အော်ရီလီယာသည် မှတ်တမ်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
ပထမအကြိမ်တွင် သူမသည် သာမန်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ သူမ၏သားဖြစ်သူက စားပွဲဆီသို့ လှည့်လာသည့်အခိုက်အတန့်၌ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့သည်။
“ဒီမှာပါ” ဟု သူမက ဆို၏။
ကက်စတယ်လန်က ရုပ်ပုံကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဘုရင်သည် စာရွက်စာတမ်းဘေးတွင် ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ကို တင်လျက် ရပ်နေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် ထိုပုံကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“သူက အဲဒီလက်ကို ဥယျာဉ်နံရံပေါ် တက်ရင်းနဲ့ အမြဲ ဒဏ်ရာရတတ်တယ်။”
ကျွန်တော်ကမူ သူမအနေဖြင့် စေတန့်အကြောင်းကိုသာ ပြောလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားပုံအကြောင်း။
သူ့အသံထဲက အမျက်ဒေါသအကြောင်းကိုပေါ့။
သို့သော် သူမကမူ မျက်ရည်များကြားမှပင် ပြုံးပြလာခဲ့သည်။
“တံခါးပေါက ဝေးလွန်းတယ်လို့ သူက အမြဲပြောတတ်တာ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်ကမူ ပုံရိပ်ပြစက်အနီးတွင် ရပ်လျက်၊ တစ်ချိန်က နေရာတကာ တက်ဆော့တတ်သည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ရှိခဲ့ဖူးသော ဘုရင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဆက်ကြည့်ကြဦးမလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သတင်းပို့သူကို သက်သေများခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးသည့်အခိုက်အတန့်တွင်မူ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။
သူမသည် ကျန်ရှိနေသည်များကို ထိုကဲ့သို့ပင် နားထောင်နေခဲ့သည်။
စတုန်းဖို့ဒ်မှ အကြောင်းပြန်စာမှာ နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ခေါင်းလောင်းအိမ်တော် (The House of Bells) သည် ယခုတိုင် ရှိနေဆဲပင်။
အများစုကတော့ပေါ့။
အနောက်ဘက် အမိုးမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပြိုကျသွားခဲ့သော်လည်း လမ်းဘေးခန်းမဆောင်ကိုမူ ရွာသူရွာသားများ အစည်းအလုပ်လုပ်ရန်နှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများ သိုလှောင်ရန်အတွက် အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဲဒြစ် (Edris) ဟုခေါ်သော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သော့ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားသည်။
ထိုနေရာတွင် ခေါင်းလောင်းဟူ၍ မရှိတော့ပေ။
မေရီက ထိုစာကြောင်းကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
မယ်လိုဒီက မော့ကြည့်လာသည်။
“စိတ်ပျက်စရာ နာမည်တစ်ခုပဲ”
“ခေါင်းလောင်းဘောင်ကတော့ ကျန်နေသေးတယ်”
“အားရှိစရာ တစ်ခုပေါ့”
ထိုအဆောက်အအုံသည် စတုန်းဖို့ဒ်၏ မြောက်ဘက်၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြင်းစီးသွားရမည့် အကွာအဝေးတွင် တည်ရှိပြီး ဟက်စတာ၏ ကုသရေးအိမ်သို့ သွားရာလမ်းဆုံကို ကျော်လွန်၍ တည်ရှိသည်။
ကျွန်တော်တို့အနေဖြင့် ရှည်လျားသော ခရီးနှင်စရာမလိုဘဲ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ကိုယ် ဘာမှမမေးရသေးဘူးလေ”
“မင်း မေးတော့မလို့ မဟုတ်လား”
ကျွန်တော်တို့သည် ခရီးအတွက် နှစ်ရက်ကြာ ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။
အောလ်ဒရန်က တိုင်းတာရေး ကိရိယာများကို လိုချင်သည်။
မေရီက ကာဗာပါသော သေတ္တာများနှင့် ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိသမျှကို ဖြန့်ခင်းပြသရန် လုံလောက်သော နေရာအလွတ်များကို လိုချင်သည်။
အီလီဇာကမူ မည်သည့်လမ်းများက သွားလာ၍ ရသေးပြီး မည်သည့်နေရာတွင် အိပ်စက်ကြမည်ကို သိလိုသည်။
အက်ဗလင်ကမူ အဆိုပြုထားသော ခရီးသွားအဖွဲ့တွင် နံရံတစ်ခုတည်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမည့် လူခြောက်ဦး ပါဝင်နေပြီး စားသောက်ဖို့ကိုမူ နှစ်ဦးတည်းသာ သတိရနေမည့်အကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင်းပြပေးရန် လိုလားနေသည်။
မယ်လိုဒီက လက်ကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မက စားစရာကို သတိရတတ်ပါတယ်”
“မင်းကလည်း အဲဒီအရာတွေထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်သွားတတ်တာပဲလေ”
