“စာဖတ်တာ ရပ်လိုက်ပါ”
ဆီရက်သ်၏ အသံသည် အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အငယ်ဆုံး စာဖတ်သူမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာလည်း စာအုပ်ကို ချလိုက်သည်။
တတိယလူကတော့ ဆက်ဖတ်နေဆဲပင်။
သူက သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာကျဉ်းကျဉ်းနှင့် ရင်ဘတ်တွင် နေမင်းပုံ ဆွဲထားသော ရင်ထိုးတံဆိပ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
သူ့မျက်လုံးများက စာမျက်နှာပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေဆဲ။
ဆီရက်သ်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဘုရားစဥ်၊ ကျွန်မ ဆုတောင်းပွဲကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပါပြီ”
“လှောင်အိုးကို ဖွင့်ပြီးပြီ”
“ဒါဆိုရင် ပြန်ပိတ်လိုက်ပါ”
သူက စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။
မီးတောက်များမှာ ပို၍ပင် အတွင်းဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လာကြသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်သည် ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှ လွတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးလာကြသည်။
ကေးလ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကျော်တက်သွားသည်။
“ဒီမတ်စ်”
အဘိုးအို၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။
တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်၏။
ထို့နောက် သူက ဆက်ဖတ်ပြန်သည်။
ကေးလ်က သူနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အဲဒါဖတ်ခိုင်းဖို့ သင်ပေးခဲ့တာလေ”
“မင်း ဘယ်သူဆိုတာ ငါသိတယ်”
“ဒါဆိုရင် အဆုံးသတ်ကို ကျွန်တော် သိလိမ့်မယ်ဆိုတာလည်း ခင်ဗျား သိမှာပေါ့”
စာဖတ်သူက မျက်လုံးများကို ပင့်မလာသည်။
ကေးလ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ အဲဒီအထိ မရောက်သေးဘူး။ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်စမ်းပါ”
သူ့နောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီး မြင့်တက်လာသည်။
တစ်ခဏတာမျှ အနေဖြင့် နေမင်းအောက်ရှိ အမှောင်ထုသည် လက်ကောက်ဝတ်ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ဆန့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လှည့်ပတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အခန်းထဲတွင် တံခါးများ ရှိသည်။
လူများလည်း ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တိုင်းတာမရနိုင်သော စွမ်းအားများကို သိုလှောင်ထားသည့် လှောင်အိုးသုံးဆယ့်ခြောက်လုံး။
မည်သည့်အရာကို ထိတွေ့ရမည်ကို ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာမသိမချင်း လက်များကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်ချထားလိုက်သည်။
ဆီရက်သ်က ဆီရက်ဒ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဆုတောင်းပွဲကို ဘယ်လို ရပ်တန့်ရမလဲ”
သူက အလယ်ဗဟိုမှ မီးတောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တုံ့ပြန်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးရမယ်”
“အဲဒါက မီးကို ပိုအားကောင်းစေလိမ့်မယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ငြိမ်ကျသွားစေမှာပါ”
“မီးကို အစာကျွေးပြီး ငြိမ်သွားစေတာပေါ့”
ဆီရက်ဒ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် အနီးဆုံးလှောင်အိုးအောက်ရှိ စင်းကြောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ယင်းတို့ကို ဖျော့တော့စွာ ဝန်းရံထားကြသည်။
တစ်ခုက စွမ်းအားကို အတွင်းဘက်သို့ သယ်ဆောင်လာသည်။
နောက်တစ်ခုက အနားကွပ်အောက်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးသည်။
ယခုအခါတွင် နှစ်ခုစလုံး ပို၍ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ယူရီယာ” ဟု သူမက ခေါ်သည်။
“ငါ မြင်ပါတယ်”
မီးအိမ်များသည် တစ်လုံးနှင့် တစ်လုံး အပြန်အလှန် ထောက်ပံ့ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အသံသုံးသုကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းက လှုပ်ရှားမှုကို နှေးကွေးသွားစေရုံသာ ရှိသေးသည်။
လုံးဝ ရပ်တသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒီမတ်စ်က နောက်လိုင်းတစ်ခု၏ အစသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
