မေရီက နယ်မြေအကာအကွယ် စာချုပ်ကို မနက်စာစားပွဲဆီ ယူလာခဲ့သည်။
စာမျက်နှာ လေးမျက်နှာပါဝင်သည်။
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များအတွက် သူမကိုယ်တိုင် ထည့်သွင်းထားသည့် စာမျက်နှာကိုပါ ရေတွက်လျှင် ငါးမျက်နှာဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော်က ပန်းကန်ဘေးက စာရွက်ပုံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေကို ဖွင့်ဆိုထားတာလဲ”
“ပါဝင်ကူညီမှုဆိုတာကိုပေါ့”
“ပါဝင်ကူညီတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်”
ကယ်လ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ထိုင်နေရင်း ဝင်ပြောသည်။
“ငါလည်း သိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပဲ”
မေရီက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ခင်ဗျားက သစ္စာဆိုခြင်းကို ပါဝင်ကူညီမှုတစ်ခုလို့ ဖော်ပြခဲ့တယ်လေ”
“သေချာရေရာမှုကို ပံ့ပိုးပေးတာကိုး”
“သေချာရေရာမှုဆိုတာကိုလည်း ဗိသုကာပစ္စည်းတစ်ခုလို့ ခင်ဗျား ဖော်ပြခဲ့သေးတယ်”
“နိုင်ငံတွေကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်တယ်လေ”
“နံရံတစ်ခုကိုတော့ ထောက်ပံ့ပေးလို့ မရဘူး”
ကယ်လ်ဒရစ်က ခံတပ်မှူးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ခံတပ်မှူးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေသည်။
“တိုက်ရိုက်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
မေရီက ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
အဆိုပါစာချုပ်အရ ဂရေးကိပ်၏ နယ်မြေအကာအကွယ်များဆီသို့ စွမ်းအားပေးကြမည့် ဘုရားသခင်တိုင်းသည် သီးသန့်နယ်နိမိတ်တစ်ခုစီမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ကြရမည်ဖြစ်သည်။
ပမာဏကို သတ်မှတ်ပေးမည်။
ရည်ရွယ်ချက်ကို အမည်တပ်ပေးမည်။
ဆက်သွယ်မှုကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခွင့်ရှိမည်။
မည်သည့်ပါဝင်ကူညီမှုကမျှ ခံတပ်၏ အာဏာစက်ကို ပြောင်းလဲစေခြင်း၊ နေထိုင်သူများကို ချုပ်နှောင်ခြင်း၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားအပေါ် ပါဝင်ကူညီသူက ထိန်းချုပ်ခွင့်ရရှိခြင်းတို့ မလုပ်ဆောင်ရ။
အဆိုပါ အပိုင်းအတွက် ပြင်ဆင်ချက်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။
ပထမမူကြမ်းတွင် နားလည်မှုလွဲနိုင်စရာ အချက်ခြောက်ချက်ကို မယ်လင်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သီစရာက နောက်ထပ်သုံးချက်ကို ထပ်တွေ့သည်။
မယ်လိုဒီကမူ မှားယွင်းစွာ ဖတ်ရှုရင်း နောက်ထပ် တစ်ချက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
အဲ့ဒါကိုလည်း ထည့်သွင်းသင့်ကြောင်း မေရီက တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“ဒါကြောင့်လည်း အဲ့ဒါက အကျုံးဝင်သွားတာပေါ့” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
ကာရိုးက စာရွက်များဆီသို့ လက်လှမ်းသည်။
မေရီက စာရွက်များကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားကာ ကျွန်တော့်ပေါင်မုန့်ကို ယူစားလိုက်တော့သည်။
သူမ ထောင့်စွန်းကို ကိုက်ဖြတ်နေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“သူမက ပိုပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်လာပြီပဲ”
“အသက်နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးစေဖို့ အားမပေးနိုင်ဘူးလေ”
ဂါရစ်က သူ့ဘိုးဘွား၏ ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ပယ်ရင်း ပြုလုပ်ပေးထားသည့် သစ်သားလက်စွပ်ကလေးကို စူးစမ်းနေသည်။
သူက လက်စွပ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။
ထိုစဉ် လက်စွပ်က ပျောက်သွားသည်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ဗလာဖြစ်နေတဲ့လက်ဝါးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဝိုင်းထိုင်နေကြသူအားလုံး တိတ်ဆོက သွားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် လက်စွပ်က ကျွန်တော့်ဂျုံယာဂုပန်းကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
ကျွန်တော် သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ရယ်မောနေသည်။
သူ့ဘိုးဘွားက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ဂုဏ်ယူခြင်းကသာလျှင် သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် သံသယဖြစ်မိသည်။
“သူ ရွှေ့လိုက်တာလား” ဟု ဟယ်လီနာက မေးသည်။
နေသန်နီရယ်က ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာကို ဖြတ်ပြီးလဲ”
“အဲ့ဒါက မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ”
သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်ပန်းကန်ပေါ်တွင် မြှောက်ထားလိုက်သည်။
လေထုက တင်းမာသွားသည်။
နာကျင်စေလောက်သည်အထိ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လက်စွပ်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည့် ကျဉ်းမြောင်းသော ခေါက်ရိုးလေး ပိတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
နေသန်နီရယ် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
“သူ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ခိုးယူထားသော ပားမုန့်ဖြင့် စားပွဲကို ထုရင်း ကာရိုးက ဖြေလိုက်သည်။
မည်သူကမှ ဘာမှ ဘာသာပြန်မပေးခဲ့ပေ။
နေသန်နီရယ်က လက်စွပ်ကို ထိတွေ့ကြည့်သည်။
“ဘယ်နေရာမှာ ရှိသင့်တယ်ဆိုတာ သူ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ”
ကျွန်တော် ဂျုံယာဂုပန်းကန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ဆုံးဖြတ်တာကတော့ ညံ့ဖျင်းလှပါတယ်”
