ကဲဒ်ရစ်က မနက်ခင်းအချိန်ကို သူ့အသံသူ စမ်းသပ်ရင်းနဲ့ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပါတယ်။
သူက ရေတောင်းတယ်။
ရေယူလာပေးတဲ့ ဘီထရစ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတယ်။
အဲ့ဒီနောက် ပထမတစ်ခွက်က တစ်ဝက်တောင် မကုန်သေးဘဲနဲ့ နောက်တစ်ခွက်ကို အသစ်ထပ်တောင်းတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ဆီ အသေးစားထိုင်ခန်းငယ်လေးထဲ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ မေရီက သူပြောသမျှ စကားမှန်သမျှကို စာမျက်နှာနှစ်မျက်နှာပြည့်အောင် မှတ်တမ်းတင်ပြီးနေပါပြီ။
“ရာသီဥတုအပေါ် ကိုယ့်ရဲ့အမြင်ကိုတော့ မှတ်စရာ မလိုပါဘူးကွာ” လို့ ကဲဒ်ရစ်က သူမကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မနေ့ကတော့ရှင် ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူးလေ”
“ရာသီဥတုက အခုအထိ မကောင်းသေးပါဘူး”
“အဲ့ဒါကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ပြီးပါပြီ”
သူက အကူအညီတောင်းသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
“သူက တစ်ခါတုန်းက ဖိနပ်တစ်ရံနဲ့ ကျွန်တော် ငြင်းခုံခဲ့တာကိုတောင် မှတ်တမ်းတင်ဖူးတယ်”
“ဘယ်သူနိုင်လဲ”
“ဖိနပ်က နိုင်သွားတယ်”
မေရီက ခေါင်းတောင် မဖော်ပါဘူး။
ခဏကြာတော့ သူ့အသံက အားကုန်လာပါတယ်။
အဲ့ဒီလိုဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ အက်ဗလင်က သတိပေးထားပြီးသားပါ။
ဩသလော့စ်ရဲ့ ကျိန်စာကြောင့် သူက အရမ်းကို ကြာမြင့်စွာ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရတာဆိုတော့ ကျိန်စာပွင့်သွားတဲ့အခါ ဘယ်အချိန်မှာ စကားရပ်ရမယ်မှန်းကို မသေချာတော့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖန်ခွက်ပတ်လည်မှာ ပستိုက်ရင်း ထွက်လာတဲ့ ရေနွေးငွေ့ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“သူချက်ချင်း သတိထားမိလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ” သူက ပြောပါတယ်။
“ကျိန်စာကိုလား”
“အင်း”
“သတိထားမိပြီးသားလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့”
ကဲဒ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အဲ့ဒါကပဲ ငါ့ကို ကြောက်လန့်စေတာပဲ”
ကျွန်တော်လည်း အားပေးနှစ်သိမ့်စရာ ကောင်းကောင်း ဘာမှမပြောတတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကတ်စတယ်လန်က မနက်လင်းအားကြီးချိန်ကတည်းက အကာအရံတွေကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ အီလီဇာကလည်း ဝင်ပေါက်တွေမှာ ကင်းစောင့်တွေ ချထားပေးပြီးပါပြီ။ ကဲဒ်ရစ်က အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ အားလုံးကို သိပါတယ်။ သူ့အခန်းထဲမှာ အိပ်နေရင်းနဲ့တင် ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်နေကြတာတွေကို ကြားခဲ့ရတာကိုး။
“ဒီမှာ ကျန်နေခဲ့တာကို နောင်တရလို့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“မရပါဘူး”
သူ့အဖြေက အတော့်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်လာတာကြောင့် သူကိုယ်တိုင်တောင် အံ့သြသွားပုံ ရပါတယ်။
“ငါကြောက်တော့ ကြောက်နေပါတယ်” သူက ဆက်ပြောပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ငါသေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်နိုင်ဆဲပါပဲ”
မယ်လင်နဲ့ သက်စရာတို့က အဲ့ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့က အနောက်ဘက်လမ်းကနေ လာကြတာပါ။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်ခြောက်ယောက်နဲ့အတူ တံခါးဝအပြင်ဘက်မှာ သွားကြိုပြီး သူတို့ကို မဝင်ခွင့်မပြုခင် မေရီဆီကို သတင်းပို့ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ အတွင်းပိုင်း ရင်ပြင်ကျယ်ဆီ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ရဲတိုက်ထဲက တစ်ဝက်လောက်က သူတို့ရောက်နေတာကို သိနေကြပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ အလုပ်ဆက်လုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးပါပြီ။
ကျွန်တော်က တံခါးဝအောက်မှာ အော်ရီလီယာရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်နေပါတယ်။
မယ်လင်က ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ အလှမ်းအဝေး အနည်းငယ်အလိုမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
