အခန်း (၂၃၆) - နှစ်နှစ်တိုင်
မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက် မွေးနေ့ခေါင်းလောင်းထိုးသံများ မမြည်မီကတည်းက နိုးနေကြပြီ။
ဤသည်ကို မည်သူကမျှ အံ့သြမနေကြပေ။
ကျွန်ုပ်ကို အံ့သြစေသည်မှာမူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုပင်တည်း။
ပျိုးခင်းခန်းမလေးထဲတွင် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် ကျွန်ုပ် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့ရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် နိုးနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
“ဘာသံမှ ကြားရသေးရဲ့လား”
ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမကြားရဘူး”
ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် အချိန်ကိုက်ပင် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
ကာရယ်နှင့် ဂါရစ်တို့နှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ ကုတင်အသစ်စက်စက် နှစ်လုံးကြားတွင် ထိုင်နေကြသည်။
ညကဆိုလျှင် ထိုကုတင်များသည် အခန်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ခြား၍ ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ကုတင်နှစ်လုံးမှာ တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ထိကပ်နေကြလေပြီ။
ထိုသို့ မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို ရှင်းပြလိုပုံရသည့် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး မရှိကြပေ။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သစ်သားတုံးများ၊ ခွက်နှစ်ခွက်၊ အဝတ်စမြင်းရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဖိနပ်တစ်ဖက်တို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ရဲတိုက်ငယ်လေးတစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။
ထိပ်ဆုံးမှ သစ်သားတုံးပေါ်တွင် ရေခဲလွှာပါးပါးလေး ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
၎င်း၏အောက်ဘက်ရှိ ခွက်ထဲမှ ပန်းတစ်ပွင့် ပေါက်ထွက်လာသည်။
အဝတ်စမြင်းရုပ်ကတော့ ကျောက်တုံးခုံလေးပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။
ဂါရစ်က ထိုမျှော်စင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အိမ်”
ကာရယ်က သူ့ကို ပြင်ပေးသည်။
“ရဲတိုက်”
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“ဒီဖိနပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရသွားတာလဲ”
“မသိဘူး”
“မနေ့က မင်းစီးထားတာ မဟုတ်လား”
“အဲဒါက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိုပြီးလေးနက်သွားစေတာပဲ”
ကာရယ်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးခုံငယ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာလေသည်။
“နာမည် အရင်ပြောလေ”
အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေး ရပ်သွားသည်။
“ကာရယ်”
“ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ”
“နေရာကျယ်အောင် လုပ်မလို့”
“မြင်းရုပ်အတွက်လား”
ကာရယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မင်းရဲ့အစ်ကို့ကို မေးလေ”
သူမက လှည့်လိုက်သည်။
“ဂါရစ် ရေ”
သူက မြင်းရုပ်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ခွက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
“နေရာ”
ကာရယ်က ကျောက်တုံးခုံကို အကျယ်ချဲ့ရုံမျှသာ မြှင့်တင်လိုက်သည်။
မြင်းရုပ်က မူလအတိုင်း မတ်မတ်ကြီး ရှိနေဆဲပင်။
အခြား မည်သည့်အရာမျှ ရွေ့လျားမသွားပေ။
အက်ဗလင်က သူတို့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“တော်လိုက်တာ”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုမျှော်စင်ငယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ငါ့ဖိနပ် ငါ့ကို ပြန်ပေးမလား”
“ဟင့်အင်း”
ဂါရစ်က ထုံးစံနှင့်မတူဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေလိုက်သည်။
နံနက်စာစားပွဲကို ခန်းမငယ်လေးဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားခဲ့ကြသည်။
ခန်းမကြီးကို ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့်ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ခန်းမကြီးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ပိတ်စဆိုင်းဘုတ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည် ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
မည်သူကမျှ ထိုထက်ပို၍ ရှင်းပြမနေကြပေ။
မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ လက်ချင်းချိတ်လျက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။
ကာရယ်က ပြတင်းပေါက်အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အရောင်စုံပိတ်စကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်အထိ ထိုသို့ လက်ချင်းချိတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက သူမ၏အစ်ကို့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုပိတ်စဆိုင်းဘုတ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
ဂါရစ်က သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း မသိလိုက်သေးဘဲ နောက်ထပ် နှစ်လှမ်းခန့် ဆက်လျှောက်သွားမိသည်။
ထို့နောက်မှ သူ့အစ်မ၏နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ကာရယ်!”
