“ကျွန်မ ဘယ်အရာကိုမှ ကတိမပေးရဲဘူး။”
“ရှင်လည်း ကျွန်မလိုမျိုးပဲ စိတ်ပျက်ရမှာကို ကြောက်တယ်မလား။”
“မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေအားလုံးက ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်တစ်ခုလို၊ ခဏလေးနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တဲ့ လှပတဲ့အရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“အဲဒီခံစားချက်က အရမ်းကို နာကျင်ရလွန်းတယ်။”
ကျန်းမြောင် အခုတော့ အားလုံးကို ပြန်သတိရသွားပြီ။ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏လက်တွဲဖော်တို့သည် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်တိုင်တိုင် အတူတူရှိခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က ဟီယန် က သူမအား “ခုနစ်ဆယ်နှစ်ဆိုတာ ထာဝရလို့ ခေါ်လို့ရမလား” ဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။ ထို့နောက် သူက ထိုစကားများကို ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ ကတိမပေးရဲခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ပျက်ရမှာကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး လှပသည့်အရာများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဟီယန် ထိုစကားများကို သူမအား ပြောပြခဲ့စဉ်က သူမခံစားခဲ့ရသည့် ဝမ်းနည်းမှုများနှင့် သူ့ကိုယ်သူခံစားနေရသည့် ဝမ်းနည်းမှုများအတွက် သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် သနားစိတ်တို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။
ဖော်ပြလို့မရနိုင်သော စိတ်ခံစားချက်များက သူမ၏ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသည်။
သူမအား ထိုအမျိုးသမီးသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူ အတိအကျ ပြောပြခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ “အချိန်တန်ရင် ပြောပြမယ်၊ နော်” ဟုသာ ဆိုခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော ပြောပြ၍မရသည့် အကြောင်းရင်းရှိနေသယောင်ပင်။
ယခုအခါ ထိုအချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိလာသည်။
ကျန်းမြောင် သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် “ကျွန်မ နားတော့မယ်” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် နက်မှောင်သော ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ တောက်ပနေတတ်သည့် ဟီယန် ၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။
ကျန်းမြောင် သည် စိတ်ကိုတင်းလိုက်ပြီး “နောက်ထပ် ပြောစရာရှိသေးရင် မနက်ဖြန်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဟီယန် က “ကောင်းပါပြီ” ဟု ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ ထွက်သွားရန် လှည့်အပြီးတွင် ကျန်းမြောင် က သူ့အား ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ရွီရွီ ကို ဘယ်တုန်းက ပို့လိုက်တာလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ဟီယန် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“၂၆ ရက်ရှိပြီ” ဟု သူဖြေပြီး “သူ့ကို လိုက်ပို့တဲ့သူတွေအားလုံးက ကလေးထိန်းကျောင်းတဲ့နေရာမှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေပါ” ဟု ချက်ချင်းပင် ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း သူ့အား အေးစက်စက်ကြည့်ကာ တံခါးပိတ်ခလုတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။
ဟီယန် သည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ဆံပင်ကို အားမလိုအားမရ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဟီယန် နှင့်အတူ အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီ အတူရှိနေရသဖြင့် သူမ နားထောင်ချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မထောင်ချင်သည်ဖြစ်စေ ဟီယန် သည် သူ့အတိတ်အကြောင်း အပိုင်းအစများကို သူမ၏နားထဲသို့ ရောက်အောင် ထည့်သွင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ဟီယန် ၏ ဇီဝဗေဒမိဘများသည် ရှေးဟောင်းသုတေသန၊ ဘူမိဗေဒ၊ အာကာသရုက္ခဗေဒနှင့် အာကာသဇီဝဗေဒစသည့် နယ်ပယ်များတွင် သုတေသီများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံတို့သည် ဝါသနာတူကြပြီး ဤကျယ်ပြောလှသော စကြာဝဠာထဲတွင် အဘရက်ဆာ (Abraxas) လူမျိုးများနှင့် အခြားသော လူသားမျိုးနွယ်စုများသာမက အခြားသူများလည်း ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ကမ္ဘာမြေမှ လူသားများ ဤနေရာသို့ မရောက်ရှိမီကပင် ပိုမိုမြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ရှိသည့် လူမျိုးများ ရှိခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။
