စက်ရုပ်ကြီးသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော သတိပေးစာတန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
၎င်း ရပ်တန့်သွား၏။
၎င်း၏နောက်ရှိ အလင်းရောင်တိုင်းသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်စိုးမိုးသွားပြန်သည်။
ထိုစက်ရုပ်ကြီးက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်လာ၏။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူသင်္ကေတက ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။
၎င်း၏ ကျောက်ရင်ဘတ်ကြီး ပွင့်ဟသွား၏။
သိပ်တော့ အကျယ်ကြီး မဟုတ်ပေ။
အတွင်းထဲတွင် ကြေးပြားချပ်တစ်ခု လည်ပတ်နိုင်ရုံမျှသာ ပွင့်ဟသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အာဏာပိုင်စိုးမှုအား စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်”
ထိုအသံသည် ကျောက်ကြိတ်ဆုံနှစ်ခု အချင်းချင်း စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား အသံကျယ်လောင်ကြမ်းတမ်းလှသည်။
“ဒါကတော့ အားတက်စရာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်၏။
“မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လိုအပ်သည်”
“ယူရီယာဂရေး”
မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။
မေရီက ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်ကို လိုချင်နေတာ ထင်တယ်”
“ဒီအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီလို့ ငါ မျှော်လင့်ထားတာ”
စက်ရုပ်ကြီးက ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
“ငါက ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင် ယူရီယာဂရေး ဖြစ်တယ်”
ရွှေရောင်လိုင်းကြောင်းများသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဖြာထွက်သွားကြသည်။
“သရဖူအာဏာပိုင်စိုးမှုကို ယာယီအသိအမှတ်ပြုသည်”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ ယာယီပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့”
“ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ် မရှိပါ”
အယ်လီနာက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။
“ငါက ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ်ပဲ”
စက်ရုပ်ကြီးက ခေါင်းကို သူမဘက်သို့ လှည့်လာ၏။
“မှတ်ပုံတင်ထားခြင်း မရှိပါ”
“မင်းတို့ မြေမြှုပ်ခံထားရတုန်းက ငါမွေးတောင် မမွေးသေးဘူး”
“မှတ်ပုံတင်ထားခြင်း မရှိပါ”
“သူက လူတွေအပေါ် အမြဲတမ်း အဲ့ဒီလို သဘောထားမျိုး ရှိတတ်တာ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
အယ်လီနာက ကျွန်ုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လာ၏။
ကျွန်ုပ် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို စာရင်းသွင်းပေးလို့ ရမလား?”
“သရဖူအာဏာပိုင်သည် ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ်တစ်ဦးကို အမည်စာရင်း တင်သွင်းနိုင်သည်။ အမည်စာရင်းတင်သွင်းမှုသည် အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော လက်မှုလုပ်ငန်းသုံးခု၏ ထောက်ခံအတည်ပြုချက် လိုအပ်သည်”
ပြိုကျနေသော လမ်းမကြီးတစ်ဝိုက်တွင် စုဝေးနေကြသော အလုပ်သမားများဘက်သို့ ကျွန်ုပ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က သူ့ကို ဘယ်လို ထောက်ခံအတည်ပြုရမှာလဲ?”
