အခန်း (၂၃၂) - မြောက်ဘက်တောင်တန်းကြောအောက်တွင်
ကျွန်တော့်ရဲ့ကုတ်အင်္ကျီအသစ်က နံနက်စာစားချိန်အထိ ခံခဲ့ပါတယ်။
မနေ့ညကမှ အထူးပြုပြင်ထားခဲ့တာပါ။
ဟယ်လီနာက ပခုံးသားတွေကို ချဲ့ပေးခဲ့ပြီး လက် sleeves တွေကို ရှည်ပေးခဲ့ကာ၊ ဘုရားဆန်ဆန် ပြောင်းလဲနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာက အဝတ်အစားအတွက် တာဝန်ယူပေးရတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အတော်လေး ဒုက္ခများစရာကောင်းကြောင်း မှတ်ချက်ပေးခဲ့ပါသေးတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သဘောတူခဲ့ရတာပေါ့။
အဲ့ဒီနောက် စားပွဲပေါ်ကနေ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ဂယ်ရစ် မလှမ်းယူခင်မှာပဲ ကျွန်တော်က အရင်လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအခဲမမိခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်လက်မောင်းအောက်က အပ်ချုပ်ရိုးက ပြဲထွက်သွားပါတော့တယ်။
အားလုံးပဲ အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ချလိုက်မိပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီကုတ်အင်္ကျီကို သန်းခေါင်ယံကျော်မှ ချုပ်ပြီးခဲ့တာနော်”
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“နောင်တရလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က အပ်ပြဲနေတဲ့နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်ပါတယ်။
“ရှင် နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြောင်းလဲသွားပြန်ပြီ”
“အဲ့ဒီလို ထင်ရတာပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ကတော့ စိတ်ပျက်သွားပုံမပေါ်ပါဘူး။
ဟယ်လီနာကတော့ စိတ်ပျက်နေပုံရပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဆံပင်က အဖြူနဲ့အပြာရောင် ရောစပ်နေတဲ့အပိုင်းက ပိုပြီး ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပါပြီ။
အခုဆိုရင် နားထင်နဲ့ နဖူးစပ်နားက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့အပိုင်းအထိပါ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျန်တဲ့ဆံပင်တွေကတော့ မည်းနಪ್ಪುဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်မျက်အိမ်ထဲမှာတော့ ရေခဲပြင်တွေက ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘာတစ်ခုခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါတိုင်းမှာ လျှပ်စီးကြောင်းလေးတွေက အစွန်းတစ်ဖက်ဆီမှာ ပုံမှန်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်နေဆဲပါပဲ။
အဲဒီခံစားချက်တွေထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတာတွေလည်း ပါတယ်။
စိုးရိမ်ပူပန်တာတွေ၊ အံ့သြသွားတာတွေလည်း ပါတယ်။
ပြီးတော့... မနေ့ညတုန်းက အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ကို နမ်းခဲ့တာကိုပါ ထပ်ပြီး သတိရမိသွားပါတယ်။
သူမကတော့ နောက်ဆုံးအချက်ကို သဘောကျပုံရပါတယ်။
အခဲမမိခင် အခန်းထဲက တခြားနေရာတွေမှာ မရှိတဲ့ လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ကုလားကာတွေ လွင့်ပျံနေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် ဆွေးနွေးဖို့တောင် မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။
ဒါမားက ကျွန်တော့်ရှေ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထჯိုင်နေပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ပခုံးတွေကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ကျောက်သားတွေဟာ ဖိအားအောက်မှာ ပြောင်းလဲတတ်တယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ချီးကျူးတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“သိပါတယ်”
“မင်းရဲ့စွမ်းအားက ဖန်တီးပေးနေတဲ့ ပုံစံကို မင်း ကိုယ်တိုင်က ငြင်းဆန်နေတာ”
ကျွန်တော် ပြဲနေတဲ့ အပ်ချုပ်ရိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကုတ်အင်္ကျီကတော့ ပိုပြီး ငြင်းဆန်နေပုံရပါတယ်”
ဒါမားက ပေါင်မုန့်တစ်စကို နှစ်ခြမ်း ချိုးလိုက်ပါတယ်။
“မင်းကိုယ်မင်း အလွန်အမင်း တင်းကျပ်ထားမယ်ဆိုရင် အဲဒီအပြောင်းအလဲက တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်”
“ကျောက်တောင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားမယ့်အထိ မတွေးမိအောင် ဒါကို တခြားပုံစံနဲ့ ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား”
“မရဘူး”
အော်ရီလီယာက လက်ဖက်ရည်ခွက်နောက်မှာ သူမရဲ့ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပါတယ်။
နံနက်စာစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ပထမဆုံး မြောက်ပိုင်း စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါမားက ဦးဆောင်သွားပါတယ်။
အီလီနော်ကတော့ ရှေးဟောင်းအထောက်အကူပြု တိုင်တွေတစ်ခုချင်းစီကို သူမကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင် လိုက်လံစစ်ဆေးချင်တာကြောင့် လိုက်လာခဲ့ပါတယ်။
အီလီဇာကတော့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းဟောင်းတွေဟာ အန္တရာယ်တွေအတွက် အကောင်းဆုံးနေရာတွေ ဖြစ်တာကြောင့် လိုက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဟေလင်ကတော့ ကျွနို်ပ်တို့တွေ့သမျှ ကိရိယာတွေ ဒါမှမဟုတ် ထုလုပ်ထားတဲ့ ကျောက်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ပါလာခဲ့ပါတယ်။
ပယ်ရင်းကတော့ ဘာကိုမှ အခွင့်မတောင်းဘဲနဲ့ မထိပါဘူးလို့ ကတိပေးပြီးနောက် အီလီနော်က ခွင့်ပြုခဲ့တာကြောင့် လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးကတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ပေးထားခဲ့တဲ့ ကြေးနီအမှတ်အသားလေးတစ်ခုကနေတဆင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်မှာ တပ်ဆင်ထားတာပါ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ဝတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဂရေးကိပ်ဆီကို ပြန်သွားတဲ့ မှေးမှိန်တဲ့ လိုင်းတစ်လိုင်းကို ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
ထိန်းချုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဦးတည်ရာကို သိစေတာပါ။
မေရီကတော့ ရဲတိုက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
မနက်ခင်းခေါင်းလောင်းထိုးချိန်အထိ သူမဆီကို မြို့အမည်ပေးဖို့ အဆိုပြုချက်ပေါင်း (၄၁၂) ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီထဲက (၃၀၉) ခုကတော့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူကြပါဘူး။
သူမကတော့ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အပြစ်လို့ ဆိုပါတယ်။