“အများအားဖြင့်တော့ စားစရာထဲမှာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့သည် ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးအနီးရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အခန်းများ ကြိုတင်စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။
ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ်တို့က အမြွှာနှစ်ဦးနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာမီမှာပင် အက်ဗလင်က ကာရိုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကိုင်တွယ်နေစဉ် ကျွန်တော်က သားငယ်ကို ချီပိုးထားခဲ့သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီရှေ့စကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော်က အထည်စကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“လမ်းခရီး အခြေအနေကောင်းရင် နှစ်ရက်ပါပဲကွာ”
သူက ဤအချက်ကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ပေါ်သို့ နှာချေချလိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“သိပ်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အဖြေပဲ”
ကျွန်တော်တို့သည် မနက်စာစားပြီးနောက် စတုန်းဖို့ဒ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ ရဲတိုက်ကြီးသည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အရ ဝေးကွာသည်ထက် ပို၍ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။
မြင်းခွာအောက်တွင် ရွှံ့ဗွက်များ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှ လည်းလှည်းတစ်စီးက ခြင်းတောင်းလွတ်များကို တင်ဆောင်လာနေသည်။
လမ်းဘေးခြုံပုတ်များ၏ ဟိုဘက်တွင် လူတို့သည် ကျွန်တော်တို့၏ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများကို စိတ်ဝင်စားမှုမရှိကြသော လယ်ကွင်းများအတွင်း အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှ မြင်းစီး၍ လိုက်လာသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မပြောဖြစ်ကြပေ။
ထို့နောက် သူမက ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ဒီလိုမျိုး ခရီးထွက်ရတာကို လွမ်းနေမိတာ”
“မြင်းစီးရတာကိုလား”
“ရှင်နဲ့အတူ တစ်နေရာရာကို သွားရတာကိုလေ”
လမ်းမကြီး ကျယ်သွားသောအခါ ကျွန်တော် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ခဏတာမျှ လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ နောက်မှနေ၍ မေရီက အောလ်ဒရန်အား ကျွန်တော်တို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်လေ့လာရမည့် အမိုးကို မတွေ့ရသေးဘဲ ပျက်စီးနေသော အမိုးများအကြောင်းကို ဆက်လက်မပြောပြရန် တောင်းဆိုနေသည်။
သူကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားဟန် ရသည်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် မြင်းစီးသွားကြသည်။
ဟက်စတာက လမ်းဆုံသို့ မုန့်အပြင် ပို့ပေးခဲ့သည်။
ဒိန်ခဲလည်း ပါလာသည်။
ထို့ပြင် ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် သူမ၏အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားဖြစ်ပါက အထဲသို့ ဝင်ခဲ့ရန် မှာကြားထားသည့် မှာတမ်းပါ ပါလာခဲ့သည်။
ခြင်းတောင်းကို လာပို့သည့် ကောင်လေးက မေရီ စာဖတ်နေစဉ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“သူက အကြောင်းပြန်စာ ဘာမှ မှာလိုက်သေးလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ရှင် သိလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”
“အင်းလေ”
သူက မြင်းများကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ရဲတိုက်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိတယ်ဆိုတာ တကယ်လား”
“တစ်ခါတလေတော့ ရှိတယ်”
“သူက စားသောက်တတ်လား”
ကျွန်တော်သည် ဥယျာဉ်ခန်းမဆောင်ထဲက လက်ဖက်ရည်ပွဲကို ပြန်ပြေးမြင်ယောင်မိသည်။
ရေကန်စပ်တွင် အနားယူနေသော အော်ရီလီယာ၏ လက်ကိုပါ သတိရမိသည်။
“စားတတ်ပါတယ်”
သူက ခြင်းတောင်းဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါဆိုရင် သူ့အတွက် နည်းနည်း ချန်ထားပေးလိုက်သင့်တယ်”
သူ့ကို အဲဒီလို အကြံပေးခဲ့ကြောင်း သူမအား ပြောပြမည်ဟု ကျွန်တော် ကတိပေးလိုက်သည်။
သူက ထိုအဖြေကို ကျေနပ်ပုံရသည်။
အိမ်ရှေ့သို့ မရောက်မီမှာပင် ခေါင်းလောင်းဘောင်ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရသည်။
ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုင်နှစ်တိုင်သည် ကျောက်တုံးနိမ့်နိမ့်နံရံတစ်ခု၏ အထက်တွင် မတ်ရပ်နေကြသည်။
လေးလံသော အလျားလိုက် သစ်တုံးတစ်တုံးက ၎င်းတို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည်။