“အမည်ဖော်ပြထားသော ကိုယ်စားလှယ်များသည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းအမျိုးအစား၊ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် သဘောတူညီမှုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားရမည်”
“ဒါက ရိုးရှင်းပုံရသားပဲ”
“ရိုးရှင်းသော စနစ်များသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဆိုင်ရာ အမှားအယွင်းများကို လျှော့ချပေးသည်”
ကျွန်ုပ် ထိုစက်ရုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒါ ရဲတိုက်ထိန်းချုပ်ရေးဗဟို (Castellan) ပြောနေကျ စကားအတိုင်းပဲ”
“ရဲတိုက်ထိန်းချုပ်ရေးဗဟို၏ ဒီဇိုင်းမူဝါဒများသည် မြို့ပြဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲသည်”
“ငါတော့ မင်းကို သဘောကျသွားပြီ”
၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားကြ၏။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ထိုအရာကို သဘောတူလက်ခံသည့် သဘောဟုသာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူလိုက်သည်။
အယ်လီနာကမူ ထိုသို့ မထင်ချေ။
“မင်းက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နဲ့ စကားပြောနေတာနော်”
“ငါက ရဲတိုက်နဲ့ စကားပြောနေတာလေ”
“ရဲတိုက်ကလည်း ပြန်ပြောနေတာပဲကိုး”
“ဒါက ငါ့ကို ပိုအားတက်စေတယ်”
အော်ဒရန်က ပထမဆုံး လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ဆင်းသွားလိုက်သည်။
“ငါက အင်ဂျင်နီယာ အော်ဒရန်ရှော ဖြစ်ပြီး အယ်လီနာစတုန်းဟန်းဒ်ကို ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ်အဖြစ် ထောက်ခံအတည်ပြုတယ်”
စက်ရုပ်ကြီး၏ ရင်ဘတ်က လည်ပတ်သွား၏။
“လက်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခု အသိအမှတ်ပြုပြီး”
စုဝေးနေသော အလုပ်သမားများအနီးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ထောင်ပြလိုက်သည်။
သူမသည် သစ်သားဖွဲများ ပေကျံနေသော သားရေခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ထား၏။
“လက်သမား လိုင်ဆာတန်နာပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို ထောက်ခံအတည်ပြုပါတယ်”
“လက်မှုလုပ်ငန်းနှစ်ခု အသိအမှတ်ပြုပြီး”
လူပုကျောက်ဆစ်ပညာရှင်တစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။
“ကျောက်ဆစ်သမား ဘိုရင်ဒီးပ်မတ်ခ်ပါ။ ကျွန်တော် ထောက်ခံအတည်ပြုပါတယ်”
“လက်မှုလုပ်ငန်းသုံးခု အသိအမှတ်ပြုပြီး”
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် အယ်လီနာ့ကို ဝန်းရံသွားကြသည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူသင်္ကေတအောက်တွင် ဒုတိယသင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။
တူငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“အယ်လီနာစတုန်းဟန်းဒ်” ဟု စက်ရုပ်ကြီးက ဆိုသည်။ “ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ် အာဏာပိုင်စိုးမှုကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ”
လူတိုင်းက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက ထိုသင်္ကေတကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?”
“ငါ မင်းကို အမည်စာရင်း တင်သွင်းလိုက်တာလေ”
“မင်း ငါ့ကို မမေးခဲ့ဘူး”
“မင်းက ဒီအလုပ်ကို လုပ်နှင့်နေပြီးသားပဲဟာကို”
“ဒါက အဓိကမဟုတ်ဘူး”
“မေးရင်ရော မင်း ငြင်းမှာမို့လို့လား?”
သူမ တွန့်ဆုတ်သွား၏။
“မငြင်းပါဘူး”
“ဒါဆို ငါတို့ အချိန်ကုန် သက်သာသွားတာပေါ့”
မေရီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အရာရှိတိုင်းကို အဲ့ဒီလိုနည်းနဲ့ ခန့်အပ်လို့ မရဘူးလေ”