မြောက်ပိုင်းလမ်းမကြီးပေါ်မှာတော့ နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပါတယ်။
အလွန်အမင်း နက်နက်နဲနဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မြေပြင်ကို နူးညံ့သွားစေပြီး ရှေးဟောင်းလှည်းဘီးရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လောက်ရုံပါပဲ။
ဒါမားက လမ်းအတိုင်း အကြာကြီး မလျှောက်ပါဘူး။
သူက တောင်တန်းကြောဘက်ကို ချိုးကွေ့သွားပါတယ်။
အဲဒီဘက်မှာတော့ ဘယ်လမ်းကြောင်းမှ မပေါ်ပါဘူး။
ဗလာဖြစ်နေတဲ့ သစ်ပင်တွေ၊ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဆူးခင်းတွေပဲ ရှိပါတယ်။
“သေချာရဲ့လား” လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
“သေချာတယ်”
“ဘာတွေ ခံစားရလို့လဲ”
“ဗလာဖြစ်နေခြင်းကို”
ပယ်ရင်းက တောင်တန်းကြောဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဘာမှကို မရှိသလိုပဲ”
“ဘာမှမရှိခြင်းမှာလည်း ပုံစံတစ်ခု ရှိနိုင်တာပေါ့”
ဒါမားက သူ့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ပေါ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“အလေးချိန်နဲ့ ဖိထားတဲ့ကျောက်သားက ကွက်လပ်တစ်ခုအပေါ်က ကျောက်သားနဲ့ မတူဘူး။ ရေက ခေါင်းလပ်တစ်ခုရဲ့ ပတ်လည်မှာ သွားလာပုံချင်း မတူဘူး။ အဆိပ်သင့်နေတဲ့မြေပြင်ကို အမြစ်တွေက ရှောင်ကြတယ်။ သတ္တုတွေက တချို့သော လျှပ်စီးကြောင်းတွေကို ဆွဲဆောင်တယ်”
ပယ်ရင်းက သေချာနားထောင်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ တစ်နာရီနီးပါး တက်ခဲ့ကြပါတယ်။
လေပြင်းက ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ကနေ လိုက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်မလုပ်မိအောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။
အဲဒါကပဲ အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်က တစ်ခုသော တောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ ရေစီးကြောင်းတွေ ရွေ့လျားနေတာကို ခံစားနေရပါတယ်။
တောင်ဘက်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် စုပုံလာတဲ့ နှင်းတွေ၊ အနောက်ဘက်လယ်ကွင်းတွေနားက ခြောက်သွေ့တဲ့လေထုတွေ၊ တောင်ထွတ်တွေရဲ့ ဟိုးအလွန်ဘက်မှာ တည်ဆောက်နေတဲ့ မိုးတိမ်တွေကို ခံစားနေရပါတယ်။
အပိုင်းတိုင်းက ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် နီးကပ်နေသလို ခံစားရပါတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ ဘာမှ မခေါ်ဆိုသေးတာကို ပြန်ပြီး မတုံ့ပြန်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးပါတယ်။
မြေပြင်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ဒါမားက ပြောပြဖူးပါတယ်။
“ကျောက်သားတွေက အမြဲတမ်း စကားပြောနေတာပဲ” လို့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ စောင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ်မှာ သူက ပြောခဲ့ပါတယ်။ “အဲဒါက သူတို့ကို ရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို မင်း သိနေတာလား”
“မင်းက တောင်တန်းကြောကို မြှောက်ထုတ်ပစ်တော့မယ့်ပုံစံနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာလေ”
“ငါ အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီလေ”
ရှေးဟောင်းဝင်ပေါက်ကတော့ ကျောက်ပြိုကျမှုတွေနဲ့ ရေခဲနေတဲ့ မြေဆီလွှာတွေနောက်မှာ ကွယ်နေပါတယ်။
အဲဒီနားကနေ ပေဆယ်ဆလောက်နဲ့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် မြင်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါမားက ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က မြေစောင်းနားမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
သူမက နှင်းတွေကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအောက်မှာတော့ ကိရိယာတွေနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ လိုင်းကြောင်းရာတစ်ခု ပါရှိနေတဲ့ လေးထောင့်ကျောက်တုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
“ဒီမှာ” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
ဒါမားက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ပြိုကျမှုက တိမ်ပါတယ်။”
“သဘာဝအတိုင်းလား”
“မဟုတ်ဘူး”
အီလီဇာက ပိုပြီး နီးကပ်လာပါတယ်။
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ထားတာလား”
ဒါမားက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ခြေရင်းအောက်က မြေပြင်က တုန်ခါသွားပါတယ်။
နှင်းတွေကို ရွေ့သွားစေလောက် ترလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျောက်တုံးတွေကြားက ဖုန်မှုန့်တွေ ကြွေကျလာလောက်တော့ တုန်ခါသွားပါတယ်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။ “အပြင်ဘက်က အထောက်အပံ့တွေ ပျက်စီးသွားတာ။ ပြီးတော့မှ တခြားလူတစ်ယောက်က ကျန်တာတွေကို အောက်ကို ပြိုကျအောင် လုပ်ခဲ့တာ”
“ပိတ်ပစ်ဖို့အတွက်လား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါမှမဟုတ် ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့”
အီလီဇာက သူမရဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ပယ်ရင်းက အဲဒီဓားကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အန္တရာယ်က ကျောက်တုံးတွေအောက်မှာ မြှုပ်နှံထားတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက ဘာများ အကျိုးရှိမှာလဲ”
“မရှိဘူး” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “ဒါက ငါ့အတွက် အကျိုးရှိတာ”
ကျွန်တော်တို့က မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းကို ချက်ချင်း ဖွင့်မပစ်ခဲ့ပါဘူး။
အီလီနော်က မြင်ရသမျှ အထောက်အပံ့တိုင်တွေရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
ဟေလင်ကတော့ ရှေးဟောင်း သံချောင်းတွယ်ဆက်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
အများစုက သံချေးတက်ပြီး ပျက်စီးကုန်ကြပါပြီ။
တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက အဲဒါကို နေ့အလင်းရောင်အောက်မှာ ကိုင်ပြပါတယ်။
“ဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်ထားတာပဲ”
“ဘယ်လောက်တောင် ရှေးကျမလဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“ဂရေးကိပ်အောက်က ပြုပြင်ရေးအလုပ်တွေထက် ပိုရှေးကျတယ်။ မူလရဲတိုက်အောက်ခံအုတ်မြစ်တွေထက် ပိုပြီး ငယ်တယ်”
အဲဒါက အချိန်ကာလ အတော်များများကို ချန်ထားခဲ့တာပါပဲ။
ဒါမားက မြေစောင်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်သွားပါတယ်။
သူက ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အခေါင်းပေါက်တွေကို မှတ်သားဖို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရပ်ခဲ့ပါတယ်။
