ဟီယန် ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာသည် အိုးခွက်အောက်ခြေကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
သူ စိတ်ဆိုးနေပြီလား။ အကယ်၍သာ ယန်ဟဲ က သူမကို နောက်မှသိုင်းဖက်ပြီး ပစ်ခတ်နည်းများကို သင်ပေးခဲ့စဉ်က သူမ၏လက်ကို ကိုင်တွယ်ကာ အနီးကပ် သူ့၏ဖီရိုမုန်းများကို တမင်သက်သက် ဖြန့်ကျက်ခဲ့သည့်အကြောင်း သူသာ သိသွားပါက သူသည် လေမှုတ်ထားသော ငါးပူစီကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေပေလိမ့်မည်။
“အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ရှင်ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ကတည်းက ကျွန်မ သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ခန်း စလုပ်ခဲ့တာပါ” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
တကယ်တော့ သူမ၏ကုမ္ပဏီ လုံခြုံရေးသင်တန်းများတွင် သေနတ်ပစ်သင်ခန်းစာများ အမြဲပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းမြောင် ကမူ အစောင့်အကြပ်ထူထပ်သော မြို့တော်ကြယ် တွင် နေထိုင်ရသည်မှာ အန္တရာယ်မရှိဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သန်မာသူဖြစ်ပြီး ထိုသင်တန်းကို ဘယ်သောအခါကမျှ အလေးအနက်မထားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွဲပြားသည်။ ဟီယန် က ကပ္ပီတိုလ်တောင်ကုန်း တွင် လူသတ်ပွဲစတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအချင်းချင်းကြားကိစ္စများတွင် သင်မည်သူပင်ဖြစ်ပါစေ၊ တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့်မူ သင်သည် အလွန်အရေးမပါလှပေ။ ရှေ့တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူမ မသိရပေ။
ထို့ကြောင့် သူ့မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်ပြီးနောက် ဟီယန် ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ခန်းကို အလေးအနက် စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို က လူတွေက ဝက်ဦးနှောက်တွေ ရှိနေတာများလား” ဟု ကျန်းမြောင် က မချိတင်ကဲ ညည်းတွားမိသည်။ “ကျွန်မကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ဖို့ ယန်ဟဲ ကို လွှတ်လိုက်တာ ဘာကိုတွေးနေတာလဲ။”
ဟီယန် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင် ခဏတာပေါ်လာစဉ်မှာပင် ကျန်းမြောင် က ရေအေးနှင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။
“ဒီမျက်နှာတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မက ပျော်ပြီး သူ့ကို ရင်ဖွင့်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မကို ချော့မော့ဖို့ ရုပ်ချောချောကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သုံးဖို့ ကြိုးစားတာပေါ့လေ” သူမ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီမျက်နှာကို ချက်ချင်းပဲ ဖောက်ခွဲပစ်ချင်စိတ်ပေါက်တယ်”
ဟီယန် - “...”
ဟီယန် ၏ နဖူးတွင် ချွေးစို့နေသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ကိုယ်တိုင်ကို တကယ်တမ်း ဖောက်ခွဲပစ်ချင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အတိအကျပြောရလျှင် ယန်ဟဲ သည် ဟီယန် နှင့် ကျန်းမြောင် ကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များတွင် သားကောင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အမှန်တကယ် ဖောက်ခွဲပစ်ချင်သူမှာ ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာကို အသုံးပြုခဲ့သည့် ဟီယန် ဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင် သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ခန်း စတင်ချိန်တွင် Virtual ပတ်ဝန်းကျင်၌ သူမ သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ်မှာ “ယန်ဟဲ” ဖြစ်သည်။ “ယန်ဟဲ” ၏ ခေါင်းကို ပစ်ခတ်ခြင်းသည် ထိုအချိန်က သူမအတွက် စိတ်ဖိစီးမှုဖြေဖျောက်ရာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယန်ဟဲ လည်း ဘက်စုံသုံးခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ဟီယန် ချန်ထားခဲ့သည့် Virtual ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်သည်။
Virtual ပတ်ဝန်းကျင်ထဲ ရောက်ရောက်ချင်းတွင် သူသည် “သူ့ကိုယ်သူ” ခုနစ်ချက်၊ ရှစ်ချက်ခန့် အပစ်ခံထားရပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးပစ်ချက်ကမူ ဦးခေါင်းကို လွင့်ထွက်သွားစေပြီး ဦးနှောက်အမြှေးပါးများ ပျံ့ကျဲသွားစေသည်။
ယန်ဟဲ - “...”
