ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်းမြောင် သည် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် အပြင်ထွက်လာခဲ့ပြီး ညစာကို အတူတကွ ထပ်မံစားသောက်ခဲ့ရသည်။ သူမ မည်မျှပင် ရှောင်ရှားရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ရှိနေခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအခြေအနေအတိုင်းသာ အလျှော့ပေးလက်ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်မှုများကို ကျန်းမြောင် က မသိဘဲ မနေခဲ့ပေ။
သူမလည်း တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
“ဖမ်းဆီးခံရပြီးတဲ့နောက် လူအများစုက လက်နက်ချအလင်းဝင်ပြီး အဲ့ဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့ကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်လာရင်တောင် ယုံကြည်ခံရမှာ မဟုတ်တော့လို့လေ” ဟု သူမက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာလည်း ဒီမှာ သားသမီးတွေ ဘာတွေ မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာတင် ဆက်မနေခဲ့တာလဲ”
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထိုမေးခွန်း၏ ဒဏ်ကို ခံယူလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပုံမှန်မျက်နှာထားမှာ သိသိသာသာပင် ညှိုးငယ်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့်အခြေအနေက မတူဘူးလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဟင်?”
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် ခက်ရင်းနှင့် ဓားကို ချလိုက်ပြီး ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းမှောင်မိုက်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်ကို လူသူကင်းဝေးရာမှာ သီးသန့်ချုပ်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ဓာတုဗေဒနည်းအရပါ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုပေါင်းများစွာကို ခံခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲဘော်တွေနဲ့ ခွဲထုတ်ခံခဲ့ရပြီး အကြမ်းဖက်ဆုံး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေ ထိန်းသိမ်းထားရာ အကျဉ်းထောင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း အကျဉ်းချခံထားရတယ်”
“ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်မှာတုန်းကတော့ နာရှ် အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ပိုသိခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာကတော့ ကျွန်တော်သိထားတာတွေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့တယ်”
“ကျွန်တော်နေခဲ့ရတဲ့ အခန်းက စတုရန်းမီတာ ခြောက်မီတာထက်တောင် ငယ်တယ်။ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိဘူး။ တစ်ခါတလေဆိုရင် တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ လနဲ့ချီကြာအောင် နေခဲ့ရတယ်”
“ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို တမင်သက်သက် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာဆိုတာကို နောက်ပိုင်းမှာမှ သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်”
“အဲ့ဒီတုန်းက သူတို့ ‘ထရိုဂျန် စီမံချက်’ ကို စတင်ခဲ့ပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာမှ တွက်ဆမိခဲ့တယ်။ လူပြောင်းရွှေ့တဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့တာပဲ”
“အသေးစိတ်တော့ မပြောတော့ပါဘူး။ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုပါပဲ။ တန်းပြီး တိုက်ရိုက်ပြန်လာလို့ မရဘဲ လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး သွားခဲ့ရတယ်။ အမြဲတမ်း လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရပြီး သေကံမရောက် သက်မပျောက်ဆိုသလို ရုန်းထွက်လာခဲ့ရတာ ဂီတာရဲ့ ထိန်းချုပ်နယ်မြေထဲ ရောက်မှ သူတို့ရဲ့ နယ်စပ်တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတယ်”