ဂါရစ်က တစ်ဖန် ရယ်မောပြန်သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် မေရီက စာချုပ်များကို ခံတပ်အောက်ထပ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ခံတပ်မှူးက ဗဟိုဆုံမှတ်ကို တစ်ညတည်းနှင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်တို့၏ ဆက်သွယ်မှုတိုင်းသည် ယခုအခါ သီးသန့် ကြေးဝါစက်ဝိုင်းတစ်ခုစီမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ကို နံရံတစ်လျှောက်တွင် အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုမရှိဘဲ စီတန်းထားသည်။
အရွယ်အစား တူညီကြသည်။
အမြင့် တူညီကြသည်။
ဗဟိုနေရာဟူ၍ သီးသန့်မရှိပေ။
အီလီနော်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလုပ်ငန်းများကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က လုပ်ဆောင်ချက်များကြားက ကွာခြားချက်များကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
မေရီက စာတန်းအညွှန်းများကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီကမူ လက်ရေးပုံစံကို အခြေခံမူအရ ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါ ငါ့လက်ရေးနဲ့ တူနေတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲ့ဒါကြောင့် ကန့်ကွက်တာပေါ့” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက ပထမဆုံး စက်ဝိုင်းထဲသို့ သူမ၏လက်ကို ထည့်လိုက်သည်။
သူမ၏လက်ချောင်းများပတ်လည်တွင် အလင်းတန်းများ စုဝေးလာသည်။
နွေးထွေးသည်။
ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်။
ကြေးဝါက ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်အတွက်လဲ” ဟု ခံတပ်မှူးက မေးသည်။
“ဂရေးကိပ်က ခိုလှုံနေကြတဲ့သူတွေကို ကုသပေးဖို့၊ အသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို အားကောင်းစေဖို့၊ သဘောတူညီချက် မလိုအပ်ဘဲ ရှိနေနိုင်တဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေကို ပြုပြင်ပေးဖို့အတွက်ပါ”
မေရီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ကြောင်းကို ရှင်းပြပါ”
အော်ရီလီယာက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နံရံတစ်ခုကို ကျောက်တုံးတွေကို ခွင့်တောင်းစရာမလိုဘဲ ပြုပြင်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူကတော့ ကုသမှုကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ရပါမယ်”
မေရီက ထိုစကားကို စာချုပ်အောက်တွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကြေးဝါစက်ဝိုင်းက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ပျောက်မသွားပေ။
ပိတ်မိနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
ဆက်စပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မယ်လင်က ဆက်လုပ်သည်။
ရေထဲသို့ မင်စက်ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ သူမ၏စွမ်းအားက ကြေးဝါထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်အတွက်လဲ” ဟု ခံတပ်မှူးက မေးသည်။
“အမှတ်တရ”
“အဲ့ဒါက ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်”
မယ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းတင်းသွားသည်။
တစ်ချိန်က သူမ ပြုပြင်ဖူးခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်ပိုင်ရှင်ထံမှ အမှားပြင်ဆင်မှုကို ခံယူရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။
သို့သော် သူမ မျက်နှာလွှဲမသွားခဲ့ပေ။
“အကာအကွယ်တွေကြားထဲမှာ တိကျတဲ့မှတ်တမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့၊ အရင်က ဖောက်ဖျက်ခံရမှုတွေကို အသိအမှတ်ပြုဖို့၊ ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက လုံးဝမဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို တားဆီးဖို့ပါ”
မေရီ စာရေးနေရာမှ ရပ်သွားသည်။
အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက မယ်လင်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့ကြောင့်မှ ဂရေးကိပ်အပေါ် ပြုမူခဲ့သမျှကို မေ့ပျောက်သွားအောင် လုပ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သူ့ရဲ့လူတွေကောပါမလား”
“ကာကွယ်မှုနဲ့ သူတို့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချိတ်ဆက်ထားတဲ့သူတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
စက်ဝိုင်းက မယ်လင်၏စွမ်းအားကို လက်ခံလိုက်သည်။
သီစရာက အကာအကွယ်များကို အတင်းအကြပ် ရွေးချယ်ခိုင်းစေခြင်းခံရမှုကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်စွမ်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ဖိအားအောက်တွင် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပေးထားခဲ့သည့် ကတိကဝတ်များအတွက် ခွန်အားကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ဗေးလ်ရာက တောင်ကြားဒေသဆီသို့ မရောက်လာမီ အန္တရာယ်ရှိသော ရာသီဥတုကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်စွမ်းကို ပါဝင်ကူညီခဲ့သည်။
ဒိုရီယန်က ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုထားသူများအတွက် လမ်းပြအလင်းရောင်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
နေသန်နီရယ်က ပိတ်ထားသော လမ်းများနှင့် လုံခြုံသော ဖြတ်သန်းရာလမ်းများကို အားကောင်းစေခဲ့သည်။
နာရာက လူနေထိုင်ရာ မီးဖိုများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
ဆယ်က မြေဆီလွှာထဲသို့ ရောဂါဆိုး သို့မဟုတ် အဆိပ်အတောက်များ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ သတိပေးချက်ပေးခဲ့သည်။
အိုင်ဗာရာက ခံတပ်၏ မှတ်တမ်းတိုက်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည့် မှတ်တမ်းများ၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
မိုင်ရန်က ဆန္ဒအလျောက် အိပ်စက်ခြင်းကို စောင့်ကြပ်ပေးခဲ့သည်။
