ဟိန်းရိတ်ခ် (Havenreach) က မဲအများဆုံးနဲ့ နိုင်သွားတယ်။
အပြတ်အသတ်ကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒုတိယကတော့ ငါတို့ရဲ့နေရာ (Our Place) ဖြစ်လာတယ်။
မယ်လိုဒီက မဲကို ပြန်ရေတွက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ သူမပြောပုံအရဆိုရင် ဟိန်းရိတ်ခ်မှာ နေထိုင်သူတိုင်းက အဲ့ဒီနေရာကို “ငါတို့ရဲ့နေရာ” လို့ ခေါ်ပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် အမည်နှစ်ခုစလုံးဟာ မဲအရေအတွက် တူတူပဲ ရသင့်တယ်တဲ့။
မေရီက ဒါဟာ မဲခွဲတဲ့စနစ် လုပ်ဆောင်ပုံ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြတယ်။
မယ်လိုဒီက မြို့နာမည်ကို “ငါတို့ရဲ့ ဟိန်းရိတ်ခ်နေရာ” လို့ နာမည်ပြောင်းဖို့ အဆိုပြုတယ်။
မေရီက အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။
အဲ့ဒီလုပ်ရပ်က ဘယ်လိုတရားဝင် အမိန့်ချမှတ်မှုထက်မဆို အချေအတင် ပြောဆိုမှုကို ပိုပြီး ထိထိရောက်ရောက် အဆုံးသတ်စေခဲ့တယ်။
(၆) ပတ်အကြာမှာတော့ နယ်မြေကူးသန်းသွားလာရေး အခန်းငယ် (transit chamber) ပြီးစီးသွားခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒါက အနောက်ဘက် ခံတပ်နံရံအောက်နားမှာ တည်ရှိပြီး တစ်ချိန်တုန်းက ကက်စတယ်လန် (Castellan) က ဘာအရေးပါတဲ့ ကိစ္စအတွက်မှ သုံးလို့မရဘူးလို့ ညွှန်းဆိုဖူးတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီနော်က အဲ့ဒီစကားကို မှတ်မိနေတယ်။
"အဲ့တော့ အခု ငါတို့က အဲ့ဒီထဲမှာပဲ ဘုရင်နိုင်ငံတွေကြားက လမ်းတစ်စင်းကို တည်ဆောက်နေကြတာပေါ့"
"ငါ့ရဲ့ အရင်က သုံးသပ်ချက်မှာ ဒီလမ်းကို ထည့်မတွက်ထားမိဘူးလေ" လို့ ကက်စတယ်လန်က ပြန်ပြောတယ်။
"အဲ့ဒါကပဲ သုံးလို့မရဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ"
"အခန်းရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကတော့ အခုထိ ခိုင်ခံ့ဆဲပါ"
အီလီနော်က ထောက်တိုင်အသစ်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"အခုတော့ ဟုတ်ပြီပေါ့"
ကွန်ကိုឌီးယား (Concordia) ကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်ခံရေးအခန်းကို နန်းတော်အောက်မှာ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ အုတ်မြစ်က ပိုပြီး သစ်လွင်တယ်။
ငါတို့ရဲ့အုတ်မြစ်ကတော့ ဘုရင်နိုင်ငံ သုံးခု၊ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်၊ မီးလောင်မှု တစ်ကြိမ်နဲ့ ဘယ်သူမှ စနစ်တကျ မှတ်တမ်းမတင်ခဲ့ကြတဲ့ ပြင်ဆင်မွမ်းမံမှု အချို့ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ဖူးတယ်။
ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ တံခါးပေါက်နှစ်ခုက ပုံစံတူတော့ မဟုတ်ကြဘူး။
ဂရေးကိပ် (Greykeep) ရဲ့ တံခါးကတော့ ကြေးဝါတွေ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ကျောက်ခုံးတံခါးတစ်ခုအတွင်းမှာ တည်ရှိနေတယ်။
သတ္တုပြားတွေက ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပါဝင်ကူညီခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် သီးသန့်စွမ်းအင် လမ်းကြောင်းတွေကို သယ်ဆောင်ပေးထားပါတယ်။
ငါ့ရဲ့ မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီ စွမ်းအင်။ အော်ရီလီယာရဲ့ ကရුණာတရားနဲ့ ကုသပေးနိုင်စွမ်း။ သော့ရဲ့ လျှပ်စီးလက်ခြင်း။ နေသန်နီရယ်ရဲ့ နယ်နိမိတ်ဖြတ်ကျော်ခြင်း။ ဒိုရီယန်ရဲ့ အလင်းရောင်။ ကယ်ဒ်ရစ်ရဲ့ သစ္စာပြုကတိကဝတ်များ။
ကျန်တဲ့ နယ်မြေတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ သီးသန့်လမ်းကြောင်းတွေကို မဆုံးရှုံးစေဘဲ အတူတကွ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်လာကြတယ်။
ဘယ်အစိတ်အပိုင်းကမှ ကျန်တာတွေကို အနိုင်ကျင့် လွှမ်းမိုးလို့ မရပါဘူး။
ကွန်ကိုឌီးယားရဲ့ တံခါးကိုတော့ ကျောက်မည်း၊ နဂါးမီးဖိုနဲ့ ကျိုချက်ထားတဲ့ သတ္တု၊ ပြီးတော့ သေမျိုးတို့ရဲ့ သတ္တုစပ်တွေအကြောင်း သုံးရက်ဆက်တိုက် ညည်းညူပြီးမှ အော်ရီသာ (Aurethar) ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့တယ်လို့ သော့ ဆိုထားတဲ့ ဖျော့တော့တော့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ငါ မမေးခဲ့ဘူး။
အီလီနော်ကတော့ မေးခဲ့တယ်။
သူ နောင်တရသွားခဲ့တယ်။
ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာ တံခါးကို ဖွင့်မပြခဲ့ပါဘူး။
ကက်စတယ်လန်က ကွန်ကိုឌီးယားဆီကို တိုင်းတာထားတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို လွှတ်လိုက်တယ်။
ငါတို့ စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။