“ကျွန်တော့်နေရာမှာ ဘယ်သူက အစားဝင်ပြီး ဟန်ဆောင်နေလဲဆိုတာကို အစကတည်းက ကျွန်တော် အသိမပေးခံခဲ့ရပါဘူး။ သူတို့က ဘယ်မှ မရပ်မနားဘဲ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ဆောင်လာဖို့ စစ်သင်္ဘောတစ်စင်း လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်းလေးရက်တည်းနဲ့ မြို့တော်ကြယ် ဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ”
“ထရိုဂျန် စီမံချက်အကြောင်းလည်း သိခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အစားထိုးသုံးပြီး ဟန်ဆောင်နေလဲဆိုတာနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့တောင် သားသမီးတစ်ယောက် ရယူထားတယ်ဆိုတာကိုပါ သိခဲ့ရတယ်… ခင်ဗျားသိရတဲ့အချိန်ထက်တောင် အချိန်နာရီဝက်လောက် စောပြီး ကျွန်တော် သိခဲ့ရတာပေါ့”
လေထုထဲတွင် အလွန်တရာမှပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် မှာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားလေသည်။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ စကားများသည် အတိုချုပ်ဆိုသော်လည်း သူပြောခဲ့သော ဝေါဟာရတစ်ခုချင်းစီမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကြက်သီးမွှေးညင်း ထစရာကောင်းလှပေသည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဓာတုဗေဒနည်းအရ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ကျန်းမြောင် မှာ စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားဝံ့ပေ။
ဤကဲ့သို့သော လူသူကင်းမဲ့ပြီး လေဝင်လေထွက်မရှိသော ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် အခန်းငယ်လေးထဲတွင် လူမျက်နှာပင် မတွေ့ရဘဲ လပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီးနောက် ဤအမျိုးသားသည် မည်သို့လုပ်၍ ရူးမသွားဘဲ သတိကောင်းနေနိုင်ခဲ့ကာ သူမနှင့်ပင် အေးအေးလူလူ ညစာထိုင်စားနိုင်ခဲ့ပါသနည်း။
နောက်ကြောင်းပြန်စဉ်းစားမိသည့်အခါ သူမ၏ လေလုံးထွားခဲ့မှုအတွက် နောင်တရမိသွားကာ ထိုအရာက သူမကိုယ်သူမသာ ပြန်လည်၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် သည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားများမှာ– “အဲ့ဒါဆို… ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာက အမာရွတ်လေ… ပြန်ပြီး ကုသချင်သေးလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဆေးကုသရေးစက်လုံး ရှိတာပဲလေ” ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။
“မလိုပါဘူး” ဟု ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ “အဲ့ဒီတုန်းက ဆေးကုသဖို့ အခြေအနေမှ မရှိခဲ့တာ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ စဉ်းစားထားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ပုံစံ ဟန်ဆောင်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့…”
“အဲ့ဒီတော့မှတော့ ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါကို သက်သက်သာသာနဲ့ လျစ်လျူရှုလိုက်တော့တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမာရွတ်ကျန်ခဲ့တာက ထင်ရှားတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပဲလေ။”
“အင်းလေ” ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်နီကို ကောက်ယူရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် ငုံ့ထားသော သူမ၏ ခေါင်းထိပ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကာ သူ၏ ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဆရာဝန်မ” ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထပ်ပြီး မနာကျင်စေတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်”
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း “ကောင်းပြီလေ” ဟု ဆိုသည်။
“ဆရာဝန်မ” ဟု ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က ဆက်ပြောသည်၊ “အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ပေးပါ။ ခင်ဗျားက သူ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာတောင် မသိရပါဘူး။ ပြီးတော့ ကလေးနဲ့ပတ်သက်လို့ ဆိုရင်လည်း သူလျှိုတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို တိုင်းပြည်ပြင်ပကို လျှို့ဝှက်သယ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်း ရာချီရှိနေနိုင်ပါတယ်”
ဤလွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် သည် ကျန်းရွီ ၏ ခေါင်းအုံးငယ်လေး၊ စောင်လေးနှင့် ဝက်ဝံရုပ်ပျော့လေးတို့ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ပြီး ညတိုင်း ၎င်းတို့ကို ဖက်ကာ အိပ်စက်လေ့ရှိကြောင်းကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။
သူမက ကျန်းမြောင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်ရည်စက်တစ်စက်သည် သူမ၏ လက်ဖက်ရည်နီခွက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ဆက်လက်ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာကို လွှာချထားကာ အလွန်တရာမှပင် အောင့်အည်းထိန်းချုပ်ထားပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့သော် သူမ ကိုင်ထားသည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်၏ ကိုင်လက်မှာမူ အက်ကြောင်းရာ ထင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူကြရအောင်” ဟု သူက အကြံပြုလိုက်သည်။
‘ပြက်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်နီခွက်၏ ကိုင်လက်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး ခွက်မှာ စောင်းသွားကာ စားပွဲပေါ်သို့ ထိမိသွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အဝတ်အစားများတွင် လက်ဖက်ရည်များ စွန်းထင်းသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်မှာ အသစ်စက်စက် ကျိုချက်ထားခြင်း မဟုတ်သဖြင့် အလွန်တရာ ပူလောင်ခြင်းတော့ မရှိပေ။
“ကျွန်မ အိပ်ရာဝင်တော့မယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းသောညပါ၊ ဗိုလ်မှူး”
“ကောင်းသောညပါ၊ ဆရာဝန်မ” ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ ကော်ဖီကို နောက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်သည်။
အချိန်နာရီများသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဤကာလအတွင်း ဆရာဝန် တာနာကာ မှာ အလွန်တရာ အလုပ်များနေခဲ့သည်။
သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သို့မဟုတ် လက်တွဲဖော်ဖြစ်သော ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် မှာ မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း ညစာစားရန်ဖြစ်စေ၊ အရက်သောက်ရန်ဖြစ်စေ အချိန်မပေးနိုင်ဖြစ်နေသဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် အပန်းဖြေရန် ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။
သူသည် ရက်ရောသူ၊ သဘောကောင်းသူဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသည့် အကျင့်စရိုက်လည်း မရှိပေ။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူသည် နိုက်ကလပ်များတွင် လူကြိုက်များထင်ရှားသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီလို အခက်အခဲမျိုးကို ကြားရတော့ ကိုယ့်ဇာတိမြေကို ပြန်သွားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဟု သူက စားပွဲထိုးမလေးတစ်ဦး၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမ၏ ဇာတိဇာစ်မြစ်အကြောင်းကို ဖွင့်ဟပြောပြရန် သူ၏ လမ်းညွှန်မှုပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ထိုကောင်မလေးမှာ မျက်လုံးအစွန်းများ နီရဲလာခဲ့သည်။ “ကျွန်မမှာ ပြန်ဖို့ လက်မှတ်ဖိုး မတတ်နိုင်ဘူး။ စုဆောင်းနေခဲ့တာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ လက်မှတ်ဈေးရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံတောင် မပြည့်သေးဘူး။ မြို့တော်ကြယ် မှာ နေထိုင်စရိတ်က လွန်လွန်းလို့ပါ…”
“လီလီ!” တာနာကာ ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသည့် အမျိုးသား စားပွဲထိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြလိုက်သည်။ “သွားပြီး သစ်သီးပန်းကန်ပြားကို ယူလာခဲ့စမ်း!”