၎င်း၏အောက်တွင် သံကွင်းခွက်လွတ်ကြီးများ တွဲလောင်းကျနေသည်။
ထိုဘက်အခြောက်တွင် ဖျော့တော့သော နံရံများနှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်သဖြင့် ရုတ်တရက် ပြတ်သွားသည့် စောက်နက်သောအမိုးရှိသော ရှည်လျားသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိနေသည်။
ပြိုကျပျက်စီးနေသော အပိုင်းတွင် မြက်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်ရစ်နေသော ခန်းမဆောင်ဘေးတွင် ပဲပင်များကို စိုက်ပျိုးထားသည်။
အဲဒြစ်က သော့ကြီးတစ်လက်နှင့်အတူ ဘုရင်များအနေဖြင့် သူမ၏နေ့လယ်ပိုင်း အနားယူချိန်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားဟန်ရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“အဝင်အထွက်လုပ်ရင် တံခါးတွေကို သေချာပိတ်ခဲ့ကြနော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
“ပြီးတော့ မျိုးစေ့အိတ်တွေကို ရွှေ့မယ်ဆိုရင် ကြွက်တွေကို သတိထားကြဦး”
“အဲဒါတွေက အဒေါ်ပိုင်တာတွေလား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကတော့ ငါက သူတို့ပိုင်ပစ္စည်းလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ နေကြတာ”
မယ်လိုဒီက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားဟန် ရသည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ခြောက်သွေ့နေသော မြေကြီးနှင့် သစ်သားဟောင်းတို့၏ အနံ့အသက်များ ရနေသည်။
နံရံတစ်ဖက်တလျှောက်တွင် ပစ္စည်းကိရိယာများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
မီးဖိုနားတွင် စားပွဲတစ်လုံး ရှိနေသည်။
တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် ကလေးများ၏ အရပ်အမောင်းများကို တိုင်းတာမှတ်သားထားသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။
ခုနှစ်အမျိုးမျိုး။
လက်ရာအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်တော် စူးစမ်းကြည့်နေသည်ကို အဲဒြစ်က မြင်သွားသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဘိုး စလုပ်ခဲ့တာပါ”
“ဒီနေရာကို ခင်ဗျားတို့မျိုးဆက်က ဘယ်လောက်တောင် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြတာလဲ”
“သော့ကို ထိန်းသိမ်းလာတာလား။ လေးဆက်မြောက်ပေါ့။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ တခြားလူတွေပေါ့လေ”
“ဒီနေရာက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူတို့ သိကြလား”
“သက်သေခံ အိမ်တော်တစ်ခုပေါ့”
သူက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်လာသည်။
“ကျွန်မတို့ ဘာကိုမှ မေ့ပျောက်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့၊ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် ပြိုကျနေသော အပိုင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မှတ်တမ်းခန်းက အဲဒီဘက်မှာပါ။ ကြမ်းပြင်တွေ ကျွ่มကျလာတဲ့အချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ အဲဒီထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်တာ ရပ်လိုက်ကြတာပဲ”
အောလ်ဒရန်က သူ့အိတ်ကို ချလိုက်သည်။
ပဲပင်တွေထက် ထိုအရာက သူ့အတွက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပုံရသည်။
မှတ်တမ်းခန်းထဲတွင် မည်သည့်မှတ်တမ်းမှ ရှိမနေပေ။
အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ မြင်နိုင်သည့် မည်သည့်အရာမှ မရှိပါ။
အံဆွဲဗီရိုများမှာ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။
စင်များကိုလည်း ဖြုတ်သိမ်းထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်းလယ်တွင် လေးလံလွန်းသဖြင့် အခြားနေရာများတွင် သုံး၍မရနိုင်သော လေးထောင့်ကျောက်စားပွဲကြီးတစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ထောင့်တစ်ထောင့်မှာ အခြားထောင့်များထက် နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။
မိုးရေများကြောင့် ၎င်း၏နောက်ဘက်ရှိ နံရံမှာ စွန်းထင်းနေသည်။
မေရီက မည်သည့်အရာကိုမျှ လက်နှင့်မထိဘဲ စားပွဲကို ပတ်ကြည့်နေသည်။
“အထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ထုတ်လိုက်တာလား”
“ကျွန်မ အမေတို့ လက်ထက်မတိုင်ခင်ကတည်းကပါပဲ” ဟု အဲဒြစ်က ပြောသည်။
“ဘယ်ကို ရွှေ့သွားလဲဆိုတာ သိလား”
“မသိပါဘူး”
ကျွန်တော်သည် လွတ်နေသော ဗီရိုများဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့၏ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ထိုလွတ်နေသော နေရာကျဉ်းလေးအတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ယူရီယာ”