မေရီက နာရီသုံးလုံးနဲ့ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
တစ်ခုက ရဲတိုက်ထဲကနေ ယူလာတာ။ တစ်ခုက ပယ်ရင် ပိုင်တာ။ တတိယတစ်ခုကတော့ အတိအကျမှန်ကန်တယ်ဆိုတဲ့ မှတ်စုလေးနဲ့အတူ ကွန်ကိုឌီးယားကနေ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး လိုကီ (Loki) ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
မေရီက အဲ့ဒီနာရီကို အယုံကြည်ရဆုံးလို့ ခံစားရတယ်။
ကြေးဝါလိုင်းတွေ တောက်ပလာတယ်။
ဘာမှ ဆက်ဖြစ်မလာသေးဘူး။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ တံခါးဝကနေ ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အချက်ပြသံတစ်ခု ပြန်ထွက်လာတယ်။
ကက်စတယ်လန်ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။
"ကွန်ကိုឌီးယားဘက်က လက်ခံရရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပါပြီ"
အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြတယ်။
ပယ်ရင်က သူ့နာရီကို စစ်ဆေးတယ်။ မေရီက သူ့နာရီကို စစ်တယ်။ မယ်လိုဒီက တတိယနာရီကို လှမ်းကြည့်တယ်။
"လိုကီရဲ့နာရီက မနေ့ကလို့ ပြနေတယ်"
"အဲ့ဒါက ဘယ်လိုမှ အသုံးမဝင်ဘူး" လို့ မေရီက ပြောတယ်။
"သူ တံဆိပ်တပ်ဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့"
"မေ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မတပ်ခဲ့တာ"
ဒုတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှုကတော့ အလင်းရောင်ကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒိုရီယန်က တံခါးခုံးဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
သူက ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လမ်းကြောင်းထဲကို အလင်းတန်းကျဉ်းလေးတစ်ခု လွှတ်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်ဘက်မှာတော့ ကွန်ကိုឌီးယားက အဲ့ဒါကို မှန်ချပ်ကလပ်ခွက်တစ်ခုနဲ့ ဖမ်းယူပြီး ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
အလင်းရောင်က ရွှေရောင်အစား အပြာရောင်ပြောင်းပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။
ဒိုရီယန်က အဲ့ဒါကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
"သူတို့ အရောင်ပြောင်းလိုက်ကြတယ်"
တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ စာတန်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
လစ်ဆန်ဒြာ (Lysandra) က ဒါဟာ အတူတူပဲဖြစ်တဲ့ အလင်းရောင်မှန်ကြောင်း သက်သေပြခိုင်းနေတယ်။
ဒိုရီယန်က နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်လွှတ်လိုက်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အစိမ်းရောင်နဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။
ဒုတိယမြောက် စာတန်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတယ်။
သူမကတော့ ယုံကြည်ပုံ မရသေးပါဘူး။
ဒိုရီယန် ပြုံးလိုက်တယ်။
"သူ့ကို ငါသဘောကျတယ်"
တတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာတော့ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပါဝင်ပါတယ်။
သေတ္တာထဲမှာ သဲ၊ မြေဖြူခဲ၊ သံစတစ်စ၊ ရေထည့်ထားတဲ့ အဖုံးပါခွက်၊ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနဲ့ မေရီရဲ့ နံပါတ်တပ်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ပါဝင်နေပါတယ်။
"ဘာလို့ ပေါင်မုန့်လဲ" လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
"သော့က တောင်းဆိုတာလေ"
"အဲ့ဒါက ငါ့မေးခွန်းကို အဖြေမပေးဘူးလေ"
"အဲ့ဒါ သူမပေးခဲ့တဲ့ အဖြေအပြည့်အစုံပဲ"
ပယ်ရင်က သေတ္တာကို တံခါးခုံးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ချထားလိုက်တယ်။
နေသန်နီရယ်က ဖြတ်သန်းရာလမ်းကြောင်းကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးတယ်။
ကက်စတယ်လန်က ဖြစ်နိုင်သမျှ အသေးငယ်ဆုံး လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။
အာကာသဟာ ခေါက်ဝင်သွားတယ်။
တစ်စက္ကန့်လောက်အတွင်းမှာပဲ တံခါးရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ အခြားအခန်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ကျောက်မည်းတွေ။ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကြမ်းပြင်။ လက်ခံမယ့်နေရာနဲ့ အရမ်းနီးကပ်လွန်းတဲ့နေရာမှာ ရပ်နေတဲ့ သော့။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သေတ္တာလေး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
မေရီက ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
"အချိန်က ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ?"