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ? အလုပ်ဖြစ်သွားတာပဲဟာ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သဘောတူညီမှုက အရေးကြီးလို့ပေါ့”
အယ်လီနာက ထိုသင်္ကေတကို ဆက်လက်စစ်ဆေးနေဆဲပင်။
“ငါ သဘောတူတယ်”
မေရီက မကျေနပ်သည့် မျက်နှာပေး ဖြစ်သွားသည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင်တော့” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်၏။ “ငါ အရင်မေးပါ့မယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
စက်ရုပ်ကြီး၏ ရင်ဘတ် ပြန်ပိတ်သွားသည်။
“ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ်၊ အရေးပေါ်အခြေအနေကို အစီရင်ခံပါ”
အယ်လီနာက ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သွား၏။
“ဂရေးကိပ်မှာ ခန့်မှန်းခြေ လူနှစ်ထောင့်လေးရာလောက်အတွက် ဘေးကင်းတဲ့ နေထိုင်စရာ နေရာတွေ လိုအပ်နေတယ်။ နောက်ထပ်လည်း ထပ်ရောက်လာဦးမှာပဲ။ ငါတို့ဆီမှာ လမ်းတွေ၊ ရေနုတ်မြောင်းတွေ၊ အုတ်မြစ်တွေ၊ မီးဖိုချောင်တွေ၊ ရေတွင်းတွေ၊ အိမ်သာတွေ၊ သိုလှောင်ရုံတွေနဲ့ အပြင်ဘက်တံတိုင်းကို ပြုပြင်ဖို့ လိုအပ်တယ်”
စက်ရုပ်ကြီးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့အောက်ခြေရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတိုင်းသည် အဖြူရောင်မှ အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
“လက်ရှိ လူဦးရေသည် နေထိုင်နိုင်သော ပမာဏထက် ကျော်လွန်နေပါသည်”
“ငါတို့လည်း သတိထားမိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“သန့်ရှင်းရေးဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်သည် သုံးရာရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ရာခိုင်နှုန်း ကျော်လွန်နေပါသည်”
“ဒါက တော်တော်ဆိုးတဲ့ အသံပဲ”
“ဆိုးတာမှ တကယ်ကို ဆိုးတာ” ဟု မေရီက ဖြည့်ပြော၏။
“သောက်သုံးရေ ရရှိမှု မလုံလောက်ပါ။ မီးဘေးကာကွယ်ရေး အကွာအဝေး မလုံလောက်ပါ။ စားနပ်ရိက္ခာ သိုလှောင်မှု မလုံလောက်ပါ။ တောင်ဘက် မြေထိန်းနံရံ မခိုင်ခံ့ပါ။ အရှေ့ဘက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက် ပိတ်ဆို့နေပါသည်။ အရပ်သား နေထိုင်စရာ လိုအပ်ချက်—နှစ်ထောင့်ခြောက်ရာတစ်ဆယ့်လေးခု ဖြစ်ပါသည်”
မေရီက သူမ၏ စာရင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ငါ ရေတွက်ထားတာ နှစ်ထောင့်လေးရာပဲ ရှိတာပါ”
“သင်၏ မှတ်တမ်းများတွင် ရဲတိုက်အတွင်းရှိ မလုံခြုံသော အဆောက်အအုံများ၌ နေထိုင်နေကြသည့် လူနှစ်ရာတစ်ဆယ့်လေးဦး ကျန်ရစ်နေပါသည်”
မေရီက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာ၏။
“လက်နက်တိုက်ပဲ”
“ပြီးတော့ အနောက်ဘက် တပ်စခန်းတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
စက်ရုပ်ကြီးက ဆက်လက်ပြောကြားလေ၏။
“ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် လိုအပ်ပါသည်”
“မင်းတို့လူတွေ ကူညီပေးနိုင်မလား?” ဟု အယ်လီနာက မေးလိုက်သည်။
“အသုံးအနှုန်း မမှန်ကန်ပါ”
“ဘာ?”
“ကျွန်ုပ်တို့သည် မြို့ပြဆောက်လုပ်ရေး ယူနစ်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ လူသားများ မဟုတ်ကြပါ”
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ ဒီတစ်ခုက ဝန်ခံသေးတာပဲ”
“ရှေးဟောင်း ကျောက်ဆစ်လုပ်သားတွေကို မစော်ကားပါနဲ့”
“ငါက သူတို့ကို ကျောက်ဆစ်လုပ်သားတွေလို့ ခေါ်တာလေ”
“ငါ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒီအပိုင်းကို မဟုတ်ဘူး”
အယ်လီနာက စက်ရုပ်ကြီးရှိရာ အဆင့်သို့ ဆင်းသွားလိုက်သည်။
“အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ ယူနစ် ဘယ်နှခု ကျန်သေးလဲ?”
“နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ခြောက်ခု ဖြစ်ပါသည်”
“အိမ်တွေ ဆောက်နိုင်လား?”