ယန်ဟဲ ၏ ကန့်ကွက်မှုကြောင့် ကျန်းမြောင် က ပစ်မှတ်၏မျက်နှာကို Mosaic လုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ယန်ဟဲ က သူမကို သေနတ်ပစ်နည်း သင်ပေးလေသည်။ သူမ အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး တစ်လအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ပစ်မှတ်ထိမှန်မှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာကာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်နှင့်ပင် ဆင်တူလာခဲ့သည်။
ဤပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ရေးကာလသည် ယန်ဟဲ နှင့် သူမ၏ “ဆက်ဆံရေး” လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခြင်းကိုလည်း အမှတ်အသားပြုသည်။ ဤတိုးတက်မှုမှာ အလွန်သဘာဝကျပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ ယန်ဟဲ နှင့် စောင့်ကြည့်နေသူများအတွက်ပါ ယုံကြည်လောက်ဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
ထို့အပြင် စစ်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယန်ဟဲ ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် လမ်းညွှန်မှုတို့မှာ ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင် ကို ကြည့်ရင်း ဟီယန် က သူမ၏ သေနတ်ကိုင်ပုံနှင့် ပစ်ခတ်သည့်အနေအထားမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုသာ လိုအပ်တော့သည်ကို သတိပြုမိသည်။
သူကိုယ်တိုင် သင်ပေးလျှင်ပင် ယခုထက် ပိုကောင်းလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကျန်းမြောင် နှင့် နီးစပ်ခွင့်ရရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချမည့် သူ၏အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားရသည်။
ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။
“ဒါဆို နောက်ပိုင်းမှာ ပင်မဦးနှောက်က ဘာဖြစ်သွားလဲ” လေ့ကျင့်ခန်းပြီးနောက် ကျန်းမြောင် က ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ “သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။ သူ ရူးသွားတာမျိုး မဖြစ်ဘူးလား။”
နှစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် စကားစပြောသည်။ ဟီယန် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။
“သူ မရူးသွားဘူး။ အချိန်ဆိုတဲ့ အယူအဆက ကျွန်တော်တို့နဲ့ယှဉ်ရင် သူနဲ့ လုံးဝကွဲပြားတယ်။ သူက ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး အပြင်ကို ဘယ်သတင်းအချက်အလက် ဒါမှမဟုတ် အမိန့်ပေးချက်ကိုမှ မပို့နိုင်ပေမဲ့ အပြင်ဘက်က အချက်အလက်အားလုံးကိုတော့ လက်ခံရရှိနေတာမို့ လူသားတွေရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်မှုကို သူမြင်နေရတော့ သူ မเหงာပါဘူး။”
“ဒါဆို ‘လီပင်းဦးနှောက်’ ကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ” ကျန်းမြောင် က ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။
“ပင်မဦးနှောက်က လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လီပင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်ယုတ္တိတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။”
ကျန်းမြောင် က မေးသည်၊ “ရှင် ဘယ်လိုလုပ် သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာလဲ။”
ဟီယန် က ပြန်ဖြေသည်၊ “ပင်မဦးနှောက်ကို လွှတ်ပေးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် သူနဲ့ ခဏတာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မိခဲ့တယ်။”
ပင်မဦးနှောက်နှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု!!!
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမြောင် သည် ဟီယန် ကို လုံးဝသည်းမခံနိုင်တော့ပေ!
သူမသည် လွှမ်းမိုးလာသော မနာလိုစိတ်ကို အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်ရင်း ခါးသီးစွာ မေးလိုက်သည်၊ “ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောဖြစ်ကြလဲ။”
ဟီယန် က ကျန်းမြောင် ၏ အကြည့်များက အဘယ်ကြောင့် ဓားသွားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူမရှေ့တွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရကာ ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်၊ “အများကြီးပဲ။”
“ကျွန်တော်တို့က ပင်မဦးနှောက်ကို ဖမ်းဆီးထားတာလို့ သံသယရှိခဲ့ပေမဲ့ လီပင်းက နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတာလို့ မသိခဲ့ဘူး။ ပင်မဦးနှောက်က ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသလိုပါပဲ။”
သူ သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်၊ “လီပင်း...”