ပယ်ရင်က ဖြေတယ်။ ကက်စတယ်လန်က ဖြေတယ်။
တံခါးဘက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
"အခုထိ ပေါင်မုန့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"
သော့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
မယ်လိုဒီက အပေါက်ဝဘက်ကို ကိုင်းဝင်သွားတယ်။
"စားပစ်လိုက်လေ"
မေရီက သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
"စမ်းသပ်ပစ္စည်းတွေကို ဘာမှ သွားမလုပ်နဲ့"
"သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားပဲဟာကို"
"အကွာအဝေးရဲ့ အရသာမျိုး ရှိမရှိဆိုတာကိုတော့ ငါတို့ မသိရသေးဘူးလေ"
တံခါးဘက်ကနေ သော့ရဲ့ ရယ်သံတွေ ထွက်လာတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာ လယ်ဇန်ဒါ (Lexander) ရဲ့ အသံက ဆက်ပေါ်လာတယ်။
"သံတမန်ရေးရာ ပေါင်မုန့်ကို သွားမစားနဲ့"
ငါ အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"သူ့ကို ငါကြိုက်မယ်ထင်တယ်"
"သော့က အစည်းအဝေးတွေကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောတုန်းကလည်း မင်း အဲ့အတိုင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲလေ"
"အဲ့ဒါက အတော်လေး ယုံကြည်လက်ခံချင်စရာ ကောင်းတယ်လေ"
သေတ္တာကြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။
ပစ္စည်းတွေ အားလုံး အကောင်းအတိုင်း ရှိနေတယ်။
ရေတွေ မယိုစိမ့်သွားဘူး။ မြေဖြူခဲ မကျိုးသွားဘူး။ သံချောင်းလေး နည်းနည်း နွေးသွားတယ်။ ပေါင်မုန့်မှာတော့ ကိုက်ထားတဲ့ ရာဇဝင်ရာလေး ပါလာတယ်။
မေရီက အဲ့ဒါကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သော့က အပေါက်ဝကနေ ပြောတယ်။
"အဲ့ဒါက ကူးသန်းပြီးသွားမှ ဖြစ်သွားတာပါ"
"မင်း စမ်းသပ်ပစ္စည်းတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ" လို့ မေရီက ပြောတယ်။
"ငါ ပေါင်မုန့်ကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပါ"
"မလုပ်ဖို့ မင်းကို အတိအလင်း မှာထားတယ်လေ"
"ကွန်ကိုឌီးယားက ဘယ်သူမှ မှာတာ မဟုတ်ဘူးလေ"
ဒုတိယအသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
အို (Io) ပဲ ဖြစ်မယ်။
"သူ့ကို မှာထားပါတယ်"
သော့ တိတ်ဆ的သွားတယ်။
မေရီက ရလဒ်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်ခါ သစ်ပင်စမ်းသပ်မှု လုပ်ဖို့ရောက်လာတယ်။
ဆယ်လ် (Sel) က ရွှံ့အိုးတစ်အိုးထဲမှာ စိုက်ထားတဲ့ ဆောင်းရာသီ နှင်းဆီပင်ငယ်လေး တစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
အော်ရီလီယာက ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုခင်မှာ အဲ့ဒီအပင်ကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
ကျန်းမာတဲ့ အမြစ်တွေ။ ရောဂါဘယ ကင်းစင်ခြင်း။ ဆယ်လ် မြေဆီလွှာထဲမှာ ထည့်ပေးခဲ့တဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာငယ်လေးကလွဲပြီး တခြား ပုန်းကွယ်နေတဲ့ စွမ်းအင်မျိုး မရှိပါဘူး။
တံခါးပွင့်လာတယ်။ နှင်းဆီပင်လေး ဖြတ်ကျော်သွားတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ပိုစောင့်လိုက်ရတယ်။
အိုရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင် ပြန်ရောက်လာတယ်။
"အပင် ကျန်းမာပါတယ်။ ကြီးထွားမှု၊ အပူချိန်၊ မှတ်ဉာဏ် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဆုံးရှုံးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပါ။ အော်ရီသာကတော့ အမြစ်တွေ စိတ်ဆိုးနေကြတယ်လို့ တထစ်ချ ပြောနေပါတယ်"
ဆယ်လ်က မှတ်စုကို နှစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်တယ်။
"သူက အမြစ်တွေနဲ့ စကားပြောလို့ ရလို့လား?"
