အခန်း (၂၃၀) - ဆာဗာ၊ ဟာလင် နှင့် ဒါမာ
ကျွန်တော် မျက်နှာရိတ်နေစဉ်အတွင်း အပြောင်းအလဲကို သတိထားမိလိုက်သည်။
အစတုန်းကတော့ မှန်ပေါ်မှာ ရေခဲစတွေ ဖုံးသွားတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိသည်။
ဒီရပိုင်းတွေမှာ အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်နေကျလည်း ဖြစ်နေသည်။
မှန်ကို ကျွန်တော် သုတ်လိုက်သည်။
ရေခဲစတွေက ရှိမြဲအတိုင်းပင်။
မှန်မှာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဖြစ်နေမှန်း အဲဒီတော့မှ သဘောပေါက်လိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းကွက် (သူငယ်အိမ်) တွေဟာ အရင်လို အမည်းရောင် သက်သက်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။
မှောင်မည်းနေသော ရေအိုင်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းလာသကဲ့သို့ ဖျော့တော့သော အဖြူရောင်နှင့် အပြာရောင် ရောစပ်နေသည့် အရောင်များ ကူးစက်ပျံ့နှံ့နေသည်။
အစွန်းနားလေးများတွင် လျှပ်စီးပွင့်လေးများ ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။
အလင်းရောင် လုံလောက်စွာ ပေးနိုင်သည်အထိ မဟုတ်သော်လည်း...
ဓားသွားရွှေ့နေသည်ကို ရပ်လိုက်ရလောက်အောင်တော့ ထင်ရှားနေသည်။
“အက်ဗလင်။”
အခန်းတွင်းမှနေ၍ ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြန်ထူးလာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သေချာတော့ မသိသေးဘူး။”
“အဲဒီအဖြေက စိတ်အေးရစရာ သိပ်မကောင်းလှတော့ဘူးနော်။”
သူမက ဂါရစ်ရဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကိုင်ရင်း အခန်းဝဘက်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ရပ်သွားသည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှ ကြာသည်အထိ အက်ဗလင် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ကျွန်တော် ဓားကို ချလိုက်သည်။
“ငါ့မျက်လုံးတွေလေ။”
“မြင်နေရတယ်။”
“အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပုံစံပေါက်နေလား။”
သူမက အနားသို့ တိုးလာသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လာ၏။
ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံ အစွန်းတစ်နေရာတွင် လျှပ်စီးပွင့်လေး တစ်ခု ရွေ့သွားသည်။
သူမရဲ့ လက်မဆီသို့ ကူးသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
“မရှိပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒီပြောင်းလဲမှု ဖြစ်လာတာ တော်တော်ကြာသွားပြီလား။”
“မင်းရဲ့ ကျန်တဲ့နေရာတွေကို ကြည့်နေမိလို့ပါ။”
ကျွန်တော် မှန်ထဲကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့နေရာတွေ ဟုတ်လား။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆံပင်တစ်ခဲကို လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ညှပ်ယူလိုက်သည်။
မနေ့ညကဆို ဆံပင်တွေက ညိုမည်းနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ဖျော့တော့သော အပြာနှင့်အဖြူရောင် ရောစပ်နေသည့် အရောင်များ ဝင်ရောက်နေလေပြီ။
ဆံပင်တစ်ပင်တည်း မဟုတ်ပေ။
အပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော့် နားထင်စပ်နားတွေမှာလည်း အဲဒီလိုဆံပင်တွေ ပိုရှိနေသေး၏။
သူမရဲ့ မှန်ထဲက ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားပြီလဲ။”
“တော်တော်လေးကို ပြောင်းသွားတာပေါ့။”
အဲဒီအဖြေက အသုံးမဝင်လှပေ။
ကျွန်တော် လက်ဆေးစင်ရှေ့မှ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီက ပခုံးစပ်မှာ တင်းသွားသည်။
မနေ့ကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းတွေက ပိုပြီး ထွားကျိုင်းလာသလို ဖြစ်နေသည်။
လက်မောင်းတစ်လျှောက်က ကြွက်သားအမြဉ်တွေကလည်း ပိုပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။
ရောင်ရမ်းနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။
သဘာဝမကျတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသမျှတွေက တစ်ညတည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အပြည့်အဝ စုစည်းသွားသလို ဖြစ်နေသည်။
အက်ဗလင်၏ အကြည့်တို့က ကျွန်တော့်အကြည့်နောက်သို့ လိုက်လာသည်။
“ရှင် ပိုပြီး သန်မာလာသလိုပဲ။”
“ငါလည်း သတိထားမိတယ်။”
“ပြီးတော့ ပိုလည်း ရှည်လာတယ်။”
“မရှည်လာပါဘူး။”
သူမက နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နိုင်လောက်အောင် အနားကို တိုးလာသည်။
“ရှည်လာတာပဲလေ။”
“ဘလောက်တောင် ရှည်သွားလို့လဲ။”
“တစ်လက်မရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိမယ်။”
“အဲဒါက မလိုအပ်တဲ့ ကိစ္စပဲ။”
“ရှင်ကလည်းကွာ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်သည်။
“အဲဒါကလည်း ကောင်းတဲ့ အားသာချက် တစ်မျိုးပါပဲ။”
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အားသာချက် ဟုတ်လား။”
“ရှင်က ပိုပြီး ရုပ်ချောလာတာပေါ့။”
“မင်းက ငါ့ကို အရင်ကတည်းက ရုပ်ချောတယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ထင်တာပေါ့။”
“ထင်တာပေါ့… ဟုတ်လား။”
“အခုလည်း ထင်နေတုန်းပဲလေ။”
သူမက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက အပိုဆောင်းပေါ့။”
ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးချင်ယောင် ဆောင်ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်လုံးတစ်ဝိုက်က လျှပ်စီးပွင့်လေးတွေကြောင့် အဲဒီဟန်ပန်က သဘာဝမကျလှတော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆံပင်အသစ်တွေကြားထဲက ဖျော့တော့တဲ့ အစင်းကြောင်းလေးတွေကို လက်နဲ့ ထိလိုက်သည်။
“ဆောင်းတွင်း မနက်ခင်းလေးလိုပဲ အလှသားနော်။”
“အဲဒီလိုပြောတော့ လူကြီးဆန်သွားသလိုပဲ။”
“စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ။”
“ပြောတော့ လူကြီးဆန်နေတုန်းပဲလေ။”
“ရှင်က အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကိုး။”
“နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ပြည့်တော့မှာပါ။”
“ဘုရားတွေ အများစုထက်စာရင်တော့ ငယ်ပါသေးတယ်။”
ကျွန်တော် မှန်ထဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရားအများစုက မနက်စာ မစားခင်မှာ ဆံပင်တွေ ပြောင်းလဲသွားကြလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ဘူး။”
အခန်းဝဘက်မှ အော်ရီလီယာ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အချို့လည်း ပြောင်းလဲကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော် ကိုင်ထားတော့ခြင်း မရှိတော့သည့် ရိတ်ဓားနဲ့များ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
အော်ရီလီယာက တောင်းပန်စကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဆံပင်တွေကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အင်္ကျီ ဝတ်ထားပုံကို ဆက်ကြည့်၏။
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။”
“သူ့ရဲ့ နယ်မြေပိုင်နက်ထဲကို သူ ဝင်ရောက်လာနေပြီပေါ့။”
“ဒီထက် ဆက်ဖြစ်လာဦးမှာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်လာမှာပေါ့။”
“ဘယ်လောက်အထိလဲ။”
“အဲဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး။”
“အဲဒီအဖြေကတော့ အမြဲတမ်း ရေပန်းစားနေဆဲပဲနော်။”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်မျက်နှာနားသို့ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ စွမ်းအားကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲက ရေခဲစတွေက ပိုပြီး တောက်ပလာသည်။
အစွန်းနားလေးများတွင် လျှပ်စီးများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။
“ဆောင်းနဲ့ မုန်တိုင်းပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မင်း သယ်ဆောင်ထားတဲ့ အရာတွေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပေါ်ထွက်လာနေပြီလေ။”
“ငါက အပြာရောင် သက်သက် ဖြစ်သွားမှာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“အဖြူရောင်ရော။”
“အဲ့ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။”