စာအုပ် ပိတ်သွားသည်။
အကြမ်းပတမ်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူ့လက်ချောင်းများအောက်တွင် စာအုပ် அထူနှစ်ဖက် ပူးကပ်သွားပြီး ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားက ၎င်းတို့ကို ထိုအတိုင်း ဆက်လက်ရှိနေစေသည်။
သူက စာအုပ်ကို ဆွဲဖောက်ရန် ကြိုးစားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်လာသည်။
“မင်းမှာ ဒီမှာ ဘာအာဏာမှ မရှိဘူး”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို ပြောခွင့်ပေးလိုက်ပါ”
ဆီရက်သ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။
သူမက ဘက်ခြမ်းမှ လူသွားလမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဆုတောင်းပွဲ ညွှန်ကြားချက်ကို ယူခဲ့ပါ။ အစုံလိုက် အပြည့်အစုံနဲ့”
ဆီရက်ဒ်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
“အခု ယူခဲ့စမ်း”
သူ ထွက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် စာအုပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဒီမတ်စ်က စာအုပ်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖက်ထားသော်လည်း ထပ်မံ မဖွင့်တော့ပေ။
အငယ်ဆုံး စာဖတ်သူမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
ဗက်ဆာက သူ့ တံတောင်ဆစ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
သူက သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် ရပ်လို့ မရဘူး”
အက်ဗလင်က သူတို့ကြားရှိ ကွက်လပ်ကို ဖြတ်လျှောက်လာသည်။
“မင်း လက်ခံတဲ့ အမှတ်အသားကို ကိုင်ထားမိလို့လား”
သူက စာဖတ်စင်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော နေမင်းပုံ အသေးစားလေးဘက်သို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းထိပ်များမှာ ဖြူဖပ်နေကြသည်။
၎င်းတို့နှင့် သတ္တုစပ်ကြားတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ့ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ထိုချိတ်ဆက်မှုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“လက်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထား။ မဆွဲနဲ့”
သူမ၏ လေသံကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိလိုက်သည်။
ကြောက်ရွံ့နေသူများ လုပ်ရမည့် ရိုးရှင်းသော အလုပ်တစ်ခုခု လိုအပ်သည့်အခါမျိုးတွင် သူမ သုံးလေ့ရှိသည့် လေသံမျိုးပင်။
သူမက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူမ၏ စွမ်းအားများသည် ထိုပါးလွှာသော ကြိုးမျှင်တစ်ဝိုက်တွင် အခြေကျသွားသည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးဝဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“အီလီဇာကို ခေါ်ခဲ့ပါ”
အိမ်တော်ထိန်းက ပြေးထွက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်ဘက်တွင် ကေးလ်က ဒုတိယမြောက် စာဖတ်သူကို သူမ၏ စင်ရှေ့မှ ဖယ်ရှားပေးနေသည်။
သူမက စင်ကို လွှတ်ပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူ့နောက်တွင် လိုက်ပါနေသည့် ကြိုးမျှင်ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။
ဒီမတ်စ်က သူ့အမှတ်အသားကို ထိတွေ့ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သူက ဖတ်ရုံသာ ဖတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
သူ့၏ ကြိုးမျှင်မှာ ပါးသွားသည်။
ရွှေရောင်အလင်း အနည်းငယ်သည် သူမ၏ စွမ်းအားမှတစ်ဆင့် စင်ပေါ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် သူမ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ချိတ်ဆက်မှု လျော့ရဲသွားသည်။
“ကဲ၊ ရပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူ့လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
ဗက်ဆာက သူ့ကို တံခါးဝဘက်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အက်ဗလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမဆီသို့ သွားချင်မိသည်။
သို့သော် ထိုသို့ မလုပ်ဘဲ အလယ်ဗဟိုမှ မီးတောက်ကြီးကိုသာ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
အီလီဇာသည် မယ်လိုဒီနှင့် အစောင့်နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် ဘာမှ မမေးမြန်းရသေးမီ အခန်းတွင်းရှိ အခြေအနေကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူတွေကို ရွှေ့ရမလဲ”