"မရပါဘူး" လို့ သော့က တံခါးလမ်းကြောင်းကနေ လှမ်းပြောတယ်။ "သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ မပါဘဲနဲ့ သူတို့ကိုယ်စား အတင်းဝင်ပြောနေတာပါ"
ကွန်ကိုឌီးယားဘက်ကနေ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
"အမြစ်တွေ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရလို့ပါ"
ဆယ်လ် ပြုံးလိုက်တယ်။
"သူပြောတာကို ငါယုံပါတယ်"
ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ပထမဆုံး သက်ရှိသတ္တဝါကတော့ ပိုးစုန်းကြူး (beetle) လေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကန့်ကွက်တယ်။
"သူက ဆန္ဒအလျောက် လာတာမှ မဟုတ်တာ"
"အပင်ရဲ့ မြေဆီလွှာထဲမှာ တွေ့တာပါ" လို့ ဆယ်လ်က ပြောတယ်။
"အဲ့ဒါနဲ့ သူက ခရီးသွားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ"
ပိုးကောင်လေးကတော့ ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပါပြီ။
ကွန်ကိုឌီးယားက အဲ့ဒီပိုးကောင်လေးကို သံတမန်ရေးရာ ပေါင်မုန့်ဖတ်လေးတစ်ခုနဲ့အတူ ဖန်ခွက်တစ်ခုထဲထည့်ပြီး ပြန်ပို့ပေးတယ်။
မေရီက ပေါင်မုန့်ဖတ်လေးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခံရတဲ့ ပစ္စည်းတွေစာရင်းထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
သော့က ကန့်ကွက်တယ်။ မေရီက ဆက်ပြီး ရေးမှတ်နေတယ်။
ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ပထမဆုံးလူကတော့ သော့ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။
သူမက မြို့နှစ်မြို့စလုံးကို သိတယ်။ သူမရဲ့ နယ်မြေက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နှစ်ဘက်စလုံးမှာ ပါဝင်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
တံခါးသာ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်တောင် မြို့တော်ကို ဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာ မယ်ဂျိုနៀ (Mjölnir) က လမ်းကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။
အီလီဇာ (Eliza) က အဲ့ဒီအကြောင်းပြချက် သုံးခုစလုံးကို မကြိုက်ဘူး။
"အဲ့ဒါတွေက တူကို တစ်လက်စတည်း သီးသန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တွေလိုပဲ ကြားရတယ်"
သော့က တံခါးခုံးကြားမှာ ပေါ်လာတယ်။
"မယ်ဂျိုနៀက ရောဂါလက္ခဏာတွေကို လာတင်ပြလို့မှ မရတာ"
တံခါးက အပြည့်အဝ ပွင့်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမရဲ့ ပုံရိပ်က ရှင်းလင်းတဲ့ ရေပြင်လိုမျိုး မျက်နှာပြင်တစ်ခုနဲ့ ငါတို့ဆီကနေ ခြားထားလျက်နဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေတယ်။
အီလီဇာက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ရောဂါလက္ခဏာတွေ ဟုတ်လား?"
" disorientation - ဦးနှောက်နဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ရောထွေးကုန်တာ၊ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းတာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ လူနှစ်ယောက်ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့"
ပယ်ရင်က စမ်းသပ်သေတ္တာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"သေတ္တာက သေတ္တာနှစ်လုံး ဖြစ်သွားပြီလားဆိုတာကို ငါတို့ မစစ်ဆေးခဲ့မိဘူးနော်"
မေရီက သူ့ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
"ရှင်က ဘာလို့ အဲ့ဒါကို အခုမှ ထပြောရတာလဲ?"
"အခုမှ စဉ်းမိလို့ပါ"
တံခါးပွင့်သွားတယ်။
မီးပွားလက်တာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ မိုးကြိုးပစ်တာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ တံခါးခုံးနှစ်ခုကြားက လေထုက အကွာအဝေးတွေ တိုသွားပြီဆိုတာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
သော့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးနဲ့ လျှောက်ဝင်လာတယ်။
ဖိနပ်တစ်ဖက်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ထိတယ်။ အဲ့ဒီနောက် နောက်ဖက်တစ်ဖက်က ထိတယ်။
ကြေးဝါလိုင်းတွေပေါ်မှာ လျှပ်စီးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေက သူမကို စစ်ဆေးတယ်။
ကွန်ကိုឌီးယားရဲ့ စွမ်းအင်ကတော့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။ ငါတို့ လက်ခံခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမကို စစ်ဆေးတယ်။ ကက်စတယ်လန်က တံခါးကို စစ်ဆေးတယ်။ မေရီက မေးခွန်းတွေ မေးတယ်။
"နာမည်?" "သော့" "နယ်မြေ?" "လျှပ်စီးလက်ခြင်း၊ စစ်ပွဲအတွင်း ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ နဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်မဆိုင်နိုင်သေးသူတွေကြားမှာ ကာကွယ်ပေးတဲ့ ခွန်အား" "နောက်ဆုံး စားခဲ့တဲ့ အစားအစာ?"