“ရေခဲနဲ့ လုပ်ထားတာမျိုး ဖြစ်သွားမှာလား။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို စိတ်တိုပြီး ထွက်သွားအောင် လုပ်ချင်လို့ ဒီမေးခွန်းတွေ မေးနေတာ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အလုပ်မဖြစ်ပါဘူး။”
သူမ၏နောက်ဘက်တွင် ကာရို ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို စီးထားသည်။
ကျန်တစ်ဖက်ကိုတော့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထား၏။
“ဖေဖေ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ ကျယ်သွားသည်။
“နှင်းတွေ။”
“အဲဒါက မင်းအမေရဲ့ ကောက်ချက်ပဲလေ။”
အက်ဗလင်က ကုန်းထိုင်လိုက်သည်။
“သားလေး ဘယ်မှာလဲ။”
ကာရိုက ኮိုရီဒိုစדက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သွားပြီ။”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်သွားစေသည်။
ဂါရစ်ကို ပိတ်စသိမ်းတဲ့ ဗီရိုထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
တံခါးက ပိတ်လျက်သား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဗီရိုမှာ အခြားဝင်ပေါက် တစ်ခုမှလည်း မရှိပေ။
ကျွန်တော်တို့သားလေးက ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်စတွေကြားထဲမှာ ထိုင်ရင်း ကွတ်ကီးတစ်ချပ်ကို စားနေသည်။
ဟယ်လီနာက စင်္ကြံလမ်းမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လျက် ရပ်နေ၏။
“သမီး သူ့ကို ဒါ မပေးရပါဘူး။”
ဂါရစ်က ကွတ်ကီးကို သူ့ကျောနောက်မှာ ဖخ ထုတ်ထားလိုက်သည်။
တစ်ဝက်လောက်ကတော့ မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ပုန်းကွယ်တတ်တဲ့ အရည်အချင်းက သူ့ရဲ့ အခြားစွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာသလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မတိုးတက်လာသေးပေ။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဗီရိုထဲကနေ ချီထုတ်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေထဲ ထိုးထည့်လိုက်၏။
“အေးစိမ့်နေတာပဲ။”
“အဲဒီလို ဖြစ်နေတာပေါ့လေ။”
ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲက လျှပ်စီးပွင့်လေးတစ်ခုက သူ့ရဲ့လက်ချောင်းလေးဆီသို့ ကူးသွားသည်။
ဂါရစ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
လျှပ်စီးကြောင်းလေးတွေက သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ အန္တရာယ်မရှိဘဲ လှည့်ပတ်နေ၏။
ကာရိုက ကျွန်တော်တို့ကြားထဲကို ဝင်တိုးလာသည်။
“သမီးလည်း။”
ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို တက်မဖက်ခင်မှာပဲ အက်ဗလင်က သူမကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“မနက်စာ မစားခင် စမ်းသပ်တာတွေ လုပ်တာ လောက်ပြီနော်။”
ကာရိုက အဲဒီလို မထင်ပေ။
အခန်းထဲမှာ ပူနွေးလာသည်။
အော်ရီလီယာ၏ နယ်မြေပိုင်နက်က သူမမှတစ်ဆင့် လှုပ်ရှားလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်သဘောထားကတော့ စောင့်ဆိုင်းရမယ့် ကိစ္စရပ်တွေကို လက်ခံနိုင်တဲ့အထိ မရောက်သေးပုံပါပဲ။
အမွှာပူးတွေက တစ်ခါ ထပ်ပြီး ကြီးလာကြပြန်ပြီ။
ညတုန်းကတော့ မဟုတ်ပါ။
မျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်ရတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့လည်း ဂါရစ်ရဲ့ ဘောင်းဘီက ခြေချင်းဝတ်အထက်နားအထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကာရိုရဲ့ လက်စွပ်ကလည်း လက်ကောက်ဝတ်အထိ မရောက်တော့ပေ။
ဟယ်လီနာက အဲဒီအဝတ်အစား နှစ်ထည်စလုံးကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကမှ ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေလည်း ပြောင်းလဲလာကြသည်။
ကလေးဆန်တဲ့ နူးညံ့မှုတွေက ရှိနေဆဲပင်။
ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေလည်း ရှိနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ပိုပြီး ထက်မြက်လာသည်။
သူတို့က စကားဝိုင်းတွေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