“ဆောက်နိုင်ပါသည်”
စောင့်ဆိုင်းနေသော အလုပ်သမားများကြားမှ တီးတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
အော်ဒရန်က ပြုံးလိုက်၏။
“ဆောက်လုပ်ရေးစက်ရုပ် နှစ်ရာကျော်နဲ့ဆိုရင် အရှေ့ဘက်ရပ်ကွက်ကို ရက်ပိုင်းအတွင်း ပြီးအောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ”
“မရပါ” ဟု စက်ရုပ်ကြီးက ဆိုသည်။
သူ့အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွား၏။
“ဘာလို့လဲ?”
“လွတ်လပ်စွာ ဆောက်လုပ်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားပါသည်”
အယ်လီနာက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဘာကြောင့်လဲ?”
“မြို့ပြယူနစ်များသည် ဒီဇိုင်းများကိုသာ အကောင်အထည်ဖော်ရပါမည်။ အသက်ရှိသော ဗိသုကာများကသာ လိုအပ်ချက်၊ ပုံစံ၊ ဘေးကင်းမှုနှင့် အသုံးချမှုကို ဆုံးဖြတ်ရပါမည်”
အော်ဒရန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရသည်။
“မင်းတို့က ငါတို့မပါဘဲ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့?”
“မှန်ကန်ပါသည်”
“သူတို့ဘာသာ မဆောက်နိုင်ဘူးဆိုရင် မှော်ဆောက်လုပ်ရေးစက်ရုပ် နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ခြောက်ခုကို ဘာလို့ တည်ဆောက်ထားရတာလဲ?”
စက်ရုပ်ကြီး၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများသည် သူ့ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။
“ချင့်ချိန်စဉ်းစားမှုမရှိဘဲ အလျင်လိုခဲ့ခြင်းကြောင့် တောင်ဘက်တံတိုင်း ပြိုကျမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါသည်”
အယ်လစ္စတားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“အဲ့ဒီနာမည်ကို ငါသိတယ်”
မေရီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ?”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးရာစုနှစ်အတွင်းမှာ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တာ။ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာတော့ ငလျင်ကြောင့်လို့ အပြစ်တင်ထားကြတယ်”
“မမှန်ကန်ပါ” ဟု စက်ရုပ်ကြီးက ဆိုသည်။ “ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ် အိုရင်သည် စစ်ဆေးမှုမပြုဘဲ လူနေအိမ်များအောက်သို့ တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်ရန် မြို့ပြယူနစ်များကို အမိန့်ပေးခဲ့ပါသည်။ အုတ်မြစ်ပျက်စီးမှုကြောင့် လူပေါင်း ရှစ်ရာတစ်ဆယ့်နှစ်ဦး သေဆုံးခဲ့ပါသည်”
အလုပ်သမားများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ် လှေကားထစ်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။
'အိပ်စက်နေသူများအပေါ်၌ မည်သည့်တံတိုင်းမျှ မဆောက်ရ။'
ထိုသတိပေးချက်သည် စက်ရုပ်များအကြောင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ဂရေးကိပ်အောက်ခြေရှိ အုတ်မြစ်များအကြောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
လူတို့သည် ထိုစက်ပစ္စည်းများကို ပေါ့ဆစွာ အသုံးပြုခဲ့ကြပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို မြေမြှုပ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အယ်လီနာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“သူတို့က ကျောက်တုံးတွေကို ရွှေ့ပေးပြီး ထပ်တလဲလဲ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေကို လုပ်ပေးလိမ့်မယ်”
“မှန်ပါသည်”
“ဒါပေမဲ့ နေရာတိုင်းကို အသက်ရှိတဲ့ ဗိသုကာတွေက စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်မယ်”
“မှန်ပါသည်”
“ဒီဇိုင်းတိုင်းကလည်း အတည်ပြုချက် လိုအပ်မယ်”
“မှန်ပါသည်”
“ပြီးတော့ မြေပြင်မခိုင်ခံ့ရင် သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြမယ်”
“မှန်ပါသည်”
အယ်လီနာက ပြုံးလိုက်သည်။
၎င်းသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်နေ၏။
“ငါ အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံး လိုချင်တယ်”
“မင်းဆီမှာ နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ခြောက်ခု ရှိနေပြီလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ နောက်ထပ် လိုချင်သေးတယ်”
“ငါတို့ ဒါတွေကိုတောင် နှိုးလို့ မပြီးသေးဘူးလေ”
“ဒါဆို အခုပဲ နှိုးလိုက်တော့လေ”
စက်ရုပ်ကြီးက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“မြို့ပြယူနစ်များကို လွှတ်ပေးရန် သရဖူအာဏာပိုင် လိုအပ်ပါသည်”
“ငါ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?”