သော့က မကျေမနပ်ဖြစ်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ကြည့်တယ်။ "ပေါင်မုန့်" "ကိုက်ထားတဲ့အပိုင်းက မပါဘူး" "ပါသင့်ပါတယ်" "ကွန်ကိုឌီးယားက ထွက်လာတာကို မှတ်မိလား?" "ဟုတ်ကဲ့" "ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာတာကို မှတ်မိလား?" "အခုလေးတင် ရောက်လာတာလေ"
မေရီ စောင့်နေတယ်။ သော့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ"
မယ်လိုဒီက သူမကို ဖက်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက စမ်းသပ်မှုအစီအစဉ်မှာ ပါမလာပါဘူး။
သော့လည်း ပြန်ဖက်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာတွေကြားမှာ လျှပ်စီးတွေ ဖြတ်ခနဲ လက်သွားတယ်။
အီလီဇာ ဖယ်သွားတယ်။ မေရီ ဘာတစ်ခုခုကို ရေးလိုက်တယ်။
"အဲ့ဒါက လိုလို့လား?" လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။ "မလိုပါဘူး" လို့ မေရီက ဖြေတယ်။ "ဘာတွေ ရေးလိုက်တာလဲ?" "အဲ့လိုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကိုပေါ့"
သော့က မယ်လိုဒီကို လှမ်းကြည့်တယ်။ "ဒီနေရာကို သတိရနေမိတယ်" "မင်းက ဒီကိုလာခဲ့တာ နှစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူးလေ" "ငါက ပိုစောစောကတည်းက သတိရနေတာပါ"
အဲ့ဒါက အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။
သော့ ကွန်ကိုឌီးယားဘက်ကို ပြန်သွားတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ထပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်လာတယ်။
ဒုတိယအကြိမ် ဖြတ်ကျော်မှုမှာတော့ စွမ်းအင် ပိုနည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်။ တတိယအကြိမ်မှာတော့ အုတ်မြစ်နှစ်ခုစလုံးမှာ ဘယ်လို ဖိအားမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိတော့ပါဘူး။
စတုတ္ထအကြိမ်မှာတော့ သူမရဲ့ ခါးပတ်မှာ ချိတ်မလာဘဲ မယ်ဂျိုနៀကို သီးသန့် ကိုင်လာတယ်။ ပဉ္စမအကြိမ်မှာတော့ သူမက အရင်ဆုံး ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။
တူကြီးက ကွန်ကိုឌီးယားဘက်ကို ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ ပြန်ထွက်လာပြီး သော့ရဲ့ စောင့်နေတဲ့လက်ထဲကို လာမှန်တယ်။
အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အနောက်ဘက် တံခါးကတော့ ပိတ်လျက်သားပါပဲ။
ကက်စတယ်လန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရမ်းကို တောက်ပလာတယ်။ "အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းက ခွင့်ပြုချက်မရှိသေးပါဘူး"
သော့က တူကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။ "သူက လမ်းပတ်လာတာပါ" "ဘာလမ်းပတ်တာလဲ?"
သော့က ရှင်းပြချက်တောင်းချင်တဲ့ပုံနဲ့ မယ်ဂျိုနៀကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ တူကြီးက ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။
"အဲ့ဒီစမ်းသပ်မှုကို လူသိရှင်ကြား ပြသတဲ့အထဲမှာ မထည့်သင့်ဘူး ထင်တယ်" လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
မေရီက မျဉ်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဆွဲလိုက်တယ်။
နောက်ထပ် အတြေယု (Atreyu) ဖြတ်ကျော်လာတယ်။ သူက သံချပ်ကာလည်း မဝတ်ထားဘူး၊ လက်နက်လည်း မပါလာဘူး။
တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မဖြတ်ခိုင်းခင် အီလီဇာက သူ့ကို အရင်စစ်ဆေးတယ်။ အဲ့ဒီနောက် မာရာ (Mara) ဝင်လာတယ်။ အဲ့ဒီနောက် လိုကီ။
သူ ရောက်လာတဲ့အခါ တံခါးက ခဏလေး တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။ သူ့ကို ငြင်းပယ်ဖို့လောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂရေးကိပ်က ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြသဖို့လောက်ပါပဲ။
လိုကီက တံခါးခုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲ့ဒါက လူကို တော်တော် ရွေးချယ်တတ်တဲ့ပုံပဲ" "ခွဲခြားဆင်ခြင်နိုင်တာပါ" လို့ ကက်စတယ်လန်က ပြန်ပြောတယ်။ "အဲ့ဒါ လူတိုင်းအတွက် အဲ့လိုလုပ်ပေးတာလား?" "မဟုတ်ဘူး"
ကွန်ကိုឌီးယားဘက်ကနေ သော့ ရယ်သံထွက်လာတယ်။ လိုကီ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြတ်ကျော်ဝင်လာတယ်။
ဘာပစ္စည်းမှ ပျောက်သွားတာမျိုးတော့ ငါတို့ မတွေ့ရပါဘူး။ မေရီက အဲ့ဒီအတိုင်း အတိအကျ ရေးမှတ်လိုက်တယ်။
အော်ရီသာကတော့ ဖြတ်မလာပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းကြီး တစ်ဖက်ကို တံခါးရဲ့ ကွန်ကိုឌီးယားဘက်ခြမ်းမှာ လာကပ်ထားလိုက်တယ်။
အဲ့ဒါက တံခါးပေါက်ရဲ့ အများစုကို ဖုံးသွားစေတယ်။ ပယ်ရင် နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ အီလီနော်ကတော့ နောက်မဆုတ်ပါဘူး။
သူမက နယ်နိမိတ်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးတစ်ဝိုက်က အကြေးခွံတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