ရှေးဟောင်း လုပ်ငန်းခွင်တွေက သူ အစက ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပါတယ်။
“လူတွေရော ရှိသေးလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
သူက ကျောက်တုံးဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အရှင်လတ်လတ် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး”
ခဏလောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါဘူး။
အီလီဇာက သူမရဲ့ဓားကို အိမ်ထဲပြန်သွင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော့်ပခုံးနဲ့စာရင် မကျယ်တဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က ပြိုကျနေတဲ့ ကျောက်တုံးကို ကိုင်ထားပါတယ်။
ဒါမားက အဲဒီအလေးချိန်ကို ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်ဆင်ကို ကျရောက်သွားအောင် လမ်းညွှန်ပေးပါတယ်။
အီလီနော်ကတော့ မြို့ထဲကနေ သယ်လာခဲ့တဲ့ သစ်သားတွေနဲ့ ပထမဆုံး ကျိုးနေတဲ့ အထောက်အပံ့ကို အစားထိုးလိုက်ပါတယ်။
ဟေလင်က ယာယီထောက်တိုင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
ပယ်ရင်းက အခွင့်တောင်းတဲ့အခါ ကိရိယာတွေကို လှမ်းပေးပါတယ်။
အခွင့်တောင်းမှသာ ပေးတာပါ။
သူက ဒီအောင်မြင်မှုကို အလွန်တရာမှ ဂုဏ်ယူနေပုံရပါတယ်။
အပေါက်ဝကနေ အေးမြတဲ့လေတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒီလေမှာ စိုစွတ်နေတဲ့ ကျောက်သားနံ့၊ ရှေးဟောင်းသံချေးနံ့နဲ့ ရာသီဥတုဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ ဖုန်မှုန့်လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်အောင် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အနံ့အသက်တစ်ခု ရနေပါတယ်။
ဒါမားက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
“စောင့်ဦး”
ကျွန်တော်က ကျောက်တုံးကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အောက်ကလေထုက မကောင်းဘူး”
“အဆိပ်လား”
“ဒီမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပိုနက်တဲ့နေရာမှာ”
သူက မြေပြင်ကို ထိလိုက်ပါတယ်။
“ရေဟောင်းတွေနဲ့ ပေါ်လာတဲ့ သတ္တုဓာတ်တွေ ရောနှောနေတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါတို့ မဝင်ရဘူး”
အီလီနော်က အဲဒါကို သူမရဲ့ မြေပုံပေါ်မှာ မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။
ပထမဆုံး အခန်းထဲမှာတော့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လှည်းတွေကို တွေ့ရပါတယ်။
နှစ်စီးကတော့ ပြိုကျနေပါတယ်။
တတိယတစ်စီးကတော့ မီးခိုးရောင်ဖုန်မှုန့်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ နံရံဘက်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ပယ်ရင်းက အဲဒါဆီကို ချဉ်းကပ်သွားပါတယ်။
အီလီနော်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပါတယ်။
သူ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားပါတယ်။
“ငါ ကြည့်နေတာပါ”
“မင်းက မှီနေတာလေ”
“ငါက မှီလိုက်ရင် ပိုကြည့်ကောင်းတယ်”
“မင်း လဲကျသွားရင်လည်း ပိုကောင်းတာပေါ့”
ပယ်ရင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
ဟေလင်က လှည်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
ဘီးတစ်ဘီးက ကွဲအက်နေပါတယ်။
ဝင်ရိုးကတော့ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးပါဘူး။
သူက အဆစ်နေရာပေါ်မှာ လက်ချောင်းတွေကို ရွှေ့ကြည့်ပါတယ်။
“ဒီဒီဇိုင်းက ကောင်းသားပဲ”
ပယ်ရင်းက သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“ဘီးဘောင် ပိုကျယ်သွားရင်တော့……”
အီလီနော်က လည်ချောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှင်းလိုက်ပါတယ်။
သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်မှပေါ့”
ဒါမားက ကျောက်တုံးပေါ်က ထုလုပ်ထားတဲ့ မျက်နှာပြင်တစ်ခုဆီကို ဦးဆောင်သွားပါတယ်။
အဲဒီနေရာမှာ အမည်းရောင်လိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။
အစတုန်းကတော့ အရောင်ပြောင်းသွားတာကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဝင်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်က အစွန်းတစ်ဖက်ကို ထိသွားပါတယ်။
ငွေရောင်ပါ။
တောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒင်္ဂါးပြားတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ လှပသလိုမျိုး လှပနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ကျောက်သားတွေကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ သွေးကြောမျှင်လို အရာတစ်ခုပါ။
ဒါမားက သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကို အဲဒီနားမှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
“ကြွယ်ဝတယ်” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။
အီလီနော်က အကျယ်အဝန်းကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်အထိ နက်လဲ”
“ဒီလုပ်ငန်းခွင်ထက် ပိုနက်တယ်”
“ဘာလို့ ရပ်သွားကြတာလဲ”
ဒါမားက ပြိုကျနေတဲ့ လိုဏ်ခေါင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ဘာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာပေါ့”
သူ စကားပြောပြီးသွားတဲ့အခါမှာလည်း အဲဒီအဖြေက အခန်းထဲမှာ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ပထမဆုံး အခန်းတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ အလောင်းတွေကို မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။
ကိရိယာတွေကိုတော့ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။
ကျိုးနေတဲ့ မီးခွန်းတစ်ခု၊ အသက်အရွယ်ကြောင့် မာကျောနေတဲ့ သားရေလက်အိတ်တစ်စုံ၊ အထောက်အပံ့တိုင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ မှတ်သားချက်တွေပေါ့။
မျဉ်းကြောင်းတိုလေးတွေပါ။
အရေအတွက်ကို ရေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ဆိုင်းတွေကို မှတ်တာပေါ့။
သင်္ကေတတစ်ခုကတော့ အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
တောင်တန်းတစ်ခုအောက်က ဖွင့်ထားတဲ့ လက်ဖဝါးပုံစံတစ်ခုပါ။
ဒါမားက အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲဒါကို သိလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“မသိဘူး”
“ဒါပေမဲ့……”
“အဲဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှတ်အသားတော့ မဟုတ်ဘူး”
အီလီဇာက အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သတ္တုတူးသမားတွေကို အမှတ်အသားပြုတာများ ဖြစ်မလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