သက်စရာကလည်း သူမနဲ့အတူ ရပ်လိုက်တယ်။
“ဖုန်းဆက်လိုက်ရင် ရသားနဲ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ လာတာကို ကျွန်မတို့ မြင်နိုင်တဲ့နေရာကနေ ရောက်လာချင်လို့ပါ” လို့ သက်စရာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
မယ်လင်က ကျွန်တော့်ကိုကျော်ပြီး ရဲတိုက်ကြီးရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ကဲဒ်ရစ် ဒီမှာ ရှိလား”
“ရှိတယ်”
“သူ့ကို တွေ့လို့ရမလား”
အော်ရီလီယာက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“သူ့ကိုပဲ မေးကြည့်ပေါ့”
ကဲဒ်ရစ်က အက်ဗလင်နဲ့အတူ လှေကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာပါတယ်။
သူက လှေကားပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပေမဲ့ နောက်ဆုံးလှေကားထစ်အနည်းငယ်မှာတော့ အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။ မယ်လင်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်သွားပါတယ်။
မယ်လင်က ပါးစပ်ဟလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီနောက် “တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
ကဲဒ်ရစ်က ဆက်ပြောမယ့်စကားကို စောင့်နေပါတယ်။
“သူ့စကားတွေကို ခင်ဗျားဆီ သယ်လာပေးမိလို့ပါ” သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ “ခင်ဗျား လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြန်မဖြေနိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့၊ တိတ်ဆိတ်နေတာက သဘောတူတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ စကားပြောခဲ့မိလို့ပါ”
သက်စရာက သူမဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့မိပါတယ်”
ကဲဒ်ရစ်က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ငါ့ကို ကြားနေရမှန်း ငါသိပါတယ်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ငြင်းဆိုဖို့ မကြိုးစားကြပါဘူး။
“ငร စကားစမြည် ပြောချင်ပါတယ်” လို့ သူက ဆက်ပြောပါတယ်။ “နောက်မှပေါ့။ အခုတော့ ထိုင်ချင်ပါသေးတယ်”
မေရီက ကုလားထိုင်တွေ ယူလာခိုင်းပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
အဲ့ဒီနေ့ ညနေခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့တွေ ကောင်စီခန်းထဲမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပါတယ်။
ကဲဒ်ရစ်က ရေတစ်ခွက်ကို သူ့ဘေးနားမှာချပြီး האחမီးဖိုနားမှာ ဆက်ထိုင်နေပါတယ်။ မယ်လင်နဲ့ သက်စရာတို့က သူ့ရဲ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေကြပါတယ်။ အီလီဇာက တံခါးနားမှာ ရပ်နေပြီး မေရီကတော့ လူတိုင်းရဲ့မျက်နှာကို ကောင်းကောင်းမြင်ရမယ့်နေရာမှာ နေရာယူထားပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်ထိုင်ပြီးမှ ဝင်ထိုင်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာလာလုပ်တာလဲ” လို့ သူမက မေးလိုက်ပါတယ်။
မယ်လင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ထားပါတယ်။
“ယူရီယာရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဩသလော့စ်က တင်ပြချက်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်”
“မြန်လှချည်လား” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“သူက သက်သေတွေကို ချန်ထားခဲ့တာလေ” လို့ သက်စရာက ပြန်ပြောပါတယ်။ “အခြေအနေ အကျပ်အတည်းတွေကိုလည်း ချန်ထားခဲ့တယ်”
မေရီရဲ့ ဘောပင်က ရွေ့လျားသွားပါတယ်။
“ယူရီယာက သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ တရားရုံးချုပ်ထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့် တောင်းဆိုခဲ့တယ်လို့ သူက ပြောတယ်” မယ်လင်က ဆက်ပြောပါတယ်။ “ရှင်က အဲ့ဒါကို အားပေးခဲ့တယ်လို့လည်း ပြောတယ်”
“ငါ အားပေးခဲ့တာပဲ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
“ကဲဒ်ရစ်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ ဆက်နေချင်လို့ အဲ့ဒီလို ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်တယ်လို့ သူက ဆိုတယ်”
ကဲဒ်ရစ်က သူ့ရဲ့ဖန်ခွက်ကို သတိကြီးကြီးနဲ့ ချလိုက်ပါတယ်။
“ငါ အဲ့ဒီလို မဆန္ဒပါဘူး”
“ရှင် မဆန္ဒဘူးဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်” လို့ သက်စရာက ပြောပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ အရင်ကတည်းက သိပြီးသားပဲဟာ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