ကျွန်တော် သူမထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
စားပွဲခုံအောက်နားတွင် ပြပြင်ထားမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်နေသော သရဖူငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း လက်နှင့် မထိလိုက်ပေ။
အောလ်ဒရန်က စားပွဲခြေတိုင်ကို စစ်ဆေးနေသည်။
မေရီက ကက်စတယ်လန် ပေးထားသည့် ပုံများနှင့် အမှတ်အသားကို တိုက်ဆိုင်ကြည့်နေသည်။
အီလီဇာက ဘေးခန်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှ ပျက်စီးနေသော အပိုင်းထဲသို့ မဝင်ရောက်မိစေရန် သေချာစေသည်။
အဲဒြစ်က ဤအရာအားလုံးကို ရပ်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်တို့ကတော့ တော်တော် သတိထားနေကြတာပဲ”
“ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိသေးလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“ကျွန်ማလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရင်လာဖူးတဲ့ဧည့်သည်တွေကိုတော့ တားဆီးမထားနိုင်ခဲ့ပါဘူး”
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ”
“တစ်ယောက်က စင်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်က တံခါးကို ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်”
မယ်လိုဒီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အခုလက်ရှိ တံခါးကိုလား”
“ရှေးဟောင်းတံခါးကိုလေ”
“ရောင်းလိုက်ရလား”
“မရောင်းပါဘူး”
“ကောင်းတာပေါ့”
နောက်ဆုံးတော့ အောလ်ဒရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီစားပွဲက ခိုင်ခံ့ပါတယ်။ အဲဒီထောင့်အောက်က ကြမ်းပြင်ကိုတော့ အနည်းငယ် ပြုပြင်ဖို့လိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလေးချိန်ကို အဲဒီအတိုင်းထားမယ်ဆိုရင်တော့ ရွေ့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို သရဖူပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ထိုအအေးဓာတ်က ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများအောက်တွင် အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
စားပွဲခုံအစွန်းတလျှောက်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာ၏။
ကျဉ်းမြောင်းသော အဆက်များကြားတွင် ဖုန်မှုန့်များ တုန်ခါသွားသည်။
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ အသက်ရှူသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်အထိ အနားတွင် လာရပ်နေသည်။
ကျောက်တုံးများအောက်မှ တစ်နေရာရာမှ မှိန်ဖျော့သော သတ္တုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဲဒြစ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
“ခေါင်းလောင်းသံတွေ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုအသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။
တိုးတိုးလေး။
ဝေးဝေးကနေ။
အပြင်ဘက်ရှိ လွတ်နေသော ဘောင်ပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမျှ လှုပ်ရှားမနေပေ။
စားပွဲပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ စုစည်းလာပြီး စာလုံးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မေရီက အရင်ဆုံး ဖတ်ပြသည်။
“သက်သေခံစခန်းက အစောင့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါပြီ”
ကျွန်တော် အခန်းတွင်းသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကက်စတယ်လန်လား”
သူကတော့ ဤနေရာတွင် ရှိမနေပေ။
ကျွန်တော် ယူလာခဲ့သည်မှာ သူ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက် မိတ္တူများသာ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ စိတ်အစစ်အမှန် မဟုတ်ပေ။
မေရီက သားရေဖိုင်တွဲကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ခွင့်ပြုချက်ရထားတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ဦးကို အတည်ပြုတဲ့ စကားစုတစ်ခု ရှိပါတယ်”
သူမ ရှာတွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော် ထိုစာသားများကို အသံထွက်၍ ဖတ်လိုက်သည်။
စားပွဲခုံသည် ဆက်လက် လင်းထိန်နေဆဲပင်။
ထို့နောက် ဒုတိယစာကြောင်း ပေါ်လာသည်။
အခွင့်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုပြီးပါပြီ။ အစောင့် မရှိပါ။
၎င်း၏အောက်တွင် ရေယဉ်ကျောက်တုံးပေါ်၌ တိမ်ကနဲ စက်ဝိုင်းငယ် သုံးခု ပေါ်လာသည်။
တစ်ခုတွင် သရဖူပုံပါရှိသည်။
တစ်ခုတွင် ပွင့်နေသော လက်ဝါးပုံ။