“စာဖတ်သူတွေပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ့ကိုမှ မီးအိမ်တွေနား မကပ်ခိုင်းနဲ့”
သူမ စတင်လှုပ်ရှားတော့သည်။
ဆီရက်သ်က ဒီမတ်စ်အား စာအုပ်ကို ဘေးစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားရန် အမိန့်ပေးသည်အထိ သူက ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှသာ အစောင့်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပါသွားတော့သည်။
မယ်လိုဒီကမူ တံခါးဝအနီးတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ အထဲတွင် အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် မည်သူ့ကိုမျှ အနားမကပ်လာစေရန် သေချာစောင့်ကြည့်နေသည်။
တီလ်ဒါက သက်သေခံပစ္စည်း သေတ္တာကို ချထားခဲ့သည်။
သူမက အနီးဆုံး မီးအိမ်ပေါ်တွင် မထိဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
“အောက်ခြေတွေကို လမ်းကြောင်းတွေထဲမှာ ထည့်သွင်းတပ်ဆင်ထားတာပဲ”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြေးဝါများက ကြမ်းပြင်ကျောက်ပြားများကြားတွင် သွယ်တန်းနေသည်။
အခန်းကို ပတ်ခွေထားသည့် ကွင်းတစ်ခု။
အထဲသို့ ဦးတည်သွားသော လက်တံသုံးခု။
၎င်းသည် သီးခြားမီးအိမ် သုံးဆယ့်ခြောက်လုံးထက် ပိုများနေသည်။
တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို ဆက်သွယ်ပေါင်းစပ်ထားခဲ့သည်။
ဆီရက်ဒ်က စာသားများ ရေးထိုးထားသော ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသည့် ပျဉ်ပြားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။
ဆီရက်သ်က ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီအပိုင်းကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ”
ပါးလွှာသော သတ္တုစပ်ပြားတစ်ခုကို စာကြောင်းအချို့ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆီရက်ဒ်က ဘာမှ မပြောပေ။
တီလ်ဒါက သူမ၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“ကျွန်မ ကြည့်လို့ ရမလား”
ဆီရက်သ်က ၎င်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
တီလ်ဒါက တပ်ဆင်ထားပုံများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ သေတ္တာထဲမှ ကိရိယာအသေးစားလေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှု နှစ်ချက်။
သတ္တုပြားလေး ကွာထွက်သွားသည်။
၎င်းအောက်တွင် စာလုံးများမှာ ရှင်းလင်းစွာ ထင်ရှားနေဆဲပင်။
ပြီးမြောက်ခြင်း မရှိဘဲ ရပ်ဆိုင်းခြင်း။
ဆီရက်သ်က ဆီရက်ဒ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီဟာ ရှိနေမှန်း မင်း သိတယ်ပေါ့”
“ဒါက ပုံမှန်အားဖြင့် အသုံးမပြုပါဘူး”
သူမ၏ လက်က အနားကွပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အခုတော့ သုံးရတော့မယ်”
ညွှန်ကြားချက်တွင် ဗဟိုလှောင်အိုးအောက်ရှိ ရေကာတာသုံးခုအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။
တစ်ခုက အိမ်တော်မီးအိမ်များကို လက်ခံသည်။
တစ်ခုက ပြန်လာသည့်လမ်းကြောင်းကို ကွပ်ကဲသည်။
တစ်ခုက အပြင်ဘက်ထွက်မည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သည်။
နောက်ဆုံးစာပိုဒ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာသည် ၎င်း၏ တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် လမ်းကြောင်းတိုင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပိတ်ပစ်ကာ သိုလှောင်ထားသော စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။
အက်ဗလင်က ဆီရက်သ်၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ လိုက်ဖတ်သည်။
“ပြန်လာမယ့်လမ်းကြောင်းက အရင်စမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဆီရက်သ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ပြီးတော့မှ အိမ်တော်ရဲ့ စွမ်းအင်ထောက်ပံ့မှု”
အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“လှောင်အိုး ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ အပြင်ထွက်တဲ့ ရေကာတာက ပွင့်နေဦးမှာပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် နေမင်းအောက်ရှိ အမှောင်စင်းကြောင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်မှာ ငြိမ်ကျသွားမှာလဲ”
မည်သူမျှ မဖြေကြပေ။