"သတ္တုကို မင်းထုတ်လုပ်ခဲ့တာလား?" "ငါ သန့်စင်ခဲ့တာ" "ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ?" "အပူနဲ့ပေါ့" "ဘယ်လိုအပူမျိုးလဲ?" "ငါ့ရဲ့အပူနဲ့"
အီလီနော် လက်ပိုက်လိုက်တယ်။ "အဲ့ဒါက အဖြေမဟုတ်ဘူးလေ"
အော်ရီသာရဲ့ မျက်လုံးကြီး ကျဉ်းသွားတယ်။ အခန်းနှစ်ခန်းစလုံးမှာ သော့ရဲ့ ရယ်သံတွေ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
အီလီနော်က အလုပ်သဘောအရ နောက်ထပ် အငြင်းပွားစရာ အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီလို့ ငါ သံသယဝင်မိတယ်။
နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုက တစ်နာရီကြာမြင့်ခဲ့တယ်။
နှစ်ဘက်စလုံးက တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးကြတယ်။ ဘယ်သူမှ ဖြတ်မသွားကြပါဘူး။
လိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏကို ငါတို့ တိုင်းတာခဲ့ကြတယ်။ အုတ်မြစ်တွေ နွေးလာပြီးမှ တည်ငြိမ်သွားတယ်။ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေက သီးခြားစီ ဆက်ရှိနေကြတယ်။
မြို့တစ်မြို့ချင်းစီက လမ်းကြောင်းကို ကျဉ်းသွားအောင် လုပ်လို့ရတယ်။ မြို့တစ်မြို့ချင်းစီက ပိတ်ပစ်လို့လည်း ရတယ်။ တစ်ဘက်က ငြင်းပယ်ထားပြီးမှ တခြားတစ်ဘက်က အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ခိုင်းလို့ မရပါဘူး။
ကက်စတယ်လန်က အဲ့ဒီနောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို လေးကြိမ်တိုင်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်တယ်။ ကွန်ကိုឌီးယားကလည်း ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် စမ်းသပ်တယ်။
သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး အသိဉာဏ်အသစ်ကတော့ အခုထိ နာမည် မပေးရသေးပါဘူး။ သူတို့က လက်ခံရေးတံခါးခုံးပေါ်က ဖျော့တော့တဲ့ လိုင်းတွေကတစ်ဆင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ကြပါတယ်။
ဂရေးကိပ်ဘက်က ဖြတ်သန်းမှုကို ငြင်းပယ်တဲ့အခါ အဲ့ဒီလိုင်းတွေ မည်းသွားတယ်။ ကွန်ကိုឌီးယားဘက်က ငြင်းပယ်တဲ့အခါမှာလည်း ငါတို့ရဲ့ ကြေးဝါလိုင်းတွေက အဲ့အတိုင်းပါပဲ။
ဖိအားပေးတာမျိုး မရှိပါဘူး။ အပြစ်ပေးတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ဝင်ပေါက်တစ်ခုအဖြစ် မဖြစ်မနေ ပြောင်းလဲရမယ်လို့ ဘယ်အာဏာပိုင်ကမှ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။
ငါ ပွင့်နေတဲ့တံခါးရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သိုသီးလော့စ် (Othellos) ရဲ့ အဖြူရောင်အခန်းကို သတိရလိုက်တယ်။
ဒီနေရာက အဲ့ဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အဲ့ဒါက အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုပါပဲ။
သုံးရက်အကြာမှာ တံခါးက အပြီးအပိုင် ပွင့်လာခဲ့တယ်။
အပြီးအပိုင်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မေရီက အဲ့ဒီကွာခြားချက်ကို အထူးတလည် တောင်းဆိုခဲ့တယ်။
သဘောတူညီထားတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ ဖွင့်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရေးပေါ် ဝင်ရောက်ခွင့်အတွက်တော့ နှစ်ဘက်စလုံးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုအပ်ပါတယ်။
ဖြတ်သန်းမှုတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားသလောက် မြင့်မြတ်တဲ့ ဧည့်သည်တွေအနေနဲ့ မရောက်လာခင်မှာ ဒေသန္တရ နယ်နိမိတ်စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရပါမယ်။ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးရပါမယ်။ လက်နက်တွေကို ကြိုတင်ကြေညာထားရပါမယ်။ အဖော်မပါတဲ့ ကလေးသူငယ်တွေက တံခါးကို အသုံးမပြုရပါဘူး။
ကာရိုလ်နဲ့ ဂါရစ်တို့ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာပြီးမှ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်း ပေါ်လာခဲ့တယ်။
အိတ်ထဲမှာ သစ်သားခွက်နှစ်ခွက်၊ အပြာရောင်အရုပ်၊ ဇွန်းတစ်လက်၊ သစ်သားတုံး သုံးတုံး၊ ဘီစကစ် တစ်ဝက်နဲ့ ငါ့လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို အက်ဗလင် တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ?" လို့ သူမက မေးလိုက်တယ်။ "သော့ဆီလေ" လို့ ကာရိုလ်က ပြောတယ်။ ဂါရစ်က တံခါးဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ "ညစာစားဖို့"
ဖိတ်ကြားချက်က အခုထိ ရောက်မလာသေးပါဘူး။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရောက်လာတယ်။ လယ်ဇန်ဒါနဲ့ အိုတို့က ငါတို့ကို ကွန်ကိုឌီးယားကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ကြားလာကြတယ်။
ငါတို့ လေးယောက်လုံးကိုပေါ့။
မေရီက စာကို နှစ်ခေါက် ဖတ်တယ်။ "အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သူတို့ သဘောပေါက်ရဲ့လား?" "သူတို့မှာ အမြွှာနှစ်ယောက် ရှိတယ်လေ" လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ "အဲ့ဒါက ငါ့မေးခွန်းကို အဖြေမပေးဘူးလေ" "အဲ့ဒါက ကလေးတွေကြောင့် ပျက်စီးနေတဲ့ ပရိဘောဂတွေ သူတို့မှာ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ သဘောပေါ့"