မယ်လင်က ကဲဒ်ရစ်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ကျွန်မ သူ့ရဲ့တင်ပြချက်ကို လက်ခံပေးခဲ့တယ်” သူမက ပြောပါတယ်။ “မှားနေမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ နေလိုက်တာပါ”
“ဘာလို့လဲ” လို့ သူက မေးပါတယ်။
“မေးခွန်းထုတ်လိုက်ရင် ဩသလော့စ်ဘေးမှာ ရပ်တည်ရင်းနဲ့ ကျွန်မ ရယူခဲ့တဲ့နေရာကို စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
ကဲဒ်ရစ်က သူမကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲ့ဒီအဖြေကိုတော့ ငါယုံပါတယ်”
သူက သူ့ဖန်ခွက်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ဘက်က ပြောချင်တာ အဲ့ဒီလောက်ပါပဲ။
အော်ရီလီယာက သက်စရာ့ဘက်ကို လှည့်ပါတယ်။
“ရှင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ကြောက်ရွံ့မှုလို့ ခေါ်ရမယ့်အစား သတိတရားလို့ပဲ ကျွန်မ မြင်ချင်ခဲ့မိတယ်။ သူ့အနားမှာ ဆက်နေခြင်းအားဖြင့် ကျွန်မ ပိုလုပ်ပေးနိုင်ဦးမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်တွန်းနေခဲ့တာပါ”
“လုပ်နိုင်ခဲ့လို့လား”
“တစ်ခါတလေတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
သက်စရာ့အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပါတယ်။
“ကျွန်မ ပြောခဲ့တာထက်စာရင် အဲ့ဒီလို ဖြစ်တာ နည်းပါတယ်။”
ဩသလော့စ်က သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တာလားလို့ ကျွန်တော် မေးချင်စိတ် ပေါ်လာပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်ტော့်ထက် အရင် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒီခရီးစဉ်အတွက် သူ အမိန့်ပေးခဲ့တာလား”
“မပေးပါဘူး” လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။
“ရှင်တို့လာတာကို သူသိလား”
“ကျွန်မတို့ ထွက်သွားတာတော့ သူသိတယ်”
“အဲ့ဒါက မေးခွန်းမဟုတ်ဘူးလေ”
“ဘယ်ကိုသွားမယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်မတို့ မပြောခဲ့ပါဘူး”
အီလီဇာက အဲ့ဒီကွာခြားချက်ကို လက်ခံလိုက်ပေမဲ့ သက်ပြင်းတော့ မချသေးပါဘူး။
အော်ရီလီယာက နတ်သမီးနှစ်ပါးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ပါတယ်။
“ဂရေးကိပ်ကနေ ဘာလိုချင်လို့ လာတာလဲ”
“တရားမျှတစွာ ကြားနာမှုတစ်ခုပါ” မယ်လင်က ပြောပါတယ်။ “အဲ့ဒီနောက်မှပဲ တခြားဟာတွေ ထပ်တောင်းလို့ ရမှာပေါ့”
မေရီက သူမရဲ့ဘောပင်ကို ခဏရပ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒါကတော့ တောင်းဆိုလို့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာပါပဲ”
ဖယောင်းတိုင်မီးတွေ မှိန်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပါတယ်။
ဩသလော့စ်ရဲ့ တင်ပြချက်ကို ဘယ်ရုံးတွေက တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ မှတ်တမ်းအဖြစ် ဆက်သတ်မှတ်နေသေးလဲဆိုတာကို မယ်လင်က ပြောပြပါတယ်။ သက်စရာကတော့ အဲ့ဒီမနက်က သူမ သယ်ဆောင်ဖို့ ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့ ဆင့်ခေါ်စာအကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။ အဲ့ဒီဆင့်ခေါ်စာထဲမှာ အက်ဗလင်ရဲ့နာမည် ပါနေခဲ့တာပါ။
မေရီက အဲ့ဒီအပိုင်းကို ဖတ်ပြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဇနီးက အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဂယ်ရစ်ကို ပွေ့ချီထားပါတယ်။
သူမက ခေါင်းမော့လာပါတယ်။
“သူ မေးခွန်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
သက်စရာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒီဆင့်ခေါ်စာကိုတော့ ကျွန်မ မယူလာခဲ့ပါဘူး”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
သက်စရာ့မျက်နှာ တင်းသွားပါတယ်။
“ဒီတစ်ခါထက် အရင်ကတည်းက တခြားဟာတွေကို ငြင်းခဲ့သင့်တာ”
“ဟုတ်တယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဂယ်ရစ်က သူမပုခုံးပေါ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။ သူမလည်း သားဖြစ်သူကို သေချာပြန်ထိန်းပေးပြီး ကျန်တာတွေကို ဆက်နားထောင်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ကဲဒ်ရစ်က သူတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုထဲမှာ ပါဝင်လာပါတယ်။
သူက တောင်းဆိုလို့ ကျွန်တော်လည်း ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