သူမ ရပ်လိုက်သည်။
လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ့ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
မီးဖိုဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေသော ရီဆာ ပြုံးလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ဘာကိုမျှ မှတ်တမ်းမတင်ကြပေ။
သို့သော် မေရီ၏လက်က သူမ၏စာအုပ်ဆီသို့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ကျွန်ုပ် သတိထားမိလိုက်သည်။
သူမလည်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ကလေးများ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က ထရပ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ ဘိုးအဘိုးက ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် သစ်သားထိုင်ခုံငယ် နှစ်လုံးကို ထုလုပ်ပေးထားခဲ့သည်။
သူက ကုတင်များကိုလည်း တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။
ပျိုးခင်းခန်းမထဲက ရင်ဘတ်သေတ္တာကိုလည်း ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။
ကာရယ်တစ်ယောက် ထပ်ကြီးလာပြီဖြစ်ကြောင်း အက်ဗလင်က ပြောပြပြီးနောက် စားပွဲငယ်လေး၏ ခြေတံများကိုလည်း ချိန်ညှိပေးခဲ့သေးသည်။
ဟယ်လီနာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ဆောင်တွေက တခြားလူတွေဆီကလည်း လာနိုင်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိတယ်မလား”
“ပြောပြကြပါတယ်”
“ခဏခဏကို ပြောပြကြတယ်နော်”
သူက ထိုင်ခုံများကို တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ကပ်လျက် ချထားပေးလိုက်သည်။
ထိုင်ခုံထجلسပေါ်တွင် မတူညီသော အမှတ်အသားတစ်ခုစီကို ထုလုပ်ထားသည်။
ကာရယ်အတွက် မြင်းရုပ်တစ်ရုပ်။
ဂါရစ်အတွက် လှေငယ်တစ်စင်း။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးက လှေငယ်လေးကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့အဘိုးကို မော့ကြည့်သည်။
“သားဟာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ဂါရစ်က ထိုင်ခုံပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ကိစ္စပြီးသွားလေပြီ။
ဟယ်လီနာက သူတို့အား သိုးမွှေးကုတ်အင်္ကျီငယ်လေးများ ပေးအပ်သည်။
ကာရယ်၏အင်္ကျီမှာ အစိမ်းရောင်ဖြစ်၏။
ဂါရစ်၏အင်္ကျီမှာမူ အပြာရောင်ဖြစ်သည်။
နှစ်ထည်စလုံးတွင် အိတ်ကပ်နက်နက်များ ပါရှိကြသည်။
အက်ဗလင်က အပ်နှင့်ချုပ်ရိုးချုပ်သားများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“လှလိုက်တာ”
“အိတ်ကပ်တွေကို အခိုင်အမာ ချုပ်ပေးထားတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
သူမက ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကာရယ်က သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ သစ်သားတုံးတစ်တုံးကို ထည့်ပြီးနေလေပြီ။
ဂါရစ်ကလည်း သူ၏ခွက်ကို နောက်အိတ်ကပ်ထဲ ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
“အတွေ့အကြုံအရပေါ့”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အလွန်တရာ မှန်ကန်သော အတွေ့အကြုံပင်တည်း။
အော်ရီလီယာက အဝတ်စစာအုပ်ကို ကိုင်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။
စာအုပ်က ပို၍ ထူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ချုပ်ရိုးတွင် စာမျက်နှာအသစ်များကိုပါ ထပ်မံချုပ်လုပ်ထားသည်။
အိမ်ငယ်လေး ပါရှိသည်။
တံခါးလည်း ပါသည်။
ဖြုတ်၍ရသော သစ်ရွက်များပါသည့် သစ်ပင်လည်း ပါဝင်သည်။
ယခုအခါ မီးခိုးရောင်နံရံငယ်လေးပါသည့် ရဲတိုက်တစ်ခုလည်း တိုးလာခဲ့လေပြီ။
၎င်း၏နောက်ဘက်တွင် အော်ရီလီယာက မြို့တစ်မြို့ကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးထားသည်။
အဆောက်အအုံများကို အပေါ်သို့ ခေါက်တင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။
လမ်းမများပေါ်တွင် အရုပ်ကလေးများ ရပ်နေကြသည်။
အချို့က ခြင်းတောင်းများ ကိုယ်စီနှင့်။
အချို့က ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ကိုင်ထားကြသည်။
တစ်ယောက်ကဆိုလျှင် အလွန်သေးငယ်လွန်း၍ ကျွန်ုပ် သတိမထားမိလုနီးပါးဖြစ်ရသော သရဖူငယ်တစ်ခုကို ဆောင်းထားသည်။
ကျွန်ုပ် အော်ရီလီယာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့ကိုပါ ထည့်ထားတာပဲ”
“ဘုရင်တစ်ပါးကို ထည့်ထားတာပါ”
“သူက ရွှေဖရုံသီးတွေကို သယ်လာနေပုံပဲ”
“သူက မြို့ထဲမှာ နေတာလေ”
ကာရယ်က သူမဆီမှ စာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်မှာ သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
ရီဆာ၏လက်ဆောင်များမှာ သိုးမွှေးနှင့်အဝတ်စတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နူးညံ့သည့် အရုပ်ငယ်နှစ်ရုပ် ဖြစ်ကြသည်။
၎င်းတို့တွင် ရိုးရှင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်များသာ ရှိကြသည်။
သရဖူ မပါပါ။
ဘုရားသခင်၏ အမှတ်အသားလည်း မရှိပါ။
မည်သည့်အရာ ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်သည်ဟူသော အရိပ်အမြွက်မျှလည်း မရှိပေ။
“ဒီအရုပ်လေးကို နမည်ပေးရမယ်နော်” ဟု သူမက ကာရယ်ကို ပြောပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေးက အရုပ်ငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
“အပြာရောင်”
သို့သော် ထိုအရုပ်မှာ ဝါဝါစင်စင် ဖြစ်နေသည်။
ရီဆာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အပြာရောင်ပေါ့လေ”
ဂါရစ်ကမူ သူ၏အရုပ်ကို ဇွန်း ဟူ၍ နာမည်ပေးလိုက်သည်။
ဤသည်မှာလည်း တသမတ်တည်းရှိနေခြင်းတစ်မျိုးပင်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
ဘလူး(အပြာရောင်) နှင့် ဇွန်းတို့ကို အဝတ်စမြို့တော်ထဲသို့ မိတ်ဆက်ပေးနေစဉ် ရီဆာက သူတို့နှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပေးသည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်ငယ်လေးကတော့ ကာရယ်၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်။
