အခန်း (၂၃၄) - ဘုံပဲ့တင်သံ
ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့သည်။
အတုယူခြင်း။
ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်အတွက် ထိုစကားလုံးသည် သေးငယ်လွန်းနေဆဲပင်။
ရိုင်ဆာက နားလည်သည်။
“သတ္တဝါတွေ လုပ်တတ်တဲ့ သာမန်အတုယူခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ရုပ်အဆင်အပြင်တွေကို ကူးယူနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ အာဏာစက် သဘောသဘာဝကို လေ့လာနေကြတာ။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
“ထိတွေ့မှုကနေတဆင့်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ အဲဒါကို ပြန်ဖန်တီးကြတယ်။”
“အစပိုင်းမှာတော့ပေါ့။”
“အစပိုင်းမှာ ဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ရိုင်ဆာက အမြွှာကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ သူတို့ရဲ့ ထထိတွေ့မှုက လုံလောက်တဲ့အထိ ကြာမြင့်သွားမယ်ဆိုရင် ကူးယူထားတဲ့ နယ်ပယ်က တည်မြဲတဲ့ ပုံစံတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့နားမှာ မူလဘုရားသခင် ရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
အက်ဗလင်၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“သူတို့က အဲဒါကို ဆက်ထိန်းထားကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“శాಶ್ವတമായിလား (အမြဲတမ်းအတွက်လား)”
“အဲဒီလိုပဲ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာမှ လုံလောက်ပြီလို့ သတ်မှတ်တာလဲ။”
“အဲဒါကတော့ ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ ဖော်ပြချက်တစ်ခုဆိုရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုဆိုရင်တော့ လပိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နဲ့ချီ ကြာနိုင်တယ်။”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
သူမသည် ကလေးငယ်ဘဝကတည်းက ၎င်းတို့၏ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားသည် ၎င်းတို့မမွေးဖွားမီကတည်းက ဝန်းရံနေခဲ့သည်။
ကက်စတလန်၏ အကာအကွယ်အင်းကွက်များသည် သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက် ညတိုင်းလိုလို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့စွမ်းအားတွေကို သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီ” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
“အနာကျက်စေခြင်း။ မုန်တိုင်း။ ဆောင်းရာသီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကရုဏာတရား” ဟု အက်ဗလင်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“နယ်နိမိတ်ဖြတ်ကျော်ခြင်း” ဟု မေရီက ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် စောင့်ကြည့်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းကို မေ့သွားခဲ့လေပြီ။
ရိုင်ဆာက သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။
ထိုနောက်တွင် မေရီ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။
အများအားဖြင့်တော့ပေါ့လေ။
“သော် (Thor) ရဲ့ အကြောင်းကရော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သူမက ဒီမှာ ခဏလေးပဲ ရှိခဲ့တာလေ။”
ကာရိုက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
သူတို့ကြားတွင် မီးပွားလေးတစ်ခု ခုန်ထွက်လာ၏။
ထိုမီးပွားလေးသည် အလင်းတန်းလေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေးငယ်သည့် လက်သည်းထု ရိုက်တံလေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက လုံလောက်သွားပြီပေါ့လေ။”
ရိုင်ဆာ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“သော်ရဲ့ နယ်ပယ်က တိုက်ရိုက်ဆန်တယ်။ ပြင်းထန်တယ်။ အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကလေးတွေကလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အားကောင်းတဲ့ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ရှိနေကြတယ်။ တစ်ယောက်လေ့လာသ스를 အခြားတစ်ယောက်က အားဖြည့်ပေးနေသလို ဖြစ်နေတယ်။”
“ဒါဆို သူတို့ကို ခွဲထားလိုက်ရင် အားနည်းသွားမလား” ဟု စင်္ကြံလမ်းဘက်မှ အီလီဇာက မေးလာသည်။