နောက်ဆုံးတစ်ခုတွင် ခေါင်းလောင်းပုံ ပါရှိသည်။
အောလ်ဒရန်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးလာသည်။
“အဲဒါတွေက အရင်က မပေါ်ခဲ့ပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ပွင့်နေသော လက်ဝါးပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သက်သေခံတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်နိုင်မလား”
မေရီက ကူးယူထားသော ညွှန်ကြားချက်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့သည် အော်ရီလီယာ၏ အမည်ဖြင့် စတင်ခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။
မေရီက ကက်စတယ်လန်၏ မှတ်စုများထဲမှ ရိုးရှင်းသော မေးမြန်းချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ပြီးမြောက်ခဲ့သော မှတ်တမ်း။
ကျွန်တော် ထိုအရာကို ပြောလိုက်သည်။
စားပွဲထက်တွင် အလင်းရောင်များ တက်လာသည်။
အခန်းတစ်ခန်း ပေါ်လာ၏။
ယခု ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေသည့် အခန်းပင် ဖြစ်သည်။
အရာရာ ပြည့်စုံနေသည်။
အောလ်ဒရန် ရပ်နေသည့်နေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေပြီး သူ၏ ပခုံးစွန်းတွင် အင်္ကျီစုတ်ပြဲနေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ရင်ခွင်ထဲ၌ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို တင်းတင်းဖက်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ထိုသူက စားပွဲပေါ်သို့ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။
“လက်ခံရရှိကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ပါ”
နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ဖြေကြားလာသည်။
“လက်ခံရရှိမှုကို ထည့်သွင်းပြီးပါပြီ”
“အစည်းအဝေးသို့ ပို့ပေးပါ”
ခေါင်းလောင်းငယ်လေး တီးခတ်သံ ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် ဒုတိယအသံမြည်စတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုသူက ခေါင်းကို မောက်မောက်မံမံ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ဘာခံစားချက်မှမပါသော အသံက ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။
“ဖြတ်သန်းခွင့်ကို ပယ်ချလိုက်ပါပြီ”
ရုပ်ပုံများ တုန်ခါသွားသည်။
အမျိုးသမီးက အထုပ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
စားပွဲနားက လူက ထပ်ကြိုးစားသည်။
“တော်ဝင် အခွင့်အာဏာနဲ့ ပို့ပေးပါ”
“ဖြတ်သန်းခွင့်ကို ပယ်ချလိုက်ပါပြီ”
“အကြောင်းပြချက်ကို ပြောပါ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် စာရွက်စာတမ်းအထက်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
လက်ခံရရှိသည့် စခန်းမှ အခွင့်အာဏာကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ထိုသူက ၎င်းတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏတာမျှ သူမည်မျှပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒါဆိုရင် ပယ်ချလိုက်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းလိုက်ပါ”
ခေါင်းလောင်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပယ်ချလိုက်ကြောင်း သက်သေပြုပြီးပါပြီ”
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူ့နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြင်တံခါးကို လာထုသည်။
ရုပ်ပုံပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်မှ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
အခန်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။
ပြိုကျနေသော အမိုး။
မိုးရေစွန်းနေသော နံရံများ။
နံရံဘက်ရှိ ပဲပင်များ။
အဲဒြစ် စကားမပြောမချင်း မည်သူမျှ မပြောကြပေ။
“မီးလောင်တုန်းက လူတွေ ဒီမှာ လာပုန်းကြတယ်လို့ ကျွန်မအမေ ပြောဖူးတယ်”
မေရီက သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် များလဲဆိုတာ သူ ပြောခဲ့သေးလား”
“မပြောပါဘူး”
အဲဒြစ်က အမျိုးသမီး ရပ်ခဲ့ဖူးသည့်နေရာကို ငေးကြည့်သည်။
“အစောင့်က တံခါးတွေကို မဖွင့်ပေးခဲ့ဘူးလို့ သူ ပြောတယ်”
အောလ်ဒရန်၏ မီးခွက်က တိုးတိုးလေး မြည်နေသည်။
အော်ရီလီယာ၏သား ပေးခဲ့သည့် အမိန့်ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
သက်သေများကို ခေါ်သွားပါ။
ပယ်ချခံရကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ပါ။