တောင်တန်းကြောအောက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ မြို့ကို ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်ပါတယ်။
မိရိုးဖလာ အလုပ်အကိုင်တွေ၊ ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတဲ့ အမည်နာမတွေကို သယ်ဆောင်လာပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတဲ့ လူတွေပေါ့။
“ကူးယူထားလိုက်ပါ” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုပါတယ်။
အီလီနော်က မီးသွေးခဲနဲ့ စက္ကူကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ ချန်ထားခဲ့တာတွေကို မသိမ်းပိုက်ခင်မှာ ဒီမှာ ဘယ်သူတွေ အလုပ်လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ငါတို့ သိထားသင့်တယ်”
ဒါမားက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ငွေရောင်တစ်ခုတည်းကတော့ တစ်ခုတည်းသော သတ္တုအိပ်တန်း မဟုတ်ပါဘူး။
ရှေးဟောင်းလုပ်ငန်းခွင်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ကြေးနီတွေ ရှိနေပါတယ်။
တောင်တန်းကြောရဲ့ တောင်ဘက်ခြမ်းဆီကို ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှာ သံတွေ ရှိနေပါတယ်။
ဒါမားက မြေအောက်ချောင်းငယ်တစ်ခုနားမှာ အပြာရောင် ကျောက်မျက်ရောင်စုံ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အကန့်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
ပယ်ရင်းက အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲဒါကို ထိလို့ရမလား”
“မရဘူး” လို့ လူလေးယောက်က တစ်ပြိုင်တည်း ဖြေလိုက်ကြပါတယ်။
သူက စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ပုံစံ ပေါ်လာပါတယ်။
ဒါမားက သတ္တုအိပ်တန်းနားမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“တည်ငြိမ်ပါတယ်”
ပယ်ရင်းက မျက်နှာဝင်းပသွားပါတယ်။
“အခုရော ထိလို့ရပြီလား”
“မရဘူး” လို့ အီလီနော်က ဆိုပါတယ်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စူးစမ်းလေ့လာရေးခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို မင်း အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်သန်းနိုင်မလားဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်လို့”
ပယ်ရင်းက ဟေလင်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
ဟေလင်က စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။
“အသုံးဝင်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုတော့ ဖြစ်မှာပါ”
ကျွန်တော်တို့ဟာ နေ့လယ်မတိုင်ခင်မှာပဲ တောင်တန်းကြောကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ဘာမှ ကျွန်တော်တို့ကို မလိုက်လာပါဘူး။
မြှုပ်နှံထားတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေလည်း နိုးထလာခြင်း မရှိပါဘူး။
ရှေးဟောင်းအာဏာစက်တွေကလည်း မြေကြီးထဲကနေ လှမ်းဆွဲတာမျိုး မရှိပါဘူး။
အဲဒါက အီလီဇာကို နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားစေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ယာယီအဆောင်နဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့တွေသုံးပြီး ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ကြပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးက ကြေးနီကွင်းကနေတဆင့် အဲဒီနေရာရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
ဒါမားက နှင်းတွေပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ဂရေးကိပ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေပါတယ်။
အောက်ဘက်က မီးခိုးခေါင်းတိုင်ရာပေါင်းများစွာကနေ မီးခိုးတွေ တက်လာနေပါတယ်။
ရှေးဟောင်းနံရံတွေရဲ့ အလွန်ဘက်မှာတော့ လမ်းမကြီးအသစ်တွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဖြူစင်တဲ့ လိုင်းကြောင်းတွေကို ရေးဆွဲထားကြပါတယ်။
“မင်းရဲ့စစ်သည်တွေအတွက် တပ်ဆင်ပေးနိုင်လောက်တဲ့ သံတွေ လုံလုံလောက်လောက် ရှိပါတယ်” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။
“နောက်တော့လည်း ဖြစ်လာမှာပါ”
“ကွန်ကောဒီးယားရဲ့ တံခါးတွေ၊ အမိုးတွေ၊ ပိုက်လိုင်းတွေအတွက် လုံလောက်တဲ့ ကြေးနီတွေ ရှိတယ်”
“နောက်တော့လည်း ဖြစ်လာမှာပါ”
“မင်းကို သူဌေးဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ငွေတွေလည်း ရှိတယ်”
ကျွန်တော်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“နောက်တော့လည်း ဖြစ်လာမှာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါ စမ်းသပ်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါ အောင်သွားပြီလား”
“မင်း မမေးခင်မှာ တွေဝေသွားခဲ့တယ်”
ဆင်းလာတဲ့လမ်းမှာတော့ သူဌေးဖြစ်လာခြင်းဆိုတာက ငယ်ရွယ်တဲ့မြို့တွေကို ဘယ်လို သက်ရောက်စေလဲဆိုတာကို သူ ရှင်းပြပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက ကုန်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
လက်မှုပညာရှင်တွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
အလုပ်သမားတွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
ခိုးသူတွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
အဲဒီမြေပေါ်မှာ ရှေးဘိုးဘွားတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မကြာသေးခင်ကမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတဲ့ မှူးမတ်တွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
မပြီးဆုံးသေးတဲ့ နယ်နိမိတ် အငြင်းပွားမှုတွေကို မှတ်မိနေကြတဲ့ အိမ်နီးချင်း အုပ်စိုးရှင်တွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
မြှုပ်နှံထားတဲ့ သတ္တုတွေဟာ ပိုပြီး ထိုက်တန်တဲ့ တိုင်းနိုင်ငံတစ်ခုကို ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်တယ်လို့ ကြေညာဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတွေကို ဆွဲဆောင်ပါတယ်။
“အတော်လေး အသေးစိတ်ကျပါလား” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုပါတယ်။
“အရမ်း ဖြစ်ပျက်ဖူးတာပေါ့”
“မင်းကိုလား”
“လူတိုင်းကိုပေါ့”
ဒါမားက ရေခဲနေတဲ့ ချောင်းငယ်တစ်ခုကို ခြေလွန်ကျော်သွားပါတယ်။
“အကယ်၍ ငွေတူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းကို အရင်စလုပ်မယ်ဆိုရင်၊ ငွေကပဲ မြို့ရဲ့ တိုးတက်နှုန်းကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် သံနဲ့ကြေးနီကို အရင်စလုပ်ရင်ရော”
“သူများတွေ လိုချင်တာကို မရောင်းခင်မှာ မင်း လိုအပ်တာကို အရင် တည်ဆောက်ရတယ်”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“သံကနေ စကြမယ်”