နာမည်တွေကို မှတ်မိကြ၏။
တခါတရံ သူတို့ မလိုက်နာချင်လို့ ရှောင်လွှဲတတ်တဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားလည်လာကြသည်။
သူတို့ရဲ့ အသက်နှစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့က ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
အချို့မနက်တွေဆိုရင် သူတို့က အသက်နှစ်နှစ်ထက် ပိုကြီးနေပြီလားလို့ ထင်ရလောက်အောင် ဖြစ်နေတတ်သည်။
အချို့မနက်တွေကျတော့လည်း ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ မနက်စာ ဂျုံပြုတ်ပူတင်းကို ဆံပင်ပေါ် သုတ်လိမ့်ထားတတ်ပြန်သည်။
ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ညီညာမျှတခြင်း မရှိသေးပေ။
အဲဒါက တော်တော်လေး စိတ်အေးရစရာ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သော့လည်း ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလျက်သားနဲ့ မနက်စာစားပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာပူးပေါင်းသည်။
မြော့လ်နီး (Mjölnir) က သူမရဲ့ ခါးဘက်မှာ တွဲလောင်းကျနေ၏။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး အိပ်ရေး အလွန်ဝဲဝဲသာ အိပ်ထားရကာ အဲဒီအတွက် တစ်စုံတစ်ရာမှ နောင်တမရထားပုံရတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ ရှိနေသည်။
မီးဖိုနားမှာတော့ အရက်စည်ပိုင်း တစ်ဝက်လောက် ကျန်နေသေးသည်။
အီလီဇာက အဲဒီစည်ပိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အရေးပေါ် သီးသန့်စုဆောင်းထားတာလို့ ငါထင်နေတာ။”
“လိုအပ်လာလို့ပါ” ဟု သော့က ဆိုသည်။
“ဘာအရေးပေါ် ဖြစ်လို့လဲ။”
“နှုတ်ဆက်တာလေ။”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင် ခွင့်ပြုလိုက်တာပေါ့။”
“ငါ အိပ်ပျော်နေတုန်းပါ။”
“အဲဒါက လူတွေ ခင်ဗျားကို အပြစ်တင်တာမျိုးကနေ ဘယ်တုန်းကမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။”
ဖိုင်တွဲသုံးတွဲကို ကိုင်ရင်း မေရီ ဝင်လာသည်။
“မှန်တာပေါ့။”
သော့က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သေချာ လေ့လာကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ဆံပင်ကို ကြည့်၏။
“မင်းက ပိုပြီး မုန်တိုင်းနဲ့ တူလာပြီပဲ။”
“ငါက ရုပ်ချောတာကို ပိုသဘောကျတယ်။”
အက်ဗလင်က ပေါင်မုန့်ပေါ်ကို వెย (ထောပတ်) သုတ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူက နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နေတာပဲလေ။”
သော့ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ပခုံးတစ်ဝိုက်မှာ လျှပ်စီးတွေ လှုပ်ရှားသွား၏။
ကျွန်တော့်ဆီက လျှပ်စီးတွေကလည်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်က ဇွန်းတွေအားလုံး ပစ်ခုန်သွားကြသည်။
မေရီက သူမရဲ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲ ကျမသွားခင်မှာ သူမရဲ့ဇွန်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အခန်းထဲမှာ အဲဒီလိုလုပ်တာ ရပ်ကြစမ်းပါ။”
“ကိုယ်က တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း သင်ယူထားလိုက်ပါတော့။”
သော့က သူမရဲ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“သူကတော့ ဟတ်သီယွန် (Pantheon) ဘုရားအစုအဝေးနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်သူပါပဲ။”
မေရီက သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
သော့ မထွက်ခွာခင်မှာ ရဲတိုက်မှူးက ပထမဆုံး တံခါးသတ်မှတ်ချက် စာရွက်စာတမ်းတွေကို လာပို့သည်။
သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးစာ အပြည့်ပင် ဖြစ်သည်။
သော့က အတွင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက ဘီယာနဲ့ လာခဲ့တာ။”
“ရှင်က တွက်ချက်မှုစာရွက်တွေနဲ့ ပြန်ရမှာပါ။” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“အဲဒါက ဆိုးရွားတဲ့ လဲလှယ်မှု တစ်ခုလိုပဲ။”
“ဘီယာကတော့ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မယ်။”
သော့က ကျန်နေသေးတဲ့ စည်ပိုင်းတွေကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါ အဲဒီလို သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“မင်းက မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကို ထူထောင်ခဲ့တာပဲ။ အရင်းအမြစ်တွေကိုလည်း မျှဝေသုံးစွဲရမှာပေါ့။”
“စာချုပ်တွေဆိုတာ အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။”
မေရီက သူမ၏ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ စာသားအတိုင်း ပြန်ဖတ်ပြလို့ ရပါတယ်။”
သော့က သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဘီယာကတော့ ထားခဲ့ပါတော့လေ။”
အစီအစဉ်တွေထဲမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်ရဲ့ အနိမ့်ဆုံးအတိုင်းအတာတွေ ပါဝင်သည်။
လိုအပ်တဲ့ သတ္တုတွေ အကြောင်းလည်း ပါတယ်။
တွဲဖက် အသိအမှတ်ပြုခန်းရဲ့ ပုံစံ၊ အရေးပေါ် ပိတ်သိမ်းတဲ့ စနစ်တို့လည်း ပါဝင်သည်။
မည်သည့် သက်ရှိလူသားမှ မသုံးစွဲမီ အလွတ်လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်မည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများလည်း ပါတယ်။
သော့က သေချာ နားထောင်နေသည်။
မြော့လ်နီးကနေ ပထမဆုံး စွမ်းအင်ကို ထောက်ပံ့ပေးလို့ ရမလားလို့ သူမက မေးလိုက်သည်။
ရဲတိုက်မှူးက ရတယ်လို့ ဖြေသည်။
ထို့နောက် ပထမဆုံး အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မိနိုင်တယ်လို့ ဆက်ပြော၏။
သော့က စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပိုပြီး ခိုင်မာအောင် လုပ်လို့ ရမလား။”
“ရပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင်လည်း လုပ်ကြတာပေါ့။”
အီလီနော်က အဲဒီအဖြေကို သဘောကျသည်။
သူမက ကွန်ကိုဒီယာ (Concordia) ရဲ့ တည်ဆောက်သူတွေအတွက် မေးခွန်းတွေ ပါဝင်တဲ့ သီးခြားစာမျက်နှာတစ်ခုနဲ့အတူ သော့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်က ချိန်ညှိနိုင်တဲ့ ထောက်တိုင်တွေရဲ့ ပုံကြမ်းကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
အီလီနော်က မလိုအပ်တဲ့ ပတ္တာနှစ်ခုကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ပြီးမှ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း သော့ကို အနောက်ဘက် တံခါးဝမှာ လိုက်ပို့ကြသည်။
ထုပ်ပိုးသယ်ဆောင်တဲ့ မြင်းတွေက စည်ပိုင်းတွေအအစား စာရွက်စာတမ်းတွေကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
မယ်လိုဒီက သော့ရဲ့မြင်းဘေးမှာ လျှောက်လာသည်။
“နောက်တစ်ရက်လောက် ဆက်နေလို့ ရတာပဲဟာကို။”
“နေလို့တော့ ရတာပေါ့။”
“ဒါဆိုလည်း ဆက်နေလိုက်လေ။”
“ငါက သဘောတူညီချက်ကို လယ်ဇန်ဒါနဲ့ အီယိုဆီ ပို့ပေးရဦးမယ်လေ။”
“အဲဒါက မေရီလုပ်ရမယ့် အလုပ်လိုပဲ။”
မေရီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
သော့က မျက်နှာပိုးသတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။”
“ဘယ်တော့လဲ။”
“တံခါးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကွန်ကိုဒီယာက ငြင်းခုံလို့ ပြီးတာနဲ့ပေါ့။”
“အဲဒါက နှစ်နဲ့ချီပြီး ကြာသွားနိုင်တယ်။”
“ငါတို့မှာ လိုကီ ရှိနေတာပဲ။ ပိုတောင် ကြာသွားနိုင်ပါတယ်။”
သော့က မယ်လိုဒီကို ဖက်လိုက်သည်။
ထိန်းသိမ်းထားခြင်း မရှိတဲ့ ဖက်လဲတကင်း ဖက်တာမျိုး ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီရဲ့ ဖိနပ်တွေ မြေပြင်ပေါ်ကနေ လွတ်သွားသည်။
သော့က သူမကို ပြန်ချပေးလိုက်တဲ့အခန်းမှာ မယ်လိုဒီရဲ့ ဆံပင်တွေက သူမမျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ရှုပ်ပွကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလို မဖြစ်ခင်က ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းသေးတယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း အဲဒီလို မထင်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
သော့က အီလီဇာရဲ့ လက်မောင်းကို ဖက်လိုက်သည်။
ကွဲအက်သွားတဲ့ လမ်းအတွက် အီလီနော်ကို လျော်ကြေးပေးမယ်လို့ ကတိပေးသည်။