အစိုးရအဖွဲ့မှာမူ သူမပါဘဲ ဆက်လက် လည်ပတ်နေလေသည်။
မနက်ခင်းတစ်ခွင်လုံးတွင် လူများ ထပ်မံရောက်ရှိလာကြသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကုန်ရောက်လာကြခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန်မှာ ရီဆာ၏ အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်များ၊ စစ်သည်တော်များ၊ တည်ဆောက်ရေးသမားများ၊ ကုထုံးပညာရှင်များ၊ පූဇារီများ၊ ဘိုးအဘိုးများ၊ နှင့် အရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် မှတ်တမ်းတင်တတ်သူ တစ်ဦးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အခန်းတစ်ခန်းမှာ အသက်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးအတွက် များပြားလွန်းနေပေလိမ့်မည်။
သာမန်ထက် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ကြသည့်တိုင်အောင်ပေါ့လေ။
အီလီဇာက အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ပန်းကန်ပြားအရွယ်သာရှိသော သစ်သားဒိုင်းငယ် နှစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
၎င်းတို့တွင် မည်သည့် အဆင်တန်ဆာမျှ ပါမလာပေ။
“နောက်ကျရင် သူတို့ဘာသာ ရွေးချယ်ကြပါစေတော့” ဟု ကျွန်ုပ် သတိထားမိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြောသည်။
သူမ၏နောက်မှနေ၍ ဖော့စိမ်ထားသော လေ့ကျင့်ရေးတုတ်နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် မယ်လိုဒီ ရောက်လာသည်။
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“မရဘူး”
“အဝတ်စတွေလေ”
“မရဘူး”
“ဘာမှနာအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
“မရဘူး”
မယ်လိုဒီက ထိုတုတ်များကို ကျွန်ုပ်လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့အမေ မရှိတဲ့အချိန်ကျရင် သုံးဖို့လေ”
အက်ဗလင်က ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုတုတ်များကို စင်မြင့်ထက်သို့ တင်ထားလိုက်ရသည်။
အီလီနော်က သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူလာခဲ့သည်။
သေတ္တာက လူနှစ်ယောက် သယ်ရလောက်အောင် လေးလံပုံမပေါ်သော်လည်း ပယ်ရင်က တစ်ဖက်မှ တွဲကိုင်လာခဲ့သည်။
အတွင်းဘက်တွင် ကွေးကောက်သောပုံစံများ၊ တိုင်များ၊ တံတားများနှင့် နံရံပုံစံများဖြင့် အချောသပ် တည်ဆောက်ထားသော သစ်သားအပိုင်းအစများ ပါရှိနေသည်။
“အဲဒါတွေက အချင်းချင်း တပ်ဆင်လို့ရတယ်” ဟု ပယ်ရင်က ရှင်းပြသည်။
သူက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဆက်သွယ်ရာနေရာ သုံးခုကို လက်တွေ့ပြသပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် စတုတ္ထမြောက် အနေအထားကို ပြသပြီး ပခုံးအထက်တွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် မသုံးသင့်ကြောင်းကိုပါ ဆက်လက် ရှင်းပြတော့သည်။
ကာရယ်က အပိုင်းအစ နှစ်ခုကိုယူကာ အခြားပုံစံတစ်ခုဖြင့် တပ်ဆင်လိုက်သည်။
ပယ်ရင် စကားရပ်သွားသည်။
အီလီနော်က ထိုရလဒ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါလည်း အလုပ်ဖြစ်တာပဲ”
ပယ်ရင်က ထိုပစ္စည်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မဖြစ်သင့်တာလေ”
“ဖြစ်နေတာပဲဟာ”
သူ့မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဒါမာက ကျောက်တုံးခြောက်တုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ လေးလံပုံရသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ် တစ်တုံးကို မလိုက်သောအခါ သစ်သားအပိုင်းအစများထက်ပင် ပို၍ ပေါ့ပါးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“အထဲမှာ ခေါင်းလวง နေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး”
သူက ဘေးဘက်ကို ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးက ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံမြည်လာသည်။
“ကျောက်သားရဲ့ အလေးချိန်ကို မတောင်းဆိုဘဲ ခွန်အားကိုသာ မှတ်မိနေမယ့် ကျောက်သားမျိုးကို တောင်ကို တောင်းဆိုထားခဲ့တာ”
“အသုံးဝင်မယ့်ပုံပဲ”
“သုံးကြိမ်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်”
“ပထမအကြိမ် နှစ်ကြိမ်တုန်းက ဘယ်လိုဖြစ်သွားလို့လဲ”
“တစ်မျိုးက အရမ်းလေးနေတုန်းပဲ”
“နောက်တစ်မျိုးကရော”
ဒါမာက ရင်ပြင်တော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အီလီနော်က အဲဒါကို ပန်းပဲဖိုမဏ္ဍိုင်လုပ်ပြီး သုံးနေတယ်”
ကာရယ်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရသည်။
တာဗန်၏ လက်ဆောင်က ပို၍ နားလည်ရလွယ်ကူသည်။
သစ်သီးခြောက်များ။
မုန့်လုံးငယ်များ။
ဘယ်ရီသီးယို ပုလ=")"။
သူက အကန့်ငယ်လေးများ ပိုင်းခြားထားသော သစ်သားသေတ္တာရှည်တစ်လုံးကိုလည်း ယူလာခဲ့သည်။
“ဒါက ရွေးချယ်စားသုံးဖို့အတွက်လေ” ဟု သူက ပြောသည်။
အကန့်များထဲတွင် မတူညီသော အစားအစာများ ထည့်ထားသည်။
မုန့်ဖုတ်ခဲတစ်စစီ။
ပန်းသီးခြောက်တစ်စ။
စေ့မုန့်တစ်စ။
ဒိန်ခဲအနည်းငယ်။
ဘယ်ရီသီးတစ်လုံး။
မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်မျိုးစီ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားသည်။
ဂါရစ်က ဒိန်ခဲကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ကာရယ်ကတော့ ဘယ်ရီသီးကို ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံးက စေ့မုန့်ဆီသို့ လက်လှမ်းကြသည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဝင်ရောက်တားဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကာရယ်က မုန့်ကို ချိုးလိုက်သည်။
အပိုင်းအစနှစ်ခုမှာ မတူညီကြပေ။
ဂါရစ်က အသေးဘက်ကို ယူလိုက်သည်။
သူမက သူ့ရဲ့မုန့်အပိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အလဲအလှယ် လုပ်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ပခုံးကို လာမှီလိုက်သည်။
“မြင်လိုက်ရလား”
“အင်း မြင်လိုက်တယ်”