ဟီယန် စကားစပြောနိုင်ခါစ အရွယ်ကတည်းက မိဘများနှင့်အတူ အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် လိုက်ပါရင်း ရှေးခေတ်က အဆင့်မြင့်ဉာဏ်ရည်ရှိသည့် သက်ရှိများ၏ အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေရင်း စကြာဝဠာတစ်ခွင် လှည့်လည်နေခဲ့ရသည်။
အဖြစ်ဆိုးက မှောင်ခိုဈေးတစ်ခုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
အာကာသဓားပြများက ထိုနေရာကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ပြီး အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှုများအတွင်း ဟီယန် ၏ မိဘများ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသေးငယ်သည့်အတွက် မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ထောင့်ကျကျနေရာတစ်ခုတွင် ဝှက်ထားပေးခဲ့ရာ ကျည်ဆန်များမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် မိဘများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် သူတို့၏ အာကာသယာဉ်မှာလည်း အခိုးခံလိုက်ရသည်။
ထိုမှောင်ခိုဈေးသည် မည်သည့်နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်း၏ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်မျှမရှိသော ဥပဒေမဲ့ဒေသတွင် တည်ရှိသည်။ ဟီယန် သည် ထိုနေရာတွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သဘောထားကောင်းသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံကာ အနီးဆုံးရှိ ယဉ်ကျေးမှုရှိသည့် ကြယ်စင်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
“ကျွန်တော်က သန်မာတော့ ကိုယ့်အစားအစာကို လုယူဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တခြားကလေးတွေကို ပြန်ထိုးကြိတ်မိတယ်။ အဲဒါနဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲငင်အားထိန်းချုပ်ကိရိယာ (gravity limiter) တပ်ပေးလိုက်တယ်” ဟု ဟီယန် က ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် ကော့ပစ်ခန်းတွင် ကြယ်ပုံမြေပုံကို လေ့လာနေချိန်တွင် သူက ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် စိတ်ခံစားမှုမရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ဤဘဝတွင် သူမသည် အောင်မြင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းယာ ၏ သမီးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်သာမက အရင်ကပါ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ရရှိခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေတွင် ရှိခဲ့သည့် သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌ပင်လျှင် အလယ်အလတ်တန်းစား မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ ဟီယန် ကဲ့သို့သော နောက်ခံမျိုးရှိသူနှင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဆုံဖူးခဲ့ပေ။
မိဘမဲ့ဂေဟာစသည့် အရာများသည် ဝတ္ထုများ၊ ရုပ်ရှင်များထဲတွင်သာ ရှိသည်ဟု ထင်ရပြီး အခြားစကြာဝဠာတစ်ခုကဲ့သို့ ဝေးကွာလှသည်။
ပြီးတော့ ဆွဲငင်အားထိန်းချုပ်ကိရိယာများ… ဟီယန် ၏ ဖြစ်ရပ်မတိုင်ခင်ကပင် ရွီရွီ သည် ခုနစ်လသာ ရှိသေးသော်လည်း ကျန်းမြောင် နှင့် ဟီယန် တို့သည် ဆွဲငင်အားထိန်းချုပ်ကိရိယာများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။
ကလေးများသည် မိမိတို့၏ ခွန်အားကို ကိုယ်တိုင်မသိကြဘဲ ပုံမှန်ဆွဲငင်အားရှိသော ဂြိုဟ်တစ်ခုပေါ်တွင် မဆင်မခြင်ပြုမူမိပါက အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ကျန်းရွီ ကဲ့သို့သော ကလေးမျိုးအတွက် ပုံမှန်ဆွဲငင်အားရှိသည့် ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် နေထိုင်ရင်း မိမိ၏ခွန်အားကို အသိအမှတ်မပြုနိုင်သေးပါက သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေရန် နေ့စဉ် ဆွဲငင်အားထိန်းချုပ်ကိရိယာ တပ်ထားရန်မှာ လိုအပ်ပေသည်။