ထို့နောက် ဆီရက်သ်က နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်ကို ဖတ်ပြသည်။
“ဗလာဖြစ်စေမယ့် ကျောက်တုံးတွေကနေတစ်ဆင့်”
တီလ်ဒါက အောက်ခံခုံဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
မီးအိမ်နောက်ဘက်ရှိ ကြမ်းပြင်တွင် ဖျော့တော့သော ကျောက်တုံးကြီး သုံးတုံးကို မြှုပ်နှံထားသည်။
၎င်းတို့ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်စွာ အုပ်လွှင့်နေသည်။
တစ်တုံးပေါ်တွင်မူ ရိက္ခာဗီရိုတစ်ခုက ၎င်း၏ အလျားတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်၍ တည်ရှိနေသည်။
သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“ဒီတုံးတွေလား”
ဆီရက်သ်က ပို၍ အနားသို့ တိုးလာသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖယ်ရှားရေး လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အဝတ်အထည်တွေ သိုလှောင်ထားခဲ့တာပေါ့”
ဆီရက်ဒ်က မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
အီလီဇာနှင့် အစောင့်တစ်ဦးတို့က ဗီရိုကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။
တီလ်ဒါက ဖုန်မှုန့်များကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ပထမကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် စင်းကြောင်းတစ်ခု သွယ်တန်းနေသည်။
ဒုတိယကျောက်တုံးက အလယ်ဗဟိုနားတွင် အက်ကြောင်းထနေသည်။
တတိယကျောက်တုံးကတော့ ကောင်းမွန်ပုံရသည်။
သူမက အက်ကြောင်းဘေးကို လက်သည်းဖြင့် တစ်ချက်ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်တုံးကတော့ ဘာမှ မပို့ခင် ပြုပြင်မှုတွေ လုပ်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
မီးအိမ်ကြီးက တဒုန်းဒုန်းဖြင့် တုန်ခါနေသည်။
ပြုပြင်မှုများအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ကျွန်ုပ်တို့တွင် အချိန်အလွန်အမင်း နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။
“နှစ်တုံးကို သုံးလို့ ရမလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
ဆီရက်သ်က ညွှန်ကြားချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“စီးဆင်းမှုကို လျှော့ချထားတဲ့ ပုံစံနဲ့ပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ချိန်က ရေပုံးတစ်ပုံးကို အတူတကွ ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသည်။
မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးမှ စွမ်းအားများကို အတူတကွ လမ်းပြပေးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ဤအမှတ်တရများသည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့ရှိ လှောင်အိုးကြီးကို သေးငယ်သွားစေခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ဘယ်ကစရမည်ကို ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ငร์က အောက်ခြေက စီးဆင်းမှုကို ထိန်းထားပေးမယ်။ မင်း ပြန်လာတာကို စောင့်ကြည့်ပေး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တီလ်ဒါ၊ အက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးကို အမှတ်အသား လုပ်ထားလိုက်”
သူမက အိတ်ထဲမှ မြေဖြူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
တီလ်ဒါဆိုသည်မှာ အသုံးဝင်မည့်ပစ္စည်းတစ်ခုခု မပါဘဲ ဘယ်မှသွားလေ့ရှိပုံ မပေါ်ပေ။
ဆီရက်သ်က ပထမဆုံး ရေကာတာဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့ စရမလဲ ပြောပါ”
ကျွန်ုပ် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
စွမ်းအားများမှာ ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုလေးလံနေသည်။
ကျွန်ုပ် ရွှေ့ပြောင်းဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုမိုကြီးမားနေလို့ မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့က ပြန်လည်တွန်းကန်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် တည်ငြိမ်စေလိုက်သော ကြိုးမျှင်တိုင်းသည် အခြားနေရာတစ်ခုရှိ ဖိအားကို ပြောင်းလဲစေသည်။
တစ်ခဏတာမျှ မီးအိမ်နောက်ဘက်ရှိ ဝေးကွာသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်မှုကိုပေါ့။
ထို့အပြင် ၎င်းအောက်တွင် အော်ရီလီယာ ရှိနေသည်ကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ် ထိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် သူမဆီသို့ လက်လှမ်းမမီခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ အာရုံများကို အောက်ခြေတွင်သာ ဆက်လက်ထားရှိခဲ့သည်။