“ယူနစ်များသည် ဗိသုကာပညာရှင်ချုပ်၏ အာဏာနှင့် အတည်ပြုထားသော မြို့ပြစီမံကိန်းများအောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြပါမည်”
“သူတို့ကို စစ်သည်တွေအဖြစ် အသုံးပြုလို့ ရမလား?”
“မရပါ”
မယ်လိုဒီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့က စစ်သားတွေကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်ပေါက်လို့ ရမလား?”
“မရပါ”
“စစ်သားတွေအပေါ်မှာ တံတိုင်းတစ်ခု တက်ဆောက်လိုက်လို့ ရမလား?”
“မယ်လိုဒီ” ဟု မေရီက သတိပေးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ? ဒါက ဆောက်လုပ်ရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲဟာကို”
စက်ရုပ်ကြီးက ဖြေကြားလေ၏။
“အသက်ရှိသော လူသားများအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိတ်လှောင်ခြင်းကို တားမြစ်ထားပါသည်”
“စည်းကမ်းကောင်းပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“အရမ်းကန့်သတ်ချက်များတဲ့ စည်းကမ်းပဲ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြော၏။
“သူတို့ကို ဘာက စွမ်းအင်ပေးထားတာလဲ?” အော်ဒရန်က မေးသည်။
“မြို့ပြနှလုံးသား ဖြစ်ပါသည်”
“အဲ့ဒါ ဘယ်မှာလဲ?”
စက်ရုပ်ကြီးက အောက်ခြေသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပါသည်”
“ဒါက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ?”
“လက်ရှိ သိုလှောင်ထားမှုအရ ရှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့် ခန့်မှန်းရပါသည်”
“တိကျလှချည်လား”
“ခန့်မှန်းချက်များသည် စီမံကိန်းရေးဆွဲခြင်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပါသည်”
စက်ရုပ်ကြီး စကားပြောလေလေ၊ ကျွန်ုပ် ၎င်းတို့ကို ပိုသဘောကျလေလေပင် ဖြစ်လာသည်။
သတိပေးစာတန်းဘေးတွင် ထွင်းထုထားသော သရဖူပေါ်သို့ ကျွန်ုပ်၏ တောက်ပနေသော လက်ဖဝါးကို တင်လိုက်၏။
“အယ်လီနာစတုန်းဟန်းဒ်ရဲ့ အာဏာပိုင်စိုးမှုအောက်မှာ မြို့ပြယူနစ်တွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်”
မြေအောက်ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
လမ်းမကြီး တုန်ခါသွား၏။
မြှုပ်နှံထားသော လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဆောက်လုပ်ရေးယူနစ် နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ခြောက်ခု တက်လှမ်းလာကြစဉ် အလုပ်သမားများသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကြသည်။
အားလုံးက ပထမတစ်ခုနှင့် တူညီနေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အချို့တွင် လက်လေးဖက် ပါရှိသည်။ အချို့မှာမူ ကျယ်ပြန့်သော ကျောက်ဘီးများဖြင့် ရွေ့လျားကြ၏။ အချို့မှာ တိုတောင်းသော ခြေထောက်ခြောက်ချောင်းဖြင့် ထောက်ထားသည့် စင်မြင့်တစ်ခုနှင့်သာ ပိုတူနေသည်။ သေးငယ်သော ယူနစ်တစ်စုတွင်မူ ၎င်းတို့၏ ကြေးလက်များထဲ၌ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်း တည်ဆောက်ထားကြသည်။
၎င်းတို့သည် စည်းစနစ်ကျနသော အတန်းများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး လမ်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
အကြီးဆုံးယူနစ်က အယ်လီနာ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“အလုပ်တာဝန် သတ်မှတ်ပေးပါ”
သူမက ပြိုကျနေသော လမ်းအပိုင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ပထမဆုံး၊ ဒီလမ်းကို ပြင်ပါ”
