ယခုအခါတွင် ကျန်းမြောင် သည် ဟီယန် ကို စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ရွီရွီ မရှိသည့်အချိန်များတွင် ထိုသုတေသီနှစ်ဦးသည် သူမအတွက် အဆွဲဆောင်ရဆုံးသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့သည် နံနက်မှညအထိ မရပ်မနား ငြင်းခုံဆွေးနွေးလေ့ရှိကြပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ လေထဲတွင် ပေါ်လွင့်နေသော သင်္ချာဖော်မြူလာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။
ဤအခြေအနေမှာ ရက်အတော်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
မည်မျှထိဖြစ်သနည်းဆိုသော် ဂျုဒ်ဘာဒေါ့ခ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ကျန်းရွီ ကို ချီပိုးလျက် အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လေထဲတွင် ပေါ်လွင့်နေသော ဖော်မြူလာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အခန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အထဲသို့ ဝင်ရန်ပင် ဝန်လေးသွားရသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ ရွီရွီ ၏ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် “မားမား! မားမား!” ဟု ခေါ်လိုက်မှသာ သူတို့ ရောက်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။
အခန်းထဲရှိ ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်!
ကျန်းမြောင် သည် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ပေါ်လွင့်နေသော ဖော်မြူလာများကြားမှ လပိုင်းမျှ မတွေ့ခဲ့ရသည့် သူမ၏သားလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ရွီရွီ!” ဟု သူမ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်မိပြီး လက်ထဲမှ လေကြောင်းကလောင်တံကို ပစ်ချကာ အပြေးသွားလိုက်သည်။
သူမ၏ အရှိန်ကြောင့် လေထဲတွင် ပေါ်လွင့်နေသော ဖော်မြူလာများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
သုတေသီနှစ်ဦးသည် သူမ ပစ်ချလိုက်သော လေကြောင်းကလောင်တံကို အမြန်ကောက်ယူလိုက်ကြပြီး မပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။
ထိုလေကြောင်းကလောင်တံထဲတွင် လေထဲ၌ ရေးသားသမျှကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် မှတ်ဉာဏ်ချစ်ပ်တစ်ခု ပါဝင်သည်။ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ၏ တွက်ချက်မှုနည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည့် အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အချက်အလက်များသာ ပျောက်ဆုံးသွားပါက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင် သည် အပြေးသွားကာ ကျန်းရွီ ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရောင်စုံမှင်များ ပေကျံနေသည်။ ရွီရွီ ကို ပွေ့ဖက်ထားချိန်တွင် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မသိရှာပေ။ အစား၊ သူသည် မိခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် ဖော်မြူလာကြိုးလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲဆော့ရင်း ရယ်မောနေသည်။
ကျန်းမြောင် မှာမူ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သားလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူ မည်မျှကြီးထွားလာသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ သူသည် သူမ မှတ်မိနေသည့် ထိုကဲ့သို့သော ကလေးငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ!
သူသည် ကလေးငယ်လေးဘဝမှ ပိုမိုကြီးထွားလာသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ!
သူမသည် သား၏ အဖိုးတန်သော ဘဝအချိန်ကာလ ခြောက်လကို လွဲချော်ခဲ့ရပြီး သူ့၏ ကြီးထွားလာမှုများကို လက်လွတ်ခဲ့ရသည်။
ယခင်က ဖုန်းပြောဆိုမှုများတွင် ဤအချက်ကို သူမ သိရှိပြီးဖြစ်ရာ ထိုဖုန်းပြောဆိုမှုများအပြီးတွင် သူမ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ဟီယန် နှင့် ရက်အတော်ကြာ စကားမပြောဘဲ နေခဲ့ရသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။
ယခုအခါ ကျန်းရွီ ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း အမှန်တကယ် ထိတွေ့နေရသည့် ခံစားချက်က သူမ၏ ရင်ကို ကွဲအက်မတတ် ဖြစ်စေသည်။
“မားမား၊ မငိုနဲ့!” ဟု ရွီရွီ က ပြောရင်း သူမ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးသည်။
သူသည် မားမား အဘယ်ကြောင့် ငိုနေသည်ကို နားမလည်ပေ။
အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် သူသည် မားမားကို နေ့စဉ် တစ်နာရီမျှ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ထိုမားမားမှာ ပုံရိပ်ယောင်သာ ဖြစ်ပြီး ထိတွေ့၍ မရပေ။ ယခုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် နွေးထွေးပြီး မွှေးကြိုင်သည့် မားမားကို ထိတွေ့နိုင်သည်က ပို၍ကောင်းသည်။
မားမား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေရသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်၊ ထိုအခါမျိုးတွင် အဘယ်ကြောင့် ငိုနေရသနည်း။
သူသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာကို မှုတ်ပေးပြီး “မားမား၊ မငိုနဲ့! မငိုနဲ့!” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းရွီ သာမက သူ့၏ ဇီဝဗေဒအရ ဖခင်ဖြစ်သူ ဟီယန် ကလည်း စိုးရိမ်နေသည်။
ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် အမြန်ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း သူ့၏ ကြိုးစားမှုမှာ ထူးခြားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ဂျုဒ်ဘာဒေါ့ခ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက “ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ ဒါက မိသားစု ပြန်လည်ဆုံဆည်းတဲ့ပွဲလေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပျော်ရွှင်စရာပါ!” ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ထိုလူကြီးမှာ သန်မာထွားကြိုင်းပြီး အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည်။ ရွှေရောင်ချည်မျှင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော ယူနီဖောင်းနှင့် ပခုံးပေါ်ရှိ တောက်ပသော အဆင့်တံဆိပ်များက သူ့ကို အလွန်ပင် ခန့်ညားစေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင်မှ ကျန်းမြောင် သည် သူ့၏ ရှိနေမှုကို သတိပြုမိသည်။ သူမ အနေဖြင့်လည်း မတတ်နိုင်၊ အကြောင်းမှာ ကျန်းရွီ မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ သူမ မမြင်ခဲ့မိပေ။
ကျန်းမြောင် သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ချီလျက် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ လက်ျာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဘာဒေါ့ခ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။”
ဂျုဒ်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည်။ “ဂျုဒ်လို့ပဲ ခေါ်ပါဗျာ။”
ကျန်းမြောင် ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်းရွီ သည် ကိုယ်ကိုလိမ်ကာ ဂျုဒ်ထံသို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ ချီပါ!”
ကျန်းမြောင် မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားရသော်လည်း ဂျုဒ်က သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ချီကာ အနမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျန်းရွီ သည် ရယ်မောရင်း လူးလွန့်နေကာ ဂျုဒ်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမြောင် မှာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သုတေသီနှစ်ဦးမှာလည်း ဂျုဒ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာကြသည်။
အနည်းငယ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်တတ်သော ဤသိပ္ပံပညာရှင်များပင် ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် မှာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများကို ဆက်လုပ်ရန် စိတ်မပါတော့ကြောင်း ရိပ်မိကြသည်။ ဂျုဒ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့သည် သဘောပေါက်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သန့်ရှင်းရေးစက်ရုပ်မှာ စုပ်ယူသည့်စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ ပေါ်လွင့်နေသော စာလုံးများနှင့် ဖော်မြူလာများကို စုပ်ယူရှင်းလင်းပေးလိုက်ရာ သူတို့အတွက် နေရာလွတ် ဖြစ်သွားသည်။
ဂျုဒ်၊ ဟီယန် နှင့် ကျန်းမြောင် တို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုင်၍ စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရသွားကြသည်။
ကျန်းရွီ သည် ဂျုဒ်၏ လက်ထဲမှ ကျန်းမြောင် ၏ လက်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။
ဂျုဒ်သည် အလွန်ပင် ပွင့်လင်းသူဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင် ၏ အနာဂတ် ကုသမှုအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျန်းက ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူမို့လို့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ စောင့်ကြည့်တဲ့ ကာလနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အီဗာက ညှိနှိုင်းနေပြီးသားမို့လို့ ခြောက်လအထိ လျှော့ချနိုင်မှာပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို အမျိုးသားသိပ္ပံအကယ်ဒမီကို တင်ပြထားပြီးဖြစ်လို့ သူတို့က ခင်ဗျားကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
အီဗာဆိုသည်မှာ ဘာဒေါ့ခ်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီး အီဗာဘာဒေါ့ခ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမြောင် သည် ရွီရွီ ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
“ဪ၊ မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး” ဟု ဂျုဒ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။ “ဒါက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ ပေးဆပ်ရမယ့်အရာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမယ့်အလုပ်ပါပဲ။”
သူ ပြောနေရင်း ဟီယန် ကို စနောက်သလိုလို၊ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသလိုလိုဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟီယန် မှာမူ မိမိ၏ အတွေးထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေပြီး ပြင်ပသို့ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။