မည်သူကမှ သူမကို ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်း မရှိပေ။
မည်သူကမှလည်း အံ့သြသွားခြင်း မရှိကြပေ။
ရိုင်ဆာက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ဒါဆို ရော လုပ်သင့်လား။”
“မလုပ်သင့်ဘူး။”
ထိုအဖြေက အက်ဗလင်ဆီမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ရိုင်ဆာလည်း ထိုအချက်ကို ထောက်ခံသည်။
“သူတို့ရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုဆိုတာ ရောဂါဆိုးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကို ဖြတ်တောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့အရင်ကတည်းက သယ်ဆောင်လာပြီးသား အရာတွေကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ ထိခိုက်နစ်နာသွားစေနိုင်ပါတယ်။”
အီလီဇာ အထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။
“ဒါဆို ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာသမျှ ဘုရားသခင်တိုင်းရဲ့စွမ်းအားကို သူတို့ ကူးယူနေတာကို ဘာက တားဆီးပေးနိုင်မလဲ။”
“အကွာအဝေးက အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ကျွန်မတို့ အကာအကွယ်အင်းကွက်တွေကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီးပြီလေ။”
“အင်းကွက်တွေဆိုတာ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့စွမ်းအားတွေကိုပဲ ထိန်းချုပ်တာပါ။ ဒီအရာကတော့ ဆက်ဆံရေး၊ စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုနဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုတွေကနေတဆင့် ပျံ့နှံ့နေပုံပါပဲ။ ဂရေးကိပ်မှာ အခြေချနေထိုင်တဲ့ ဘုရားသခင်တစ်ပါးဟာ ဒီအခန်းထဲကို ဝင်လာစရာတောင် မလိုဘဲနဲ့ သူတို့အတွက် သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။”
“အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ တားဆီးလို့ ရမလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိပါတယ်။”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
“အထီးကျန်ဆန်အောင် ထားရှိခြင်းအားဖြင့်ပေါ့။”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“မဖြစ်ဘူး။”
“ကျွန်မ အဲဒါကို အကြံပြုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကောင်းပြီ။”
ရိုင်ဆာက သစ်သားတိရစ္ဆာန်ရုပ်လေးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့က ကလေးတွေကို ဘုရားသခင်တွေနဲ့ လုံးဝမထိတွေ့စေဘဲ ဝန်းရံထားမယ်၊ ဘယ်သူနဲ့မှ အဆက်အသွယ်မလုပ်ခွင့်ပေးဘူး၊ သစ်တပ်ထဲကိုလည်း အသစ်ဝင်လာသူတိုင်းကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိအောင် လုပ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအတုယူတဲ့ဖြစ်စဉ်ကို နှေးကွေးသွားစေနိုင်ပါတယ်။”
“နှေးကွေးစေနိုင်တယ် လို့ပဲ ဆိုလိုတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ သူတို့က အကျဉ်းချခံထားရသလို ကြီးပြင်းလာရလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့။”
ရိုင်ဆာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားတို့မှာ ရှိပြီးသားပဲလေ။”
“သင်ခန်းစာတွေလား။”
“စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တွေ။ ဘာသာစကား။ ခွင့်တောင်းခြင်း။ တောင်းဆိုလာတဲ့အခါ ရပ်တန့်ခြင်း။ စွမ်းအားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုရုံနဲ့ အဲဒါကို အသုံးပြုပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုကြောင်း နားလည်ခြင်းတို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
အော်ရီလီယာက စင်ပေါ်ရှိ နီရဲနေသော ပန်းကန်လုံးလေးဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံးသင်ခန်းစာများသည် အလွန်တရာ ရိုးရှင်းနေသလို ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။
ယခုမူ ထိုသို့ မဟုတ်တော့ပေ။
ရိုင်ဆာက ထို့နောက်တွင် အမြွှာကလေးများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ထပ်မံ စစ်ဆေးသည်။
ကာရိုသည် အနာကျက်စေခြင်း၊ ခိုလှုံရာ၊ ကြီးထွားမှု၊ မှတ်ဉာဏ်နှင့် အလင်းရောင်တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသော ပုံစံများကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ သယ်ဆောင်ထားနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။