“သူမက စိတ်ရောဂါသည်ပဲ” ကျန်းမြောင် က မထီမဲ့မြင်ပြုသည်။ “သူမမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကလေးဘဝ ရှိခဲ့ကောင်းရှိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြီးလာတော့ လူတိုင်းကို အကြောင်းမဲ့ ရန်သူလို သဘောထားလာတယ်။ ပြီးတော့ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ကက်သရင်း၊ သူမရဲ့ ဇီဝဖခင်နဲ့ အဘိုးတို့ကို လုပ်ကြံတဲ့ကိစ္စတွေကိုလည်း သူမပဲ စီစဉ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ သူမက လုံးဝ ရူးသွပ်နေတာ။”
“ကျွန်မတို့ အမေနဲ့ အဲဒီနာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားတဲ့ ‘မျိုးပွားခြင်းဥပဒေ’ အကြောင်း ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီဥပဒေက ကျား/မ မရွေး အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်မှာ မျိုးပွားခြင်းကို စတင်ရမယ်လို့ ပြဋ္ဌာန်းထားတာ။ အဆိုးဆုံးကတော့ မျိုးရိုးဗီဇပေါ်မှာပဲ အခြေခံပြီး ကိုယ့်ဆန္ဒကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ အတင်းအကျပ် တွဲဖက်ပေးတာပဲ။ ‘မျိုးရိုးဗီဇကို ပိုကောင်းအောင်လုပ်မယ်၊ လူဦးရေတိုးမယ်၊ လူသားတွေကို ကယ်တင်မယ်’ လို့ ဆိုပေမဲ့ လူ့အခွင့်အရေးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ‘ကျား/မ တန်းတူညီမျှမှု’ လို့ ဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ အမှောင်ခေတ်ကလိုပဲ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတွေ ရှိနေပြီး ဒီတစ်ခါတော့ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ တန်းတူ ခံစားခဲ့ရတယ်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ပင်မဦးနှောက်က ပြောပြတာတော့ ‘မျိုးပွားခြင်းဥပဒေ’ ကို နှစ်ပေါင်း ၄၀ လောက် အတင်းအကျပ် ကျင့်သုံးခဲ့ပြီး ခုခံတော်လှန်မှုတွေလည်း မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လီပင်းက ဖိအားတွေကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဥပဒေကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ ပင်မဦးနှောက်ကို ပိတ်လှောင်ပြီး သူမရဲ့ အသိစိတ်ကို Upload လုပ်ကာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို သူမကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့...”
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်၊ “ဒါပေမဲ့ ပင်မဦးနှောက်မှာ ဘေးကင်းရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ မဟုတ်လား။ လီပင်းရဲ့ ဦးနှောက်က အဲဒါတွေကို အကုန်ကျော်ဖြတ်လို့ မရနိုင်တော့ သူမရဲ့ အတွေးအခေါ်ယုတ္တိတွေက ဘေးကင်းရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေနဲ့ အလျှော့ပေးလိုက်လျောပြီး အပေါက်ရှာရတော့တာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဂီတာက အခုလို ဖြစ်နေတာ။”
မျိုးရိုးဗီဇအရ တွဲဖက်ခြင်းမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လူ့အခွင့်အရေးများကိုလည်း ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် တွဲဖက်စနစ်အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်ခွင့် အနည်းငယ်တော့ ရှိလာသည်။
သို့သော် လီပင်း၏ ဦးနှောက်ကမူ လူထုသဘောထားကို ဆက်လက် လှည့်ဖြားနေပြီး လီပင်း၏ တန်ဖိုးထားမှုများကို လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း သွတ်သွင်းနေသည်။
လီပင်း၏ တန်ဖိုးထားမှုများမှာ အဘယ်နည်း။ သူမသည် မိသားစုကိုဖြစ်စေ၊ ချစ်ခင်မှုကိုဖြစ်စေ လုံးဝမယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ လူမှုရေးဆန့်ကျင်သည့် စိတ်နေသဘောထားများကို ပင်မဦးနှောက်၏ ဘေးကင်းရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများက ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်မှာ ကံကောင်းလှပေသည်။
သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမထဲက စကားဝိုင်းသည် ဟီယန် ကို အတုအယောင် စိတ်လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းသည်။ ညစာအတွက် သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး ကျန်းမြောင် အနှစ်သက်ဆုံး ဟင်းလျာများကို ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ပေးသည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခပေးမည့်သူမျိုး မဟုတ်သည့်အတွက် သူမ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်သည်။
ဒီအပြုအမူက ဟီယန် ၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။ သူက တူများကို ချလိုက်ပြီး စကားစမြည်ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည် - “ကျွန်တော် အရင်က ခင်ဗျားကို မပြောပြရသေးဘူး၊ ဒီဟင်းလျာက ကျွန်တော့်ဇာတိဂြိုဟ်က အထူးအဆန်းဟင်းလျာပါ။ ကျွန်တော် ချက်ပြုတ်နည်း သင်ယူဖို့ အခွင့်အရေးရတုန်းက ပထမဆုံး ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ဟင်းလျာပေါ့။”
သူ စကားပြောနေရင်း ကြယ်တာရာမြေပုံတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ “ဒါက နာရှ်သမ္မတနိုင်ငံ ရဲ့ ဂမ်မာကွာဒရန့် (Gamma quadrant) ပါ။ ကျွန်တော့်ဇာတိက ဟန်ချွမ်း (Han Chuan) ကြယ်တာရာစနစ်ထဲမှာ...”