“ကြေးနီလည်း ပါရမယ်” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုပါတယ်။ “ရေပိုက်လိုင်းတွေနဲ့ တံခါးအတွက် လိုအပ်လိမ့်မယ်”
ဒါမားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
နာမည်မပေးရသေးတဲ့ ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ ပထမဆုံး သတ္တုတူးဖော်ရေး မူဝါဒကို ရေခဲနေတဲ့ ချောင်းစပ်မှာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါပြီ။
မေရီကတော့ အဲဒါကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမက မိနစ်ရှစ်မိနစ်လောက်တော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမှာပါ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို စတင် ရေးသားပါတော့မယ်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကောင်စီခန်းမမှာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါမား၊ အီလီနော်နဲ့ ရဲတိုက်မှူးတို့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အတည်ပြုချက်မပါဘဲနဲ့ ဘယ်သတ္တုတွင်းမှ ပွင့်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘယ်အလုပ်သမားမှ ကုမ္ပဏီတိုကင်တွေနဲ့ လစာပေးခံရမှာ မဟုတ်သလို သတ္တုတွင်းကနေ အစားအစာဝယ်ယူဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ဘယ်ကြေးစားအလုပ်နဲ့မှ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်အားကို အာမခံယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှု မှန်သမျှကို မှတ်တမ်းတင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သေဆုံးသွားတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ထာဝရ ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို ထောက်ပံ့ကြေး ပေးအပ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သတ္တုတူးဖော်ရေး အမြတ်အစွန်းတွေကို လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေး၊ ပြည်သူ့လုပ်ငန်းတွေ၊ ကာကွယ်ရေး၊ အရန်ငွေတွေနဲ့ သတ္တုထုတ်ယူတဲ့နေရာနဲ့ အနီးဆုံး ခရိုင်တွေကြားမှာ ခွဲဝေပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဘာလို့ အနီးဆုံးခရိုင်တွေကို ပေးရတာလဲ” လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဆူညံသံတွေ၊ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေ၊ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ခံရမှာဖြစ်လို့လေ” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
ဒါမားက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ငွေတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” လို့ မယ်လိုဒီက မေးပါတယ်။
“မဖွင့်သေးဘူး” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုပါတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ”
“သံနဲ့ကြေးနီကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ စီမံခန့်ခွဲနိုင်တဲ့အထိပေါ့။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ငွေတွေ တွေ့ခဲ့တုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သတိရပါ၊ အဲဒါတောင်မှ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိသေးတာလေ”
သူမက နောက်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် သဘောတရားကျလွန်းပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ချီးကျူးတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
ဒါမားက သူမဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“မင်းတို့ လွတ်နေတဲ့ အပိုင်းအစတွေကိုတော့ ရှာတွေ့နိုင်ပါသေးတယ်”
မယ်လိုဒီက ရှေ့ကို တိုးထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“မပြောဘူး”
သူမက မျက်စိကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပါတယ်။
သူတို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။
လောလောဆယ်မှာတော့ တောင်တန်းကြောက လုံခြုံနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မြို့အမည်တွေက စားပွဲနှစ်ခုံစာတောင် ရှိနေပါပြီ။
မေရီက အဲဒါတွေကို စုပုံပြီး ခွဲခြားထားလိုက်ပါတယ်။
ထပ်နေတဲ့နာမည်တွေ၊ ရှိပြီးသား မြို့တွေ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအမည်တွေ၊ ဘာသာရေးအမည်တွေ၊ ကောင်စီမှာ ယဉ်ကျေးစွာ မပြောနိုင်တဲ့ အမည်တွေပေါ့။
မယ်လိုဒီက နောက်ဆုံးပုံရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
“ဒီမှာ အချက်အလက်ကောင်းတဲ့ နာမည်အချို့ ရှိနေတယ်”
“အဲဒါတွေကို ဖယ်ထုတ်ထားတယ်”
“သူရဲဘောကြောင်တာ”
အဆိုပြုချက်တစ်ခုမှာတော့ မေရီရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး (Mary’s Burden) ဆိုပြီး ရေးထားပါတယ်။
မေရီက အဲဒါကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအမည်တွေကြားထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက တခြားနေရာမှာ ရှိသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိပါတယ်။
ဂရေးကိပ် (Greykeep) ဆိုတဲ့နာမည်က (၈၆) ကြိမ်တောင် ပါလာပါတယ်။
ဂရေးကိပ်အသစ် (New Greykeep) က (၄၃) ကြိမ်ပါ။
အောက်ဂရေးကိပ် (Lower Greykeep) က (၂၇) ကြိမ်ပါ။
ကြီးကျယ်တဲ့ ဂရေးကိပ် (Greater Greykeep) ကတော့ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာစာလုံးကို ယူထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ လက်ရေးနဲ့ တစ်ကြိမ် ပါလာပါတယ်။
ရွှံ့တောင်ကုန်း (Mud Hill) ကတော့ အဆိုပြုချက် (၉) ခု ရရှိထားပါတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ တစ်ခုအတွက်ပဲ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း သူမကို မယုံကြပါဘူး။
တခြားနာမည်တွေလည်း ထပ်နေကြပါတယ်။
ဟတ်ဗေးလ် (Hearthvale)။
ဂရေးဟေဗင် (Greyhaven)။
ဖရီးဟေဗင် (Freehaven)။
အာကော့ဒ်စ် ရက်စ်ထ့် (Accord’s Rest)။
ဝިންတာဂိတ် (Wintergate)။
စတုန်းခရော့စ် (Stonecross)။
ဟေဗင်ရိတ်ချ် (Havenreach)။
အော်ရီလီယာရဲ့ ခိုလှုံရာ (Aurelia’s Refuge) ဆိုတဲ့နာမည်က (၁၂) ကြိမ်တောင် ပါလာပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အခန်းတစ်ဖက်ကနေ ကန့်ကွက်လိုက်ပါတယ်။
“ဆယ့်နှစ်ခုလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါ”
မေရီက ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက ခွင့်ပြုထားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေထဲက တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ ခွင့်မပြုဘူး”
“အဲဒါက ခွင့်ပြုထားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါပဲ”