ဧည့်သည်များနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အဖြစ်အပျက်များကို တစ်ခါတရံ ပြောပြခြင်းက ပြဿနာမရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း ညည်းညူးနေခြင်းကတော့ လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ ဧည့်သည်များသည် ဤနေရာသို့ လာကြသည်မှာ အပန်းဖြေရန်နှင့် ပျော်ရွှင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရန် မဟုတ်ပေ။
လီလီသည် သူမ၏ အမှားကို သဘောပေါက်သွားကာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး သစ်သီးပန်းကန်ပြားကို သွားယူရန် ထွက်သွားလေသည်။
ထိုကောင်လေးကလည်း မျက်နှာကို လှည့်လာပြီး တာနာကာ ကို ကပ်တွယ်ကာ သူ့ကို ပျော်ရွှင်လာအောင် ကြိုးစားဖျော်ဖြေတော့သည်။
တာနာကာ ၏ မျက်လုံးများသည် ထွက်သွားသော လလီ၏ ကျောပြင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ အမူအရာများကြောင့် ပြုံးမိသွားလေသည်။
တာနာကာ သည် ယောကျ်ားရော မိန်းမပါ နှစ်ဖက်စလုံးကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ယောကျ်ားများကိုမူ ပို၍ အနည်းငယ် အလေးသာတတ်သည်။ ဤကောင်လေးသည် သူ့ကို အကြိမ်များစွာ လိုက်ပါဖျော်ဖြေပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုညတွင်မူ တာနာကာ က လီလီကို အပြင်ခေါ်သွားလိုနေခဲ့သည်။
လီလီမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ချ-ကျွန်မ ဧည့်သည်တွေနဲ့ အပြင်မထွက်ပါဘူး။ အရက်ပဲ ငှဲ့ပေးတာပါ”
“အင်းလေ၊ ဒါဆိုလည်း နေပါစေတော့။ နောက်မှပဲ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့” တာနာကာ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမကို ရက်ရက်ရောရော ပေးကပ်လိုက်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
“သူက တကယ် သဘောကောင်းတဲ့ ဧည့်သည်ပဲ” ဟု တာနာကာ ထွက်သွားပြီးနောက် လီလီက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ဧည့်သည်များနှင့် အပြင်ထွက်ရန် ငြင်းဆန်မိသဖြင့် စော်ကားခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပါးစပ်ဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခံရမလို အခြေအနေမျိုးနှင့် သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ဤကဲ့သို့ စည်ကားလှသော ညဘက် ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် လူမျိုးစုံကို ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။
“မစ္စတာ တာနာကာ က တကယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပါတယ်” ဟု ထိုကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဖောက်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့”
လီလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူ မကြာခဏ လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သို့သော် ထိုကောင်လေးကမူ– “ဒီလိုကံကောင်းခြင်းမျိုး အမြဲတမ်း ရောက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့။ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအလုပ်ကို လုံးဝ မလုပ်ဘဲ နေရမယ်” ဟု ဆိုသည်။
လီလီသည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
သူမသည် နယ်စပ်ဒေသမှ ရောက်ရှိလာခဲ့သော သဘာဝလူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွှေတွေခင်းထားသည်ဟု နာမည်ကြီးသော မြို့တော်ကြယ် ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ပညာမတတ်သော သဘာဝလူသားတစ်ဦးအတွက် ဘဝက ကြမ်းတမ်းလှပြီး မြို့တော်ကြယ် ဆိုသည်မှာလည်း သူမ ထင်မှတ်ထားသလောက် တောက်ပလွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍သာ သူမအနေဖြင့် အိမ်လခကို မပေးနိုင်သည့် အခြေအနေ မရောက်ခဲ့ပါက ဤနိုက်ကလပ်တွင် လာရောက်လုပ်ကိုင်နေမည် မဟုတ်ပေ။
မည်သည့်ခေတ်အခါတွင်မဆို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ကိုင်စားသောက်သူများကို လူအများက နှိမ့်ချကြည့်တတ်ကြစမြဲပင်။
တာနာကာ ၏ အလုပ်များပုံမှာ ဤမျှနှင့်ပင် မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူသည် ကုမ္ပဏီတွင်လည်း အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။
“တေလာ! တေလာ!” တာနာကာ က ဇီဝဓာတုဗေဒဌာနမှ ဒေါက်တာ တေလာ ၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားရင်း သူ၏လက်ကို တေလာ၏ ပခုံးပေါ်တင်ကာ ချိတ်လိုက်သည်။ “ဟေ့ကောင်၊ ငါခေါ်နေတာ မကြားဘူးလား။ စောင့်ဦးလေ!”