ဂါရစ်ကမူ နယ်နိမိတ်ဖြတ်ကျော်ခြင်း၊ တိုင်းတာခြင်း၊ ကျောက်တုံး၊ သစ္စာပြုခြင်းနှင့် ကြံ့ခိုင်စွမ်းအားတို့ဆီသို့ ပိုမိုသဘာဝကျကျ ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် ထိုကွဲပြားခြားနားမှုမှာ ဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကန့်သတ်ချက်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကာရိုက ရေခဲကို ဖန်တီးလိုက်သည့်အခါ ဂါရစ်က ၎င်းကို ပုံဖော်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဂါရစ်က ခေါက်သိမ်းထားသော နေရာလပ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည့်အခါ ကာရိုက ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သည်။
သူတို့၏ နယ်ပယ်သည် အရာများကို အတူတကွ မျှဝေလုပ်ဆောင်သည့်အခါတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်လာသည်။
“သူတို့ အချင်းချင်း သဘောမတူကြဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ရိုင်ဆာက သစ်သားအရုပ်ကလေး နှစ်ခုကို သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။
ကာရိုက မြင်းရုပ်ကို လိုချင်သည်။
ဂါရစ်က ခွေးရုပ်ကို လိုချင်နေသည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
“သူတို့က အခုတောင် အချင်းချင်း သဘောမတူကြပါဘူး” ဟု ရိုင်ဆာက ဆိုသည်။
“အဲဒါကတော့ စိတ်ချမ်းသာစရာပဲ။”
“အလွန်အကျွံ စိတ်မချမ်းသာသွားပါနဲ့ဦး။”
ဂါရစ်က မြင်းရုပ်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ကာရိုက ၎င်းကို ခွေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံး အော်ဟစ်တော့သည်။
ရိုင်ဆာက ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့က မောင်နှမတွေပဲလေ။”
ကာရို အိပ်ချင်လာသည့်အခါ စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးထက် ရိုင်ဆာက အရင် သတိထားမိလိုက်သည်။
သူမက အရုပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ချည်လုံးလေးကို ဆက်ကိုင်ထားချင်နေသည်။
ရိုင်ဆာက သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“ငါ့ဟာ။”
သူက အဲဒါကို ကျောနောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။
“ငါ့ဟာ” ဟု သူက ပြန်ပြောသည်။
ရိုင်ဆာက စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမ၏အသံထဲသို့ မည်သည့်စွမ်းအားမှ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိပေ။
ဘုရားသခင်တို့၏ အာဏာစက်လည်း မပါပေ။
သည်းခံခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက် ဂါရစ်က ချည်လုံးကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသည်။
ထို့နောက် အိတ်ထဲမှ ယခင်ထက် ပိုသေးသော ချည်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“င်းအတွက်လေ။”
သူက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
ကာရိုကလည်း တစ်လုံး လိုချင်ကြောင်း တောင်းဆိုသည်။
ရိုင်ဆာက ထိုသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူမက နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးထိန်းခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်တို့၏ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ရခြင်းအကြောင်းကို ကျွန်တော် နားလည်သွားတော့သည်။
ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကောင်စီအစည်းအဝေး ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ရိုင်ဆာက သူမ၏ တွေ့ရှိချက်များကို ထပ်မံရှင်းပြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မေရီကို မှတ်တမ်းတင်ခွင့်ပြုထားသည်။
ရိုင်ဆာက ပထမအချက်ကို ရှင်းပြပြီးဆုံးသည်အထိ သူမသည် စာမျက်နှာ ခုနစ်မျက်နှာအထိ ရေးသားပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီဘုံနယ်ပယ်က ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ရှိနေမှ ဖြစ်တာလား” ဟု မယ်လင်က မေးသည်။
“သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာဖို့အတွက်ပေါ့။”
“တစ်ယောက်တည်းနဲ့ရော ရှင်သန်နိုင်မလား”
အက်ဗလင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