မေရီ၏လက်က သူမ၏စာအုပ်ဆီသို့ ထပ်မံလှုပ်ရှားသွားပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရီဆာက သူမ၏လက်ထဲသို့ ခွက်တစ်ခွက်ကို အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
မေရီလည်း ထိုခွက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
ခက်ဆာက ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
လက်ဆောင်အနေဖြင့် မဟုတ်ပေ။
ထိုတိရစ္ဆာန် အခန်းထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကတည်းက သူမက အဆိုပါအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့သည်။
ခွေးက အသက်အရွယ်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပါးစပ်ပတ်လည်တွင် အမွှေးဖြူများ ပေါက်နေပြီ။
ခြေထောက်များကလည်း လေးလံနှေးကွေးနေ၏။
သူ့ဘဝ၏ နှစ်များစွာကို မီးဖိုဘေးတွင် အိပ်စက်ခြင်းနှင့် အစားအစာများ ကြွေကျတတ်သော ကလေးများကို လိုက်လံနောက်ခံပြုခြင်းတို့ဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ့နာမည်က မော့စ် ဖြစ်သည်။
“မော့စ်က သူနေချင်တဲ့နေရာကို သူ့ဘာသာ ရွေးတတ်တယ်” ဟု ခက်ဆာက ပြောသည်။ “လာလည်ဖို့တော့ ခင်ဗျားတို့ ဖိတ်ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အပေါ်ကိုတော့ တက်မဆော့ရဘူးနော်”
ကာရယ်က အရင်ဆုံး ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူမက လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ကာရယ်”
မော့စ်က သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“ထိလို့ရမလား”
သူ့အမြီးက တစ်ချက် လှုပ်သွားသည်။
ခက်ဆာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကာရယ်က သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
မော့စ်က အနံ့ခံကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ့နှာခေါင်းကို သူမ၏လက်ချောင်းလေးများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က အနားမှနေ၍ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဇွန်း” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
ရီဆာက သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ရသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သောအခါ ခန်းမကြီးအတွင်းမှာ နွေးထွေးလာပြီး ဆူညံလာခဲ့သည်။
မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် ဘုရားသခင်များမှာမူ အစွန်အဖျားဘက်တွင် ဆက်လက် ရှိနေကြသည်။
အချို့ဆိုလျှင် သာမန်လူသား ကလေးတစ်ယောက်၏ မွေးနေ့ပွဲသို့ တစ်ခါမျှပင် မတက်ရောက်ဖူးကြပေ။
ဘုရားသခင်တစ်ပါးဆိုလျှင် မည်သည့်မွေးနေ့ပွဲကိုမျှ တက်ရောက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပုံရပေသည်။
သူက ဟယ်လီနာ ကိတ်မုန့်ပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်ငယ်နှစ်တိုင်ကို မီးညှိနေသည်ကို သံသယအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ” ဟု သူက ကျွန်ုပ်ကို မေးသည်။
“မှုတ်ထုတ်ဖို့လေ”
“ဘာလို့လဲ”
“နှစ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာကို အမှတ်အသားပြုတာပေါ့”
“မီးကို ငြှိမ်းသတ်ပြီးတော့ အဲဒီလို လုပ်တာပေါ့လေ”
“အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တော့လည်း ပျော်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံတော့ မပေါ်တော့ဘူးပဲ”
သော် သဘောကျမိလိမ့်မည် ထင်သည်။
ကိတ်မုန့်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း အကြိမ်ကြိမ် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြရသည်။
ဘီထရစ်က ပျားရည်ကို လိုချင်ခဲ့သည်။
တာဗန်က သစ်သီးခြောက်များကို အကြံပြုသည်။
ဟယ်လီနာက ပန်းသီးကို ပိုနှစ်သက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကလေးတွေက ဘယ်ရီသီးကြိုက်တယ်ဟု ဆိုသည်။
ဒါမာကတော့ မည်သည့်အမြင်ကိုမျှ ဝင်မပြောဘဲ ပညာသားပါပါ ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးထွက်လာသည့် ကိတ်မုန့်တွင် ပျားရည်၊ ပန်းသီး၊ သစ်သီးခြောက်နှင့် ဘယ်ရီသီးများ ပါဝင်နေသည်။
ကိတ်မုန့်က တစ်ဖက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းနေသည်။
မယ်လိုဒီက ဤသည်မှာ ညွန့်ပေါင်းအစိုးရတစ်ရပ်၏ အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ဤအကြောင်းကို တရားဝင်မှတ်တမ်းထဲတွင် ထည့်သွင်းရမည်လားဟု မေရီက မေးမြန်းသည်။
“မထည့်နဲ့” ဟု အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူမက တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးမှတ်လိုက်ဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အနိမ့်စားစားပွဲငယ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူတို့၏ ထိုင်ခုံအသစ်စက်စက်များက သင့်လျော်ေသာ အနေအထားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဤကိစ္စအတွက် ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးထက် ပို၍ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
အက်ဗလင်က ကလေးနှစ်ယောက်ကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်က သူတို့၏နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေ၏။
ခန်းမကြီးအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင် တောက်လောင်နေသည်။
ကာရယ်က မီးတောက်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
မီးတောက်၏ အစွန်းများမှာ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဂါရစ်၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
ပြတင်းပေါက်များ ပိတ်ထားသော်လည်း စားပွဲပေါ်တွင် လေညှင်းငယ်တစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။
မီးတောက်နှစ်တိုင်စလုံး သူ့ဘက်သို့ ယိုင်သွားကြသည်။