မေရီ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ "အဲ့ဒါကတော့ အထောက်အကူ ဖြစ်ပါတယ်"
ဟယ်လီနာက ချက်ချင်းပဲ အဝတ်အစားတွေ သိမ်းတော့တယ်။ ရိုင်ဆာ (Rysa) က ကလေးတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ပြန်စစ်ဆေးတယ်။ ကက်စတယ်လန်က ကာကွယ်ရေးစနစ်နှစ်ခုစလုံးကနေ ခွင့်ပြုချက်မယူဘဲနဲ့ ကလေးတွေကို စနစ်နှစ်ခုစလုံးက မှတ်မိနိုင်စေမယ့် ကြေးဝါကွင်းငယ် နှစ်ကွင်းကို ပြင်ဆင်ပေးတယ်။
အီလီဇာက အစောင့်တပ်တစ်စုကို ရွေးချယ်ပေးတယ်။ ငါတို့က အစောင့်တွေကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ သူမက နောက်တစ်ခါ ထပ်ရွေးပေးတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ မယ်လိုဒီက တံခါးအထိ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်လာတယ်။ သူက တံခါးအခန်းထဲမှာပဲ ဆက်နေပြီး သော့နဲ့ စကားပြောဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်လို့ အဲ့ဒါက အစောင့်ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုတယ်။
အီလီဇာလည်း အဲ့ဒီကွာခြားချက်ကို ခွင့်ပြုလိုက်ရတယ်။ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ပေါ့။
ကာရိုလ်က သူမရဲ့ အစိမ်းရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားတယ်။ ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ အပြာရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားတယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာ အိတ်ကပ်တွေ အားလုံးကို အလွတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ အဲ့ဒီနောက် တစ်ခေါက် ထပ်စစ်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ထပ်ပြီး အလွတ်စစ်တယ်။
ဂါရစ်ကတော့ ဇွန်းတစ်လက်ကို ရှာတွေ့ထားတယ်။
"ငါလိုချင်လို့" လို့ သူမက ပြောတယ်။ "ဘာလုပ်ဖို့လဲ?" "ကွန်ကိုឌီးယားအတွက်"
ငါ အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူ ပုခုံးတွန့်ပြတယ်။
သစ်သားတုံးကိုတော့ ယူသွားခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ ဇွန်းကတော့ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ဂါရစ်က နောက်ထပ် ဇွန်းတစ်လက် ရှာတွေ့သွားပြန်တယ်။
ပွင့်နေတဲ့ တံခါးခုံးကနေ ကွန်ကိုឌီးယားကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။
သူတို့ရဲ့အခန်းက ငါတို့ထက် ပိုကျယ်ဝန်းတယ်။ နံရံတွေက ရွှေရောင်ကြောတွေ ပါနေတဲ့ ကျောက်မည်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖျော့တော့တဲ့ လိုင်းတွေက တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်က နောက်ထပ် နယ်နိမိတ်စည်းဘက်ကို ကြမ်းပြင်အတိုင်း သွယ်တန်းနေတယ်။
လယ်ဇန်ဒါက အိုနဲ့အတူ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတယ်။ သော့က တစ်ဘက်မှာ စောင့်နေတယ်။ လိုကီက ပိုပြီး အနောက်ဘက်ကျကျမှာ ရပ်နေတယ်။ အတြေယုနဲ့ မာရာက တံခါးတွေနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ ဆက်ရှိနေကြတယ်။ အော်ရီသာရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခေါင်းကြီးကို သူတို့နောက်ဘက်က အပေါက်ဝကနေ လှမ်းမြင်နေရတယ်။
လစ်စဘက် (Lisbeth) က ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားတယ်။ သူ့ဘက်မှာ ရှိတဲ့ ဆံပင်အမည်းရောင် ကလေးမလေးက နောက်တစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ လစ်ဆန်ဒြာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ယူဆလိုက်တယ်။
လက်ခံရေး ဧည့်ခံပွဲအဖွဲ့ လုံးဝ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဂါရစ် သူ့ဇွန်းကို လွတ်ကျသွားတယ်။
အဲ့ဒီအသံက မြို့နှစ်မြို့စလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ လယ်ဇန်ဒါက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဲ့ဒါကတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မင်းသားလေးပေါ့လေ" "သူ့ရဲ့ ဘွဲ့နာမည်နဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ငါတို့ဘက်က အခုထိ အပြီးအပြတ် မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး" လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
လယ်ဇန်ဒါ ပြုံးလိုက်တယ်။ "သဘောပေါက်ပါတယ်"
ငါ အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ဝင်လိုက်တယ်။
တံခါးက ငါ့ရဲ့စွမ်းအင်ကို ထိတွေ့တယ်။ ကွန်ကိုឌီးယားရဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်က မုန်တိုင်းကို မှတ်မိတယ်။ ဆောင်းရာသီကိုလည်း သိတယ်။ ဂရေးကိပ်က ငါ့ကိုပေးထားတဲ့ အာဏာကိုလည်း သိတယ်။ ငါရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဘုရားသလောက် မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေကိုလည်း သိတယ်။
သူတို့ ဒူးမထောက်ကြပါဘူး။ သူတို့ မခုခံကြပါဘူး။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူတို့ မေးတယ်။