ရိုင်ဆာက သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေကြားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှင်သန်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေက သူတို့ရဲ့နယ်ပယ်နဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
အခန်းထဲတွင် ရှိနေသူများ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခွဲထုတ်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့က သာမန်လူတွေ ဖြစ်သွားတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း သိမ်းဆည်းထားပြီးသား ပုံစံတွေ ပါရှိပြီးသားပါ။”
သီစရာက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လာသည်။
“သူတို့က သီယိုလော့စ် (Othellos) ကိုပါ အတုယူနိုင်မလား။”
ရိုင်ဆာ ချက်ချင်း မဖြေပေ။
“နိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ထိုင်ခုံအောက်တွင် အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“အကယ်၍ သူသာ ကလေးတွေအနားကို ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ အာဏာစက် သဘောသဘာဝကို နားလည်လောက် ترလောက်အောင်အထိ သူ့ရဲ့ထိတွေ့မှုကို ကြာရှည်စွာ ခံခဲ့ရမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“သူ့ရဲ့နယ်ပယ်က ဘာလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
သက်တမ်းရင့် ဘုရားသခင်များ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက ဖြေကြားသည်။
“အမိန့်ပေးခြင်း၊ အထက်အောက် အမိန့်နာခံမှုစနစ်၊ လက်ခံရရှိထားတဲ့ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ် ပုံဖော်ထားတဲ့ အာဏာစက်တွေပေါ့။”
ရေခဲပြင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာထိသည်။
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ရိုင်ဆာက ကျွန်တော် လုပ်နေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါကိုပဲ ခင်ဗျားတို့ သူတို့ကို သင်ပေးရမှာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူ့ကို တိုက်ခိုက်တွန်းလှန်နိုင်ဖို့အတွက်လား။”
“နယ်ပယ်တစ်ခုကို နားလည်တယ်ဆိုတာ အဲဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ ပါဝင်ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုကြောင်း သိရှိစေဖို့အတွက်ပေါ့။”
မယ်လင်က ပျိုးခင်းမျှော်စင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူတို့အနေနဲ့ ဘာကိုမှ သိမ်းဆည်းမထားဖို့ ငြင်းဆန်လို့ ရမလား။”
“ကျွန်မ မသိဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ သင်ပေးကြတာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ကယ်ဒရစ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
“သူတို့က ဘလောက်တောင် အစွမ်းထက်လာနိုင်မလဲ။”
ရိုင်ဆာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက သူတို့ကို စောင့်ရှောက်နေသူတွေ အရင်ဆုံး မေးရမယ့် မေးခွန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေကတော့ အဲဒါကို မေးကြလိမ့်မယ်။”
သူမက ထိုအချက်ကို လက်ခံသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“အကယ်၍ သူတို့က ဒီအတိုင်း ဆက်လက်ကြီးပြင်းလာမယ်ဆိုရင်— သူတို့ကြုံတွေ့ရသမျှ ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ နယ်ပယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို သိမ်းဆည်းမယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဲဒီပုံစံတွေကို အပြန်အလှန် အားဖြည့်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို သယ်ဆောင်နိုင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကြီးထွားမှုကိုပါ ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ်ဆိုရင်လေ—”
သူမ စကားစကို ရပ်လိုက်သည်။
သူမ ဆက်ပြောစေချင်သည်။
ဘာမှ မပြောဘဲ နေစေချင်သည်လည်း ရှိသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လာနိုင်မလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
ရိုင်ဆာ၏ မျက်နှာထား ပြေလျော့သွားသည်။
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံး၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်လာ ترလောက်အောင်အထိ ကြီးပြင်းလာနိုင်ပါတယ်။”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။
အပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးသည် အောက်ဘက်ခြံဝန်းကို ဖြတ်သွားသည်။
လက်သမားလုပ်ငန်းခွင်တွင် တူဖြင့် သစ်သားကို ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မီးဖိုချောင်ဘက်မှ တစ်နေရာတွင် ပျက်စီးနေသော ကောက်နှံအိတ် အဋ္ဌမမြောက်ကို တွေ့ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ဘီထရစ်က အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသည်။
သာမန်အသံများ။
ကျွန်တော် ထိုအသံများကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ် ဆိုတဲ့သဘောပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“သေချာပေါက် ဖြစ်လာမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“သူတို့အနေနဲ့ ဘုရားသခင်တွေ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လို့ရော ရမလား။”
ရိုင်ဆာက အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အမြွှာကလေးများ၏ မိဘများကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ရဲ့ နယ်ပယ်က ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ နယ်ပယ်ဖြစ်နှင့်ပြီးသားပါ။ ဘုရားသခင်တွေကြားထဲမှာ နေရာတစ်ခု ရယူမယူ ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိသင့်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ကျွန်တော့်အသံက ကြမ်းတမ်းနေသည်။
“အဲဒီအပိုင်းကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
မေရီက သူမ၏ ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒီနယ်ပယ်ကို ဘယ်လိုခေါ်ကြမလဲ။”
ရိုင်ဆာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဘုရားသခင်တို့အတုယူခြင်း လို့ ခေါ်ရင် တိကျပါလိမ့်မယ်။”
မယ်လိုဒီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ပြဇာတ်ရုံမှာ ပြုလုပ်တဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။”
“အလင်းဟပ်ခြင်း ပေါ့” ဟု မယ်လင်က အကြံပြုသည်။
“သူတို့က အလင်းဟပ်ပြရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “အလင်းဟပ်ခြင်းဆိုတာ မူရင်းအရင်းအမြစ် ထွက်သွားတာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာလေ။”
သီစရာက ပျိုးခင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အမွေဆက်ခံခြင်း လား။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “သူတို့က ဘုရားသခင်တွေဆီကနေ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို လုယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ပဲ့တင်သံ” ဟု ဒိုရီယန်က ဝင်ပြောသည်။
ရိုင်ဆာ စဉ်းစားသုံးသပ်သည်။
“ဘုံပဲ့တင်သံ (Shared resonance)။”
ထိုစကားလုံးက ပို၍ လိုက်ဖက်သည်။
လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးပေ။
သို့သော် မေရီ မှတ်တမ်းတင်နိုင်လောက် ترလောက်အောင် လုံလောက်ပေသည်။
ကာရိုနှင့် ဂါရစ်။
ဘုရားသခင်တို့၏ ပဲ့တင်သံကို မျှဝေခံစားကြသည့် ဘုံနယ်ပယ်တစ်ခု။
အခြားနယ်ပယ်များ၏ သဘောသဘာဝကို လေ့လာခြင်း၊ အတူတကွ ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်း၊ နှင့် စဉ်ဆက်မပြတ် ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့ကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်စွမ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
မေရီက နောက်ဆုံးစာကြောင်းအောက်တွင် မျဉ်းနှစ်ကြောင်း သွယ်လိုက်သည်။
နှစ်ထပ်ဖြင့်ပေါ့။
စည်းမျဉ်းအသစ်မှာ ဘုရားသခင်တိုင်းကို ကလေးများနှင့် ကင်းကင်းဝေးဝေး ထားရန် မဟုတ်ပေ။
ရိုင်ဆာက ထိုအချက်ကို ကန့်ကွက်သည်။
အော်ရီလီယာလည်း ကန့်ကွက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကန့်ကွက်သည်။
ယင်းအစား နယ်မြေအတွင်းရှိ ဘုရားသခင်တိုင်းသည် ပျိုးခင်းအနီးတစ်ဝိုက်တွင် စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုပါက ကြိုတင်ကြေညာရမည် ဖြစ်သည်။
ကလေးများ၏ သင်ခန်းစာများကို ဆက်လက် ပို့ချသွားမည်။
သူတို့ သိမ်းဆည်းထားနိုင်သော စွမ်းရည်များကို မှတ်တမ်းတင်သွားမည်။