ကိတ်မုန့်ပန်းကန်ပတ်လည်တွင် ရေခဲလွှာပါးပါးလေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ဘက် တစ်နေရာမှ ကျောက်သားများက အသံတိုးတိုးဖြင့် တုံ့ပြန်လာကြသည်။
ခန်းမထဲရှိ ဘုရားသခင်များ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ရီဆာကတော့ ငြိမ်မနေပေ။
သူမက စားပွဲဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“နာမည်တွေ အရင်ပြောကြ”
ကာရယ်၏မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်များ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။
“ကာရယ်”
“ဂါရစ်”
“ဘာလိုချင်လဲ”
ကာရယ်က လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မီးကခုန်တာ”
ဂါရစ်က စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
“လေ”
“ဖယောင်းတိုင်မီးတွေပဲလား”
သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
“ဒါဆိုရင် ဖယောင်းတိုင်မီးတွေပဲပေါ့”
ကာရယ်က မီးတောက်များကို မြင့်တက်လာစေသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
လက်ညှိုးတစ်ဆစ်စာမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က မီးတောက်များပတ်လည်သို့ လေအေးငယ်လေး တစ်ချက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
မီးတောက်နှစ်တိုင်မှာ အတူတကွ ယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။
ရွှေရောင်။
အပြာရောင်။
ထို့နောက် ရွှေရောင်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှကြာအောင် ၎င်းတို့မှာ မငြိမ်းဘဲ အချင်းချင်း ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်နေကြသည်။
အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ကြင်နာမှုအလင်းရောင်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိလိုက်သည်။
သော်၏ လျှပ်စီးလက်သံများကို အပြာရောင်အစွန်းလေးများတွင် တွေ့ရသည်။
ကျွန်ုပ်၏ မုန်တိုင်းက လေလှည့်ရာတွင် ပါဝင်နေ၏။
ဒါမာ၏ ခိုင်မာမှုက အောက်ခံစားပွဲခုံထဲတွင် ရှိနေသည်။
တာဗန်၏ ပေါများကြွယ်ဝမှုက ကိတ်မုန့်ထဲတွင် တည်ရှိသည်။
အနားတွင် အနားယူနေသော ခွေးအိုကြီးထံမှ ခက်ဆာ၏ အဖော်ပြုပေးမှုများကို တွေ့ရသည်။
အခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်များလည်း ရှိနေသေးသည်။
အချို့ကို ကျွန်ုပ် သိသည်။
အချို့ကိုမူ မသိပေ။
ကလေးများက ၎င်းတို့အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ချက်ငယ်တစ်ခုတည်းအတွင်းသို့ စုစည်း ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကာရယ်က သူမ၏အစ်ကို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်မလား”
ဂါရစ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့လည်း စွမ်းအားကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
မီးတောက်များမှာ သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။
လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
အလင်းရောင်အတွက် သူတို့ကို ချီးကျူးချင်မိသည်။
ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအတွက်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သော နယ်ပယ်အရေအတွက်အတွက်ပေါ့။
သို့သော် ရီဆာ၏ သတိပေးချက်ကို ကျွန်ုပ် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ကြားတွင် ငုံ့သွားလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ရပ်ချင်တဲ့အချိန်မှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်”
ကာရယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ဂါရစ်က လက်ခုပ်တီးသည်။
“တော်လိုက်ကြတာ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမက ကိတ်မုန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကဲ မှုတ်တော့လေ”
သူတို့လည်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။
ဂါရစ်က ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင်စလုံး ငြိမ်းသွားစေရန်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ရှပ်အင်္ကျီပေါ်သို့ သကြားမှုန့်များ ကြဲသွားစေရန် လုံလောက်သော လေကို ဖန်တီးပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ခန်းမကြီးအတွင်း ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
သာမန်လေမှုတ်ခြင်းကိုတော့ နောင်နှစ်မှသာ သင်ကြားပေးရမည်ဟု ကျွန်ုပ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အပိုင်းငယ်လေးများ ပေးလိုက်ကြသည်။
ကာရယ်က သူမ၏လက်ကို ကိတ်မုန့်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။
အချို့သော ရိုးရာဓလေ့များက ဘုရားသခင်ဖြစ်သွားသည့်တိုင်အောင် တည်တံ့နေဆဲပင်။
ဂါရစ်က သူ၏ဇွန်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အလွန်တရာ အလေးအနက်ထား၍ အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှ စွန့်ပစ်လိုက်တော့သည်။
မော့စ်က စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
မတောင်းခံရန် ခက်ဆာက သူ့ကို သတိပေးထားခဲ့သည်။
သူလည်း တောင်းခံခြင်း မပြုပေ။
ပြုတ်ကျလာမည့် ကိတ်မုန့်စများ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အများဆုံးနေရာတွင်သာ သူက သွားရောက်နေရာယူထားလိုက်သည်။
သူ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေဆန်းစစ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ပေသည်။
ကာရယ်က ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ချလိုက်သည်။
မော့စ်က အမိအရ ဖမ်းစားလိုက်သည်။
သူမ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် နောက်တစ်လုံးကို ထပ်ချလိုက်သည်။
ခက်ဆာက သူမ၏လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။
ကာရယ်လည်း တတိယမြောက် ဘယ်ရီသီးကို သူမဘာသာ ပြန်စားလိုက်တော့သည်။
ကိတ်မုန့်စားပြီးနောက် ရင်ပြင်တော်ဘက်သို့ ထွက်မည့်တံခါးများကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။