မေရီက စာရွက်လေးတွေကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“ဟတ်ဖ်လိုက် (Hearthlight) ကရော ဘယ်လိုလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“အဲဒါက ရုံးပိတ်ရက်လေ” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
“နှစ်ခုလုံး ဖြစ်လို့ရတာပဲလေ”
“ဒါဆိုရင် စာတွေမှာ ဘယ်သူက ဟတ်ဖ်လိုက်မှာ နေပြီး ဟတ်ဖ်လိုက်ကို ကျင်းပနေတယ်လို့ ရေးရမှာပေါ့”
မယ်လိုဒီက စဉ်းစားတွေးခေါ်ဟန် ရှိသွားပါတယ်။
“အဲဒါဆိုရင် မင်အိုးကုန်တာ သက်သာတာပေါ့”
မေရီက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။
ဒါမားက စတုန်းခရော့စ် (Stonecross) ဆိုတဲ့စာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ရိုးသားတယ်”
“ငါတို့မှာ အဓိက လမ်းဆုံလမ်းခွမှ မရှိတာ” လို့ နာသနီရယ်က ဆိုပါတယ်။
“မင်းတို့က သွားလာရေးတံခါးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ”
“အဲဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျမှ သင့်တော်သွားမှာပေါ့”
“နာမည်တွေက အကြောင်းပြချက်တွေထက် အမြဲတမ်း စောပြီး ရောက်လာတတ်ပါတယ်”
မေရီက စတုန်းခရော့စ်ကို ထပ်နေတဲ့ အမည်စာရင်းထဲကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဘယ်နာမည်ကိုမှ ကျွန်တော်တို့ အပြီးသတ် မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အကြံပြုချက်တိုင်းမှာ မြို့က ဘာဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ လူတွေရဲ့ အယူအဆတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။
ခိုလှုံရာ။
ခံတပ်။
အိမ်။
အစ။
ကတိ။
လွတ်လပ်မှု။
ဆောင်းရာသီ။
ကျောက်။
ထွက်ပြေးလာကြတဲ့ လူတွေက လုံခြုံမှုကို မှတ်မိနေစေမယ့် နာမည်ကို လိုချင်ကြပါတယ်။
အနီးအနားမှာ မွေးဖွားလာကြတဲ့ လူတွေက တောင်ကြားကို မှတ်မိနေစေမယ့် နာမည်ကို လိုချင်ကြပါတယ်။
လက်မှုပညာရှင်တွေက တည်တံ့ခိုင်မြဲတဲ့ပုံစံ ပေါ်ချင်ကြပါတယ်။
ကုန်သည်တွေက စာရင်းဇယားတွေမှာ ရေးလို့လွယ်အောင် တိုတိုလေး ဖြစ်ချင်ကြပါတယ်။
ကလေးတွေက နာမည်တွေအစား ပုံတွေ ဆွဲပြီး ပို့ကြပါတယ်။
မေရီက အဲဒီပုံတွေကို သိမ်းထားပါတယ်။
ပုံတစ်ပုံမှာတော့ အိမ်တွေနဲ့ ဧရာမပန်းပွင့်တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ ရဲတိုက်ကို ပြထားပါတယ်။
တခြားပုံတစ်ပုံမှာတော့ နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာကို ပြထားပါတယ်။
ဒါမှမဟုတ် ဆိတ်တစ်ကောင်ပေါ့။
အောက်မှာ ရေးထားတဲ့ စာတန်းကတော့ ငါတို့ရဲ့နေရာ (OUR PLACE) တဲ့။
“အဲဒါကရော မြို့နာမည် ဖြစ်လို့မရဘူးလား” လို့ မယ်လိုဒီက မေးပါတယ်။
“မရဘူး” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လာလည်သမျှဧည့်သည်တိုင်းက ကျန်တဲ့စာကြောင်းတွေကို ငါတို့ မေ့သွားကြပြီလို့ ထင်ကုန်မှာပေါ့”
“ငါတော့ သဘောကျသား”
“မင်းက ရွှံ့တောင်ကုန်းကိုလည်း သဘောကျခဲ့တာပဲ”
“ငါ့မှာ အဘက်ဘက်က အရည်အချင်းတွေ ရှိပါတယ်”
မေရီက ကျွန်ტော့်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ပြည်သူတွေကို ပါဝင်ခွင့်ပေးမိတာကို ငါ စတင် နောင်တရလာပြီ”
“မြို့အတွက် နာမည်တစ်ခု လိုအပ်တယ်လို့ မင်းပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ”
“စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ လိုအပ်တယ်လို့တော့ ငါ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး”
အဲဒီနေ့ည အမွှာနှစ်ယောက်ရဲ့ စာသင်ကြားမှုမှာ ဒါမားလည်း ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။
သူက နာာရေးခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျောက်တုံးသုံးတုံးကို ချလိုက်ပါတယ်။
တစ်ခုက သာမန်ဂรန်းနိုက်ကျောက်ပါ။
တစ်ခုကတော့ သံဓာတ်ပါတဲ့ ကြိုးကြောင်းလေး ပါပါတယ်။
တတိယတစ်ခုကတော့ ကျောက်မျက်ရောင်စုံလေး တစ်ခု ပါပါတယ်။
ကာရ်က ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
ဂယ်ရစ်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ဒါမားက ဂรန်းနိုက်ကျောက်ကို ထိလိုက်ပါတယ်။
“ကျောက်”
“ကျောက်” လို့ ကာရ်က လိုက်ဆိုပါတယ်။
သူက ဒုတိယကျောက်တုံးကို ထိလိုက်ပါတယ်။
“သတ္တု”
“သတ္တု”
သူက တတိယကျောက်တုံးကို ထိလိုက်ပါတယ်။
“လှလိုက်တာ” လို့ ဂယ်ရစ်က ဆိုပါတယ်။
ဒါမားက သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒါက နည်းပညာအရ မမှန်ဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး”
ကျောက်တုံးတွေကို သစ်သားပန်းကန်လုံး သုံးလုံးအောက်မှာ ဖုံးထားလိုက်ပါတယ်။
ဒါမားက သူတို့ရဲ့ နေရာတွေကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
“သတ္တုကို ရှာပါ”
ကာရ်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့လက်တွေအောက်က ကြမ်းပြင်က ပူနွေးလာပါတယ်။
သူမက မှန်ကန်တဲ့နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
ဂယ်ရစ်က ပန်းကန်လုံးကို မထိဘဲနဲ့ မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအောက်က ကျောက်တုံးပါ အတူတူ မြောက်တက်လာပါတယ်။
“မလုပ်နဲ့” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
သူမက အနီရောင်ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပါတယ်။
အလုပ်လုပ်နေတာတွေ ရပ်သွားပါတယ်။
အရာဝတ္ထုနှစ်ခုစလုံး ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။
ဒါမားက ကျောက်တုံးကို ဖမ်းလိုက်ပါတယ်။
ဂယ်ရစ်က ပန်းကန်လုံးကို ဖမ်းလိုက်ပါတယ်။
အားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။
သူက အဲဒါကို သူ့ခေါင်းပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာက ဆက်သွားပါတယ်။
ကာရ်က ඊළඟမှာ ကျောက်မျက်ရောင်စုံကို တွေ့သွားပါတယ်။
သူမက ကျောက်တုံးကို ခံစားမိတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အခန်းထဲက ဒိုရီယန်ရဲ့အလင်းကို ကျောက်တုံးက ဘယ်လို ကွေးသွားစေလဲဆိုတာကို သူမ ခံစားမိတာပါ။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ဂရန်းနိုက်ကျောက်က အိုင်ဆယ်တစ်ယောက်တည်း သတိထားမိနိုင်လောက်တဲ့ ပမာဏနဲ့ တခြားနှစ်ခုထက် ပိုလေးတာကြောင့် အဲဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက ကြမ်းပြင်ကို ထိလိုက်ပါတယ်။
ဒါမားရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“သူတို့တွေ တောင်တန်းကြောကို ခံစားမိနေကြပြီ”
ကျွန်တော် အခန်းကို ဖြတ်သွားလိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ တစ်ခါမှ အဲဒီကို မသွားဖူးကြပါဘူး”
“သွားဖူးဖို့ မလိုပါဘူး”
သူတို့ရဲ့ လက်တွေအောက်မှာ ကြမ်းပြင်က တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ခုန်နေပါတယ်။
မြောက်ဘက် ဟိုးအဝေးတစ်နေရာမှာ ဘာတစ်ခုခုက တုံ့ပြန်လာပါတယ်။
သတ္တုတွင်း မဟုတ်ပါဘူး။