စွမ်းအားများ ကွဲပြားသွားသည့် နေရာတွင်ပေါ့။
“အဆင်သင့်ပဲ”
ဆီရက်သ်က ပထမဆုံး ရေကာတာကို လှည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အိမ်တော်မီးအိမ်များထဲတွင် စုဝေးမလာရအောင် ပြန်လာသည့် စွမ်းအားစီးကြောင်းကို အချိန်မီ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ကြမ်းပြင်ကွင်းပတ်လည်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
မီးတောက်များမှာ အနည်းငယ် တည့်မတ်သွားကြသည်။
“နောက်တစ်ခု” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ဒုတိယရေကာတာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အတွင်းဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ကြိုးမျှင်သုံးဆယ့်ခြောက်ခု ဖျော့တော့သွားကြသည်။
ဗဟိုလှောင်အိုးကြီး ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
ဟုတ်ပေသည်။
အထဲတွင် ရှိနှင့်ပြီးသား စွမ်းအားများအတွက် တစ်နေရာရာသို့ ထွက်သွားရန် လိုအပ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
ဆီရက်သ်က အသံထွက်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးဆီသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
အလင်းတန်းများ ကြမ်းပြင်အောက်တွင် ပြေးလွှားသွားသည်။
ပထမကျောက်တုံး ပူနွေးလာသည်။
ထို့နောက် တလက်လက် တောက်လာသည်။
တီလ်ဒါက ၎င်းဘေးမှ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် စီးဆင်းမှုကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ စွမ်းအားများမှာ စက်ဝိုင်း၏ အစွန်ဘက်တွင် တုန်ယင်နေသည်။
“မင်း အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထိန်းထားစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သိပါတယ်”
သူမ ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
သူမ၏ ရွှေရောင်အလင်းများက ပြန်လာသည့် စွမ်းအားဖြတ်ကူးရန် ကြိုးစားသည့် နေရာတွင်သာ စုဝေးနေချိန်၌ အပြင်ဘက်ကွင်းပတ်လည်မှာ မီးမှိန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ပြောင်းလဲမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဖိအား နည်းသွားသည်။
နေရာ ပိုလွတ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား အတူတကွ ထိုနေရာတွင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။
စွမ်းအားများမှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ရာက ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးကို လာတို့သည်။
တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည့် ခံစားချက်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ခု။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်ခဏတာတွင် ၎င်းသည် အော်ရီလီယာထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက်မှသာ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိလိုက်သည်။
ចောင်းမီးအိမ်ဟောင်း၏ ပတ်လည်အောက်မှ ခေါ်သံ။
လက်ခံမည့်လှောင်အိုးကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဖြတ်တောက်နေသည့် အရာကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
“အပြင်ဘက်ထွက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ဆီရက်သ်က နောက်ဆုံးရေကာတာဘေးသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏနေဦး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ခံစားရုံသာ ခံစားရသည့်အရာကို သူမ မြင်တွေ့နေရသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော ကွင်းစွပ်တစ်ခုသည် အပေါက်ဝပတ်လည်တွင် တင်းကျပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ၎င်းကို ရွှေရောင်ဖြင့် လိုက်လံခြယ်မှုန်းလိုက်သည်။
“ဟောဒီမှာ”
ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားကို ၎င်းအောက်တွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
၎င်းတို့ကို တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ခွာထားလိုက်သည်။
တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော အသံ ရပ်တသွားသည်။
ဗလာဖြစ်စေမယ့် ကျောက်တုံးများက ဖြူစင်စွာ တောက်ပလာကြသည်။