သဘောတူညီချက် (Accord) ထဲကို သူမကို ကြိုဆိုခဲ့တဲ့အတွက် အော်ရီလီယာကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
“လယ်ဇန်ဒါနဲ့ တွေ့ရတာကို မျှော်လင့်နေတယ်လို့ သူ့ကို ပြောပေးလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“ပြောပေးပါ့မယ်။”
“အီယိုကိုလည်း ပြောပေးဦး။”
“သူက အက်ဗလင်ဆီကို စာထပ်ရေးဖို့ ကြံစည်နေပြီးသားပါ။”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တံခါးမပြီးခင်မှာပဲ ငါ စာပြန်လိုက်ပါမယ်။”
“ဉာဏ်ကောင်းလိုက်တာ။”
သော့က ရဲတိုက်ဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
“ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ထားကြပါ။”
“စောင့်ရှောက်ထားမှာပါ။”
“ကွန်ကိုဒီယာကလည်း စောင့်ရှောက်မှာပါ။”
သူမက မြင်းပေါ်ကို တက်လိုက်သည်။
မြော့လ်နီးက တိုးညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ မြည်ဟည်းလာသည်။
လမ်းပေါ်မှာ မုန်တိုင်းတိမ်တွေ စုဝေးလာကြသည်။
သော့က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က အဲဒီလို လုပ်တတ်ကြတာပဲလေ။”
“ငါလည်း သတိထားမိပါတယ်။”
မြင်းတွေဘေးမှာ လေပြေလေညင်းတွေ ဆက်လက် တည်ငြိမ်နေဖို့ လေကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သော့က အဲဒါကို ခံစားမိလိုက်သည်။
သူမက ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် အနောက်ဘက်သို့ မြင်းနှင်ထွက်သွား၏။
လျှပ်စီးတစ်ချက်က ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သွားသည်။
သူမက အောက်ဘက်လမ်းကို ကျော်လွန်သွားပြီးမှ အဲဒီအသံက ကျွန်တော်တို့ဆီကို ရောက်လာသည်။
မယ်လိုဒီက တံခါးဝမှာ ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့သည်။
“သူက ဘီယာကို ထားခဲ့တယ်နော်။”
“မင်း အဲဒီလို စီစဉ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ သူက ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းအသစ်ပဲဟာ။”
ဘုရားသമാനം အသစ်တွေက အဲဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရောက်လာကြသည်။
သုံးဦး ရှိသည်။
သူတို့က ခြေလျင် လမ်းလျှောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်သံမျိုး ဘာမှ ကြိုတင် မပါလာပေ။
လမ်းပေါ်မှာ အလင်းရောင်တွေ ပွင့်လာတာမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။
တံခါးစောင့်တွေက ခရီးသည်တွေ ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်တော့ အီလီဇာဆီကို သတင်းပို့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အပြင်ဘက် ရ당 (ဝင်းခြံ) ကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အော်ရီလီယာနဲ့ မယ်လင်တို့က အဲဒီမှာ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူသစ်တွေက နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။
သုံးယောက်စလုံး ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
တစ်ယောက်က မျက်နှာကျဉ်းကျဉ်းနဲ့ ဆာဗာ လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်ပြီး သီချင်း၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းမှုနဲ့ တေးဂီတတွေကနေတဆင့် သယ်ဆောင်လာတဲ့ အမှတ်တရတွေကို စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ လက်ရာမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်မှုနဲ့ လက်များစွာနဲ့ ပြီးမြောက်စေတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ဘုရားသခင် ဟာလင် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးလူကတော့ နံရံတစ်ခုလို သန်မာတောင့်တင်းတဲ့ ပုံစံ ရှိသည်။
သော့ထက် ပိုပုသည်။
တံခါးအများစုထက် ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်သည်။
သူ့ရဲ့မုတ်ဆိတ်မွှေးက မီးခိုးရောင် ရောစပ်နေပြီး မြေပြင်ကနေ ဒီလမ်းကို မရောက်လာခင်ကတည်းက ရှိနှင့်နေခဲ့ပုံရတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေ အလုံအလောက် ပါဝင်နေသည်။