“လွှတ်စမ်း၊ လွှတ်စမ်း။” ဒေါက်တာ တေလာ သည် ကုမ္ပဏီရှိ ကျန်းမြောင် ကို ဝိုင်းဝန်းပတ်ရံနေကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် တာနာကာ နှင့် ကျန်းမြောင် တို့၏ ရင်းနှီးမှုကို အမြဲတမ်း မနာလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး တာနာကာ ကို တစ်ခါမျှ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။
“ငါတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ၊ အဲ့ဒီလောက်ကြီး ရေခဲတုံးလို မအေးစက်စမ်းပါနဲ့ကွာ” ဟု တာနာကာ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “တကယ်တော့ ငါ့မှာ မင်းရဲ့အကူအညီလိုချင်လို့ပါကွာ”
“ဪ? ဒေါက်တာ တာနာကာ တောင် ကိုယ်တိုင်မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စများ ဘာများရှိလို့လဲ?” တေလာ က စိတ်ဝင်တစားဖြစ်သွားပြီး သူ့မေးစေ့ကို မောက်မာစွာ ပင့်တင်လိုက်သည်။
တာနာကာ က ပို၍နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မင်းရဲ့ ‘ကျန်းမြောင်’ လေးကို ခဏလောက် ငှားသုံးချင်လို့ပါ”
တေလာ ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် တာနာကာ ၏ လက်မောင်းကို ဒေါသတကြီး ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ဘာပြောနေမှန်း မသိဘူး!”
တာနာကာ က သူ၏လမ်းကို အမြန် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ “မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့အားလုံးက ယောကျ်ားတွေချည်းပဲလေ။ ငါက သုံးကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ “အကယ်၍ မင်းသာ ငါ့ကို မငှားဘူးဆိုရင်တော့၊ ငါ ကျန်း နဲ့ သွားပြောပြီး သူမကို အကြောင်းစုံ… အွတ် အွတ်!”
တေလာ က သူမ၏ပါးစပ်ကို အမြန်ဆုံး ပိတ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!”
“ခဏလောက် ငှားပေး၊ ဒါဆိုရင် ငါသူ့ကို ဘာမှမပြောတော့ဘူး” ဟု တာနာကာ က တေလာ ၏လက်များကို တွန်းဖယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သစ္စာရှိမယ်နော်?”
“သစ္စာရှိမယ်!”
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် တာနာကာ ၏ ကတိကဝတ်မှာ မည်မျှမှ အသုံးမဝင်ကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဘာကြီးလဲ?” ကျန်းမြောင် ၏ အသံမှာ တစ်ဆစ်ချိုး မြင့်တက်သွားသည်။ “ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ တကယ်?”
“K70 မော်ဒယ် ထွက်လာတုန်းက အဲ့ဒါက အရှိအတိုင်း လက်တွေ့ဆန်တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ နာမည်ကြီးခဲ့တာလေ” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်၊ “တေလာ က ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ မင်းရဲ့ မျက်နှာပုံစံကို ခိုးသုံးထားတာ။ အဲ့ဒီကောင်က အလှအပဆိုင်ရာ အစွဲအလမ်း တစ်မျိုးထူးဆန်းတယ်လေ။ K70 ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို မင်းထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ပိုကြီးအောင် လုပ်ထားတာကိုး၊ အဲ့ဒါနဲ့ ငါလည်း ပိုသေးတဲ့ အရွယ်အစားတစ်ခုနဲ့ အစားထိုးလဲပေးလိုက်ရတယ်”
သူမ၏မျက်နှာကို တစ်စုံတစ်ရာအတွက်နှင့် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသုံးပြုခဲ့သည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းပြာရောင် သန်းသွားတော့သည်။ “မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ?”