သတင်းပို့သူက နှစ်ခုစလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“စာရွက်စာတမ်းကို ကျွန်တော်တို့ ကြည့်လို့ရမလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို သရဖူပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်ဆုံး ပြီးမြောက်ခဲ့သော မှတ်တမ်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော စာသားများကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ပယ်ဖျက်ကြောင်း အမိန့်စာ ပေါ်လာသည်။
ဂရေးကိပ်တွင် ကျွန်တော်တို့ မြင်ခဲ့ရသမျှ စာကြောင်းတိုင်း။
ကန့်သတ်ချက်တိုင်း။
သဘောတူညီချက်ကို ငြင်းပယ်မှုတိုင်း။
အောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်၏ တံဆိပ် ရှိနေသည်။
၎င်း၏အောက်တွင် ခေါင်းလောင်းအိမ်တော်က ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့သည်။
လက်ခံရရှိသည်။
သက်သေပြုသည်။
ပေးပို့ခြင်းကို ငြင်းပယ်သည်။
မေရီက လက်ချောင်းများ တောင့်တင်းလာသည်အထိ ကူးယူရေးသားနေသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ဘောပင်ကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် စားပွဲဘေးတွင် ဆက်လက် ရပ်နေလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် စောင့်ဆိုင်းရခြင်းသည် ကျွန်တော် နားလည်သော အလုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတတ်သည်။
စက်ဝိုင်းသုံးခုက ဆက်လက် လင်းထိန်နေဆဲပင်။
မေရီက သူမ၏လက်ကို ဖြည်လိုက်စဉ် ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို စူးစမ်းကြည့်နေမိသည်။
“ခေါင်းလောင်းက ဘာအတွက်လဲ”
အောလ်ဒရန်က မှတ်စုများကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“နောက်စခန်းတစ်ခုကို ခေါ်တာ ဖြစ်မှာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။
“သတင်းပို့သူ ပို့ဖို့ကြိုးစားတုန်းက ရုပ်ပုံထဲမှာ အဲဒါကို သုံးခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းကြေညာချက် သွားရမည့်လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ဤအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် လမ်းတလျှောက်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အီလီဇာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မပြောရသေးမီမှာပင် သူမ နားလည်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ ပို့လို့ရမယ်ဆိုရင်” ဟု သူမက ဆိုသည်၊ “ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် သိသွားနိုင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
သူက အပြင်ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒါကို အားလုံး အသိပေးပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ရမယ်”
ကျွန်တော် လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
စက်ဝိုင်းများ မှိန်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုမူ အလုပ်လုပ်နေသော ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအရာသည် စိတ်မရှည်သော အထိအတွေ့ထက် ပို၍ ထိုက်တန်ပေသည်။
အဲဒြစ်က ကျွန်တော်တို့ကို ခန်းမဆောင်ထဲတွင် စားသောက်စေခဲ့သည်။
သူမက ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ပဲများရောထားသည့် 걸쭉သော ဟင်းရည်အိုးတစ်အိုးကို ထုတ်ပေးသည်။
ဟက်စတာ ပို့လိုက်သော မုန့်ကိုလည်း ထည့်လိုက်ကြသည်။
မယ်လိုဒီက ပန်းကန်များကို ရှာတွေ့လာသည်။
ခဏတာမျှ ထိုပြိုကျနေသော သက်သေခံအိမ်တော်သည် လူတို့ အချိုးအစားအတွက် ငြင်းခုံကြသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မေရီက ပန်းကန်ပြားဘေးတွင် မှတ်စုများကို တင်လျက် စားနေသည်။
အဲဒြစ်က ၎င်းတို့ကို စိုစွတ်နေသည့် နေရာတစ်ခုမှ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေ ပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်”
မေရီက ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း ရွှေ့လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အလွတ်သံကွင်းများ တုန်ခါနေသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းလောင်းသံကို မကြားရဘဲ နားထောင်နေမိသည်။
ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်းတွင် အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။
ထိုညတွင် အော်ရီလီယာက ဥယျာဉ်ခန်းမဆောင်တွင် ကျွန်တော်တို့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က သူမအား သတင်းပို့သူအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးငယ်အကြောင်း။
ပယ်ချခံရမှုအကြောင်းကိုပေါ့။