တောင်တန်းကြီး ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။
ဒါမားက ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
သူက သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
တုံ့ပြန်နေတဲ့ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်သံတွေ ရပ်သွားပါတယ်။
ကာရ်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ထပ်လုပ်”
“မလုပ်တော့ဘူး”
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒါမားက အနီရောင်ပန်းကန်လုံးကို သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ချလိုက်ပါတယ်။
“မလုပ်နဲ့”
ဂယ်ရစ်က အဲဒါကို ထိလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကြမ်းပြင်ကနေ သူ့လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကာရ်လည်း အတူတူပါပဲ။
ဒါမား သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“တော်ပြီ”
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့တွေ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလို မလုပ်တော့ဘဲ ချီးကျူးမှုကို လက်ခံကြပါတယ်။
တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာပါပြီ။
ခဏတာပေါ့။
ကလေးတွေ အိပ်ရာဝင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပါတယ်။
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ဒါမားက တံခါးနားမှာ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
“သူတို့တွေ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ နယ်မြေကို ရသွားကြပြီ” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုပါတယ်။
“ပဲ့တင်သံတစ်ခုပါ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြင်ပေးပါတယ်။
“တောင်တန်းတစ်ခုကိုပါ ထိတွေ့နိုင်တဲ့ ပဲ့တင်သံတစ်ခုပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီကွာခြားချက်က နှစ်သိမ့်စရာ မကောင်းတော့ဘူး”
အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အဆောင်တွေထဲကို ဝင်လာတဲ့ ဘုရားသခင်တိုင်းက သူတို့ကို တခြားဆက်သွယ်မှုတစ်ခုစီ ပေးနေတာပဲ”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” လို့ မာလင်က ဆိုပါတယ်။ “ဒါမှမဟုတ် ဂရေးကိပ်ကို တကယ်ပဲ အိမ်လို ဖြစ်စေတဲ့ ဘုရားသခင်တိုင်းပေါ့”
“အဲဒါက ပိုပြီး တိုင်းတာရခက်တယ်” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်” လို့ သက်စရာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဘုရားသခင်တွေကို လက်ခံတာ ရပ်လိုက်ရမှာလား” လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
“မရပ်ဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။
သူမက ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုက ခက်ခဲလာတဲ့အခါ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တာမျိုးနဲ့ ငါတို့ ခိုလှုံရာကို တည်ဆောက်လို့ မရဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေကို အဆောင်တွေရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးလို့ ရတာပဲလေ” လို့ အက်ဗလင်က ဆိုပါတယ်။
ဆက်သွယ်မှုတွေကို စစ်ဆေးနေရင်း ရဲတိုက်မှူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှေးမှိန်သွားပါတယ်။
“လုံးဝကြီးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဘယ်လောက်အထိလဲ”
“ကလေးထိန်းခန်းကို တိုက်ရိုက် ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြန့်ဝေမှုကနေ ငါ ခွဲထုတ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ကလေးတွေက ရဲတိုက်ရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ ဆက်ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အလှူရှင်တိုင်းရဲ့ ပေါင်းဆုံရာနေရာထဲမှာတော့ သူတို့တွေ ဆက်မနေတော့ဘူး”
“အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို နှေးကွေးသွားစေမလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“မသိရသေးဘူး”
“သူတို့ကို ထိခိုက်စေမလား”
“ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းပါတယ်”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ စတင်ခဲ့ကြပါတယ်။
ဘယ်နံရံမှ ပိတ်မသွားပါဘူး။
ဘယ်ကာကွယ်မှုမှ ပျောက်မသွားပါဘူး။
ရဲတိုက်မှူးက စွမ်းအားတွေက အခန်းထဲကို ဖြတ်သွားတာထက် အခန်းရဲ့ ပတ်လည်ကနေ သွားလာစေဖို့ ကလေးထိန်းခန်းအောက်က လမ်းကြောင်းတွေကို ချိန်ညှိပေးလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကလေးတွေဘေးမှာ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကာရ်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။
ကျွန်တော်က ဂယ်ရစ်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။
ကလေးတွေက လုပ်ငန်းစဉ် အများစုမှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြပါတယ်။
ပြီးခါနီးအချိန်မှာ ဂယ်ရစ် မျက်လုံးပွင့်လာပါတယ်။
ပြတင်းပေါက်တစ်လျှောက်က ရေခဲပြင်တွေ မှေးမှိန်သွားပါတယ်။
ကလေးထိန်းခန်းရဲ့ အလင်းရောင်လည်း မှေးစင်းသွားပါတယ်။
သူ့ဆီကနေ ဘာတစ်ခုခုကို ကျွန်တော်တို့ ယူလိုက်မိပြီလားဆိုပြီး ကြောက်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ခဏတာလေး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူ သန်းဝေလိုက်ပါတယ်။
“ဖေဖေ”
“ဖေဖေ ရှိပါတယ်”
သူ မျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲက စွမ်းအားတွေက အဲဒီနောက်မှာ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။
ဗလာဖြစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
နာရာရဲ့ မီးဖိုက အစစ်အမှန်ဖြစ်နေဆဲမို့ မီးဖိုရဲ့ အပူချိန်က ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒိုရီယန်ရဲ့ မီးခွန်းကလည်း အလင်းရောင် ပေးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ အနာကျက်စေတဲ့စွမ်းအားက သူမရဲ့လက်ထဲမှာ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အအေးဒဏ်က ကျွန်တော့် အရေပြားနောက်မှာ ငြိမ်နေပါတယ်။
အမွှာနှစ်ယောက်က သာမန်စောင်တွေအောက်မှာ လဲလျောင်းနေကြပါတယ်။
လပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့တွေ အလွန်တရာမှ သေးငယ်သွားကြသလို ခံစားရပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီလာပါတယ်။
“အလုပ်ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်လား”
“ငါလည်း မသိဘူး”
အော်ရီလီယာက ကာရ်ရဲ့စောင်ကို သေချာဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။
“အချိန်တန်ရင် ငါတို့ သိလာမှာပါ”
သူတို့ရဲ့မွေးနေ့ရောက်ဖို့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။