“အီဗန်ကာ က သိသွားပြီး ဂျာဗီယာ ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။ ဂျာဗီယာ က ပတ်မေလီ ကို ပြောတယ်၊ ပတ်မေလီ က ရှရက် ကို ပြောတယ်၊ ရှရက် က ငါ့ကို လာပြောတာပေါ့”
“ပြီးတော့ မင်း၊ ဒီကောင်စုတ်! ငါ့ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူးပေါ့!” ကျန်းမြောင် က အချက်အလက် မော်ဂျူး တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ တာနာကာ ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
တာနာကာ က ရှောင်တိမ်းမနေခဲ့ဘဲ မော်ဂျူးမှာ သူ၏ကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်— အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ဗာတွယ်လ် ပတ်ဝန်းကျင် အတုအယောင် ကမ္ဘာထဲတွင် ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အနားယူရာ နေရာတွင် ရှိနေသော ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် နားကြပ်တပ်ထားသည့် ကျန်းမြောင် က ရုတ်တရက် လက်ကို ပစ်ပေါက်သည့် ပုံစံဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းဆုံး ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့ဘက်မှ ထူးဆန်းသည့် လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံ မရှိတော့သည့်အတွက် သူလည်း ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ ထပ်မတွေးတော့ပေ။
“ဒီလိုဟာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းချုပ်လို့ နိုင်မှာလဲ?” ဟု တာနာကာ က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသာ အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် နောက်တစ်ခါကျရင် အဲ့ဒီကောင်က ပိုပြီး လိမ္မာပါးနပ်လာမှာပဲ။ ဓာတ်ခွဲခန်းပြင်ပက သေးငယ်တဲ့ အလုပ်ရုံလေး တစ်ခုခုမှာ လျှို့ဝှက်လုပ်မှာပေါ့။ အဲ့ဒီအခါ အရည်အသွေးက ပိုညံ့သွားပြီး လက်တွေ့ဆန်မှုလည်း နည်းသွားမှာပဲ။ ဒါက တားဆီးလို့ မရတဲ့ ကိစ္စမျိုးပါ၊ မင်းကို ပြောပြနေရင်လည်း မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပိုဖြစ်စေတာ အဖတ်တင်မှာပါ”
ကျန်းမြောင် မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ဒါက မင်းရဲ့ ‘ဖြေရှင်းချက်’ လား?”
ဒေါက်တာ တေလာ သည် ဇီဝဓာတု ဓာတ်ခွဲခန်းမှဖြစ်ပြီး သူမ၏ နောက်လိုက် ရန်သူမျိုးစုံထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူက အနည်းငယ် နှေးကွေးပြီး ရိုးအလွယ်ပုံစံ ပေါက်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က၊ အဲ့ဒီလူယုတ်မာ မြို့တော်ကြယ် ဆီသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က သူမကို ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ခိုင်းခဲ့ဖူးပြီး သူမလည်း ကြွက်သား ပြန်လည်ပြုပြင်သည့် အရည်များအတွက် တေလာ ထံသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အလွန်ရိုးသားပုံပေါက်နေသော တေလာ တစ်ယောက် ဤမျှလောက်အထိ စုတ်ပြတ်သုံ့หมွတ်သည့် စရိုက်ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။
“စိတ်မဆိုးနဲ့၊ စိတ်မဆိုးနဲ့လေ!” ဟု တာနာကာ က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ “သာမန်ဆိုရင် သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီလိုကောင်းတဲ့ ထွက်ပေါက်ရှာတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကို ငါ စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ပျော်ပျော်နေစမ်းပါ” လူများကို အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်တတ်သည့် တာနာကာ က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဟာတွေက အရေးမကြီးတဲ့ ပြဿနာလေးတွေပါ။ ရွီရွီ ကသာ အဓိက အရေးကြီးဆုံးပဲ”
သူ၏စကားမှာ ကျန်းမြောင် ၏ ရင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်သွားခဲ့သည်။
ရွီရွီ ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကျန်းမြောင် ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ တိုးဝင်လာသည်။ တစ်ဝက်လောက်တောင် ရှိတော့မည့် တစ်လနီးပါး ကာလအတွင်း ရွီရွီ တစ်ယောက် မိခင်ဖြစ်သူကို မတွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းနေမလားဟု သူမ တွေးမိနေသည်။
အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ကျန်းမြောင်၊ တာနာကာ နှင့် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ တို့သည် ကားပါကင်ဂိုဒေါင်ဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးစီမှာ သီးသန့် ကားထုတ်ပေးသည့် စက်နေရာများရှေ့တွင် ရပ်ကာ ၎င်းတို့၏ကားများကို သယ်ဆောင်ပေးမည့် ကွန်ဗေယာခါးပတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ကားက အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က တာနာကာ ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