ကျန်းမြောင် နားလည်လိုက်သည်။ ဂျုဒ်ကို မွေးစားအစ်ကိုဟု ခေါ်ခြင်းမှာ ဖခင်အရင်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဂျုဒ်သည် ဟီယန် ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ပင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဂျုဒ်သည် ကြာကြာမနေခဲ့ပေ။ သူသည် အခြေအနေကို ရှင်းပြကာ ကျန်းမြောင် ကို “ဒီကလေးလေးက ကျန်းမာသန်စွမ်းတယ်၊” “သူက အရမ်းသတ္တိရှိတယ်၊” နှင့် “သူက ဟီယန် ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ ပုံစံချင်း တစ်ထပ်တည်းပဲ” ဟု နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောကြားပြီးနောက် အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ကျန်းရွီ ကို ချီပိုးလျက် သူ့ကို လိုက်ပို့သည်။ ကျန်းရွီ မှာ သူ ထွက်သွားသည်ကို မလိုလားဘဲ ချီပိုးပေးရန် လက်ဆန့်နေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂျုဒ်က သူ့ကို မချီပိုးတော့ဘဲ ပြုံးလျက် သူ့၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ “လိမ္မာရမယ်နော်၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေက သားနားမှာ ရှိနေမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျုဒ် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းမြောင် သည် ကျန်းရွီ ကို ချီပိုးလျက် အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ဟီယန် သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ကျန်းရွီ ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူ အဝေးရောက်နေသည့်အချိန်များအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ အစားကောင်းကောင်း စားရရဲ့လား၊ အိပ်ပျော်ရဲ့လား၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့သလား၊ ညဘက်တွေမှာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသလား။
“မကြောက်ပါဘူး!” ဟု ကျန်းရွီ က ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။ “ဦးလေးဂျုဒ်က ရွီရွီ ကို အိပ်အောင် လုပ်ပေးတာ!”
ထို့နောက် သူသည် ကျန်းမြောင် ကို ရှင်းပြရန် သူ၏ ဖောင်းအိနေသော လက်ကလေးများကို ဖြန့်ကာ “ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောက မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖြစ်သွားတာ! တစ်၊ နှစ်၊ သုံး! ဦးလေးဂျုဒ်က သူတို့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ မက်ခါအများကြီး လွှတ်လိုက်တာ!” ဟု ပြောပြသည်။
သူ ပြောနေရင်း ရယ်မောနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည်ဟု သူ ထင်မှတ်နေပုံရသည်။
“ရွီရွီ ကြီးလာရင် မက်ခါ မောင်းမယ်!” ဟီယန် နှင့် တစ်ထပ်တည်းတူသော သူ၏ မျက်နှာလေးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူသည် ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ခံခဲ့ရပြီး သူမထံသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းမြောင် အနေဖြင့် သူ၏ ခံစားချက်ကို “ပျော်ရွှင်တယ်” ဟု ရိုးရိုးလေးသာ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူမသည် ဟီယန် ကို ကြည့်ကာ ကျန်းရွီ ကို “သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သား သိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရွီ သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။ “သိတယ်၊ ဖေဖေ။”
ကျန်းမြောင် မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဟီယန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟီယန် က “ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ပုံရိပ်တွေကို အစ်ကို့ဆီမှာ ချန်ထားခဲ့တာပါ၊ ဒါမှ သူက ကျန်းရွီ အတွက် ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ထည့်ပေးနိုင်မှာလေ” ဟု ရှင်းပြသည်။
“ဗီဒီယိုထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတယ်” ဆိုသည့်စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဗီဒီယိုဖိုင်များထဲရှိ “ယန်ဟဲ” ဟူသော ပုံရိပ်အားလုံးကို ဟီယန် ၏ တကယ့်ရုပ်သွင်ဖြင့် အစားထိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရွီ မှာ ငယ်ရွယ်သေးသည်ဖြစ်ရာ ဂျုဒ်က သူ့ကို နေ့စဉ် ထိုဗီဒီယိုများ ပြသပေးပြီး ဟီယန် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ “ဒါက ဖေဖေလေ” ဟု ပြောပြလေ့ရှိသည်။
အစပိုင်းတွင် ကျန်းရွီ မှာ ဝေဝါးနေခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာကို မေ့ပျောက်သွားကာ ဟီယန် ၏ မျက်နှာကိုသာ စွဲမှတ်သွားတော့သည်။
ကျန်းရွီ ၏ ရှေ့တွင် ကျန်းမြောင် ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။
ကျန်းရွီ နှင့် ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ ကျန်းမြောင် မှာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ခြင်း၊ နမ်းရှုပ်ခြင်း၊ ချစ်ခင်ခြင်းတို့ကို မဝပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ဟီယန် လည်း သူ့ကို ပွေ့ဖက်ချင်နေမှန်း သိသော်လည်း သူမ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရွီရွီ ကို သူမတစ်ဦးတည်း ပိုင်စိုးထားလိုက်သည်။
ရွီရွီ ကစားရင်း ပင်ပန်းလာကာ ရေချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်၍ အိပ်ပျော်သွားသည့်အချိန်ကျမှသာ ဟီယန် သည် သူ့ကို အနမ်းအနည်းငယ် ခိုးနမ်းခွင့် ရတော့သည်။ အလင်းရောင်ပျော့ပျော့အောက်တွင် သူသည် ကလေးငယ်၏ နူးညံ့သော အင်္ဂါရပ်များနှင့် ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်တို့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျန်းမြောင် ကိုသာ မတွေးမိပါက သူ လုံးဝ ထွက်သွားချင်စိတ် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
သူ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် ဟီယန် သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမြောင် သည် အခန်းပြင်ဘက် နံရံကိုမှီ၍ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ထပ်မံ၍ ငိုထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