နေ့လယ်ခင်းအချိန်ဖြစ်သဖြင့် အေးမြသော်လည်း ရာသီဥတုက ကြည်လင်နေသည်။
မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အင်္ကျီအသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
ကာရယ်က သူမ၏အိတ်ကပ်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သစ်သားတုံးများကို အပြည့်ထည့်ထားသည်။
ဂါရစ်ကမူ အိတ်ကပ်တစ်ဖက်တွင် ဇွန်းကို ထည့်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင် ကိတ်မုန့်တစ်စကို ထည့်ထားသည်။
ဟယ်လီနာက ကိတ်မုန့်ကို သတိထားမိသွားသည်။
သူက ကိတ်မုန့်ကို ဖယ်ရှားခြင်းကို ကန့်ကွက်ရှာသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မြို့သူမြို့သားများက အတွင်းနံရံတစ်လျှောက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။
တရားဝင် ကိုယ်တိုင်ပြသရန်အတွက် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန်ကို ငြင်းပယ်ထားခဲ့သည်။
ကလေးများက အသက်နှစ်နှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရဲတိုက်တံခါးများ ပွင့်နေသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဘုရင်များက ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ မွေးနေ့ပွဲများက လူအများရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိနေသောကြောင့်လည်းကောင်း သူတို့ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သူမဆို သီချင်းစတင် ဆိုကြသည်။
အခြားသူများလည်း လိုက်ဆိုကြသည်။
ထိုသီချင်းတွင် ဘုရားသခင်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း မပါဝင်ပေ။
ပရောဖက်ပြုချက်လည်း မရှိပါ။
သရဖူအကြောင်းလည်း မပါပေ။
ခန္ဓာကိုယ် ပိုရှည်လာခြင်း၊ လက်အိတ်ပျောက်ဆုံးခြင်းနှင့် အိပ်စက်ရန် ငြင်းဆန်ခြင်းတို့အကြောင်းသာ ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ချက်ချင်းပင် အဆိုပါသီချင်းကို သဘောကျသွားမိသည်။
ကာရယ်က အနိမ့်ဆုံး စင်ဆင့်ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမက လူထုပရိသတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“လူတွေ အများကြီးပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“အိမ်လား”
ဤမေးခွန်းမှာ ရဲတိုက်ကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
မြို့ကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
လူများကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလျှင် သုံးခုစလုံးပင် ဖြစ်ပေမည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့အိမ်ပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က သူမအား ရှင်းပြသည်။
ကာရယ်က ထိုအချက်ကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ပြလိုက်သည်။
ပရိသတ်ကြီးကလည်း ပြန်လည် လက်ပြကြသည်။
သူတို့အထက်ဘက်တွင် မီးအိမ်ငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာကြသည်။
၎င်းတို့မှာ မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူထုပရိသတ်ဆီမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မီးအိမ်မန္တန်များ။
အိမ်တွင်းသုံး မှော်လုပ်ဆောင်ချက်များ။
လေထုထဲသို့ လွှတ်တင်လိုက်သည့် အန္တရာယ်ကင်းသော အရောင်စုံလေးများ။
ဂါရစ်က ၎င်းတို့ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူ၏စွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိလိုက်သည်။
သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။
“မေးလို့ရမလား”
“ရပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “မေးလို့ရပါတယ်”
သူက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ထပ်လိုချင်သေးလား”
ရင်ပြင်တော်ကြီးတစ်ခုလုံး အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ မည်သူ့ထံမှမျှ မှော်လုပ်ဆောင်ချက်ကို လုယူခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။
သူတို့က တုံ့ပြန်ခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကာရယ်က မီးအိမ်ငယ်လေးများထဲသို့ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ကြိုးမျှင်တစ်မျှင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ၎င်းတို့ကို လေညှင်းအပျော့စားဖြင့် ပို၍ မြင့်မားသော နေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားစေသည်။
အလင်းရောင်များမှာ ကျွန်ုပ် မသိရှိဖူးသော မည်သည့်သင်္ကေတပုံစံမှ မဟုတ်ဘဲ ရင်ပြင်တော်အထက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
၎င်းတို့မှာ သာမန်အလင်းရောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
အရောင်အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။
အတူတကွ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ရီဆာက ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဒီလိုနေတာက ပိုကောင်းတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘာထက် ပိုကောင်းတာလဲ”
“လူတိုင်း သူတို့ ဘာဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာထက်စာရင်ပေါ့”
အလင်းရောင်အောက်တွင် ရယ်မောနေသော ကာရယ်ကို ကျွန်ုပ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက် ပတ်ချာလည် လှည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လေးပတ်မြောက် အလှည့်တွင် သူ မူးဝေသွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“ပိုကောင်းပါတယ်”
သူတို့နှစ်ယောက် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
နှစ်ယောက်စလုံးပေါ့။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ယနေ့တစ်နေ့တာအတွင်း ဖန်တီးခဲ့ကြသမျှထဲတွင် အရှားပါးဆုံး အံ့ဖွယ်မုဂ်ပင်တည်း။