မည်သည့်ဘုရားသခင်ကမျှ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ကလေးများကို နယ်ပယ်အသစ်တစ်ခုနှင့် တမင်တကာ ထိတွေ့စေခြင်း မပြုရပေ။
ကက်စတလန်က တိုက်ရိုက်စွမ်းအားလမ်းကြောင်းများကို သူတို့၏အခန်းများကို ရှောင်ကွင်း၍ လှည့်သွားစေရန် ပြုလုပ်ထားမည်။
ထို့အပြင် ရောက်ရှိလာသမျှ ဧည့်သည်အသစ်တိုင်းကို ကလေးများသည် စမ်းသပ်ချက်များ ပြုလုပ်စရာ ပစ္စည်းများ မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားသွားမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းကို မြို့ဝင်ပေါက်တွင် ရေးထိုးထားပေးရန် အီလီဇာက တောင်းဆိုသည်။
မေရီက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
ထိုသို့သော ဖော်ထုတ်မှုကြီးများကြားမှပင် ဘဝရပ်တည်မှုက ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
မြောက်ပိုင်းစူးစမ်းရေးအဖွဲ့များက သံရိုင်းထွက်ရှိရာနေရာဆီသို့ သွယ်တန်းမည့် ပထမဆုံး လမ်းကြောင်းကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ကြသည်။
ဒါမာက အဆိုပြုထားသော சுரမောင် နှစ်ခုကို ပယ်ချပြီး တတိယမြောက်ကို အတည်ပြုပေးသည်။
ဟေလင်က အီလီနော်နှင့်အတူ လေဝင်လေထွက်ဘောင်များကို စတင် ဒီဇိုင်းဆွဲသည်။
ပယ်ရင်က ပတ္တူတစ်ခုကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့လုပ်ရသည်ကို နားမလည်ကြပေ။
မေရီက မြို့အမည်များကို အခုနှစ်ခုအထိ လျှော့ချလိုက်သည်။
ဂရေးဟေဗင် (Greyhaven)။
ဟတ်ဗေးလ် (Hearthvale)။
ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach)။
စတုန်းခရော့စ် (Stonecross)။
အာကော့ဒ်စ် ရက်စ်တီ (Accord’s Rest)။
ဝިންတာဂိတ် (Wintergate)။
ဖရီးဟေဗင် (Freehaven)။
နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာ (Our Place) တို့ ဖြစ်ကြသည်။
နောက်ဆုံးအမည်မှာ ကျန်ရစ်နေခြင်းအတွက် မေရီက မယ်လိုဒီကို အပြစ်တင်သည်။
မယ်လိုဒီကမူ ထိုအမည်ကို တင်ပြခဲ့ကြသော ကလေးများကို အပြစ်ပုံချသည်။
ကလေးတွေကတော့ ဘာမှ ငြင်းဆိုခြင်း မရှိကြပေ။
အောက်ဘက်လမ်းမများတစ်လျှောက် မီးဖိုမီးအိမ်လေးများ ထွန်းကားလာသည်။
ဒါမာက ကျောက်နံရံများတွင် တိမ်ေသာ အပေါက်ငယ်များကို ထွင်းထုပေးသည်။
ဟေလင်က ကျောက်သားဖြင့် မဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်များအတွက် သစ်သားဘောင်များကို တည်ဆောက်ပေးသည်။
ဆာဗာက ဘုရားကျောင်း သီချင်းအဖွဲ့အတွက် သီချင်းများကို သင်ကြားပေးသည်။
တာလ်ဗင်က ဆောင်းရာသီရိက္ခာများကို စစ်ဆေးပြီး မြို့တော်က ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော အစားအစာများကို သိမ်းဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ကက်ဆာက အလုပ်လုပ်သော တိရစ္ဆာန်များ၊ လမ်းသရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် မွေးမြူရေးသတ္တဝါများကို စာရင်းကောက်ယူသည်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အောက်မြို့ငယ်လေးရှိ စပါးကျီကြောင်တိုင်းသည် သူမ အိပ်စက်ရာနေရာကို သိရှိသွားကြတော့သည်။
မြေခွေးကတော့ အော်ရီလီယာ၏ ဘုရားကျောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
လူများ အနာကျက်ရန်အတွက် လာရောက်ကြသည့်အခါ ၎င်းသည် မနက်ခင်းတိုင်းကို ခုံတန်းလျားအောက်တွင် ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။
လီယိုရာက ၎င်းကို အစားမကျွေးသလို ဟန်ဆောင်နေသည်။
သို့သော် မည်သူကမှ သူမကို မယုံကြည်ကြပေ။
ရိုင်ဆာသည် ပျိုးခင်းနှင့်နီးသော အခန်းတစ်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်။
အခန်းတွင်း၌တော့ မဟုတ်ပေ။
လိုအပ်ပါက အက်ဗလင် အလွယ်တကူ ခေါ်နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မိသားစုအတွက် ပထမဆုံး ပံ့ပိုးပေးမှုမှာ ဂါရစ် အဘယ်ကြောင့် မနက်စောစောတွင် နိုးလာရသည်ကို ရှင်းပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“သူ ဆာနေလို့လေ။”
“သူက အမြဲတမ်း စားနေတာပဲဟာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သူက အမြဲတမ်း ကြီးထွားနေလို့ပေါ့။”
“အဲဒါကိုပဲ ကျွန်တော်တို့က နှေးကွေးသွားပြီလို့ မျှော်လင့်ခဲ့မိတာ။”
“ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။”