“မြောင်မြောင်?” ဟီယန် သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူတို့ ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း ကျန်းမြောင် မှာ တစ်ကြိမ်မက ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
“ရှင် ကျွန်မဆီက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို ခိုးယူသွားလဲဆိုတာ ရှင်သိလား” ကျန်းမြောင် ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး အားငယ်ရိပ်သန်းသော မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “ရှင်က ရွီရွီ နဲ့ ကျွန်မတို့ အတူတူရှိနိုင်မယ့် အချိန်တွေကို ခိုးယူသွားတာ။”
“ခြောက်လတောင်! ခြောက်လစာ သူကြီးထွားလာတဲ့ အချိန်တွေကို ရှင် ကျွန်မဆီက ခိုးယူသွားခဲ့တာ!”
“သူကြီးထွားလာတာကို မမြင်ရ၊ သူနဲ့အတူ မရှိနိုင်ဘဲ ဒီလောက်ကြာတဲ့အချိန်ကို ကျွန်မ လွဲချော်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ!”
ကျန်းမြောင် သည် စကားမပြောနိုင်အောင် ရှိုက်ငိုလိုက်ပြီး “သူ အများကြီး ကြီးသွားပြီ!” ဟု ဆိုသည်။
လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် ခြောက်လဆိုသည်မှာ ပြောင်းလဲမှု သိပ်မရှိနိုင်သော်လည်း ရွီရွီ အတွက်မူ ထိုခြောက်လမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည့် ကာလတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိခင်တစ်ယောက်အတွက်မူ ထိုခြောက်လတာ ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် အရေးပါလှသည်!
ထိုအချိန်များကို လွဲချော်ခဲ့ရခြင်းအတွက် ကျန်းမြောင် မည်သို့လျှင် ရင်ကွဲပက်လက် မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
ဟီယန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီ!
ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဤအချက်ကို ထည့်မတွေးမိခဲ့သော်လည်း ကျန်းမြောင် ၏ စကားများက သူမ၏ နာကျင်မှုကို သူ နားလည်စေခဲ့သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ခဏလေးကပင် သူ ရွီရွီ ကို အိပ်ရာထဲ ထည့်ပေးပြီး နမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူ အများကြီး ကြီးသွားပြီဟူသော အတွေးကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ!
လူတိုင်းသည် နာကျင်စရာ အမှန်တရားများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ရှောင်ရှားတတ်ကြသည်။ ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ကို သူထံ ခေါ်ဆောင်လာရန် ရွီရွီ ကို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူမကို မည်မျှ နာကျင်စေခဲ့သလဲဆိုသည်ကို တွေးမိဖို့ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုနာကျင်မှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။
ဂီတာမြို့တော်ကြယ်တွင် ကျန်းမြောင် ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများမှာ အမြဲတမ်း အသက်ဝင်နေပြီး လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သော သူမ၏ အပြုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။
ယခုမူ သူမ ထိုသို့ မမြင်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဖောရောင်နေပြီး မျက်ထောင့်များတွင် နီရဲနေသည်။ သူမသည် အာကာသဓားပြများကို ရဲဝံ့စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
သူမသည်... အလွန်ပင် ပျက်စီးလွယ်နေသယောင် ရှိသည်။
ဟီယန် ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းမြောင် ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး “တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်!” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ဟီယန် သည် သည်းခံနေလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူ့ကို ထိုးနှက်ခြင်း ရပ်လိုက်ပြီး ဟီယန် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီချကာ ရှိုက်ငိုလိုက်သည်။
ဟီယန် သည် သူမ၏ ဆံပင်များကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှုပ်ရင်း “တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု အဆက်မပြတ် ပြောနေသည်။
ထိုညတွင် ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။
သူတို့ အတူမနေခဲ့ကြပေ။ ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ကိုသာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ ခံစားချက်များမှာ လှိုင်းထန်နေသည်။ မုန်းတီးစိတ်များ ဝင်လာသည့်အခါ သူမသည် သူ့ပခုံးကို ကိုက်လိုက်သည်။
ဟီယန် နာကျင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ ပျော်ရွှင်နေကာ သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ အခြားဘာမျှ မလုပ်လျှင်ပင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမ၏ နှစ်သိမ့်မှုပေးသည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေရခြင်းကပင် သူ့ကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်စေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြားမှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ မနက်ခင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ မျက်နှာကို လာတို့နေသဖြင့် နိုးလာသည်။
မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရွီ သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့၏ ဖောင်းအိနေသော မေးစေ့ကို ထောက်ထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို လာတို့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “မေမေ၊ မေမေ၊ နိုးပါတော့၊ သားနဲ့ ကစားပေးပါ!”