ဘရန်က ရေတွင်းများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
အိုင်ဆယ်က နံရံများကို အတိုင်းအတာ ခံစားချက်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ပါဝင်ကူညီမှုတိုင်းသည် ၎င်းကို ပေးအပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်ထက် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသည်။
နယ်နိမိတ်တိုင်းသည် သီးခြားစီ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။
စုပေါင်းလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် နံရံတစ်ခုတည်းကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပိတ်ဆို့မသွားဘဲ ခိုလှုံရာတစ်ခုတည်းကို လက်များစွာဖြင့် ဝိုင်းဝန်း ထောက်ပံ့ထားကြသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ထိုစဉ် ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာသည်။
ဗလာဖြစ်နေသော ကြေးဝါစက်ဝိုင်းက စောင့်ကြပ်နေသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို စက်ဝိုင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
သတ္တုထဲသို့ အအေးဓာတ် ဝင်ရောက်လာသည်။
အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ခံတပ်မှူးက စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်အတွက်လဲ”
“ဂရေးကိပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ပါ”
“အဲ့ဒါက ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်”
ကျွန်တော် မယ်လင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးမပြပေ။
သူမ အဲ့ဒါအတွက် ခံထိုက်သူပင်တည်း။
“မုန်တိုင်းတွေဆီကနေ ကာကွယ်ဖို့၊ သဘာဝလွန် အအေးဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့၊ လက်နက်တစ်ခုလို သုံးတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ဖြေလိုက်သည်။
ကြေးဝါစက်ဝိုင်းက အပြာရောင်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။
“ဒါနဲ့ကော”
လေပြင်းက လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားသည်။
မြို့တစ်ခွင်ရှိ အမိုးများပေါ်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ခဲနေသော မြေဆီလွှာအောက်ရှိ ရေများ။
မြောက်ဘက်ဝေးဝေးတွင် စုဝေးလာနေသော တိမ်တိုက်များ။
“အပြင်ဘက် အကာအကွယ်တွေအတွက် ခွန်အားပါပဲ။ ခံတပ် တိုက်ခိုက်ခံရမှသာ ဖြစ်ပါမယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်ခံရတယ်ဆိုတာကို ဖွင့်ဆိုပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ စာချုပ်မှာ စာမျက်နှာ ငါးမျက်နှာ ပါနေတာပေါ့ဗျ”
“အဲ့ဒါကို ဖွင့်ဆိုပါ”
တိုက်ခိုက်ခံရသည်ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်နာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့ကြရသည်။
ကျောက်တုံးတစ်လုံး ပစ်ပေါက်ခြင်းက တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ပေ။
ალုံစက်ကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းက တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။
ရန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသူ တစ်ဦးတည်းကြောင့် အကာအကွယ်များက တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိပေ။
ကာကွယ်ထားသော နယ်နိမိတ်ကို တက်ကြွစွာ ဖောက်ဖျက်နေသူကိုသာ တားဆီးခွင့်ရှိသည်။
အသေသတ်ခွင့် မရှိပေ။
အီလီဇာက ကန့်ကွက်သည်။
“တိုက်ခိုက်မှုအချို့က သေစေလောက်တဲ့ အင်အား သုံးဖို့ လိုအပ်တတ်တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဖြေသည်။
“ဒါဆို အကာအကွယ်တွေက အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသင့်တယ်”
“မလုပ်ရဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်သည်။
ကျန်သူတွေလည်း အလားတူ လုပ်နေကြသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
“ဘယ်သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်မှ မပါဘဲနဲ့ ဘယ်သူက သေသင့်တယ်ဆိုတာကို ဂရေးကိပ်ကသာ ဆုံးဖြတ်မယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က နံရံတွေကြားထဲမှာ တရားရုံးချုပ် အသစ်တစ်ခုကို ထပ်ဆောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
အီလီဇာက ကြေးဝါမျဉ်းများဆီသို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ပေါက်ပြဲနေတဲ့နေရာကို ဘယ်သူမှ အချိန်မီ မရောက်လာခဲ့ရင်ရော”
“အဲ့ဒါဆိုရင် အကာအကွယ်တွေက ဆက်ထိန်းထားလိမ့်မယ်”
“ဒါမှ မထိန်းနိုင်ခဲ့ရင်ော”
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က ရွေးချယ်လိမ့်မယ်”
သူမ အဲ့ဒါကို မကြိုက်ပေ။
ကျွန်တော်လည်း မကြိုက်ပါ။
သို့သော် အဲ့ဒါက မှားယွင်းနေသည်ဟု မဆိုလိုပေ။
နောက်ဆုံး ရေးသားထားချက်အရ ကျွန်တော့်စွမ်းအားက နံရံများကို အားကောင်းစေခြင်း၊ ရာသီဥတုကို လမ်းကြောင်းလွှဲခြင်း၊ လူမရှိတော့သည့် ပေါက်ပြဲနေသော နံရံနေရာကို အყအဆ ထိန်းခဲစေခြင်းနှင့် နယ်နိမိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ဝင်လာသူကို တားဆီးခြင်းတို့ကိုသာ လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုထားသည်။
လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိပေ။
အပြစ်ပေးခွင့် မရှိပေ။
ဂရေးကိပ်၏ အသိအမှတ်ပြုထားသော နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်၍ လုပ်ဆောင်ခွင့် မရှိပေ။
ခံတပ်မှူးက အချက် kiệnတိုင်းကို ပြန်လည် ရွတ်ပြသည်။
“သဘောတူပါသလား”
“သဘောတူပါတယ်”
“ဆက်သွယ်မှုကို ရုပ်သိမ်းနိုင်ပါသလား”
“ရုပ်သိမ်းနိုင်ပါတယ်”
“ဘယ်သူတွေကလဲ”
“ကျွန်တော်၊ ခံတပ်မှူး၊ အက်ဗလင်၊ ဒါမှမဟုတ် အော်ရီလီယာတို့ပါ”
မေရီ၏ ဖောင်တိန် ရပ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သေချာရဲ့လား”
“ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဘယ်သူဆိုတာကို မသိတော့တဲ့ အချိန်ရောက်လာရင်တော့ စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ မျက်နှာပေးထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူကို အနားမှာ ရှိစေချင်လို့ပါ”
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့မျက်နှာပေးပြတာထက် ပိုလုပ်နိုင်ပါတယ်”
“သိပါတယ်”
“အဲ့ဒီစကားက သံသယဝင်စရာကောင်းလှချည်လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော့်စက်ဝိုင်းက ချိတ်ဆက်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။
အအေးဓာတ်က ငြိမ်ကျသွားသည်။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
မိုးကြိုးပစ်ခြင်း မရှိ။
ကြီးမားသော အလင်းရောင် မရှိ။
ခံတပ်ကြီးက ခံစားရ ပိုလွယ်ကူလာသည်ဟု ဆိုရမည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပေ။
အခန်းတိုင်းအတွက်လည်း မဟုတ်ပေ။
အမှောင်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဒိုင်းတစ်ခုရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံစားရသလိုမျိုး အကာအကွယ်တွေရဲ့ ကန့်သတ်ပုံကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
အခြားဘုရားသခင်တို့၏ ပါဝင်ကူညီမှုများက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေကြသည်။
သီးခြားစီ ဖြစ်သည်။
ရှိနေကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ အနွေးဓာတ်က ကျွန်တော့်အအေးဓာတ်ကို အားနည်းမသွားစေပေ။
ကျွန်တော့်အအေးဓာတ်ကလည်း သူမ၏အနွေးဓာတ်ကို လျော့ပါးမသွားစေပေ။
နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော် သယ်ဆောင်ထားရမည့် အရာတစ်ခုဟု အားလုံးကို မှားယွင်းစွာ မထင်မှတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသော ကြီးမားသည့် ခွန်အားကြီးကို ကျွန်တော် ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုတော့ ပိုကောင်းသွားတာပေါ့”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက်ရင်ပြင်တွင် နယ်နိမိတ်များကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။
အီလီနော်က ပေါက်ပြဲနေသော နံရံနေရာကို ကိုယ်စားပြုရန် ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားဘောင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။
ပယ်ရင်းက မတောင်းဆိုဘဲနှင့် ပတ္တူချပ်များကို တပ်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။
“ဘာလို့ ဒါကို ဖွင့်လို့ရအောင် လုပ်ထားတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အသုံးဝင်မယ် ထင်လို့ပါ”
“နံရံအပေါက်တစ်ခုအတွက်လား”
သူက ဘောင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အီလီနော်ကို ကြည့်သည်။
သူမက စောင့်နေသည်။
“လိုအပ်ချင်မှ လိုအပ်မှာပါ”
“အဲ့ဒါကို သိရတာလည်း အသုံးဝင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ပယ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပတ္တူချပ်များကို ဖြုတ်သိမ်းရန် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။
အီလီဇာက သစ်သားကျင့်သုံးဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဘောင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
ခံတပ်မှူးက သူမကို ခွင့်ပြုထားသော နေထိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သူမက နယ်နိမိတ်ကို ဝင်တိုက်သည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
သူမ ပို၍ အားနှင့် တိုက်သည်။
အကာအကွယ်က တိမ်းစောင်းမသွားပေ။
ထို့နောက် သူမက သတ္တုကိရိယာငယ်တစ်ခုကို ကြေးဝါစမ်းသပ်မျဉ်းပေါ်သို့ ထိုးထည့်ကာ အတင်းခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ပတ်လည်တွင် အအေးဓာတ်များ စုဝေးလာသည်။
ရေခဲမဟုတ်ပေ။
ဖိအားဖြစ်သည်။
သူမ၏လက် ရပ်သွားသည်။
အီလီဇာက အဲ့ဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ဖိအားက တင်းကျပ်မသွားဘဲ အလိုက်သင့် ညှိယူသွားသည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မယ်လိုဒီက အနားတွင် ရပ်နေသည်။
“ခင်ဗျား စိတ်ပျက်သွားပုံရတယ်”
“ငါ လွတ်မြောက်နိုင်မလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ”
“လွတ်နိုင်မလား”
အီလီဇာက ကိုင်ထားပုံကို ပြောင်းလိုက်သည်။
အအေးဓာတ်က ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားသည်။
သူမ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“လွတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ခံတပ်မှူးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်”
“သူမက နယ်နိမိတ်ကို အတင်းဖောက်တာ ရပ်လိုက်လို့လေ”
အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ အဖြေပဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေဆဲပင်။
မယ်လင်က မှတ်ဉာဏ်လုပ်ဆောင်ချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
သူမက ကျင့်သုံးဘောင်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သူမ၏စွမ်းအားက ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အကာအကွယ်က ပုံစံနှစ်မျိုးစလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
အရင်က ရှိခဲ့တာကိုရော။
သူမ ပြောင်းလဲလိုက်တာကိုပါ ဖြစ်သည်။
မေရီက မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ပြောင်းလဲမှုကို တားဆီးလို့ မရဘူးလား”
“မရပါဘူး” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။ “အဲ့ဒါဆိုရင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ အရင်အခြေအနေကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားပေးတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