ကျန်းမြောင် က တူကို ကိုက်ထားရင်း ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြယ်တာရာမြေပုံကို ထောင့်ဖြတ် ပွတ်ဆွဲပြီး ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒီခရီးစဉ်နဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့၊ အသုံးမဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။”
ကျန်းမြောင် သည် ဟီယန် အကြောင်းကို လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သိရှိရန် မလိုလားပေ။ သူ ဘယ်သူဖြစ်ပါစေ၊ ဘယ်မှာမွေးပါစေ၊ ဘာတွေကြုံခဲ့ပါစေ သူမ စိတ်မဝင်စား။
သူ့အကြောင်း ပိုသိလေလေ၊ ပိုပြီး ပတ်သက်မိလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ယန်ဟဲ နဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း သူမ ဒီအတိုင်းပဲ ခံစားရသည်။ ယန်ဟဲ ကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးနေတာသာ မဟုတ်ရင်၊ သူက သူမနဲ့ ဟန်ဆောင်နေတာကို မသိခဲ့ရင်၊ ဟီယန် ပြောပြထားတဲ့ သူ့အတိတ်အကြောင်းတွေကြောင့် သူ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို့ မြင်ဖို့ ခက်ခဲနေမှာ အမှန်ပင်။
ဒီအကြောင်းတွေကို တွေးမိလေလေ၊ ပိုပြီး ရွံမုန်းစရာကောင်းလေလေ ဖြစ်လာသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ထမင်းစားခန်းထဲမှ ထွက်သွားရာ ဟီယန် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုညနေခင်းတွင် သူ လက်မလျှော့သေးဘဲ ကျန်းမြောင် ၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” ကျန်းမြောင် က တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်ထားကာ သူ့ကို အထဲမဝင်ခိုင်းဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီကောင်က သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာမျိုးတော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့။ သူက အလွန်ချောမောလှပနေသော်လည်း ကျန်းမြောင် သည် ရွီရွီ ကို တွေ့ပြီး သူ ဘေးကင်းကြောင်း အတည်မပြုနိုင်သရွေ့တော့ ဘယ်လို အချစ်ဇာတ်လမ်းမျိုးကိုမှ စတင်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
“ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရွီရွီ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းရှိတယ်” ဟု ဟီယန် က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “အတူတူ ကြည့်မလား။”
ကျန်းမြောင် - “...” သူမ မကျေမနပ်ဖြင့် ထိုလူယုတ်မာကို အခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။
ဟီယန် သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အချိန်မဖြုန်းရဲသဖြင့် သူက အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စကားဝှက်ရိုက်ထည့်ကာ ကုဒ်ဝှက်ထားသော ဒေတာအထုပ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ ဆက်သွယ်ဖို့ အဆင်မပြေလို့ ဒီနည်းလမ်းက အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု သူက ရှင်းပြသည်။
ထိုဒေတာအထုပ်ထဲတွင် ဗီဒီယိုတစ်ခု ပါဝင်သည်။ ရွီရွီ ၏ ဖောင်းကြွနေသော မျက်နှာလေး မျက်နှာပြင်ပေါ် ပေါ်လာသည်နှင့် ကျန်းမြောင် ငိုချမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
သူမသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
ရွီရွီ သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပုံ မပေါက်ဘဲ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဗီဒီယိုထဲ၌ အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ လက်နှင့် အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ချော့မြူနေသည်။
“ရွီရွီ က အရမ်းတော်တာပဲ!”
“ဦးလေးဆီ လာပါဦး၊ ရွီရွီ ရေ။”
“ဒါလေး စားမလား၊ ရွီရွီ။”
ရွီရွီ က မုန့်အနည်းငယ်ကို ရလိုက်ပြီး ရယ်မောနေသည်။
သူ့ကို ပွေ့ချီထားသည့် အမျိုးသားက “ဖေဖေနဲ့ မေမေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး၊ သူတို့ ဘေးကင်းပြီး ပျော်ရွှင်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်” ဟု ဆိုသည်။
ရွီရွီ က ပါးစပ်ထဲ အစာတွေပြည့်နေသဖြင့် စကားသံ မပီမသဖြင့် “ဖေဖေ၊ မေမေ၊ ရွီရွီ ဘေးကင်းပြီး ပျော်ရွှင်နေပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
“စားနေရင်း စကားမပြောရဘူးလေ!” ကျန်းမြောင် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။ “သီးသွားလိမ့်မယ်!”