ကျန်းမြောင် သည် မျက်စိကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျန်းရွီ ကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျန်းရွီ သည် စိတ်မရှည်တော့သည့်ဟန် ဖြစ်လာချိန်တွင် သူမသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ ကလေးမှာ သူမ၏ဘေးသို့ တကယ်ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ!
ကျန်းမြောင် သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရွီရွီ ကို မချီလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အပေါ်သို့ မော့ထားရင်း ရွီရွီ ကို သူမအပေါ်တွင် ပွေ့ချီထားလိုက်သည်။
ရွီရွီ သည် ၎င်းကို သဘောကျသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် တကယ်ကို ရယ်မောရတာ နှစ်သက်သော ကလေးတစ်ယောက်ပင်!
ဟီယန် သည် ရွီရွီ အခန်းထဲ ဝင်လာချိန်တွင် နိုးနေနှင့်ပြီ။ ကျန်းမြောင် သည် သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းတင်၍ အိပ်စက်ခဲ့သဖြင့် သူ မလှုပ်ရဲခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူ့လက်မောင်းကို ပြန်ရပြီဖြစ်ရာ သူသည် ခေါင်းကို မော့၍ သူ့ချစ်သူနှင့် သားဖြစ်သူတို့ အတူတူ ရယ်မောနေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဟီယန် သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
ထိုနေ့တွင် ကျန်းမြောင် နှင့် ရွီရွီ တို့သည် ဟီယန် နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ ဂျုဒ်၏ စစ်သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ တက်ကာ နာရှ်သမ္မတနိုင်ငံ ၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ဟီယန် သည် နာရှ် စစ်ယူနီဖောင်းကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအရာမှာ ငွေရောင်အစင်းကြောင်းများပါသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြစ်သည်။
ရှည်လျားသော လည်ပင်း၊ ကြည်လင်သော လည်ပင်းအစေ့နှင့် ယခုအခါ သူရဲကောင်းဆန်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာ။ အနားကွပ်ကျယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် ဖြောင့်စင်းသော နှာတံတို့ကြောင့် သူသည် အေးစက်စက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
သူသည် အာကာသဓားပြများကို ကြောက်ရွံ့စေသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူသည် ဤရုပ်သွင်ဖြင့် ကျန်းမြောင် ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက သူ၏ တကယ့်ရုပ်သွင်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမြောင် ရှေ့တွင် သူ ပေါ်လာသင့်သည့် ပုံစံလည်းဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် နှင့် အတူတူ နေလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားများကို သူမ နှစ်သက်ကြောင်း ဟီယန် မည်သို့လျှင် နားမလည်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။
ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်ကာ “ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် သည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး “မဆိုးပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ဟီယန် က “သူနဲ့ ယှဉ်ရင်ရော” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ “ဘယ်သူလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
ဟီယန် သည် ထိုလူ၏ နာမည်ကို ထုတ်မပြောချင်ပေ။ သူသည် ဟိုလိုဂရမ်စခရင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် အတွက် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။
“ယန်ဟဲ” သည် ကော်လာမတ်ထားသော အနက်ရောင်စစ်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျန်းမြောင် ၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
ဒါက ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် နှင့် အသွင်ယူ၍ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ရိုက်ကူးထားသည့် ဗီဒီယိုဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုစောင့်ကြည့်ရေး ဗီဒီယိုဖိုင်များကို အမြဲတမ်း မိတ္တူကူးထားလေ့ရှိပြီး ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းစဉ်ကလည်း အားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ယန်ဟဲ ၏ အရိပ်အောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ပုံမရဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်ကို တွန့်ရွလိုက်ပြီး ကျန်းရွီ ကို ကောက်ချီလိုက်ကာ “ရှင်ပဲလေ” ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။