“ကျွန်တော့်နာမည်က ဒါမာပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူ့ရဲ့အသံက မြေပြင်ကနေတဆင့် ပြန့်နှံ့လာသည်။
ကျယ်လောင်လှတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် ဖိနပ်ကနေတဆင့် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာနယ်မြေပိုင်နက်လဲ” ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
မိတ်ဆက်ပေးလို့ မပြီးခင်မှာပင် သူမ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါမာက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မြေကြီး။ ကျောက်ဆောင်။ သတ္တုရှာဖွေခြင်း။ မြေအောက်မှာ ဘေးကင်းစွာ သွားလာနိုင်ခြင်း။”
မေရီက မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
“သတ္တုတွင်းတွေလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သတ္တုတွင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်တာမျိုးလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
အဲဒီအဖြေက ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူက ရဲတိုက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျောက်သားဆိုတာ ဘုရားသခင်တစ်ပါးက အသံကို ကြားနိုင်ရုံနဲ့ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် သူ့ကို ချက်ချင်း သဘောကျသွားသည်။
သုံးယောက်စလုံးက ဂရေးကိပ်ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို လက်ခံကြသည်။
ဆာဗာ ဝင်လာခြင်းကြောင့် လေထုက ခဏတာမျှ ဝေးလံတဲ့ သီချင်းသံလို တိုးညှင်းစွာ မြည်ಹည်းသွားသည်။
ဟာလင်က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တံခါးအပိုင်းကို သူ့ရဲ့ဆက်ကြောင်းတွေထဲမှာ ပိုပြီး ခိုင်မာစွာ ဝင်ရောက်သွားစေသည်။
ဒါမာက နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့အခါမှာ ဝင်းခြံအောက်က ကျောက်တုံးတွေအားလုံးက နက်ရှိုင်းတဲ့ ခုန်လှုပ်မှု တစ်ချက်ကို ပေးစွမ်းလာသည်။
ရဲတိုက်မှူးက ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ပေါ်လာသည်။
သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာ၏။
ဒါမာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက အုတ်မြစ်တွေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတာကိုး။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျား အဲဒီထဲမှာ ပိတ်မိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ဒါမာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး စိုးရိမ်ချက်ပဲ။”
ရဲတိုက်မှူးက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ။”
“အိုသယ်လော့စ်က သက်ရှိတွေကို အသုံးဝင်လာမယ့်နေရာမျိုးမှာ ထည့်ထားရတာကို သဘောကျတယ်။”
ဝင်းခြံထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက အနားကို တိုးလာသည်။
“မင်း ဒီမှာ ဘေးကင်းပါတယ်။”
ဒါမာက သူမကို သေချာ လေ့လာကြည့်သည်။
“အဲဒါကို သိလာရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
လူသစ်တွေကို အခန်းတွေ ပေးလိုက်ကြသည်။
ဆာဗာက ဘုရားကျောင်းနားက အခန်းကို ရွေးချယ်သည်။
ဟာလင်က အလုပ်ရုံတွေနားမှာ နေချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုသည်။
ဒါမာကတော့ အနိမ့်ဆုံး ရနိုင်တဲ့ အခန်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“မြေအောက်မှာ နေရတာကို ပိုသဘောကျလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အောက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သိရတာကို ပိုသဘောကျလို့ပါ။”
“အဲဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ။”
“ပြီးတော့ ပိုလည်း တိတ်ဆိတ်တယ်။”
သူက ကလေးထိန်းတာဝါယာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်ကနေ မိုးခြိမ်းသံ အသေးစားလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒါမာက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။
“များသောအားဖြင့်တော့ပေါ့လေ။”