ဟီယန် က သူမကို သတိပေးရန် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည် - “ဒါက ဗီဒီယိုပဲလေ။” အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ ဆက်သွယ်နေတာ မဟုတ်ပေ။
ဗီဒီယို ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ မျက်နှာပြင်သည် ရွီရွီ ၏ ဘေးတစောင်းပုံစံဖြင့် ရပ်တန့်သွားပြီး သူက ကလေးစားမုန့်ဘူးလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ကိုက်ဝါးနေသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ မျက်ရည်များ နောက်ဆုံးတွင် ကျဆင်းလာသည်။
ဟီယန် သည် သူမကို ချက်ချင်း ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး “မငိုပါနဲ့၊ မငိုပါနဲ့၊ သူ တကယ် ဘေးကင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားပဲ မြင်ခဲ့တာပဲ၊ သူ အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ခံနေရတာပါ” ဟု နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
“ရှင် ဒီလူယုတ်မာ!” ကျန်းမြောင် က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “သူက အရမ်းငယ်သေးတာ၊ မကြာခင် ကျွန်မကို မေ့သွားတော့မှာ!”
“မမေ့ပါဘူး” ဟီယန် က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ “ကျွန်တော် အိမ်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယိုတွေကို Backup လုပ်ထားတယ်။ သူ့ကို နေ့တိုင်း ခင်ဗျားရဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ပြပေးဖို့ မှာထားပါတယ်။ သူ ခင်ဗျားကို မမေ့သွားစေရပါဘူး။”
ကျန်းမြောင် - “...”
ဒီလောက်အထိ အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုပြီးတော့တောင် ရွံမုန်းစရာကောင်းလှသည်။
သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အခွင့်အရေးသမား ဟီယန် ကို တွန်းဖယ်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “ဗီဒီယိုထဲက လူက ဘယ်သူလဲ။”
သူက ကလေးထိန်းတာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပုံရပေမဲ့ သူ့ကို ယုံကြည်လို့ရမရ သူမ မသေချာပေ။
ဟီယန် က “သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားညီအစ်ကိုပါ” ဟု ပြောသည်။
မွေးစား... ညီအစ်ကို? ထိုမကြားဖူးသော စကားလုံးကြောင့် ကျန်းမြောင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ဟီယန် က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည် - “ကျွန်တော် ငယ်ငယ်လေးတုန်းက မိဘတွေ မတော်တဆမှုတစ်ခုမှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ဂြိုဟ်တွေကြားမှာ နှစ်အတော်ကြာ လွင့်မျောနေခဲ့ပြီးမှ မွေးစားအမေက ကျွန်တော့်ကို မွေးစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ၊ သူလည်း မကြာခင်မှာပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မွေးစားညီအစ်ကိုကပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပါ။”
ကျန်းမြောင် ဘက်က အဆိုးမြင်လိုက်မလား စိုးရိမ်သဖြင့် သူ ပိုမပြောရဲတော့ပေ။ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် အကြမ်းဖျင်း ပုံဖော်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ “သူက ကလေးတွေနဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးပြီး လုံးဝ ယုံကြည်လို့ရတဲ့သူပါ” ဟုသာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဟီယန် သည် သတင်းအချက်အလက် အတော်များများကို ပေးလိုက်သဖြင့် ကျန်းမြောင် မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ဟီယန် သည် သူ့ဘဝတွင် အလွန်အရေးပါသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့သဖြင့် ကောင်းတဲ့အရာတွေဟာ ရေပူဖောင်းလိုပဲ ခဏတာသာ ဖြစ်တယ်လို့ သူ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူက ကတိမပေးရဲတာ၊ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မထားရဲတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဒါဆိုရင်... အဲဒီအရာတွေအားလုံးက ယန်ဟဲ အကြောင်း မဟုတ်ဘဲ ဟီယန် ကိုယ်တိုင်အကြောင်း ဖြစ်နေတာပေါ့?
ဒါဟာ ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခု နေရာကျသွားသလိုပါပဲ။ အရင်က မပြည့်စုံခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်က အခုတော့ မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး အဓိပ္ပာယ်တွေနဲ့အတူ အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။