တာနာကာ သည် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ သူမ၏ ခါးသိမ်ပိုင်းဆီသို့ ဆန့်တန်းသွားသည်ကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသည်။ ညင်သာသော ထိတွေ့မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။
ဤအချက်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲကျော်က စစ်မှန်သော ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ကို အဲလစ်ဆွန် သို့ ပထမဆုံး အတူလိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့စဉ်က အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့သည်။
“ကောင်းသောညပါ၊ ဒေါက်တာ တာနာကာ” ဟု ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဪ၊ မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်၊ ဗိုလ်မှူး” ဟု တာနာကာ က အပြုံးလေးဖြင့် လက်ပြကာ မည်းနက်သော ကားကြီး မောင်းထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ထိုညတွင်ပင် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ကျန်းမြောင် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။
သူမကို နံရံနှင့်ကပ်ကာ ဖိကပ်လိုက်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင်မူ နောက်ဆုံး၌ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
“ကျွန်မ မပြင်ဆင်ရသေးဘူး” ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် ဘာမှလုပ်ဖို့ရာ သင့်လျော်တဲ့ အချိန်မဟုတ်သေးပါဘူး”
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ၏ လက်မသည် ကျန်းမြောင် ၏ အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေသော နီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းသားများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ကိုယ် အထက်လူကြီးတွေဆီ တင်ပြဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါမယ်…”
ကျန်းမြောင် က သူ၏လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်၊ “ကောင်းသောညပါ”
အိပ်ခန်းတံခါး ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ သည် သူ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ရေအေးဖြင့် ရေချိုးလိုက်ကာ ကုဒ်ဝှက်ထားသော ဆက်သွယ်ရေး လိုင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“တိုးတက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရဲ့လား?” ဟု အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ သူ့ကို နမ်းခဲ့တယ်” ဟု ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဝ៉ောင်း~ တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ တိုးတက်မှုပဲ” ဟု အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်တော့်ကို သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားအောင် လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေပြီး လက်ရှိ စောင့်ကြည့်မှုကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို သွယ်ဝိုက်ပြသနေပါတယ်။ သူမ အသင့်ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ” ဟု ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က ပြောလိုက်သည်။ “သူမ ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း စောင့်ကြည့်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့၊ သတိပေးချက်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီလို့ သူမ ထင်စေပြီး သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုပါတယ်”
“လုပ်အားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဗိုလ်မှူး” ဟု အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ “ပိုက်ကွန်သိမ်းချိန် ရောက်လာပြီပဲ”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အိမ်ရှိ ပင်မ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကျန်းမြောင် သည် အိမ်သာခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူမ၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ သူမရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
မျက်နှာပြင်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲနေပြီး တစ်ဖက်တွင် ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ ကို ပြသနေပြီး၊ ကျန်တစ်ဖက်တွင်မူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို ပြသနေသည်။
“သူမ ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း စောင့်ကြည့်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့၊ သတိပေးချက်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီလို့ သူမ ထင်စေပြီး သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုပါတယ်”
“လုပ်အားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဗိုလ်မှူး။ ပိုက်ကွန်သိမ်းချိန် ရောက်လာပြီပဲ”
စန်ဆူကီနီ - ကလေးကို ရှာရမယ့်အချိန် ရောက်လာပါပြီ။