ကတင်အသစ်စက်စက် နှစ်လုံးမှာမူ အတူတကွ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကာရယ်က ဘလူး(အပြာရောင်) ကို လက်တစ်ဖက်အောက်တွင် ထည့်လျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂါရစ်က ဇွန်း၏ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားသည်။
မော့စ်က သူတို့နောက်မှ အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်လာပြီး ပျိုးခင်းခန်းမ တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် လှဲနေသည်။
ခက်ဆာက သူ့ဘေးရှိ စင်္ကြံနံရံကိုမှီကာ ထိုင်နေသည်။
“သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“သိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ”
သူက မော့စ်၏နားနောက်ဘက်ကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။
“သူက လိုချင်လို့လေ”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုစကားကို လက်ခံလိုက်သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။
နှစ်နှစ်တိုင်။
ထိုစကားစုက သေးငယ်လွန်းသလို ဖြစ်သလို၊ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်လည်း ကြီးမားနေသလို ခံစားရသည်။
ယခုကဲ့သို့ မရှိတော့သော အခန်းများမှနေ၍ သူတို့ကို ပွေ့ချီလာခဲ့ရသည်များကို ကျွန်ုပ် ပြန်သတိရမိသည်။
ပထမဆုံး ညများ။
ဖျားနာမှုများ။
ကျွန်ုပ်သာ အိပ်ပျော်သွားပါက သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် အသက်ရှူရပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများ။
သူတို့၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းများ။
သူတို့၏ ပထမဆုံး စကားလုံးများ။
သူတို့ လိုချင်သောကြောင့် စွမ်းအားများ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားလာခဲ့ဖူးသည့် အချိန်များ။
ယခုမူ သူတို့၏ ဘိုးအဘိုး တည်ဆောက်ပေးထားသော ကုတင်များပေါ်တွင် အိပ်စက်နေကြပြီး၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည့် ဘုရားသခင်များ၏ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများဖြင့် ဝန်းရံလျက် ရှိနေကြပေပြီ။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ ကြီးလာကြပြီနော်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“ကြီးလာကြပြီပေါ့”
“ငါဆိုလိုတာကို မင်းသိပါတယ်”
“သိပါတယ်”
သူတို့၏ ကြီးထွားမှုမှာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။
လုံးဝ သာမန်တော့ မဖြစ်သွားသေးပေ။
ကာရယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကလေးဆန်ဆန် နူးညံ့မှုအချို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အသက်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဂါရစ်၏ခြေထောက်များမှာမူ ရှည်လျားလွန်းနေသလိုပင်။
သို့သော် သူတို့က ဘလူး နှင့် ဇွန်း ဟု နာမည်ပေးထားသော အဝတ်စအရုပ်ကလေးများနှင့်အတူ အိပ်စက်နေကြဆဲပင်။
ထိုအချက်က ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။
“ခင်ဗျား ကြောက်နေလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ကြောက်တာပေါ့”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ပခုံးကို လာမှီလိုက်သည်။
“ငါလည်း ကြောက်တာပဲ”
ကျွန်ုပ် မွှာညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်မယ့်အစား ဖြစ်လာနိုင်ခြေတွေကိုပဲ မတွေးသင့်ဘူးလို့ ရီဆာက ပြောတယ်”
“သူပြောတာ မှန်ပါတယ်”
“ငါလည်း သိပါတယ်”
“အဲဒီလို ဖြစ်တာက လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဗလင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒီနေ့က အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်”
“ကိတ်မုန့်ကြောင့်လား”
“သူတို့ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လူတိုင်းက နားထောင်ပေးခဲ့ကြတဲ့ ပုံစံကြောင့်ပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ထိုစွမ်းအားအတွက် လက်ခုပ်တီး ချီးကျူးခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။
ကလေးများက စွမ်းအားကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် အချိန်အထိပေါ့။
ထိုမှသာ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးက သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။
“ဒီနေ့က အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တာပါ” ဟု ကျွန်ုပ် သဘောတူလိုက်သည်။
ညစာစားပွဲ မတိုင်မီ လူကြီးများ ပြန်လည် စုရုံးလာကြသည်။
ကလေးများကတော့ အိပ်ပျော်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မေရီက သေတ္တာလေးလုံးကို ကောင်စီခန်းမထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဂရေးဟေဗន။
ဟေဗនရီးချ်။
စတုန်းခရော့စ်။
ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာ။
နာမည်တစ်ခုစီကို သစ်သားကတ်ပြားပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်။
မြို့တော်အတွက် နောက်ဆုံးမဲခွဲမှုကို နံနက်ဖြန်နံနက်တွင် စတင်မည်ဖြစ်ပြီး သုံးရက်တိုင်တိုင် ဖွင့်လှစ်ပေးထားမည် ဖြစ်သည်။
မြို့သားများအနေဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော တိုကင်ပြားကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်နိုင်ကြသည်။
ရဲတိုက်သို့ လာရောက်နိုင်ခြင်း မရှိသူများအနေဖြင့် ဈေးခန်းမ သို့မဟုတ် တောင်ဘက် ဆောက်လုပ်ရေးရုံးတွင် မဲပေးနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ခံတပ်မှူးက အတူတူပင်ဖြစ်သော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော ကွန်တိန်နာများကို ဖန်တီးပေးထားခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်းတို့ကို ဖွင့်လှစ်ရန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ဖန်တီးထားသည်။
အီလီဇာက ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ဖန်တီးပေးထားသည်။
မယ်လိုဒီက လောင်းကစားပွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။