သူမက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို တိုင်းတာကြည့်သည်။
အကာအကွယ်အင်းကွက်များ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ကြီးထွားနှုန်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ဆန်ဆန် မဟုတ်တော့ပေ။
သို့သော် သာမန်နှုန်းအတိုင်းသို့လည်း ပြန်ရောက်သွားခြင်း မရှိပေ။
ကာရိုက လွန်ခဲ့သောတစ်ပတ်ကထက် ပို၍ ရှည်လာသည်။
ဂါရစ်လည်း ထို့အတူပင်။
သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများ ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။
ကိုယ်ဟန်ချက်ထိန်းနိုင်စွမ်းမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာသည်။
ခန္ဓာကိုယ်များက စောစီးစွာပင် ရောက်ရှိလိုနေဟန်ရှိသည့် သူတို့၏ အသက်နှစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ရိုင်ဆာက သူတို့၏ အစားအစာများကို ပြုပြင်ညှိနှိုင်းပေးသည်။
မုန့်မျိုးစုံ။
ဥများ။
နူးညံ့သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ။
စွပ်ပြုတ်။
ဆောင်းရာသီက သိမ်းဆည်းထားသော သစ်သီးများ။
ပျိုးခင်းရိက္ခာများကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးရန် သူမက တာလ်ဗင်ကို တောင်းဆိုသည်။
သူလည်း လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဂါရစ်က ဟေလင် အမြင့်ဆုံးစင်ပေါ်တွင် ဝှက်ထားသော ခြောက်သွေ့ထားသော ပန်းသီးအိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းဖြင့် တာလ်ဗင်၏ နယ်ပယ်စွမ်းရည်ကို လက်တွေ့ပြသခဲ့သည်။
သူက ၎င်းကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့လိုက်သည်။
ရိုင်ဆာက ၎င်းကို သိမ်းယူလိုက်သည်။
သူ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားသည်။
ကာရိုက သူ့ကျောကို ပုတ်ပေးသည်။
သူမ၏လက်မှတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။
သူ့ငိုသံ ရပ်သွားသည်။
ထို့နောက် ပန်းသီးများကို ပြန်မရတော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။
ငိုသံက ပြန်စလာသည်။
“ကရုဏာတရားဆိုတာ စိတ်ပျက်စရာတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“အဲဒါက အလုပ်မဖြစ်လှဘူးပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုညနေခင်းတွင် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် ကလေးများ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။
သူတို့သည် ပုခက်များထဲတွင် မဆန့်တော့ပေ။
ဂါရစ်ဝေးဝုဒ်က အစားထိုးကုတင်များကို တည်ဆောက်နေသည်။
ထိုဟာများ ပြီးစီးသည်အထိ အစွန်းဘောင်များကို ဖြုတ်ထားပြီး මෙ့ထရစ်များကို ကြမ်းပြင်နှင့် နီးကပ်စွာ ခင်းထားပေးသည်။
ကာရိုက ဘေးတစောင်း အိပ်နေသည်။
ဂါရစ်က ကျောခင်းလျက် အိပ်နေပြီး ခေါင်းဘေးတွင် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်ထားသည်။
သူတို့သည် ဖြစ်သင့်သည်ထက် ပို၍ ကြီးရင့်နေဟန် ရှိသည်။
သို့သော် သူတို့က သေးငယ်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက် နှစ်ခုစလုံးမှာ မှန်ကန်နေသည်။
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားတွေပေါ့လေ” ဟု အက်ဗလင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
“ကိုယ်လည်း ကြားလိုက်ပါတယ်။”
“ကျွန်မတို့ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
“ဒီညတော့ ဘာမှ မလုပ်နဲ့ဦး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက အစီအစဉ်တစ်ခု မဟုတ်သေးဘူးလေ။”
“အဲဒါက စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုပဲ။”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ပြေလျော့သွားသည်။
“ဒီစကားက တော်တော်လေး ပညာရှိပါတယ်။”
“ကိုယ့်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆရာမတွေ ရှိခဲ့လို့ပေါ့။”
“အကယ်၍ စွမ်းအားဆိုတာက သူတို့ရဲ့ ကလေးဘဝကို လုယူသွားခဲ့ရင်ရော။”
ကျွန်တော် ကုတင်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ပေးနိုင်သမျှ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ပြန်ပေးရမှာပေါ့။”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
“မွေးနေ့တွေ။ သစ်သားအရုပ်တွေ။ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ပန်းသီးတွေအတွက် အချေအတင် ငြင်းခုံမှုတွေပေါ့။”