မေရီက မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလာသည့် လက်ဆောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အမူအရာမျိုးဖြင့် မှတ်တမ်းတိုက်မျှော်စင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အိုင်ဗာရာက အဲ့ဒါကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေအကြောင်းကို မနက်စာစားပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
မေရီ၏မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။
“သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ”
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ”
“ရာထာဝရ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”
အမွှာညီအကိုက ဒုတိယအကာအကွယ်တစ်ခုနောက်ကနေ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုများကို ကြည့်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က အကာအကွယ်ကို ကိုင်ထားသည်။
အော်ရီလီယာက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
ကာရိုးက ကျင့်သုံးဘောင်တစ်လျှောက် စုဝေးလာနေသော နှင်းခဲများကို ဆက်လက် စိတ်ဝင်စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်ကတော့ အော်ရီလီယာ၏ လက်袖ပေါ်ရှိ ခလုတ်တစ်ခလုတ်ကို စိတ်ဝင်စားနေဆဲပင်။
ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တဲ့အခါ နှင်းခဲတွေ ပျော်သွားသင့်သည်။
ဒါပေမဲ့ မပျော်သွားပေ။
သစ်သားမှ အစအနလေးတစ်ခု ကွာကျလာပြီး ကာရိုးဆီသို့ မျောပါသွားသည်။
ကျွန်တော် ပို့လိုက်တာ မဟုတ်ပေ။
သူမက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
နှင်းခဲက တောက်ပသော ပြားချပ်ချပ်ဝိုင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြားသွားသည်။
ဂါရစ်က ခလုတ်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူက အဲ့ဒါဆီသို့ လက်လှမ်းသည်။
ပြားချပ်ချပ်ဝိုင်းလေး ပျောက်သွားသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ နှင်းစတင်ကျလာတော့သည်။
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ဆံပင်များကြားထဲတွင် နှင်းပွင့်ငယ်များ စုဝေးလာသည်။
အမွှာညီအကိုက တစ်ဟုန်ထိုး ရယ်မောကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
သူမလည်း သူတို့နဲ့အတူ မပါသွားအောင် ထိန်းနေပုံရသည်ဟု ကျွန်တော် သံသယဝင်မိသည်။
အော်ရီလီယာက မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ”
“ကျွန်တော် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ သိပါတယ်”
“အဲ့ဒါက ပိုဆိုးသွားသလိုပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
ဂါရစ် လက်ခုပ်တီးသည်။
တိမ်တိုက်ငယ်လေးက တိုးညှင်းသော မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
ကာရိုးက အပေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
တိမ်တိုက်က ဦးတည်ရာပြောင်းသွားပြီး သူမထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
အော်ရီလီယာက အမွှာညီအကိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့က သင့်စွမ်းအားကို အတုယူနေရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘူး”
“သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
“မျှဝေနေကြတာ”
ကျွန်တော့်ပျော်ရွှင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီကနေ ယူသွားနိုင်လို့လား”
“မယူနိုင်ပါဘူး”
သူမက တိမ်တိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အကာအကွယ်တွေထဲ မင်းဝင်လိုက်တဲ့အခါ မင်းက ဘာတစ်ခုခုကို ရရှိနိုင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ် ထင်တယ်၊ သူတို့က အဲ့ဒါကို တွေ့သွားကြတာပဲ”
အက်ဗလင်က အကာအကွယ်ကို ချလိုက်သည်။
“ခံတပ်ကြီးကနေတဆင့်လား”
“ပိုင်ဆိုင်မှုကနေတဆင့်ပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
အဲ့ဒီရှင်းပြချက်က လှပလှပေသည်။
သို့သော် လက်တွေ့ဆန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေကို အထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။
ဂါရစ်က ကန့်ကွက်သည်။
သူ့ခေါင်းထက် မကြီးသော တိမ်တိုက်ငယ်လေးဆီမှ မိုးခြိမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကာရိုးက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တိမ်တိုက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
တိမ်တိုက်က လက်စွပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သွားသည်။
အနည်းဆုံးတော့ မြင်းတစ်ကောင်ဖြစ်အောင် ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
သူ့မှာ ခြေထောက် ငါးချောင်း ပါနေသည်။
ဂါရစ်က ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုޅသည်။
ပုံစံတစ်ခုလုံးက အန္တရာယ်မရှိသော နှင်းများအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
အမွှာညီအကိုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် တစ်ဖန် ပြန်ရယ်မောကြသည်။
ဟယ်လီနာက ကာရိုးကို ချီသွားသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ရဲ့မြေးဖြစ်သူကို ချီလိုက်သည်။
“ငါတို့ သူတို့ကို ထိန်းလိုက်ပါ့မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ခင်ဗျားက အရမ်းကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောနေပါလား”
“ငါ အက်ဗလင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးတာပဲလေ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ရာသီဥတု ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
“မင်းမှာ အခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိခဲ့တာပဲ”
သူမက ထပ်မမေးတော့ပေ။