မေရီက ထိုလောင်းကစားပွဲကို တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချက်က သူမကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း “ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာ” ဟု ရေးသားထားသော ကတ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ထိုနာမည်မှာ ကလေးတစ်ဦး၏ ပုံဆွဲကားမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိမ်တစ်လုံး။
ရုပ်ပုံများစွာ။
နေနှစ်စင်း။
ရဲတိုက်ထက်ပင် ကြီးမားသော ခွေးတစ်ကောင်။
မေရီက ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မဲခွဲမှုစတင်ပြီးရင် နနာမည်တစ်ခုကိုမှ ထောက်ခံခွင့် မရှိပါဘူး”
“ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ထောက်ခံနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ခင်ဗျားက အာရုံခံစားချက်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာလေ”
“အဲဒါက တားမြစ်ထားလို့လား”
“အနီးအနားက မဲဆွယ်သူတွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားနိုင်ပါတယ်”
မယ်လိုဒီက ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကတ်ပြားကို ချလိုက်သည်။
“ရပြီလေ။ ရွေးကောက်ပွဲက လုံခြုံသွားပါပြီ”
“ဘယ်တုန်းကမှ လုံခြုံခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။ “စတုန်းခရော့စ်က ရှုံးတော့မှာ”
မေရီက တံခါးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီလည်း တရားဝင် မထုတ်ပယ်ခံရမီကတည်းက ထွက်သွားလေတော့သည်။
အခြားသူများ ညစာစားရန် ထွက်သွားကြပြီးနောက် အော်ရီလီယာက ဆက်လက် ကျန်ရီနေခဲ့သည်။
သူမက သေတ္တာလေးလုံးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဟတ်သ်ဗေးလ်က မရှင်သန်နိုင်ခဲ့ဘူးနော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ငါ အဲဒါကို ကြိုက်ခဲ့တာ”
“ငါလည်း ကြိုက်ပါတယ်”
“အဲဒါအတွက် မဲပေးခဲ့တာလား”
“မပြောပြပါဘူး”
“ခင်ဗျားက ဘုရင်လေ”
“အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့အမြင်က ပိုပြီးအန္တရာယ်များသွားတယ်ဆိုတာကို ပြောပြကြပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
မျက်နှာကျက်မှနေ၍ တဒုန်းဒုန်းမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထပ်ထွက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အပေါ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အံ့ဖွယ်မုဂ်က ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ကလေးနှစ်ယောက် နိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့က ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
သစ်သားဆောက်လုပ်ရေးအပိုင်းအစများက ပျိုးခင်းခန်းမ ကြမ်းပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ကျောက်တုံးများက သူတို့ပတ်လည်တွင် နံရံနိမ့်နိမ့်လေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အဝတ်စမြို့တော်စာအုပ်က အလယ်ဗဟိုတွင် ပွင့်လျက် ရှိနေသည်။
ကာရယ်က ရွှေဖရုံသီးသယ်ဆောင်လာသော ဘုရင်မင်းမြတ်ငယ်လေးကို ရဲတိုက်အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိထားသည်။
ဂါရစ်က တံတားတစ်စင်းကို တည်ဆောက်နေသည်။
၎င်းက ကုတင်တစ်လုံးမှ နောက်ကုတင်တစ်လုံးဆီသို့ ဆက်သွယ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
“ဒီမနက် ကုတင်တွေကို ဘယ်သူ ရွှေ့လိုက်တာလဲ”
“ငါမဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“အော်ရီလီယာရောလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ကလေးများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဂါရစ်က တံတားပေါ်သို့ နောက်ထပ် အပိုင်းအစတစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။
“အတူတူပဲ” ဟု သူက ရှင်းပြသည်။
ကာရယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အတူတူပဲ”
ကျွန်ုပ်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဘိုးဘိုး ကူလုပ်ပေးရမလား”
သူတို့နှစ်ယောက် တောင်းဆိုချက်ကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ကြသည်။
ကာရယ်က ကျွန်ုပ်ကို သစ်သားတုံးတစ်တုံး ပေးသည်။
ဂါရစ်က တံတား၏ တစ်ဖက်စွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူညွှန်ပြသည့်နေရာတွင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာလည်း ဝင်လာသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်လည်း ရောက်လာခဲ့သည်။
အခင်းအကျင်းက ကော်ဇော်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေသည်။
တံတိုင်းခေါင်မိုးအထပ်ထပ်နဲ့ တာဝါတိုင်တွေက လွန်ကန်းနေ၏။
ဘယ်မှလည်း ပို့ဆောင်ပေးနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ တံတားသုံးစင်း။
မော့စ်အတွက် တံခါးပေါက်တစ်ခု လိုအပ်တာကြောင့် တမင်တကာ ဖောက်ထားတဲ့ အပေါက်ပါတဲ့ နံရံတစ်ခု။
ဟယ်လီနာက ညစာစားဖို့ လှမ်းခေါ်တဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ချက်ချင်းမထလာကြသေးပါဘူး။
မြို့တော်ကတော့ အမည်နာမတစ်ခု ရရှိဖို့အတွက် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါတယ်။
နတ်ဘုရားများကလည်း တခြားသော ပဋိညာဉ်စာချုပ်တစ်ခုအတွက် ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါသေးတယ်။
ဩသယ်လော့စ်ကလည်း သူပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဘယ်လို တရားရုံးမျိုးကိုမဆို ကျော်လွန်ပြီး ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်တော့ ပျိုးခင်းအခန်း ကြမ်းပြင်လေးပဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
ကလေးနှစ်ယောက်။
လူကြီးသုံးယောက်။
ဒါတွေနဲ့အတူ ကျွန်ုပ်တို့အချင်းချင်းကြားမှာ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတဲ့ အိမ်တစ်လုံးပေါ့။