“ဒါက သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ လက်ထိတ်ခတ်ထားသလိုပဲ၊ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို ခံစားရမှာပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က ထိုစဉ်က ညည်းတွားခဲ့သည်။
ဟီယန် က ထိုအချိန်တွင် ဘာပြောခဲ့သနည်း။ ကျန်းမြောင် သည် သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရွီရွီ နှင့် ဆော့ကစားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် “ဟုတ်တယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။
ရှစ်နှစ်အရွယ် ဟီယန် သည် ဆွဲငင်အားထိန်းချုပ်ကိရိယာ တပ်ဆင်ထားရစဉ် လက်ထိတ်ခတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ထူးခြားသော ခွန်အားကို ကန့်သတ်ထားသဖြင့် အသက်ကြီးသည့် ကလေးများက အနိုင်ကျင့်သည့်အခါ ထိုကိရိယာက ခွင့်ပြုထားသည့် ခွန်အားဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤ “ခွင့်ပြုထားသည့် ခွန်အား” ကို ပုံမှန်ဆွဲငင်အားရှိသည့် ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ သူ့အရွယ်ကလေးများ၏ ခွန်အားနှင့် ညီမျှအောင် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဟီယန် ၏ ယခင်က ရန်လိုသော အပြုအမူများကြောင့် မိဘမဲ့ဂေဟာမှ သီလရှင်များက စိတ်မချသဖြင့် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ပို၍ပင် တိုးမြှင့်ထားခဲ့သည်။
ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် ဟီယန် သည် ဆွဲငင်အားထိန်းချုပ်ကိရိယာကြောင့် ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်၏ ခွန်အားကိုသာ ထုတ်သုံးနိုင်တော့သည်။ တောရိုင်းဆန်သော မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဤအချက်က သူ့ကို အောက်ခြေအဆင့်သို့ ရောက်သွားစေခဲ့သည်။
မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ဟီယန် သည် စကားနည်းပြီး စိတ်ခံစားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည့် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ကာ သူ၏မျက်လုံးများတွင်မူ သူတစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့စေသည့် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
သူ ဆယ်နှစ်အရွယ်တွင် သူ၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း နိုင်ငံခြားဧည့်သည်များ လာရောက်သည့်အခါတိုင်း သီလရှင်များက သူ့ကို နောက်ဖေးတွင် ဝှက်ထားတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုတတ်သည့် ကလေးများကိုသာ ပြသလိုကြသည်။
ဟီယန် သည် ထိုနိုင်ငံခြားဧည့်သည်များကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်နေစေရန်အတွက် သီလရှင်များက အသီးပေါင်မုန့်နှစ်ခု ပိုပေးလေ့ရှိပြီး သူသည် နောက်ဖေးတွင် ထိုမုန့်ကို အားရပါးရ စားနေတတ်သည်။ ထိုအချိန်က အဝစားရခြင်းသည်ပင် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သိပ်မမြင့်လှသော နံရံကြီးကို ကျော်လွန်၍ ဟီယန် သည် သူ အချိန်အတော်ကြာ မကြားခဲ့ရတော့သည့် ရင်းနှီးသော အသံနေအသံထားကို ကြားလိုက်ရသည်။
စကြာဝဠာ၏ ဤအပိုင်းတွင်ရှိသော လူသားအားလုံးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ခြောက်ထောင်က ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည့် ကိုလိုနီအုပ်စုတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသူများဖြစ်သည်။ ဂီတာ (Gita) နှင့် နာရှ် သမ္မတနိုင်ငံများအဖြစ် ကွဲပြားသွားပြီး ရှင်းလော့ (Xingluo) လွတ်လပ်သောဇုန်မှ ကိုယ်စားပြုသည့် ကြားနေအင်အားစုများ ရှိနေသော်လည်း ဒေသတစ်ခုလုံးအတွက် တရားဝင်ဘာသာစကားမှာ ပြောဆိုရာတွင်ဖြစ်စေ၊ စာရေးသားရာတွင်ဖြစ်စေ တရုတ်ဘာသာစကားသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အကွာအဝေးများ ဝေးကွာလာသည်နှင့်အမျှ အသံနေအသံထားများနှင့် စာရေးသားပုံများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
နံရံအပြင်ဘက်မှ နားစွင့်နေရင်း ဟီယန် သည် နာရှ် မှ အသံနေအသံထားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် မုန့်တစ်ကိုက်ကို ကိုက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်။
နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နိုင်ငံခြားဧည့်သည်များ ရှိနေသည်ကို သူသိသော်လည်း ထို “နိုင်ငံခြား” ဆိုသည်မှာ သူ၏ မူလဇာတိဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် ထိုဆယ်နှစ်သားလေးသည် ၎င်းမှာ သူ လက်လွတ်မခံသင့်သည့် ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ဧည့်သည်များသည် မိဘမဲ့ဂေဟာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြပြီး သတင်းထောက်များအတွက် ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် သီချင်းဆိုနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ နာရှ်သမ္မတနိုင်ငံ မှ လူသိများသော ကလေးသီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေသည်။
ဧည့်သည်များသည် သူတို့၏ခရီးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သီချင်းဆိုနေသည့် ထိုကလေးငယ်နှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ဆန္ဒပြုခဲ့ကြသည်။
“သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားမိခင်ပါ” ဟု ဟီယန် က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “သူမက ကျွန်တော့်အခြေအနေကို ကြားသိသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို နာရှ် ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်၊ အိမ်တစ်လုံးကိုလည်း ပေးခဲ့တယ်လေ။”
“သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘွားအရွယ်လောက် ရှိနေပြီမို့လို့ သူမကို အဘွားလို့ပဲ ခေါ်ခိုင်းချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ အမေလို့ ခေါ်လို့ရမလားလို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ သူမက ပြုံးပြီး ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်ဗျ။”
သူ၏ အသံမှာ စယ်လိုတူရိယာသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသည့် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူ့စကားများကို နားမထောင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုသော်လည်း ထိုသို့သော နက်ရှိုင်းသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ကြားဖြတ်ပြောဆိုရန် မရက်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တောင့်တင်းလျက်ပင် သူ၏စကားများကို ဆက်လက်နားထောင်နေခဲ့သည်။
“မိဘတွေနဲ့ အတူကြီးပြင်းလာရတဲ့ ကလေးတွေက ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးကို သိပ်မသိကြဘူး။ မိဘမဲ့သွားပြီး လမ်းသရဲဘဝနဲ့ လှည့်လည်ခဲ့ရကာ အထီးကျန်ဆန်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားဖူးတဲ့သူတွေလောက်တော့ မိသားစုနဲ့ ချစ်ခင်ရသူတွေရှိခြင်းက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိပြီး လိုအပ်သလဲဆိုတာကို နားလည်ကြမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူ့အား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဟီယန် ၏ မျက်လုံးများသည် ယန်ဟဲ နှင့်ပင် ပုံစံချင်း မတူညီပေ။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရှည်မျောမျောဖြစ်ပြီး မျက်ထောင့်များက အနည်းငယ် ကော့တက်နေသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေတတ်သည်။
ဟီယန် သည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ငိုက်စိုက်ချထားပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
ထိုတုန်ယင်နေမှုက ကျန်းမြောင် ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူမသည် ယုတ္တိရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ခံစားချက်မရှိသူမဟုတ်၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် အတွင်းစိတ်မှာ အလွန်နူးညံ့သူဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက နာရှ် ကဲ့သို့သော လူ့အဖွဲ့အစည်းမျိုးတွင် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလိုစိတ် ရှိမည်မဟုတ်သလို ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို တည်ဆောက်လိုစိတ်လည်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အို မွေးစားမိခင်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပြီးသော်လည်း “ရှင် သူမနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အတူနေခဲ့ရတာလဲ…” ဟု မေးမိမြဲ မေးမိနေသည်။