ကျွန်တော် နားလည်ပါသည်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ရေးခန်းဆီသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
မယ်လင်နှင့် သီစရာတို့ပါ လိုက်လာကြသည်။
ဗေးလ်ရာလည်း ရောက်လာသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က နေ့လယ်စာကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်လာသည်။
“ဘယ်သူမှ ခင်ဗျားကို မဖိတ်ထားဘူးလေ” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။
“ဘယ်သူမှ အစားအစာကို မမှတ်မိကြလို့ပါ”
သူကခြင်းတောင်းကို ချလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ပါဝင်ကူညီမှုကို စာချုပ်မပါဘဲ လက်ခံလိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးလေးလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်တော် မနေ့ကမှ ဘုရားသခင် ဖြစ်သွားတာလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ဒါက အခုထိ သင်ခန်းစာ ဖြစ်နေဆဲပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်တော် တစ်ခုခု ကွဲပြားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ”
“လေးလုံးပဲ ရှိတာတော့ ကွဲပြားပါတယ်”
သင်ခန်းစာက ကျောက်တုံးများကို မြှောက်တင်ရန် မဟုတ်ပေ။
အခန်းထဲတွင် တောင်းဆိုသံပေးနေသည်များကိုသာ ကြားနာရန် ဖြစ်သည်။
ဗေးလ်ရာက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
မယ်လင်က ငယ်ဘဝဆောင်းရာသီ၏ အသံဖြင့် ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်အစွန်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်နေစဉ် သီစရာက မေးခွန်းများ မေးသည်။
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးများကို ရွှေ့သည်။
ကျွန်တော် အားလုံးကို မဖြေဘဲနဲ့ အားလုံးကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုက ကျောက်တုံးနှစ်လုံး မျက်နှာကြက်ကို တိုက်မိခြင်းနှင့် ကယ်လ်ဒရစ်က နေ့လယ်စာကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရခြင်းတို့ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာ မယ်လင်၏ ဖိနပ်များပေါ်သို့ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သူမ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီထက်ဆိုးတဲ့ တောင်းပန်မှုမျိုးတွေလည်း ကျွန်မ ကြုံဖူးပါတယ်”
“အဲ့ဒါကို တောင်းပန်တာလို့ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ငါ သိပါတယ်”
ပဉ္စမအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် ကျွန်တော် ကျောက်တုံးများကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
လေကို အပြင်ဘက်မှာ ဆက်ရှိနေစေသည်။
မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။
သီစရာ၏မေးခွန်းကို အသံထွက်၍ ဖြေခဲ့သည်။
အခန်းထဲမှာ ဆက်နေခဲ့သည်။
“ထပ်လုပ်ပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးများကို ချလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ”
“ကျေနပ်တာပေါ့”
“အဲ့ဒါက သင်ခန်းစာကို ဘယ်တော့မှ ပိုတိုသွားစေတာ မရှိပါဘူး”
“မတိုပါဘူး”
ဗေးလ်ရာက လေကို ပြောင်းလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမက လေထဲတွင် အသံများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
စစ်မှန်သော အသံခေါ်ဆိုမှုများ မဟုတ်ပေ။
ဖြစ်နိုင်ချေများ ဖြစ်သည်။
ပျောက်ဆုံးနေသူတစ်ဦး။
အေးခဲနေသူတစ်ဦး။
ကြောက်ရွံ့နေသူတစ်ဦး။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားက သုံးခုစလုံးဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် တားဆီးလိုက်သည်။
အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမှုက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။
“တစ်ခုခုက စစ်မှန်နေရင်ရော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် မင်း ဖြေမလားဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်နေတုန်း သူတို့ သေသွားနိုင်တယ်လေ”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူမက အဖြေကို မပျော့ပျောင်းစေခဲ့ပေ။
မယ်လင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဩသယ်လော့စ်က အဲ့ဒီဘက်ကို အခြေခံပြီး သူ့ရဲ့အုပ်စိုးမှုကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“သူ အရာရာကို မထိန်းချုပ်ရင် တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်နာကျင်ရလိမ့်မယ် ဆိုတာမျိုးလား”
“သူ့ကို ငြင်းဆန်တာက အကူအညီတောင်းတာကို ငြင်းဆန်တာနဲ့ အတူတူပဲလို့ သူက ယူဆစေချင်ခဲ့တာပေါ့”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မယ်လင်က သူမ၏ဖိနပ်ပတ်လည်ရှိ နှင်းခဲများကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အရမ်းကြာတဲ့အထိ နာခံမှုဆိုတာ ကရුණာတရားပဲလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြောခဲ့မိတယ်။ သူက ကျွန်မတို့ကို ပြဖို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို အမြဲ ပြသနေတတ်တယ်။ ရွေးချယ်စရာက စောင့်ဆိုင်းရမယ့် အကြောင်းရင်းနောက်တစ်ခုပေါ့”
သီစရာက သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ယာယီအရှုံးပေးမှုတိုင်းက ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်”
အော်ရီလီယာက သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။
သူမ၏မျက်နှာတွင် အမျက်ဒေါသများ မပေါ်လာပေ။
လွယ်လွယ်ကူကူ ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မယ်လင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“လူတွေက မလို့ ပြောတာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မင်း တည်ဆောက်ခဲ့လို့ပဲ”
ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်၏ တံခါးများကို တွေးလိုက်မိသည်။
ပဋိညာဉ်စာတမ်း။
နယ်မြေအကာအကွယ် စာချုပ်များ။
အားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်သော ချိတ်ဆက်မှုများမှတစ်ဆင့် ခံတပ်အောက်တွင် စုဝေးနေသော စွမ်းအားများ။
ကျွန်တော်တို့က အကျဉ်းချခံရမှု မလိုအပ်ဘဲ တည်ဆောက်နိုင်မည့် ခွန်အားကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်သည်။
“အသံတွေကို သုံးပါ”
ဗေးလ်ရာက သုံးသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်တော် နားထောင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မလိုက်သွားခဲ့ပေ။
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို လေ့ကျင့်ရေးခန်းထဲတွင် လာတွေ့သည်။
သူမက တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။
စာရွက်က ထူထဲသည်။
ဖယောင်းပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော တံဆိပ်မှာ မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြောင်းဖြင့် ဖြတ် crossed လုပ်ထားသော တူတစ်လက်နှင့် တူသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးများကို ချလိုက်သည်။
တစ်ခုက ကယ်လ်ဒရစ်၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
သူက အော်ရီလီယာကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါ စတုတ္ထမြောက် ဖြစ်သွားပြီ”
“သူက ပုံမှန်အားဖြင့် တတိယမြောက်ကို လွှတ်ချတတ်တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“တိုးတက်လာတာပေါ့”
မေရီက စာကို ကမ်းပေးသည်။
“အနောက်ဘက်တံခါးကနေတဆင့် ရောက်လာတာပါ”
“ကြေးစားစာပို့သမားနဲ့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် တံဆိပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ”
“ကျီးကန်းတစ်ကောင်က တံခါးမုခ်အမိုးပေါ်ကို လာချသွားတာပါ”
“အဲ့ဒါက လိုအပ်တာထက်ကို ပိုပြီး ထူးဆန်း דרማဆန်နေသလိုပဲ”
ဗေးလ်ရာက သူမ၏ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီနောက်မှာ လမ်းပေါ်ကို မိုးကြိုးချက်ချင်း ပစ်ချခံခဲ့ရတယ်”
“အဲ့ဒါက ပိုပြီး တောင် ထူးဆန်း דרማဆန်နေတာပဲ”
စာက အတိုစားလေး ဖြစ်သည်။
သော်က သုံးရက်အတွင်း ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။
သူမက ကွန်ကော့ဒီယာ၏ သံတမန်တစ်ဦးအဖြစ် ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။
မြို့ထဲတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ခိုလှုံခွင့် စည်းကမ်းချက်များကို သူမ လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။
သူမက သူမ၏တူကို ကိုင်ဆောင်လာမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြောင်းသို့ မရောက်မီ အီလီဇာက ကန့်ကွက်သည်။
“သူမက ခံတပ်ထဲကို လက်နက်နဲ့ ဝင်လာလို့ မရပါဘူး”
“သူ့ရဲ့တူက သူမရဲ့ တရားဝင်ဝတ်စုံရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်”
“အဲ့ဒါက အခြေအနေကို ပိုကောင်းမသွားစေပါဘူး”
ကယ်လ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ ကိုင်းလာသည်။
“ဘာတွေ ပါသေးလဲ”
ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
သော်က ဂရေးကိပ်ပတ်လည်ရှိ အကာအကွယ်များကို စမ်းသပ်ရန် လုံလောက်သော ကွက်လပ်မြေနေရာကို တောင်းဆိုထားသည်။
သူမက ဘီယာကိုလည်း တောင်းဆိုထားသည်။
အဲ့ဒီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက စာကို ယူလိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို သဘောကျတယ်”
“ခင်ဗျားမှ မတွေ့ဖူးတာ”
“သူ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သူ သိတယ်လေ”
နောက်ဆုံးစာပိုဒ်က ဆာ့တ်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
သူက ကွန်ကော့ဒီယာကို ကျော်လွန်၍ မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
လက်ဇန်ဒါနှင့် အီယိုတို့၏ ကလေးများအကြောင်းသာမကပေ။
ရှေးဟောင်းတရားရုံးများပြင်ပတွင် မွေးဖွားလာကြသည့် ဘုရားသခင်များအကြောင်း။
စွမ်းအားများအတွက် အမည်ပေးစရာ စကားလုံးများ မရှိသေးမီကပင် စွမ်းအားများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည့် ကလေးများအကြောင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က စာကြောင်းများကို နှစ်ခေါက် ဖတ်သည်။
အခန်းတွင်း အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ဆီက လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
“ဩသယ်လော့စ်က သူ့ကို သိလား” ဟု သူမက မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါ မသိဘူး”
“သူတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နိုင်မလား”
“လုပ်နိုင်တယ်” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။
အားလုံးက သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။
“ဩသယ်လော့စ်က ဆာ့တ်ကို ကြမ်းတမ်းတယ်၊ အန္တရာယ်များတယ်၊ အုပ်ချုပ်ရခက်တယ်လို့ ယူဆမှာပဲ”
“အဲ့ဒါက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့်ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သူ အကြိုက်ဆုံး ပုံစံမျိုးပါပဲ။ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာတိုင်းကို လိုရာကို လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးလို့ ရတယ်လို့ သူက ယုံကြည်တယ်လေ”
ကျွန်တော် စာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
သော်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရေးခြစ်ထားသည်။
ကလေးတွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားတာက သူတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်ပေးတာနဲ့ တူတယ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သင့်ကို ယုံကြည်သွားအောင် မလုပ်ခွင့်ပြုပါနဲ့။