အချိန်ဆိုတာ သူတို့ပတ်လည်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ရွေ့လျားနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံကြည်နိုင်တော့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီညကတော့ အသက်ရှူသံတစ်ချက်ချင်းစီအတိုင်း အချိန်က ရွေ့လျားသွားခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးဟာ သူတို့အိပ်ပျော်သွားတုန်းက အတိုင်းအတာအတိုင်း တူညီတဲ့ အရပ်အမောင်းနဲ့ နိုးထလာကြပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူတို့ကို နှစ်ကြိမ် တိုင်းတာကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ သုံးကြိမ်မြောက်ပါ ထပ်တိုင်းပါတယ်။
“ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အခန်းထဲမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြတဲ့ ပေါ့ပါးသွားမှုမျိုး လွှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မြန်လွန်းနေပါတယ်။
အော်ရီလီယာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
“တစ်ညတည်းနဲ့ ဘာမှ အများကြီး မသိနိုင်သေးပါဘူး”
“ညတစ်ညအတွင်းမှာ သူတို့ မကြီးထွားလာဘူးဆိုတာကိုတော့ ဒါက ပြောပြနေတာပဲလေ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“သူတို့ အရင်က အဲဒီလို မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးလေ”
“ငါတို့ စတင် သံသယဝင်လာနေပြီ”
အက်ဗလင်က ကာရ်ရဲ့ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့သမီးလေးက ကလေးထိန်းခန်းနံရံဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငြိမ်သွားပြီ”
သူမပြောတာကို အားလုံး ကြားလိုက်ကြရပါတယ်။
“သမီးလေး၊ အဲဒါကို မကြိုက်ဘူးလား” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
ကာရ်က စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
ပြီးမှ ခေါင်းခါပြပါတယ်။
ဂယ်ရစ်က ကြမ်းပြင်ကို ထိလိုက်ပါတယ်။
အဝေးတစ်နေရာကနေ ဘာမှ တုံ့ပြန်လာခြင်း မရှိတော့ပါ။
သူ မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“အိမ်”
အခန်းထဲက စွမ်းအားက အနည်းငယ် နွေးထွေးလာခဲ့ပါတယ်။
ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားတွေကြောင့် မဟုတ်ပါ။
သူ့ဆီကနေ လာတာပါ။
အော်ရီလီယာရဲ့မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ဝေ့တက်လာပါတယ်။
“သူတို့ပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်လာတာတွေကို သူတို့ ဆက်ပြီး သယ်ဆောင်ထားတုန်းပဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့သားလေးကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ရဲတိုက်ကတော့ သူတို့အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ သူတို့ထဲကို စွမ်းအားတွေကို အရင်လို ထပ်ဖြည့်ပေးမနေတော့ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အဲဒါက ပြဿနာဖြေရှင်းချက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါ။
အဲဒါက နယ်နိမိတ်မျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလို ကန့်သတ်ချက်မျိုးရဲ့တန်ဖိုးကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူခဲ့ကြပြီးပါပြီ။
မနက်စာစားပွဲမှာ မေရီက မြို့အမည်စာရင်း အတိုချုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါတယ်။
အခု ကျန်ရှိနေတာ အခုနှစ်ဆယ်တိတိ ဖြစ်ပါတယ်။
မတ်ဒ်ဟေးလ် ဆိုတဲ့နာမည်ကတော့ မပါတော့ပါ။
မယ်လိုဒီက ကန့်ကွက်ပါတယ်။
မေရီက ဆက်ပြီး ဖတ်ပြနေပါတယ်။
ဟတ်သ်ဗေးလ်။ ဂရေးဟေဗ्हेန်။ ဟေဗ्हेန်ရီးချ်။ စတូនခရော့စ်။ အကော့ဒ်စ် ရက်စ့်။ ဝินတားဂိတ်။ ဖရီးဟေဗ्हेန်။
တခြားနာမည် အချို့လည်း ပါသေးသည်။
နောက်ဆုံး မဲခွဲဆုံးဖြတ်ဖို့က ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် လိုသေးပါတယ်။
အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ကလေးတွေရဲ့မွေးနေ့ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့ ဟတ်သ်လိုက်အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ရှိလာပါမယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ လူတိုင်း မေ့သွားလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့မွေးနေ့က အဲဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။
မေရီက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ မမေ့ကြပါဘူး။
သူမ စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် အကြည့်လွှဲလိုက်ပါတယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ အလုပ်သမားတွေက မြောက်ဘက်လမ်းဟောင်းကြီးကို စတင် ရှင်းလင်းနေကြပါပြီ။
ငွေတွေအတွက် မဟုတ်ပါ။
မြေမျက်နှာသွင်ပြင် တိုင်းတာရေးအဖွဲ့တွေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။
သစ်သားတွေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာဂရုတစိုက် သယ်ယူလာကြမယ့် သံနဲ့ ကြေးနီတွေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။
ဟေလင်က အီလီနော်နဲ့အတူ လက်သမားစက်ရုံဆီ ရောက်သွားပါတယ်။
ဒါမားက ရဲတိုက်မှူးနဲ့အတူ အုတ်မြစ်နေရာတွေကို လျှောက်ကြည့်နေပါတယ်။
ဆာဗာက ဘုရားကျောင်းထဲမှာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးသုံးယောက်ကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် သီချင်းတစ်ပုဒ် သင်ပေးနေပါတယ်။
မြို့ကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုခေါ်ရမယ်ဆိုတာ မသိရသေးခင်မှာပင် မြို့တစ်မြို့အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလာနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကနေ ရယ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
သာမန်ရယ်သံလေးတွေပါ။
မိုးကြိုးသံတွေ မရှိပါ။
နံရံတွေ ရွေ့လျားတာတွေ မရှိပါ။
ကာရ်က ဂယ်ရစ်ရဲ့ သစ်သားခွေးရုပ်လေးကို ယူလိုက်တာရယ်၊ အဲဒီအရွယ်ကလေးတစ်ယောက်မှာ ရှိသမျှ အင်အားအပြည့်နဲ့ ဂယ်ရစ်က ပြန်လုနေတာရယ်ပဲ ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်ပါတယ်။
ပြီးနောက် မေရီရဲ့စာရင်းဆီကို အာရုံပြန်လှည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနာမည်တွေထဲက တစ်ခုခုက ကျွန်တော်တို့လူတွေ ရွေးချယ်မယ့်နာမည် ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်။
အဲဒီအချိန်အထိတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့နေရာအဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမှာပါပဲ။
လောလောဆယ်မှာတော့ မယ်လိုဒီ ပြောခဲ့တာ မှန်နေပါတယ်။
သူ့ကို အဲဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။