ဟီယန် သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သူမအိမ်ကို ရောက်ပြီး ရှစ်လအကြာမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားဖခင် ကွယ်လွန်သွားတယ်။ အဲဒီနောက် လေးလအကြာမှာပဲ သူမလည်း လိုက်သွားခဲ့တယ်လေ။”
ကျန်းမြောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဟီယန် သည် ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် မိဘများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီးနောက် ပျော်ရွှင်မှုများမှာ ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုကလေးငယ်သည် ဥပဒေမဲ့နယ်မြေတွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် လှည့်လည်နေခဲ့ရပြီးနောက် ရက်စက်ကြမ်းတုတ်သော မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် နောက်ထပ်နှစ်နှစ်ကြာ နေခဲ့ရကာ မွေးစားမိခင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမက သူ့ကို အလွန်လှပသော ကတိများပေးခဲ့သလော။
အကြောင်းမူကား ပျော်ရွှင်မှုများက ရေပူဖောင်းကဲ့သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ထိုကဲ့သို့သော လှပသည့် ကတိစကားများ ပျက်စီးသွားခြင်းကသာလျှင် လူငယ်လေးတစ်ယောက်အား မနက်ဖြန်ကို မျှော်လင့်ရန် မဝံ့ရဲတော့အောင် ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
“မွေးစားအစ်ကိုကရော…” ဟု သူမ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်မမေးရဲတော့ဘဲ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“အို… အထင်မလွဲပါနဲ့။” ဟီယန် သည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါတယ်။ သူက စစ်သားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားမိခင်မှာ သားသုံးယောက်နဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ရှိတာ၊ သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက စစ်တပ်ထဲ မဝင်ကြဘူး။ တခြားကလေးတွေ အားလုံးက စစ်တပ်ထဲ ဝင်သွားကြတော့ ကျွန်တော်က…”
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။” ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ကိုယ့်ရှေ့မှာရှိတာကို တန်ဖိုးထားပြီး ကောင်းကောင်းနေသွားပါ။ အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်ဖို့ မဝံ့ရဲရင်တောင် တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေကိုတော့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖျက်ဆီးမပစ်ပါနဲ့။”
သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကြယ်ပုံမြေပုံကို ပိတ်လိုက်ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် နေ့တိုင်း “မနက်ဖြန်” ကို မျှော်လင့်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်သူ၊ သူမကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သူမှာ ဟီယန် မှလွဲပြီး တခြားသူမဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရယူရန်မှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်နှင့် ပြီးစီးမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ဟီယန် သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
သို့သော် ခရီးလမ်းမှာ ရှည်လျားလှပြီး နေ့ရောညပါ အတူတကွ ရှိနေရသည့်အတွက် အနည်းငယ်စီ အနည်းငယ်စီဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးမှု မရနိုင်သေးသော်လည်း ကျန်းမြောင် သည် သူ၏အပေါ်တွင် ကာကွယ်မှုများ လျော့နည်းလာပြီး ဆန့်ကျင်မှုများလည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ စိတ်သည် ပျော့ပျောင်းလာတတ်သည်။
တစ်ကြိမ်တွင် ဟီယန် သည် သူမကို နမ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ဟီယန် သည် သူမ၏ ဆံပင်ကိုသာ နမ်းလိုက်ရသည်။
ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူ ကျေနပ်နေခဲ့ပြီး သူမကို လက်မလွှတ်ရက်ဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။
သူသည် အမျိုးသမီးများအပေါ် အမြဲသုံးနေကျ နည်းလမ်းများကို သူမအပေါ်တွင် သုံးရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