ညစာစားပွဲမတိုင်မီ ကျွန်တော်တို့ ကောင်စီခန်းတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာက သော်ကို သူမ၏တူကို တံခါးဝတွင် ထားခဲ့စေလိုသည်။
မယ်လိုဒီကမူ ကျွန်တော်တို့၏ အကာအကွယ်များကို စစ်ဆေးရန် ဖိတ်ကြားပြီးနောက် မိုးကြိုးဘုရားသခင်တစ်ပါးကို သူမ၏လက်နက်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ခိုင်းခြင်းက ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ ရောက်နိုင်သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
မေရီက ဧည့်သည်စည်းကမ်းများကို ခြွင်းချက်မရှိ ကျင့်သုံးလိုသည်။
ခံတပ်မှူးကမူ အဆိုပါတူသည် ဒုတိယဘုရားသခင်ဧည့်သည်တစ်ဦးအဖြစ် ရေတွက်ရလောက်အောင် လွတ်လပ်သော အာဏာစက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။
မည်သူကမှ အဲ့ဒါကို အထောက်အကူဖြစ်စေသည်ဟု မထင်ကြပေ။
“ကွန်ကော့ဒီယာမှာ သူတို့ ဘာလုပ်ကြလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မေရီက စာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ထင်ရတာတော့ သူတို့က သူမကို ကိုင်ဆောင်ခွင့် ပေးထားပုံရပါတယ်”
“အဲ့ဒါက ကွန်ကော့ဒီယာလေ” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“ကွန်ကော့ဒီယာမှာ နဂါးတစ်ကောင်လည်း ရှိတယ်လေ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။ “သူတို့ရဲ့ စံနှုန်းတွေက ကွာခြားနိုင်တာပေါ့”
အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် အဲ့ဒါက ငြင်းခုံမှုကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
သော်က မြို့ထဲတွင် တူကို ကိုင်ဆောင်သွားလာခွင့် ရှိသည်ဟု ကျွန်တော်တို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။
ခံတပ်ထဲသို့ မဝင်မီတွင် သူမက ခံတပ်မှူးနှင့် အော်ရီလီယာတို့ကို ၎င်းနှင့်တွဲလျက်ပါရှိသော အာဏာစက်ကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။
လုံလုံခြုံခြုံ မခွဲထုတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သူမတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ဝန်းရံပြီး နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု သတ်မှတ်ကြရမယ်။
အီလီဇာက ဒီလိုအလျှော့ပေးမှုကို သဘောမကျလှပေ။
မေရီကတော့ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
ဒီအချက်ကပဲ အီလီဇာရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကျော်လွန်ပြီး ဒါကို တရားဝင်ဖြစ်စေဖို့ လုံလောက်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
“ကလေးတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးလာသည်။
“သူတို့က လာရောက်လည်ပတ်နေစဉ်အတွင်း အတွင်းပိုင်း ခန်းမဆောင်တွေထဲမှာပဲ နေလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ သော်က သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခဲ့ရင်ရော”
သူ ပို့လိုက်တဲ့ သတိပေးချက်ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
“သူ တောင်းဆိုကောင်း တောင်းဆိုလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော် ပုခက်စောင့်ခန်း ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေမိသည်။
အမွှာနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေကြသည်။
ကာရယ်က စောင်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ဂါရစ်ကတော့ ထုဆစ်ထားတဲ့ သစ်သားခွေးရုပ်ကို သူ့ရင်ဘတ်အောက်မှာ ထိုးထည့်ပြီး အိပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်နေသည်။
အပြင်ဘက်မှာ ကောင်းကင်က သန့်စင်ကြည်လင်နေသည်။
အနောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာမှာတော့ တိမ်မည်းမပါဘဲ လျှပ်စီးလက်သွားသည်။
တစ်ချက်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်။
အနားမှာ မဟုတ်ပါ။
ခြိမ်းခြောက်နေတာလည်း မဟုတ်ပါ။
ဒါက ခရီးအကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာနေပြီဆိုတဲ့ ကြေညာချက်တစ်ခုပါပဲ။
“သုံးရက်” လို့ အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် သူမကို ယုံကြည်လို့လား”
“သူမ ငါတို့ကို သတိပေးခဲ့တာကိုတော့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်”
“အဲ့ဒါက အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
“မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ကျွန်တော် ပုခက်တွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လေပြေက ဂရေးကိပ်တစ်ဝိုက်မှာ တိုက်ခတ်နေသည်။
အဲဒီလေထဲမှာ ငိုသံတွေ ပါမလာပါ။
မည်သည့်ဆင့်ခေါ်သံမှလည်း မရှိပါ။
ჰိုအဝေးကြီးမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ မိုးရွာမယ့် မုန်တိုင်းရဲ့ အနံ့အသက်လေးကိုသာ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဘယ်မှ လိုက်မသွားဘဲ အဲဒါကိုပဲ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သုံးရက်အတွင်းမှာ မိုးကြိုးဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးဝဆီကို ရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်အနေနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲသွားဘဲ သတိတရားနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ကြိုဆိုနိုင်မလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခုက အခြားမုန်တိုင်းတစ်ခုနဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့အခါ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် စစ်ပွဲတစ်ခုလို့ အမှတ်မှားသွားစရာမလိုဘဲ ဘယ်လိုနှုတ်ဆက်ကြမလဲဆိုတာကိုပါ ကျွန်တော် သင်ယူရလိမ့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။