မယ်လင်က သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ သက်စရာကလည်း သူတို့အစား ပြောပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ သူတို့က ဘာမှပြန်မပေးနိုင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့အသံတွေကို ကြားလိုက်ရလို့ ဘလောက်တောင် စရိတ်ကြီးခဲ့လဲဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင် ရှင်းပြခွင့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
တစ်ချိန်မှာတော့ မယ်လင်က သူမရဲ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။
ကဲလစ်က သူမ လက်တွေကို ချလိုက်တဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒါကို မှတ်ထားဖို့လိုတယ်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“မှတ်ထားပါမယ်”
“ငါ့ဘက်က အဲ့ဒါကို ထပ်ပြောဖို့ လိုလာနိုင်သေးတယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မကို ထပ်ပြောပြပါ”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ ရင်ပြင်ကျယ်ထဲမှာ လှည်းတွေနဲ့ မိုးမချုပ်ခင် အလုပ်ပြီးအောင် လုပ်နေကြတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
ကဲဒ်ရစ်က အဲ့ဒီထဲမှာ ခဏလောက် ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ မယ်လင်က အော်ရီလီယာကို ဘုရားကျောင်းဟောင်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က သင်ခန်းစာအတွက် သူမကို သွားခေါ်ရင်း သူတို့ပြောနေတဲ့စကားသတွေ ကြားလိုက်ရလို့ လမ်းမှာ ရပ်သွားခဲ့တာပါ။
“ရှင် ကျွန်မကို ယုံကြည်ပေးဖို့ ကျွန်မ မတောင်းဆိုရဲပါဘူး” လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။
“မတောင်းဆိုပါနဲ့” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ရှင်တို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး သူတို့ရေးထားတာတွေကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ပါတယ်။ မှားနေမှန်းလည်း ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ ဩသလော့စ်ဘေးမှာ ရပ်ရင်း ကျွန်မ ချမှတ်ခဲ့တဲ့ ဆုံးချက်တွေအပေါ် တစ်ခုခု သွားမေးခွန်းထုတ်မိလိုက်ရင် ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအားလုံး မေးခွန်းထုတ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိလို့ပါ”
“မေးခွန်းထုတ်ခံရမှာပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“ရှင်တို့အကြောင်း လိမ်ညာပြောဆိုခံနေရတာကို ဖြေရှင်းပေးရင်း ရှင်ကုန်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေကို ကျွန်မ ပြန်မပေးနိုင်ပါဘူး” လို့ မယ်လင်က ဆက်ပြောပါတယ်။
“မပေးနိုင်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ဆက်မဖြစ်အောင်တော့ ကျွန်မ တားနိုင်ပါတယ်”
မယ်လင် ထွက်မသွားမချင်း ကျွန်တော် အပြင်ဘက်မှာ ဆက်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်ပါတယ်။
“ရှင် ကြားလိုက်တယ်နော်”
“အင်း”
“သူမကို ကျွန်မ စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာပါလို့ ပြောပေးပါလား”
“မနက်ကျရင် ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားပြောလိုက်ပေါ့”
မယ်လင်က အဲ့ဒီစကားကို စဉ်းစားပါတယ်။
“ပြောပြပါမယ်”
သက်စရာက နောက်တစ်နေ့မှာ အော်ရီလီယာ့ဆီကို သွားပါတယ်။
သူမက လှည့်ထွက်ဖို့ လုပ်မှပဲ ကျွန်တော် အနားမှာ ရှိနေမှန်း သိသွားပါတယ်။
“ကျွန်မ သူမကို ကာကွယ်ပေးနေတာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်တွန်းနေခဲ့တာ” လို့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပါတယ်။
“သူမက အန္တရာယ်ထဲမှာ ရှိနေလို့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမဘေးမှာ ရပ်တည်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်မ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးရမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ကြောက်နေခဲ့တာ”
သူမက ဘုရားကျောင်းတံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အဲ့ဒီအပိုင်းကို ကျွန်မ အမြဲချန်လှပ်ထားခဲ့တာပါပဲ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို တကယ်တမ်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ နာမည်တပ်ခိုင်းဖို့ သင်ခန်းစာကို ရပ်တန့်ခဲ့ဖူးတဲ့ အချိန်တွေကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိပါတယ်။