ကျွန်တော် ပြောပြီးဆုံးသောအခါ သူမသည် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် သက်သေခံအိမ်တော်အထိ ရောက်သွားခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒါကို ထည့်သွင်းခဲ့ကြတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ အတည်တကျဖြစ်သွားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
သက်သာရာရသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ပို၍ ခိုင်မာသည့် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သည်။
“သူတို့ ပယ်ချကို ပယ်ချရမှာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းလာသည်။
“အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား”
“အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စနစ်အထိ ရောက်သွားနိုင်လို့ပေါ့”
ကျောက်တုံးများအောက်မှ မှိန်ဖျော့သော အသံကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
လက်တစ်ဖက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော စက်ဝိုင်းများကိုလည်း သတိရမိသည်။
“အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပို့လို့ ရမလား”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာသည်။
“ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဲဒီအခွင့်အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဘုရင်ကိုယ်တိုင် စားပွဲနားမှာ ရပ်နေနိုင်လိမ့်မယ်”
စမ်းရေပန်းသံကိုပင် ဝေးကွာသွားသည်ဟု ထင်ရသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက သူမသိသမျှကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။
သက်သေခံအိမ်တော်များသည် နန်းတော်များနှင့် နယ်မြေစောင့်ကွယ်ရာများအကြား ကြေညာချက်များကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ခေါင်းလောင်းသံများက မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် ပယ်ချလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပေးခဲ့ကြသည်။
ရှေးဟောင်းမှော်ပညာက ထိုသုံးမျိုးစလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေသည်။
“သူတို့သာ ထပ်ပြီး ပယ်ချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီ အခွင့်အာဏာမျိုးကပဲ လမ်းကို ဆက်ပြီး တားဆီးနေဆဲလားဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိရမှာပေါ့”
“အကယ်၍ သူတို့သာ လက်ခံလိုက်ရင်ော”
အော်ရီလီယာ၏ လက်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ဘက်သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မရဲ့သား ပို့လိုက်တဲ့ အဖြေကို ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံရရှိနိုင်လိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ကျောမှီလိုက်သည်။
မနက်ဖြန် လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအရာက သေးငယ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အိပ်မက်မဆုံးမီတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အဖြေပေးခဲ့ရင်, မလှုပ်ရှားခင် အရင် နားထောင်ဦး”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခဏတာမျှ ဆက်ကိုင်ထားသေးသည်။
“မင်းက ဘာမှလက်မပါဘဲ ရောက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူမသည် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ტော့်ကို အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ခေါင်းလောင်းအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
အဲဒြစ်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်များကို နေရာချထားပေးသည်။
မေရီက ကူးယူထားသော ပယ်ဖျက်ကြောင်းအမိန့်စာကို ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် တင်လိုက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားသော စာသားများနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
အအေးဓာတ်ရှိသော သရဖူသည် ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အလွတ်ခေါင်းလောင်းဘောင်ကြီး ဂျောက်ဂျောက်မြည်နေသည်။
ကျွန်တော် လူတိုင်းကို တစ်ချက်စီ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်တုံးကို ထိလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ သရဖူအောက်မှာ ကြေညာချက်တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
ပထမဆုံး ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။