အပူရှိန်က ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်။
အမြင်အာရုံ၏ အစွန်ဘက်တွင် တတီလ်ဒါက ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းပေးရန် အစောင့်တစ်ဦးအား ညွှန်ပြနေသည်။
ကေးလ်က ရေနှင့် အဝတ်စများကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ထားလျက် တံခါးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
မည်သူမျှ ကျွန်ုပ်တို့ကို အလျင်စလို မလုပ်ခိုင်းပေ။
ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲဟုလည်း မည်သူမျှ မမေးမြန်းကြပေ။
သိုလှောင်ထားမှုများ လျော့ပါးသွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
နေမင်းအောက်ရှိ အမှောင်စင်းကြောင်းမှာ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အခု ပိတ်လိုက်တော့”
ဆီရက်သ်က အပြင်ဘက် ရေကာတာကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များထဲမှ အအေးဓာတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် အရှိန်လွန်ကာ ခြေခေါက်လဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ကျွန်ုပ်၏ လက်စွပ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ လက်စွပ်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော အလင်းရောင်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း ဖက်တွယ်ကာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီး ငြိမ်းသွားသည်။
လုံးဝ လုံးဝကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
လှောင်အိုးထဲတွင် ဆီမီးတောက်ငယ်လေး တစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝါကျင်ကျင် အရောင်။
သာမန်မီးတောက်ကလေး တစ်ခုပေါ့။
အခန်းတစ်ဝိုက်တွင် အိမ်တော်မီးအိမ်များ ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေဆဲပင်။
အချို့မှာ ဖယောင်းတိုင်ဆီကို ပြန်ညှိပေးရန် လိုအပ်နေသည်။
တစ်ခုကတော့ မီးခိုးတထောင်းထောင်း ထွက်နေသည်။
ဗက်ဆာက တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ၎င်းတို့ကို ကြည့်နေသည်။
“အခုထိ လောင်နေတုန်းပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
သူ့အသံမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အလွန်တရာ အားနည်းနေသည်။
ဗက်ဆာက ဆီရက်ဒ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ဘာကို သတိရနေသည်ကို မည်သူမျှ မေးမြန်းနေစရာ မလိုပေ။
ဆီရက်သ်က အခန်းကို ရှင်းလင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မီးအိမ်များကို တစ်လုံးချင်းစီ စစ်ဆေးနိုင်သည်အထိ ၎င်းတို့ရှိရာနေရာတွင် ဆက်လက်ထားရှိမည် ဖြစ်သည်။
ဆုတောင်းပွဲကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘုန်းတော်ကြီး ဒီမတ်စ်နှင့် ဆီရက်ဒ်တို့က ၎င်းတို့၏ ဖြစ်ရပ်မှန်များကို သီးခြားစီ တင်ပြရမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ စာအုပ်များနှင့် ညွှန်ကြားချက်များကိုမူ မူလအတိုင်း သိမ်းဆည်းထားမည် ဖြစ်သည်။
ဆီရက်ဒ်က ငြင်းဆိုရန် ပြင်ဆင်သည်။
ဆီရက်သ်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“တုံ့ပြန်မှုကို အဆုံးသတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ မင်းပဲ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာလေ”
“အဲဒါက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပါ”
သူမက ဖုံးကွယ်ထားမှုကို ဖြုတ်ထားသော ပျဉ်ပြားကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“မင်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်”
သူက သူမ၏ လက်ထဲမှ သတ္တုပြားလေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တီလ်ဒါကို ကြည့်သည်။
တီလ်ဒါက ဘာခံစားချက်မှ မပေါ်လွင်ဘဲ ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကေးလ်က ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ရေ ယူဆောင်လာပေးသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်များမှာ ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း တုန်ယင်နေသောကြောင့် သူမ ရေသောက်ပြီးသည်အထိ ကျွန်ုပ် ဝိုင်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကလည်း ကျွန်ုပ်အတွက် ထိုကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်ပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတွင်းဝင်ပေါက်ရှိ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်ကြသည်။
တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဗလာဖြစ်စေမယ့် ကျောက်တုံးနှစ်တုံးက အခုထိ ဖျော့တော့စွာ တောက်ပနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ အစာကျွေးတာကို ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပြီ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ဆိုသည်။
“ချည်နှောင်မှုကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ”
“ငါ သိပါတယ်”
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာ”
မည်သည့်အဖြေမှ ပြန်မလာပေ။
ခြေသံများကိုသာ ကြားရသည်။
လူငယ်စာဖတ်သူကို ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ ထမ်းတင်သွားကြသည့် တိုးညှင်းသော အသံများပေါ့။
သဘောတူညီချက် ခန်းမဆောင်သို့ မသွားမီ သူမ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြခဲ့သည့် အရာကို ကျွန်ုပ် သတိရလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် အဖြေမဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဇနီးသည်၏ ဘေးတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေလိုက်သည်။
လူငယ်စာဖတ်သူ၏ အမည်မှာ ပီလန် ဖြစ်သည်။
သူ့အသက်က ၁၉ နှစ်။
သူက အမှတ်အသားကို ထိမိခဲ့ခြင်းအတွက် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေသည်။
ကေးလ်က သူ့လက်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် အက်ဗလင်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
“အဲဒီနာကျင်မှုက လက်ဆောင်ကို လက်ခံနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲလို့ သူတို့ ပြောတာပဲ”
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဘယ်လိုနာကျင်မှုလဲ”
သူက သူ့လက်ချောင်းများတစ်လျှောက် အသားများ နီရဲနေသည့် နေရာကို ပြသလိုက်သည်။
သူမက ကေးလ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပီလန့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ငါတို့ ကုသပေးပါ့မယ်”
သူက မီးအိမ်ခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိပြီလားဟင်”
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူ ငိုကြွေးတော့သည်။
အက်ဗလင်က သူ စကားပြန်ပြောနိုင်သည်အထိ ဘေးတွင် ဆက်လက်နေပေးခဲ့သည်။
ဆီရက်သ်က အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းအနီးတွင် ကျွန်ုပ်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
သူမက သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားလိုက်သည်။
ထိုဝတ်ရုံ မပါတော့သောအခါ သူမ ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပေါ်ပြီး အသက်လည်း ပိုကြီးသွားသလို ထင်ရသည်။
“အသစ်တပ်ဆင်ဖို့အတွက် ငါ ခွင့်ပြုပေးခဲ့မိတာပါ”
ကျွန်ုပ် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
“ဆီရက်ဒ်က အိမ်တော်အချို့ ချိတ်ဆက်မှုပြတ်တောက်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒီအပိုပစ္စည်းတွေ တပ်ဆင်လိုက်ရင် ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်”
“ဒီနေ့ ဆုတောင်းပွဲကို ဘယ်သူ စတင်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ”
“ငါ့ဘာသာ လုပ့်ခဲ့တာပါပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ စာမရောက်လာခင်ကတည်းကပေါ့”
“ပြီးတော့ကော”
“တပ်ဆင်ပစ္စည်းတွေကို ရပ်တန့်ထားဖို့ ငါ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်မှုဟောင်းတွေကို ရပ်ဆိုင်းဖို့တော့ ငါ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး”
သူမ တံခါးဝမှတစ်ဆင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကြီးမားသော လှောင်အိုးကြီးထဲတွင် သာမန်မီးတောက်ငယ်လေး တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ့ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
“ငါ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့သင့်တာ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ အဖြေကို လက်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက “သဘောတူညီချက် ခန်းမဆောင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အစအဆုံး ငါ ပြန်ကြားချင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စာဖတ်သူတွေလည်း ရှိတဲ့နေရာမှာပေါ့”