သူသည် ကျန်းမြောင် ကို နားလည်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဤကာလအတွင်း သူ၏ လှည့်စားသည့် နည်းလမ်းများကို ရိပ်မိသွားပါက သူမသည် သူ့ကို တစ်သက်လုံး ယုံကြည်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဟီယန် သည် မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။
ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ဆိုက်ကပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သင်္ဘော၏ ပြင်ပပုံစံမှာ သာမန်ကုန်တင်သင်္ဘောအသွင် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စစ်ဘက်သုံး အင်ဂျင်များကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ Warp အင်ဂျင်များ၏ အမြန်နှုန်းကို မမီနိုင်သော်လည်း သာမန်စစ်သင်္ဘောများနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် အမြန်နှုန်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်အကြာတွင် သူတို့သည် နယ်စပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“လိုအပ်တဲ့အခါ ဒါကို ဝတ်ထားလိုက်ပါ။” ဟီယန် သည် သေတ္တာငယ်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တစ်ခုကို ကျန်းမြောင် ထံ ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဟီယန် အား ဂီတာ တစ်ခုလုံးတွင် ပိတ်ဆို့ထားသည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ နယ်စပ်ကင်းလှည့်သူများနှင့် တွေ့ဆုံပါက သူတို့ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ဟီယန် ၏ အဖြေမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ “မှောင်ခိုသင်္ဘောအသွင် ဖုံးကွယ်ထားကြမယ်။”
ကျန်းမြောင်: “…”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့ထားတာ။ အထက်က အမိန့်ပေါ့၊ အခြေခံအားဖြင့် ပြောရရင် ‘လီပင်းရဲ့ ဦးနှောက်’ က ချမှတ်ထားတဲ့ အမိန့်ပဲ” ဟု ဟီယန် က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မူဝါဒရှိနေရင်…”
“အမြဲတမ်း တုံ့ပြန်မယ့်နည်းလမ်း ရှိတာပေါ့” ဟု ကျန်းမြောင် က သူ့အစား ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင်…?” ဟု မေးသည်။
“နယ်စပ်တပ်ဖွဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဗဟိုတပ်စခန်းပဲဖြစ်ဖြစ် အရာရှိတွေကတော့ အကောင်းစား ဆက်ဆံခံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်နိမ့် စစ်သားတွေကတော့ အဲဒီလောက် မကောင်းကြဘူး။ အဲဒီနေရာမှာပဲ အပိုဝင်ငွေ ရှာဖွေရတာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ဥပဒေလိုက်နာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း ဤခရီးတွင် အရှုပ်အရှင်းများကို ရှောင်ရှားလိုလျှင် ဟီယန် ပြောသည့်အတိုင်း နားထောင်မှသာ ဖြစ်မည်ကို သူမ သိထားသည်။
ဟီယန် သည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ ဖုံးကွယ်ဆေးရည်တင်မကဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နိုင်သည့် ပျော့ပျောင်းသော မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ ပစ္စည်းတစ်ခုကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို သုံးလိုက်သည့်အခါ ခဏတာ အေးစိမ့်သွားပြီး မြန်ဆန်စွာပင် အရေပြားအပူချိန်နှင့် ကိုက်ညီသွားကာ နောက်ထပ် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ပေါက်ဖွားလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။
ဤအရာမှာ ကျန်းမြောင် အတွက် မစိမ်းလှပေ။ ၎င်း၏ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အမည်မှာ လူသားပုံစံ ကော်လာဂျင် ဖုံးကွယ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို သည် အေးဂျင့်များကို တာဝန်တစ်ခုခုအတွက် အခြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် ဖုံးကွယ်စေရန် လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း ဤပစ္စည်းမျိုးကို အဓိက အသုံးပြုကြသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် လိမ်းလိုက်ပါက အသွင်အပြင်ကို အခြားမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားစေပြီး အမူအရာများမှာလည်း တောင့်တင်းမနေဘဲ အသက်ဝင်လှသည်။ အထူးအတွေ့အကြုံရှိသည့် အေးဂျင့်မှလွဲ၍ သာမန်လူများအနေဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ၎င်းမှာ အတုအယောင် မျက်နှာဖုံးအလွှာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင် အတွက်မူ ဤအရာမှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် နှစ်စဉ်ပြုလုပ်သည့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ပါတီအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်များ၏ မျက်နှာဖုံးစွပ်ပါတီတွင် လူများသည် တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် ကာတွန်းဇာတ်ကောင်များအဖြစ် ဝတ်ဆင်ကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအဖြစ် ဝတ်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။ မျက်နှာဖုံးများအပြင် ဆရာဝန်များသည်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပြသကြပြီး ၎င်းတို့၏ မူလရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို သုံးကြသည်။
တစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းမြောင် သည် တာနာကာ အဖြစ် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် “ကျန်းမြောင်” တစ်ယောက် သူမဘေးမှ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ခါးသွယ်သွယ်ကို လှုပ်ခါသွားမှုက ကျန်းမြောင် ကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။
နောက်ဆုံး အလှပြသည့် အဆင့်တွင် မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းမခံရသူများသည် မျက်နှာဖုံးများကို ချွတ်ရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စင်ပေါ်တက်ရသည်။ စင်ပေါ်တက်သွားသည့် “ကျန်းမြောင်” မှာ အမှန်တကယ်တွင် လူငယ်လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်နေကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ လုံးဝ မဝတ်ဆင်ဘဲ ၎င်းတို့၏ မူလမျက်နှာအတိုင်း ရဲဝံ့စွာ တက်ရောက်လာသူများလည်း ရှိကြသေးသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့က ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူကမှ ခန့်မှန်းနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့သောသူတစ်ယောက်က စင်ပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည့်အခါ ဒေါသထွက်နေကြသော ဆရာဝန်များက သူတို့၏မျက်နှာပေါ်မှ ခွာချလိုက်သည့် လူသားပုံစံ ကော်လာဂျင် ဖုံးကွယ်ပစ္စည်းများကို သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်ကြတော့သည်။
ထိုလူကောင်ဆိုး ဆရာဝန်မှာ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ကာကာ ထွက်ပြေးသွားရလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် “မျက်နှာဖုံးမပါဘဲ တက်ရောက်ခွင့်မပြု” ဆိုသည့် စည်းကမ်းချက်ကို ပါတီ၏ စည်းမျဉ်းများထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရသည်။
သို့သော် နောက်တစ်နှစ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏မျက်နှာပုံစံအတိုင်း မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီး ၎င်းကို သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စွပ်ကာ “မိမိမျက်နှာ” ဖြင့် ပါတီသို့ ရဲဝံ့စွာ တက်ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် “မိမိကိုယ်ပိုင်မျက်နှာကို အသုံးမပြုရ၊ မည်သည့်နည်းလမ်းနှင့်မျှ မိမိကိုယ်ကို အသွင်ယူခြင်း မပြုရ” ဆိုသည့် စည်းကမ်းချက်ကို ပါတီစည်းမျဉ်းများထဲသို့ ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်ရသည်။
နယ်စပ်သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ဟီယန် သည် ကျန်းမြောင် ထံသို့ ပုံစံသွင်းပြီးသား ဖုံးကွယ်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။
“ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။
ထို “ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်စစ်ဆေးမည့် နယ်စပ်ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များနှင့် တွေ့ဆုံရမည့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေအတွက် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ဟီယန် ကို ကံဆိုးစေသူဟု သတ်မှတ်လိုက်မိသည်။ သူမကို ထိုမျက်နှာဖုံး ပေးပြီး နောက်တစ်ရက်တွင်ပင် နယ်စပ်တပ်ဖွဲ့၏ ကင်းလှည့်သင်္ဘောတစ်စင်းက သူတို့ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။