“သူမ ကြားလိမ့်မယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ငါ့ကို သူမ ခွင့်လွှတ်မလား”
“မသိဘူးလေ”
သက်စရာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှထပ်မမေးတော့ဘဲ လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားပါတယ်။
သူတို့ရောက်လာပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ အော်ရီလီယာက ဘုရားကျောင်းမှာ လာတွေ့ဖို့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။
သူမက ကဲဒ်ရစ်ကိုလည်း ဖိတ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဖိတ်ပါတယ်။
မေရီကတော့ အော်ရီလီယာက ဒီစကားပြောဆိုမှုကို မှတ်တမ်းတင်ချင်လို့ ဆိုပြီး လိုက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း နေရာယူပြီးတဲ့အထိ သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့ပါတယ်။
မယ်လင်က ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။ သက်စရာကတော့ မနက်ခင်းက ဆေးခန်းမှာ အိုင်လင်ကို ကူလုပ်ပေးထားတာကြောင့် မုန့်ဖုတ်ပြီးလို့ ယူလာတဲ့အခါ လက်မှာ မုန့်ညက်ရာလေးတွေတောင် ကျန်နေသေးပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးဝအောက်မှာ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရပ်နေပါတယ်။
“ရှင်တို့ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ နားထောင်ပြီးပါပြီ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ဒီကို ရောက်လာပြီးကတည်းက လုပ်ခဲ့တာတွေကိုလည်း နားထောင်ပြီးပါပြီ။ ကဲဒ်ရစ်ကတော့ သူ့ကို ဘာတွေ ပေးနိုင်မလဲဆိုတာ သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။ သူ့အတွက် ကျွန်မ မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပါဘူး”
ကဲဒ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ရှင်တို့ကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောလိုက်ပါတယ်။
မယ်လင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။
သက်စရာ့မျက်လုံးတွေ ရဲတက်လာပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောပါတယ်။
“တစ်ခုခု နာကျင်ရပြီဆိုရင် ကျွန်မကို ပြောပါ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ဖြေပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အတူတကွ ဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ရှာဖွေတွေ့ရှိချင်ပါတယ်”
ကျောက်ခွက်ရဲ့ အစွန်းဘက်မှာ အလင်းရောင်တွေ စုဝေးလာပါတယ်။
ပထမတော့ အပေါ်ပြတင်းပေါက်ကနေ နေရောင်ခြည် ဝင်လာတာလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောဘက်မှာ ဖြစ်နေလျက်နဲ့ အလင်းရောင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အနီးဆုံးကုလားထိုင်ရဲ့ ကျောဘက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမဆီကို လျှောက်သွားပါတယ်။
“ငါဒီမှာ ရှိပါတယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
အလင်းရောင်က သူမရဲ့လက်တွေဆီ ရောက်လာပါတယ်။
သူမရဲ့စွမ်းအား ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
ဥယျာဉ်ထဲမှာတုန်းကနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင် မမြင်နိုင်သေးတဲ့အရာဆီ လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတိုင်းမှာ သူမရဲ့စွမ်းအားက ပေးစွမ်းဖူးတဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား အနွေးဓာတ်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အခုတော့ အဲ့ဒီအနွေးဓာတ်က သူမဆီကနေ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားဖူးတဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးပုံစံနဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားပါတော့တယ်။
ကျောက်ခွက်ပေါ်က အက်ကြောင်းဟောင်းလေးထဲမှာ ရေစက်လေးတစ်စက် ရှိနေပါတယ်။
အဲ့ဒီရေစက်က ကြည်လင်စွာ စီးကျလာပါတယ်။
ကျောက်သားတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြန်ဆက်သွားတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုးလည်း မရှိပါဘူး။ အော်ရီလီယာက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အလင်းရောင်ကတော့ သူမရဲ့ပတ်လည်မှာ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။