“အိမ်တော်ထိန်းတွေနဲ့ပါ အတူတူပေါ့”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အစပြုခြင်းတစ်ခုတော့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ထိုညက ကျွန်ုပ်တို့ ပုရောဟိတ်ကျောင်း၏ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်တို့၏ အစောင့်များကို စင်္ကြံလမ်းတွင် နေရာချပေးသည်။
မယ်လိုဒီက ညစာ ယူလာပေးပြီး အချို့ကို သေချာပေါက် စားဖြစ်အောင် လုပ်ပေးသည်။
တီလ်ဒါက သူ့ရဲ့ တပ်ဆင်ပစ္စည်းများကို ဆက်လက် ခွဲခြားထားဆဲဖြစ်ပြီး ဆုတောင်းပွဲလည်း ရပ်ဆိုင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဟာဒရင်ထံသို့ သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
ပီလန့်၏ လက်များ သက်သာလာသည်အထိ ကေးလ်က ဆေးခန်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် အလွန်တရာ ဆွေးနွေးပြောဆိုရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။
သူမက စောင်အောက်မှ ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လှမ်းရှာသည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အိပ်ပျော်ခြင်းက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။
အော်ရီလီယာသည် ရေပန်းဘေးတွင် ရှိနေသည်။
မတ်တတ်ရပ်လျက်ပေါ့။
ကျန်းမာသန်စွမ်းစွာဖြင့်။
ကျွန်ုပ် ရင်ပြင်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းနေရမှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။
ဘာမှ မမေးရသေးမီ သူမက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်လည်း ရောက်လာသည်။
ခဏတာမျှ အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ဖက်တွယ်ထားသည်။
“ရပ်သွားပြီ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“တင်းကျပ်လာတာလေ။ ရပ်သွားတာကို ငါ ခံစားမိတယ်”
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို အော်ရီလီယာ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် အပ်နှံလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သုံးဦးစလုံး အသက်ရှူနေကြသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားနေရသည်။
ခဏကြာသောအခါ အော်ရီလီယာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
“အခုထိတော့ ကန့်သတ်ချက်က ရှိနေဆဲပဲ”
“ငါတို့ သိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သူတို့ကို ပိုပြီး မတိုးလာနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်”
သူမ၏ လက်သည် ကျွန်ုပ်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိလာသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ရေကန်ဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမအား ပီလန့်အကြောင်း ပြောပြသည်။
သူ လက်ခံရန် သင်ကြားပေးခံခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုအကြောင်း။
ကြီးမားသော စွမ်းအင်လုပ်ဆောင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သော သာမန်မီးတောက်များအကြောင်းကိုပေါ့။
အော်ရီလီယာက ငြိမ်င်စွာ နားထောင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီး စကားစဲသွားသောအခါ သူမ၏ လက်များကို သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ အိပ်ပျော်နိုင်ပြီလား”
“ကေးလ် သူနဲ့အတူ ရှိနေပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမ လက်လှမ်းကာ အက်ဗလင်၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
စွမ်းအားများကြောင့် နာကျင်နေခဲ့သည့် နေရာများပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ နူးညံ့စွာ စုဝေးလာသည်ကို ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
အိပ်မက်အပြင်ဘက်တွင် စစ်ဆေးရန် စာရင်းဇယားများ ရှိလာလိမ့်မည်။
မေးမြန်းစစ်ဆေးရမည့် လူများလည်း ရှိလာမည်။
စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မီးအိမ်သုံးဆယ့်ခြောက်လုံး။
လောလောဆယ်တွင်မူ ကျွန်ုပ် ၎င်းတို့ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ရေပန်းသံကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေလိုက်သည်။