"ယူရီယာပါ" လို့ ငါ အသံထွက်ပြီး ဖြေလိုက်တယ်။
ဖျော့တော့တဲ့ လိုင်းတွေ ပိုတောက်ပလာတယ်။ လမ်းကြောင်းက ငါ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။
အခန်းထဲမှာ အေးစက်စက် လေထုတစ်ခု ခဏတာ ဖြတ်သွားတယ်။ ငါ့မျက်စိစွန်းမှာ လျှပ်စီးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။
သော့ ပြုံးဖြီးလိုက်တယ်။ လယ်ဇန်ဒါ လက်ကို ဆန့်တန်းလာတယ်။
"မိုးကြိုးတွေ ပိုပါလာမယ် ထင်ထားတာ" "အများစုကိုတော့ အပြင်မှာပဲ ချန်ခဲ့လိုက်ပါတယ်" "စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိလှချည်လား"
ငါတို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။
သူ့ရင်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုက ငါ့ရင်ထဲက အသစ်ပေါ်လာတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်တယ်။ အရှုံးပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိန်ခေါ်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန်လူတွေထက် ပိုကြီးမြတ်လာပြီး အဲ့ဒီနောက်မှာ နံနက်စာအတွက်ပါ တာဝန်ယူရဆဲဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ သိရှိနားလည်မှုပါပဲ။
သော့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူ့ကို ငါ ချက်ချင်းပဲ သဘောကျသွားတယ်။
အက်ဗလင်က ကာရိုလ်ကို ပွေ့ချီပြီး ဖြတ်ကျော်လာတယ်။ ကာကွယ်ရေးစနစ်က ငါ့ဇနီးရဲ့ ကုသပေးနိုင်စွမ်းကို ထိတွေ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ခဏ ရပ်သွားတယ်။
အို ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။ "အက်ဗလင် မဟုတ်လား?" "ဟုတ်ပါတယ်" "ငါက အိုပါ"
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်တယ်။ "သိပါတယ်"
အို ရယ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက ကြိုတင်ကြံစည်ထားသမျှ စည်းမျဉ်းမှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။
သူမက ကာရိုလ်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ငါ့ဇနီးကို ဖက်လိုက်တယ်။ ကာရိုလ်က အိုရဲ့ပခုံးကျော်ပြီး ကွန်ကိုឌီးယား ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရွှေရောင်မီးတောက်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။
တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဂါရစ်က ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်တယ်။ ဂရေးကိပ်ဘက်က ကြေးဝါလိုင်းတွေ တောက်ပလာတယ်။
"နာမည်တွေ အရင်ပြောလေ" လို့ ရိုင်ဆာက ငါတို့နောက်ကနေ လှမ်းသတိပေးတယ်။ "ဂါရစ်" "ဘာလိုချင်လဲ?" သူ လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ "သွားမယ်"
ငါ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ "ငါတို့ အတူတူသွားမယ်"
ဂါရစ် ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ကွန်ကိုឌီးယားအခန်းထဲက ကာကွယ်ရေးစနစ် အားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြောင်းလဲသွားတာပါ။
လက်ခံရေးစက်ဝိုင်းတစ်ဝိုက်မှာ မီးတောက်လိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ကြက်ခြေခတ်စနစ်ပေါ်မှာ လျှပ်စီးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ လိုကီနားက လေထုတွေ ခေါက်ဝင်သွားတယ်။ အော်ရီသာ ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။
အစ်ဂနိရှပ် (Ignatius) နဲ့ ဆယ်ရာဖီနာ (Seraphina) နှစ်ယောက်စလုံး ငါတို့ဘက်ကို လှည့်လာကြတယ်။ ပထမဆုံး မီးတောက်ကြီးက သူတို့ဆီကနေ တက်လာတယ်။
ကာရိုလ် ပြန်တုံ့ပြန်တယ်။ မီးတောက်နဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနဲ့ပါ။
သူ့ရဲ့စွမ်းအင်က သူတို့ဆီကို လှမ်းရောက်သွားတယ်။ ဂါရစ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကလည်း လိုက်ပါသွားတယ်။
တစ်ချက်ရှိုက်ူရုံ အချိန်အတွင်းမှာပဲ မြို့နှစ်မြို့စလုံးထက် ပိုဟောင်းနွမ်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုထဲမှာ ကလေးလေးယောက် ရပ်နေကြတယ်။
အက်ဗလင်က ကာရိုလ်ကို ပိုပြီး ရင်ခွင်ထဲ တိုးဖက်လိုက်တယ်။ ငါ လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ ဂါရစ်ကို သေချာ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ အိုကလည်း ဆယ်ရာဖီနာကို အဲ့အတိုင်း လုပ်တယ်။
လယ်ဇန်ဒါက အစ်ဂနိရှပ်နဲ့ တံခါးကြားထဲကို ဝင်ရပ်လိုက်တယ်။ အော်ရီသာရဲ့ အသံက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
"မဖြတ်ပစ်နဲ့"
ငါ ဖြတ်ပစ်တော့မလို့ လုပ်နေတာပါ။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" "သူတို့ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်နေကြတာလေ" "အဲ့ဒါက နှုတ်ဆက်တာတဲ့လား?" "သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ပုံစံတွေ ရှိကြလို့ပါ"
သော့က မယ်ဂျိုနៀကို မြှောက်လိုက်တယ်။ "ကလေးတွေဆိုတာ အမြဲ အဲ့လိုပါပဲ"