“မနက်စာမစားခင် သင်ခန်းစာတွေရော။”
“အဲဒါတွေကိုတော့ ကိုယ် ဖယ်ရှားပစ်မှာပါ။”
စင်္ကြံဝမှနေ၍ အော်ရီလီယာက ဝင်ပြောသည်။
“မလုပ်နဲ့။”
သူမ ရောက်လာသည်ကို ကျွန်တော် မကြားလိုက်ပေ။
အက်ဗလင် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ အထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကာရို၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
“သူတို့ ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်လဲဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘဲ သူတို့ကို ချစ်ခင်ကြင်နာတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိထားဖို့ လိုပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့လည်း အဲဒီလို ချစ်ကြတာပါပဲ။”
“သိပါတယ်။ သူတို့လည်း သိအောင် လုပ်ပေးပါ။”
ဂါရစ် လှုပ်ရှားလာသည်။
သူ့လက်က ကုတင်နှစ်လုံးကြားရှိ ကွက်လပ်ကို ဖြတ်၍ ဆန့်ထွက်လာသည်။
သူ ဘာနယ်ပယ်ကိုမှ ဖွင့်လှစ်ခြင်း မရှိပေ။
သူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဆန့်တန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကာရို၏ လက်ချောင်းများက သူ့လက်ကို လာတွေ့သည်။
အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးလာသည်။
သူတို့၏ အထက်တွင် အလင်းရောင်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်း၏ အစွန်းတစ်ဝိုက်တွင် ရေခဲများ စုပုံလာသည်။
ထို့နောက် သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်မှ စိမ်းလန်းသော အပင်ပေါက်ကလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။
အော်ရီလီယာ၏ အနာကျက်စေသောစွမ်းအားက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဒါမာ၏ ကျောက်သားခံစားသိရှိမှုစွမ်းအားက ၎င်း၏အောက်တွင် လှုပ်ရှားလာသည်။
သော်၏ လျှပ်စီးလက်သံက အလင်းရောင်ထဲတွင် တစ်ချက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ရိုင်ဆာ၏ စောင့်ရှောက်မှုက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ဝန်းရံထားလိုက်သည်။
ပြောင်းလဲထားသော အကာအကွယ်အင်းကွက်များက မည်သည့်အရာကိုမျှ မတားဆီးနိုင်ပေ။
စွမ်းအားက ယခုအခါ ကလေးပိုင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်သေးပေ။
အပြည့်အဝလည်း မဟုတ်သေးပေ။
သို့သော် လုံလောက်ပေသည်။
ကာရို မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမက အလင်းရောင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်သည်။
“အရမ်းလင်းတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဂါရစ်က ဆက်၍ အိပ်ပျော်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကာရိုက သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး စောင်ကို ခေါင်းမြောင်းခြုံလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လာသည်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူတို့ သယ်ဆောင်ထားသမျှ နယ်ပယ်အားလုံးထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်လေးအတွက် အရေးအကြီးဆုံးနှင့် အပြင်းပြဆုံး စိုးရိမ်ချက်မှာ အိပ်စက်ခြင်းပင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထိုအချက်ကို စိတ်အေးချမ်းစရာတစ်ခုအဖြစ် တွေ့ရှိလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အမည်မပေးရသေးသော မြို့ငယ်လေးသည် မွေးနေ့တစ်ခု၊ အားလပ်ရက်တစ်ခု၊ သတ္တုတွင်းအသစ်များနှင့် မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခြင်း အလှည့်သစ်တစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
အထဲတွင်မူ တစ်နေ့နေ့တွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားများ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်နှင့်နီးသော මෙ့ထရစ်ပေါ်တွင် အိပ်စက်နေကြသည်။
မနက်ဖြန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို စွမ်းအားအကြောင်း သင်ကြားပေးပါမည်။
ယခုညတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ဒီအခန်းလေးကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းသိမ်းထားကြပါမည်။