“ဒီဇိုင်း လိုအပ်ပါသည်”
အယ်လီနာက အော်ဒရန်ကို ကြည့်လိုက်၏။
သူက ကျောက်ထုတ်လုပ်ငန်းမြေပုံကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်အငြင်းပွားနေကြပြန်လေပြီ။
စက်ရုပ်ကြီးများကတော့ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာထိုင်၏။
“ဒါက အကူအညီဖြစ်မှာပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မှော်ဆောက်လုပ်ရေးသမား နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်လေ”
“ဆောက်လုပ်ရေးယူနစ်တွေပါ”
“အဲ့ဒီလိုခေါ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ သိပ်မကောင်းတော့ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ပိုတိကျတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုဝေးနေကြသော အလုပ်သမားများမှာမူ မရေမရာ ဖြစ်နေကြဆဲပင်။
အချို့က ထိုစက်ရုပ်ကြီးများကို အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေကြသည်။
အချို့ကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။
နောက်ဘက်နားရှိ လက်သမားတစ်ဦးက အခြားလူတစ်ယောက်ကို တိုးတိုးကပ်ပြောလိုက်သည်။
“အခုဆို သူတို့က ငါတို့ကို ဘာအတွက် လိုတော့မှာလဲ?”
ကျွန်ုပ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။
မေရီလည်း ကြားသွား၏။
အန္တရာယ်က အဲ့ဒါပင် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်သည် ပိုမိုမြန်ဆန်သော ဆောက်လုပ်ရေးကို လိုအပ်နေသည်။ ဤယူနစ်များသည် ကျောက်တုံးများကို ရွှေ့နိုင်သည်၊ ရေမြောင်းများ တူးနိုင်သည်၊ သစ်လုံးများကို သယ်နိုင်ပြီး တစ်ညလုံး မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နိုင်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့သည် အသက်ရှိသော အလုပ်သမားများကို သူတို့ မလိုအပ်တော့ပါလားဟုလည်း ထင်မှတ်သွားစေနိုင်သည်။
ကျွန်ုပ် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။
“အယ်လီနာ”
သူမ လမ်းဒီဇိုင်းရေးဆွဲနေရာမှ မော့ကြည့်လာသည်။
“ယူနစ်အသစ်တွေအတွက် အလုပ်တာဝန်တွေ လိုအပ်တယ်”
“ငါ အဲ့ဒါကို လုပ်နေတာပဲလေ”
“ငါတို့ ကျန်တဲ့လူတိုင်းအတွက်လည်း အလုပ်တာဝန်တွေ လိုအပ်သေးတယ်”
သူမ ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ကာ အလုပ်သမားများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူမ သဘောပေါက်သွား၏။
အယ်လီနာသည် ပျက်စီးနေသော လမ်းအပိုင်းအစတစ်ခုပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီယူနစ်တွေက ဒီဇိုင်းမဆွဲတတ်ဘူး!” သူမ အော်ပြောလိုက်၏။ “သူတို့က မစစ်ဆေးတတ်ဘူး။ သူတို့က ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို မရွေးချယ်တတ်ဘူး၊ အိမ်ထောင်စုတွေကို အတိုင်းအတာ မတိုင်းပေးနိုင်ဘူး၊ မိသားစုတွေနဲ့ စကားမပြောနိုင်သလို ကလေးတစ်ယောက် ဘယ်နေရာမှာ အိပ်သင့်တယ်ဆိုတာကိုလည်း မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ဘူး!”
တီးတိုးပြောသံများ ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။
“သူတို့က ငါတို့ သယ်ခိုင်းတဲ့အရာကိုပဲ သယ်ကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့ တူးခိုင်းတဲ့နေရာကိုပဲ တူးကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးပုံကြီးထက် လက်ရာညံ့အောင် ဆောက်တာကို ခွင့်ပြုထားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ငါ့အလုပ်သမားအဖွဲ့ထဲကနေ ထုတ်ပစ်မယ်!”